የውጫዊው ሰው መሰበር

በግጭት ውስጥ የተቀረጸ መልእክት

ዋችማን ኒ በኋለኛው ዘመኑ ካስተማራቸው እጅግ ተጽእኖ ፈጣሪ ትምህርቶች መካከል በእንግሊዝኛ የመንፈስ መፈታት እና የውጫዊው ሰው መሰበርና የመንፈስ መፈታት በሚሉ ርዕሶች የታተመው መልእክት ይገኝበታል። አገላለጹ ለየት ያለ ነው፤ ዋናው እምነቱ ግን ለመረዳት የሚቀል ነው፦ የእግዚአብሔር ሕይወት በአማኝ ውስጥ ሊያድር ይችላል፤ የአማኙ የተፈጥሮ እኔነት ግን ያ ሕይወት እንዳይገለጥ እንቅፋት ሆኖ ሊቀር ይችላል።

ኒ ወደዚህ ትምህርት የደረሰው በረቂቅ አሳብ ብቻ አልነበረም። የቻይናና የጃፓን ጦርነትን የከበቡት ዓመታት፣ ዓለም አቀፍ ጉዞዎቹ፣ በወንድሙ የመድኃኒት ማምረቻ ድርጅት ውስጥ መሳተፉ፣ በሻንጋይ ከነበሩ የቤተ ክርስቲያን ሽማግሌዎች ጋር የተነሣው ግጭት፣ ከሕዝብ አገልግሎት መታገዱና በመጨረሻም ወደ አገልግሎት መመለሱ ትምህርቱን በሕይወቱ ታሪክ ውስጥ አትመው አሳረፉት።

የቅርብ ጊዜ ምሁራዊ ጥናቶች የኒ በንግድ ሥራ መሳተፍ ዋነኛ የውዝግብ ምንጭ እንደ ሆነና የሻንጋይ ሽማግሌዎች ለዓመታት ከአገልግሎት እንዳገለሉት አጽንኦት ይሰጣሉ። ቀደም ብለው ለእርሱ በሚያደላ ስሜት የተጻፉ የሕይወት ታሪኮች አንዳንድ ጊዜ ሁኔታውን በሙሉ በዋናነት እንደ መሥዋዕትነት ወይም እንደ አለመግባባት ይተረጕሙታል፤ በጠላትነት የተጻፉ ዘገባዎች ደግሞ ክሶቹን እንደ ተረጋገጠ ሐቅ አድርገው ሊያቀርቡ ይችላሉ። የታሪክ ጸሐፊ ግን ይበልጥ በጥንቃቄ መራመድ አለበት። እርግጠኛ የሆነው ነገር ያ ወቅት በሕዝብ ፊት መዋረድን፣ የግንኙነቶች መፍረስንና የኒ የስብከት አገልግሎት ለረጅም ጊዜ መቋረጥን ማምጣቱ ነው።

በኋለኛው ዘመኑ በመሰበር ላይ ያደረገው አጽንኦት የመነጨው ተሰጥኦ ያለው መሆኑ ከመቃወም፣ ከመፈረድ፣ ከመገደብና በሌሎች ላይ ጥገኛ ከመሆን ካላዳነው ሕይወት ነው።

ስለዚህ ትምህርቱ የተሳካላቸው መሪዎች ሊሸሹት የሚመርጡትን ጥያቄ ያነሣል፦ እግዚአብሔር በአገልጋዩ ውስጥ የሚሠራው ጥልቁ ሥራ ጠቃሚነቱን መጨመር ሳይሆን ጠቃሚ መሆን የሚፈልገውን ሰው ራሱን ማረቅ ቢሆንስ?

መዝገቡና የሸክላ ዕቃው

ኒ ወደ ጳውሎስ ቃል ደጋግሞ ይመለስ ነበር፦ «ነገር ግን የኃይሉ ታላቅነት ከእግዚአብሔር እንጂ ከእኛ እንዳይሆን ይህ መዝገብ በሸክላ ዕቃ ውስጥ አለን» (2ኛ ቆሮንቶስ 4:7)።

መዝገቡ ክርስቶስ ነው። ዕቃው ሰው ነው።

የኒ ጭንቀት ዕቃውን መናቅ አልነበረም። የሸክላ ዕቃ የሚጠቅመው መዝገብ ስለሚይዝ ነው። ችግሩ የሚነሣው ዕቃው ትኩረትን ወደ ራሱ ሲስብ ወይም መዝገቡ እንዳይገለጥ ሲከለክል ነው።

«ውጫዊው ሰው» እና «ውስጣዊው ሰው» የሚሉትን አገላለጾች ይጠቀም ነበር። እነዚህ ቃላት ከጳውሎስ የቃላት አጠቃቀም ጋር ይገጣጠማሉ፤ ነገር ግን ጳውሎስ ያሰባቸው ትክክለኛ የሥነ መለኮት ምድቦች እንደ ሆኑ ተደርገው በቀጥታ መወሰድ የለባቸውም። ኒ ወደ መንፈሳዊ የሥነ ልቡና ትንታኔ አሳደጋቸው፦ ውጫዊው ሰው የተፈጥሮውን አእምሮ፣ ስሜትና ፈቃድ ራሳቸውን ችለው በሚሠሩበት ሁኔታ ያጠቃልላል፤ ውስጣዊው ሰው ደግሞ መንፈስ ቅዱስ ክርስቶስን የሚገልጥበት ዳግመኛ የተወለደው የሰው መንፈስ ነው።

አገላለጹን እንደ ምሳሌያዊ ካርታ ከተጠቀምንበት ሊረዳ ይችላል። ቅዱሳት መጻሕፍት ራሳቸው እንዲህ አጥርተው ወደማይለዩአቸው ክፍሎች እያንዳንዱ የሰው ምላሽ በግትርነት የሚመደብ ከሆነ ግን አደገኛ ይሆናል።

መጽሐፍ ቅዱሳዊው ማእከል ይበልጥ ቀላል ነው። ጳውሎስ «የኢየሱስ ሕይወት ደግሞ በሚሞት ሥጋችን ይገለጥ» ዘንድ ይፈልጋል (2ኛ ቆሮንቶስ 4:11)። ሕይወቱ የእርሱ ነው፤ የሚሞተው ሥጋ የእኛ ነው።

የስንዴ ቅንጣት

በዮሐንስ 12 ያለው የኢየሱስ ምስል ለኒ ማእከላዊ ሆነ፦ «የስንዴ ቅንጣት በምድር ወድቃ ካልሞተች ብቻዋን ትቀራለች፤ ብትሞት ግን ብዙ ፍሬ ታፈራለች» (ዮሐንስ 12:24)።

በዐውዱ ኢየሱስ በመጀመሪያ የሚናገረው ስለ ራሱ ሞት ነው። ወልድ ወደ ፍሬያማነት የሚወስደው መንገድ በመስቀል በኩል ያልፋል። ከዚያም ይህን ሥርዓት በደቀ መዝሙርነት ላይ ይተገብረዋል፦ «ነፍሱን የሚወድ ያጠፋታል፥ ነፍሱንም በዚህ ዓለም የሚጠላ ለዘላለም ሕይወት ይጠብቃታል» (ዮሐንስ 12:25)።

ኒ የቅንጣቱን ቅርፊት ሕይወትን የሚሸፍነው የተፈጥሮ እኔነት ምስል አድርጎ አየው። ቅርፊቱ በማስጌጥ አይከፈትም፤ በሞት ይሰበራል።

ይህ ላይ ላዩን ብቻ በሆነ መንፈሳዊ እድገት ላይ ከሰነዘራቸው ጠንካራ ትችቶች አንዱ ሆነ። ክርስቲያኖች ብዙ ጊዜ ቅርፊቱን ለማሻሻል ይሞክራሉ። ከቅድስና ጋር የሚያያዙ ጠባዮችን እናዳብራለን፣ ሃይማኖታዊ ቋንቋን እንለምዳለን፣ የስብከት ዘዴዎችን እንማራለን፣ ውጫዊ ጠባያችንንም በሥርዓት እንገራለን። እነዚህ ጥቅም ሊኖራቸው ይችላል፤ ነገር ግን የግድ ክርስቶስ እንዲገለጥ አያደርጉም።

ፍሬያማነት ከዚህ የጠለቀ ነገር ይጠይቃል፦ እኔነት ራሱን ችሎ ለመኖር የሚያነሣው ይገባኛል ጥያቄ መሰበር አለበት።

መሰበር ያልሆነው

የመሰበር ቋንቋ በክርስቲያን ማኅበረሰቦች ውስጥ አላግባብ ጥቅም ላይ ውሏል። መሪዎች ጥያቄ የሚያነሡ አባላትን፦ መቃወማችሁ «ያልተሰበራችሁ» መሆናችሁን ያረጋግጣል ብለው ነግረዋቸዋል። በደል የሚፈጽሙ ሥርዓቶች ማዋረድን እንደ መንፈሳዊ ቅርጽ አድርገው አቅርበዋል። ተበዳዮች መገዛትን ይማሩ ዘንድ ጉዳትን እንዲታገሡ ተበረታተዋል።

እንዲህ ያለው አጠቃቀም ከክርስቶስ ባሕርይ ጋር ይጋጫል።

መጽሐፍ ቅዱሳዊ መሰበር ስብዕናን ማጥፋት አይደለም። የራስን ውሳኔ የማድረግ ችሎታ ማጣት፣ ሕሊናን ማፈን ወይም ለሰው ሥልጣን ያለ ቅድመ ሁኔታ መታዘዝ አይደለም። ዓመፅን፣ ወሲባዊ ብዝበዛን፣ ማታለልን ወይም የወንጀል ድርጊትን በዝምታ መቀበል ማለት አይደለም።

ኢየሱስ የዋህ ነበር፤ ሆኖም የሃይማኖት መሪዎችን ፊት ለፊት ተቃወመ። ጳውሎስ ለሕጋዊ ሥልጣን ተገዛ፤ ቢሆንም የሮሜ ዜግነቱን ጠቅሶ ይግባኝ አለ። ዳዊት የሳኦልን ሹመት አከበረ፤ ከሳኦል ገዳይ እጅ ግን ሸሸ። የቤርያ ሰዎች የሐዋርያትን ስብከት መረመሩ።

ስለዚህ የኒ ትምህርት ግልጽ በሆኑ መጽሐፍ ቅዱሳዊ ወሰኖች ውስጥ መነበብ አለበት። እግዚአብሔር ትዕቢትን፣ ራስን መቻልን፣ እልኸኝነትን፣ ራስን መከላከልንና ከእርሱ ተለይቶ ራሱን የቻለ ብርታትን ይሰብራል። በክርስቲያን መሪዎች የሚፈጸምን የማስገደድ ቁጥጥር ግን አይቀድስም።

በእውነት የተሰበረ ሰው እግዚአብሔርን ለመታዘዝ ይበልጥ ነጻ ይሆናል እንጂ የግብረ ገብ ማስተዋሉ አይደክምም።

ያዕቆብ በጵኒኤል

ኒ ብዙ ጊዜ የመሰበርን መጽሐፍ ቅዱሳዊ ምስሎች በእግዚአብሔር አገልጋዮች ሕይወት ውስጥ ያገኝ ነበር። ከእነርሱም ያዕቆብ እጅግ ግልጽ ከሆኑት አንዱ ነው።

የያዕቆብ ታሪክ በመንጠቅ የተሞላ ነው። ይደራደራል፣ ያሤራል፣ ይሸሻል፣ ሀብት ያከማቻል፣ ራሱንም ይጠብቃል። በያቦቅ ሌሊቱን ሙሉ ይታገላል። ምሥጢራዊው ሰው የያዕቆብን የጭኑን ሹልዳ ይነካል፤ የአካላዊ ብርታቱን ምንጭም ከስፍራው ያናጋዋል። ያዕቆብ እያነከሰ ይሄዳል (ዘፍጥረት 32:24-31)።

ምስሉ ኒን ማረከው። ብርቱው ሰው በተፈጥሮ ኃይሉ ስፍራ ደካማ ይሆናል፤ ሆኖም በረከትንና አዲስ ስምን ይቀበላል።

ማንከስ ያለ ጥያቄ ወደ ራስ መታመን እንዳንመለስ ሲከለክለን የጸጋ መልክ ሊሆን ይችላል።

ጳውሎስ በሥጋው ስለ ተሰጠው «መውጊያ» የሚናገረው በተለየ መንገድ ነው፤ ውጤቱ ግን ተዛማጅ ነው። እንዲወገድለት ሦስት ጊዜ ለመነ። ክርስቶስም፦ «ጸጋዬ ይበቃሃል፥ ኃይሌ በድካም ይፈጸማልና» ብሎ መለሰለት (2ኛ ቆሮንቶስ 12:9)።

ጳውሎስም፦ «ስደክም ያን ጊዜ ኃይለኛ ነኝና» ብሎ ይደመድማል (2ኛ ቆሮንቶስ 12:10)።

የኒ የመሰበር ሥነ መለኮት በተሻለ ሁኔታ የሚገለጠው ክርስቲያኖች ድካምን በራሱ ውድቀት እንደ ሆነ አድርገው ሳይሆን ጸጋ በቂ የሚሆንበት ስፍራ አድርገው እንዲያዩ ሲረዳቸው ነው።

የጴጥሮስ መውደቅ

ጴጥሮስ ሌላ ምስል ይሰጠናል። ኢየሱስን በልበ ሙሉነት፦ «ከአንተ ጋር መሞት እንኳ የሚያስፈልገኝ ቢሆን፥ ከቶ አልክድህም» ይለዋል (ማቴዎስ 26:35)። ከጥቂት ሰዓታት በኋላ ሦስት ጊዜ ይክደዋል።

የጴጥሮስ ፍቅር እውነተኛ ነበር፤ ራሱን የሚያውቅበት እውቀት ግን ጥልቀት አልነበረውም። ቅንነት ብርታትን ያረጋግጣል ብሎ አመነ።

ውድቀቱ እጅግ አስከፊ ነበር፤ ሆኖም በራስ መተማመኑን ገለጠ። ከትንሣኤው በኋላ ኢየሱስ ጴጥሮስን አይጥለውም። ይመልሰዋል፤ በጎቹንም አደራ ይሰጠዋል።

«አንተ ጐልማሳ ሳለህ ወገብህን በገዛ ራስህ ታጥቀህ ወደምትወደው ትሄድ ነበር፤ ነገር ግን በሸመገልህ ጊዜ እጆችህን ትዘረጋለህ፥ ሌላውም ያስታጥቅሃል» (ዮሐንስ 21:18)።

ራስን ከመምራት ራሱን ወደ ሰጠ ደቀ መዝሙርነት የሚደረገው ይህ ሽግግር የኒን ጭብጥ ይመስላል።

መሰበር ጴጥሮስን የማይጠቅም አያደርገውም። በተለየ መንገድ ጠቃሚ ያደርገዋል። በአንድ ወቅት ከሌሎች በሚበልጥ ታማኝነቱ የተመካው ሐዋርያ በኋላ፦ «እግዚአብሔር ትዕቢተኞችን ይቃወማልና፥ ለትሑታን ግን ጸጋን ይሰጣል» ብሎ ይጽፋል (1ኛ ጴጥሮስ 5:5)።

ተሞክሮ ወደ አስተምህሮ ገብቷል።

የተፈጥሮ ችሎታና መንፈሳዊ ጠቃሚነት

የኒ ትምህርት በተለይ ተሰጥኦ ላላቸው ሰዎች ፈታኝ ነው። የተፈጥሮ ችሎታ አንድን ሰው በክርስቲያን ሥራ እጅግ ሩቅ ሊያደርሰው ይችላል። የማሰብ ችሎታ ስብከቶችን ሊያዘጋጅ ይችላል። ግላዊ ማራኪነት ሕዝብን ሊሰበስብ ይችላል። የአስተዳደር ክህሎት ድርጅቶችን ሊገነባ ይችላል። የሙዚቃ ተሰጥኦ አምልኮን ሊመራ ይችላል። የሌሎችን ስሜት የመረዳት ችሎታ የእረኝነት ተጽእኖን ሊፈጥር ይችላል።

ከእነዚህ ችሎታዎች አንዱም ክፉ አይደለም። የመለኮታዊ መግቦት ስጦታዎች ናቸው። ችግሩ ከእግዚአብሔር ተለይተው ራሳቸውን ችለው መሥራታቸው ነው።

ሙሴ «የግብፆችን ጥበብ ሁሉ ተማረ፥ በቃሉና በሥራውም የበረታ ሆነ» (የሐዋርያት ሥራ 7:22)። ሆኖም እስራኤልን በግል ጥረቱ ነጻ ለማውጣት ያደረገው የመጀመሪያ ሙከራ በስደት ተደመደመ። ከብዙ አሥርት ዓመታት በኋላ ድካሙን አውቆ ይመለሳል።

ኒ እንዲህ ይል ነበር፦ እግዚአብሔር የተፈጥሮ ችሎታን የግድ አያስወግደውም፤ ምንጭ መሆኑ ቀርቶ አገልጋይ እንዲሆን በሞትና በትንሣኤ ያሳልፈዋል።

የጳውሎስ አገልግሎት ይህን በምሳሌ ያሳያል። ትምህርቱ፣ የማመዛዘን ችሎታው፣ የሮሜ ዜግነቱ፣ አይሁዳዊ አስተዳደጉና የንግግር ጥበቡ ጠቃሚ ሆነው ቀጠሉ። ሆኖም ራሱን «በሥጋም የማንታመን» ከሚሉት ጋር ይቈጥራል (ፊልጵስዩስ 3:3)። እነዚያ ሀብቶች ከእንግዲህ የማንነቱ መሠረቶች አይደሉም።

ይህ ወሳኝ ልዩነት ነው። የክርስቲያን መንፈሳዊ እድገት ብቃትን ብቃት እንደሌለ አስመስሎ ማቅረብን አይጠይቅም። የሚጠይቀው ብቃትን የመታመኛ ስፍራ አለማድረግን ነው።

የሁኔታዎች ተግሣጽ

ውጫዊው ሰው የሚሰበረው እንዴት ነው? ኒ መንፈስ ቅዱስ በሁኔታዎች አማካይነት በሚሰጠው ተግሣጽ ላይ አጽንኦት ሰጠ።

ሕይወት ያልመረጥናቸውን መስተጓጐሎች ታመጣለች፦ ሕመም፣ አለመግባባት፣ የዘገዩ ዕቅዶች፣ አስቸጋሪ የሥራ ባልደረቦች፣ የገንዘብ እጥረት፣ ትችት፣ የቤተሰብ ሸክሞች፣ የተዘጉ በሮች፣ ውድቀት፣ መጠበቅ፣ ማጣት። ኒ እግዚአብሔር እኔነትን ለማጋለጥና ክርስቶስን ለመቅረጽ እንዲህ ያሉትን ሁኔታዎች እንደሚጠቀም አመነ።

ሮሜ 8:28፦ «እግዚአብሔርንም ለሚወዱት እንደ አሳቡም ለተጠሩት ነገር ሁሉ ለበጎ እንዲደረግ እናውቃለን» ይላል። የሚቀጥለው ቁጥር በጎው ምን እንደ ሆነ ይገልጻል፦ «የልጁን መልክ እንዲመስሉ» ነው (ሮሜ 8:29)።

ይህ ማለት እያንዳንዱ ክስተት መልካም ነው ማለት አይደለም። ስደት፣ ክህደት፣ በሽታና ግፍ መልካም የሚል አዲስ ስም አይሰጣቸውም። ትርጉሙ እግዚአብሔር በሁሉ ነገር በኩል ወደ ቤዛነት ዓላማ ሊሠራ ይችላል ማለት ነው።

የኒ አቀራረብ በአግባቡ ካልተተገበረ ዕጣ ፈንታን ያለ ጥያቄ ወደ መቀበል ሊያመራ ይችላል፤ ይኸውም እያንዳንዱ እንቅፋት የግድ የእግዚአብሔር የተግሣጽ ዝግጅት ስለ ሆነ ክርስቲያኖች አስቸጋሪ ሁኔታዎችን ፈጽሞ መለወጥ የለባቸውም ብሎ እንደማሰብ ነው። ቅዱሳት መጻሕፍት ይህን አያስተምሩም። ጳውሎስ አንዳንድ ጊዜ ከስደት ሸሸ፣ ወደ ቄሳር ይግባኝ አለ፣ የጉዞ ዕቅዶቹን ለወጠ፣ ገንዘብ አሰባሰበ፣ ችግሮችንም በንቃት ፈታ።

ይበልጥ ጥበብ ያለበት ጥያቄ «በየትኛውም ችግር ውስጥ መቆየት አለብኝን?» የሚለው ሳይሆን «የታመነ ምላሽ እየፈለግሁ ሳለ እግዚአብሔር በዚህ ሁኔታ በኩል በውስጤ የሚቀርጸው ምንድን ነው?» የሚለው ነው።

መንፈስ ቅዱስ የሚተገብረው መስቀል

ኒ የክርስቶስን ታሪካዊ መስቀል መንፈስ ቅዱስ ዛሬ መስቀሉን በአማኙ የእኔነት ሕይወት ላይ ከሚተገብርበት ሥራ ለይቶ አየው። የክርስቶስ ሞት አንድ ጊዜ ለሁልጊዜ የተፈጸመ ነው፤ የክርስቲያን ደቀ መዝሙርነት ግን መስቀልን በየዕለቱ መሸከምን ያካትታል።

ኢየሱስ፦ «በኋላዬ ሊመጣ የሚወድ ቢኖር፥ ራሱን ይካድ መስቀሉንም ዕለት ዕለት ተሸክሞ ይከተለኝ» ይላል (ሉቃስ 9:23)።

ይህ የዕለት ዕለት መስቀል ማስተስረያ አይደለም። በክርስቶስ መሥዋዕት ላይ የምንጨምረው ነገር የለም። ራስን በራስ ከመግዛት ተግባራዊ በሆነ መንገድ እጅ መስጠት ነው።

መንፈስ ቅዱስ ጣቱን በከፍታ ምኞት፣ በቂም፣ በመልካም ስም፣ በገንዘብ ዋስትና፣ በመቆጣጠር ፍላጎት፣ በፍቅር ግንኙነት ምኞት፣ በአስተምህሮ ትዕቢት ወይም ሌሎች እንዲረዱን በመሻት ላይ ሊያሳርፍ ይችላል። መታዘዝ እኔነትን በሚያስከፍልበት ስፍራ ሁሉ መስቀል ተጨባጭ ይሆናል።

ኒ ግልጽነት የጐደለው ራስን ለእግዚአብሔር መለየት ቀላል እንደ ሆነ ተረድቶ ነበር። እግዚአብሔርን «ሁሉም ነገር የአንተ ነው» ልንለው እንችላለን፤ አንድ የተለየ ነገር ሲነካ ግን አጥብቀን እንከላከለዋለን።

ራስን የመስጠት ፈተና የሚመጣው ፈቃዳችን ከእግዚአብሔር ፈቃድ ጋር በሚጋጭበት ስፍራ ነው።

መሰበርና ርኅራኄ

የተለመደ የተዛባ ምስል «የተሰበረን» ክርስቲያን ኮስታራ፣ ደስታ የሌለውና ስሜቱ የደነዘዘ አድርጎ ያስባል። የኒ የኋለኛው ዘመን ትምህርት ወደ ተቃራኒው አቅጣጫ ያመለክታል። መሰበር ልስላሴንና ርኅራኄን ማፍራት አለበት።

ጠንካራ ውጫዊ ቅርፊት ሰውን ለመቅረብ አስቸጋሪ ያደርገዋል። ሁልጊዜ ትክክል መሆን አለበት፣ ይቅርታ መጠየቅ አይችልም፣ ራሱን ለመከላከል ይቸኩላል፣ እርማትን እንደ ጥቃት ይተረጕማል፣ ገጽታውንም ይጠብቃል። የተሰበረ ሰው ግን ማዳመጥ ይችላል።

ያዕቆብ ስለ ላይኛይቱ ጥበብ፦ «…በመጀመሪያ ንጽሕት ናት፥ በኋላም ታራቂ፥ ገር፥ እሺ ባይ ምሕረትና በጎ ፍሬ የሞላባት» ይላል (ያዕቆብ 3:17)።

«እሺ ባይ» መሆን የመንፈሳዊ ብስለት ግሩም መፈተኛ ነው። ሌሎች ሊያሳምኑን ይችላሉን? መማር እንችላለንን? እንደ ጠፋን ሳይሰማን አሳባችንን መለወጥ እንችላለንን?

የኒ የራሱ ኃይለኛ ስብዕናና የአመራር ታሪክ ይህን መርሕ በተለይ ልብ የሚነካ ያደርገዋል። የትኛውም ክርስቲያን አስተማሪ ትምህርቱን ፍጹም አድርጎ በሕይወቱ አይገልጥም። የትምህርቱ ዋጋ በገድል ላይ የተመሠረተ አይደለም።

ወንጌል ንስሐ መግባት የሚችሉ ሰዎችን ይቀርጻል።

የሕይወት አገልግሎት

ኒ መረጃን የሚያስተላልፍ አገልግሎትን ሕይወትን ከሚያካፍል አገልግሎት ለየ። ልዩነቱ ምሥጢራዊ ሊመስል ይችላል፤ ተራ ክርስቲያኖች ግን ይህን ክስተት ያውቁታል። ሁለት ሰዎች እኩል እውነት የሆነ ቃል ሊናገሩ ይችላሉ፤ ሆኖም አንዱ በፈተና ከተረጋገጠ እውነታ ይናገራል፣ ሌላው ግን ከተዋሰው እውቀት ብቻ ይናገራል።

ጳውሎስ ስለ ሐዋርያት፦ «ስለዚህ ሞቱ በእኛ ሕይወቱም በእናንተ ይሠራል» ይላል (2ኛ ቆሮንቶስ 4:12)።

አገልግሎት የመስቀል ቅርጽ አለው፦ ሌሎች ሕይወትን እንዲቀበሉ አገልጋዩ ዋጋ የሚያስከፍለውን የእግዚአብሔርን አያያዝ ይቀበላል።

ወላጆች ይህን ያውቃሉ። አባት ልጆቹ እንዲያብቡ እንቅልፉን፣ ገንዘቡን፣ ምቾቱንና እኔነቱን አሳልፎ ይሰጣል። መጋቢዎች ምእመናን የማያዩአቸውን ሸክሞች ይሸከማሉ። ሚስዮናውያን የለመዱትን ሁሉ ትተው ይሄዳሉ። ወዳጆች በመከራ ውስጥ አብረው ለመገኘት ችግርን ይታገሣሉ።

መስቀል ፍቅርን ዋጋ የሚያስከፍል ያደርገዋል።

ኒ እግዚአብሔር በመልእክተኛው በኩል ጥልቅ አገልግሎትን አደራ ከመስጠቱ በፊት ብዙ ጊዜ በመልእክተኛው ውስጥ ጥልቅ ሥራ እንደሚሠራ አመነ። ይህ ሜካኒካዊ ቀመር አይደለም — መከራ በራሱ ጥበብን አያስገኝም — ነገር ግን በእምነት የተቀበልነው መከራ ርኅራኄን፣ ትዕግሥትንና ጭካኔ የሌለበትን ሥልጣን ሊያፈራ ይችላል።

እውቀት ተሞክሮ ሲሆን

ኒ በንባብ ያሳለፈው ሕይወት ልዩ ነበር። ነገር ግን ከመጻሕፍት የሚታወቀውን እውነት በተሞክሮ ከሚማሩት እውነት እየጨመረ ለየ።

ኢዮብ ከመከራው በኋላ፦ «በጆሮ መስማት ሰምቼህ ነበር፤ አሁን ግን ዓይኔ አየችህ» ይላል (ኢዮብ 42:5)።

ልዩነቱ የኢዮብ የቀደመው ሥነ መለኮት ፈጽሞ ሐሰት መሆኑ አይደለም። ስለ እግዚአብሔር እውነተኛ ነገሮችን ያውቅ ነበር። መከራ ግን ወደ ሌላ ዓይነት መገናኘት አመጣው።

ክርስቲያኖች ውድቀት ጸጋን አስፈላጊ እስኪያደርገው ድረስ ስለ ጸጋ ሊያነብቡ ይችላሉ። ክህደት ይቅርታን እስኪጠይቃቸው ድረስ ይቅርታን ሊያጠኑ ይችላሉ። ዕቅዶቻቸው እስኪፈርሱ ድረስ ስለ መለኮታዊ መግቦት ሊያስተምሩ ይችላሉ። የሚወዱት ነገር እስኪሞት ድረስ ትንሣኤን ሊሰብኩ ይችላሉ።

ተሞክሮ ቅዱሳት መጻሕፍትን አይተካም፤ ቅዱሳት መጻሕፍት በሕይወታችን ውስጥ ክብደት የሚያገኙበትን ዐውድ ይሰጣል።

ኒ ቃላቸው በሕይወት ውስጥ ያለፈ አገልጋዮችን ይፈልግ ነበር።

የመድኃኒት ንግዱ ውዝግብ

በጦርነቱ ዘመን ኒ ከወንድሙ ጋር በተያያዘ የመድኃኒት ንግድ ውስጥ ገባ። ዓላማው ቢያንስ በአብዛኛው ኢኮኖሚው ክፉኛ በተናጋበት ወቅት ለክርስቲያን ሠራተኞች ገንዘብ ማስገኘት የነበረ ይመስላል። ቢሆንም ውሳኔው በሻንጋይ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ውዝግብ ፈጠረ።

የቅርብ ጊዜ ምሁራዊ ጥናቶች የሽማግሌዎችን ተቃውሞ፣ ስለ ጠባዩ የቀረቡ ክሶችንና ለረጅም ጊዜ ከሕዝብ አገልግሎት መገለሉን ይገልጻሉ። የንቅናቄው የቆዩ ምንጮች ደግሞ ሁኔታውን በተለያዩ አጽንኦቶች ያቀርቡታል። ያለው ማስረጃ በመንፈሳዊ ንባብ ላይ ያተኮረ የሕይወት ታሪክ ውስጥ ቀለል ያለ ፍርድ ለመስጠት አያስችልም።

ልንለው የምንችለው ንግዱ በኒ የመንፈሳዊ ሥራ አምሳያ ውስጥ የነበሩ ውጥረቶችን ማጋለጡን ነው። የሙሉ ጊዜ ክርስቲያን አገልጋይ ከንግድ ጋር ያለው ግንኙነት እንዴት መሆን አለበት? የንግድ ትርፍ የንግዱ ተጽእኖ አገልግሎቱን ሳያበላሽ አገልግሎትን መደገፍ ይችላልን? የግል፣ የቤተሰብና የቤተ ክርስቲያን ጥቅሞች በሚገናኙበት ጊዜ ምን ያህል ግልጽነት ያስፈልጋል?

አዲስ ኪዳን ንግድን አይከለክልም። ጳውሎስ ራሱ ድንኳን ይሰፋ ነበር። ልድያ ነጋዴ ነበረች። መጽሐፈ ምሳሌ ትጋትን ያከብራል። ገንዘብ ግን የዓላማንና የአስተዳደርን ፈተናዎች ይፈጥራል።

የኒ ተሞክሮ የሚጠቅመው በትክክል በስሜት ወደ ተዋቡ ቀላል ምድቦች ስለማይገባ ነው። አንድ መንፈሳዊ መሪ የእግዚአብሔርን ሥራ በቅንነት እየፈለገ የሚያከራክሩ ውሳኔዎችን ሊወስን ይችላል። መልካም ዓላማ ተጠያቂነትን አላስፈላጊ አያደርገውም።

ለዛሬዎቹ አገልግሎቶች ትምህርቱ ግልጽ ነው፦ መንፈሳዊ መተማመን ከገንዘብ ግልጽነት፣ ከገለልተኛ ቁጥጥር፣ ከተጻፉ መመሪያዎችና የጥቅም ግጭቶችን በግልጽነት ከመያዝ ጋር አብሮ መሄድ አለበት።

መሰበር ተጠያቂ ለመሆን ፈቃደኛ መሆንን ያካትታል።

ስድስት የዝምታ ዓመታት

ለሰባኪ ከመስበኪያ መድረክ መገለል ማንነትን እንደ ማጣት ሊሰማው ይችላል። የኒ የሕዝብ አገልግሎት ለበርካታ ዓመታት ተቋረጠ። ዊትነስ ሊና ሌሎችም በኋላ ወደ አገልግሎት እንዲመለስ በማድረግ ረገድ ድርሻ ነበራቸው።

እነዚያ ዓመታት አስፈላጊ የሆኑት ኒን ስጦታዎቹን የሚገልጥበትን ግልጽ መውጫ ስለ ነፈጉት ነው። ታማኝነትን ተጨማሪ ስብከቶችን መስበክ ብሎ በቀላሉ ሊተረጕመው አልቻለም።

ብዙ ክርስቲያን መሪዎች ማንነታቸው ከጠቃሚነታቸው ጋር ምን ያህል በጥልቅ እንደ ተሳሰረ የሚያውቁት ጠቃሚነታቸው ሲወሰድባቸው ብቻ ነው። ጡረታ፣ ሕመም፣ ቅሌት፣ የታመመን የመንከባከብ ኃላፊነት፣ የፖለቲካ ገደብ ወይም የድርጅት ለውጥ ይህን ቀመር ሊያጋልጥ ይችላል፦ አገልግሎት የማልሠራ ከሆንሁ እኔ ማን ነኝ?

ወንጌል ከጥሪ በፊት መልስ ይሰጣል። አማኝ በክርስቶስ የእግዚአብሔር ልጅ ነው።

ኢየሱስ ደቀ መዛሙርቱን የጠራው በመጀመሪያ «ከእርሱም ጋር እንዲኖሩና ለመስበክ እንዲልካቸው» ነበር (ማርቆስ 3:14)። ከክርስቶስ ጋር መሆን ከመላክ ይቀድማል።

የሕዝብ አገልግሎት የሚቀንስበት ወቅትም የእግዚአብሔርን ሥራ ሊይዝ ይችላል።

ወደ አገልግሎት መመለስ

ኒ በመጨረሻ በ1940ዎቹ መጨረሻ ወደ ሕዝብ አገልግሎት ተመለሰ። ከመመለሱ ጋር የተያያዘው ትምህርት ራስን በመስጠት፣ ተቀናጅቶ በመሥራት፣ በክርስቶስ አካል ሕይወትና የተፈጥሮ ብርታትን በመሰበር ጭብጦች የሚታወቅ ነበር።

ወደ ስፍራው የተመለሰ መሪ ሳይለወጥ መመለስ የለበትም። መመለስ መድረክን እንደ ገና ማግኘት ብቻ አይደለም። እውነትን፣ በሚያስፈልግበት ስፍራ ንስሐን፣ በሚቻልበት ስፍራ ዕርቅንና የተለወጠ የሕይወት ሥርዓትን ማካተት አለበት።

በኒ መመለስ ዙሪያ ያለው ታሪካዊ መዝገብ ውስብስብ ነው፤ ከዚያ በኋላ የተሸከመው የሥነ መለኮት መልእክት ግን የግጭት ወቅት ሊያፈራቸው በሚችላቸው ባሕርያት ላይ በትክክል አጽንኦት የሰጠ ነበር።

የጳውሎስ የመመለስ መርሕ (ገላትያ 6:1) ገር ነው፦ «ሰው በማናቸውም በደል ስንኳ ቢገኝ፥ መንፈሳውያን የሆናችሁ እናንተ እንደዚህ ያለውን ሰው በየዋህነት መንፈስ አቅኑት፤ አንተ ደግሞ እንዳትፈተን ራስህን ጠብቅ»።

ማንም ከበላይነት ስፍራ ሆኖ ሌላውን አይመልስም።

መሰበርና ሥልጣን

ኒ መሰበርን ከመንፈሳዊ ሥልጣን ጋር እየጨመረ አያያዘው። ሥልጣን ቢሰጠው እጅግ የሚያስተማምነው ሰው የራሱ ፈቃድ የተያዘለት ሰው ነው።

ኢየሱስ መርሑን በንጽጽር ያስተምራል፦ የአሕዛብ ገዦች «በላያቸው እንዲሠለጥኑ» ይወዳሉ፤ «በእናንተስ እንዲህ አይደለም» (ማርቆስ 10:42-43)። ታላቅነት አገልግሎት ይሆናል።

ደግሞም፦ «እንዲሁ የሰው ልጅም ሊያገለግልና ነፍሱን ለብዙዎች ቤዛ ሊሰጥ እንጂ እንዲያገለግሉት አልመጣም» (ማርቆስ 10:45)።

በመስቀል የተቀረጸ ሥልጣን ይጠብቃል እንጂ አይበዘብዝም። ከመብት ይልቅ ኃላፊነትን አክብዶ ይሸከማል።

ኒ በኋላ የጻፈው መንፈሳዊ ሥልጣን የተሰኘው መጽሐፉ አንዳንድ ጊዜ ከዚህ የመስቀል ዐውድ ተነጥሎ ጥቅም ላይ ውሏል። ብቻውን ሲነበብ ስለ መታዘዝ ያለው ጠንካራ ቋንቋ አምባገነናዊ አመራርን ሊያበረታ ይችላል። በኢየሱስ ትምህርት ሥር ሲነበብ ግን ሥልጣን ሁልጊዜ ተጠያቂ፣ ውሱን፣ ራሱን መሥዋዕት የሚያደርግና ለቅዱሳት መጻሕፍት የሚገዛ ነው።

መገዛትን እየጠየቀ እርማትን የሚቃወም መሪ የክርስቶስን ሥልጣን አልተማረም።

መሰበርና የስሜት ሕይወት

ኒ አንዳንድ ጊዜ ስሜቶችን «ነፍስ» በሚለው ክፍል ውስጥ አስቀመጣቸው፤ ይህም በአንዳንድ አንባቢዎች ዘንድ ጠንካራ ስሜት በመንፈሳዊ ረገድ አጠራጣሪ ነው የሚል ግንዛቤ ፈጠረ። ያ መደምደሚያ ቅዱሳት መጻሕፍት ከሚሉት ያልፋል።

ኢየሱስ አለቀሰ። ጳውሎስ በጭንቀት፣ በደስታ፣ በፍቅር፣ በፍርሃትና በናፍቆት ጻፈ። መዝሙረ ዳዊት የሰውን ስሜት ሙሉ ስፋት ይዟል። ችግሩ ስሜት ሳይሆን በስሜት መገዛት ነው።

መሰበር ስሜትን አያደነዝዝም፤ ስሜትን ከፍቅርና ከእውነት በታች ያደርገዋል።

የተሰበረ ሰው ንዴት ሳይገዛው ቍጣ፣ ተስፋ ሳይቈርጥ ሐዘን፣ መታዘዝን ሳይተው ፍርሃት፣ ራሱን ከፍ ሳያደርግ ደስታ ሊሰማው ይችላል።

ጳውሎስ፦ «ደስ ከሚላቸው ጋር ደስ ይበላችሁ፥ ከሚያለቅሱም ጋር አልቅሱ» ብሎ ያዝዛል (ሮሜ 12:15)። በስሜት አብሮ መገኘት የፍቅር አካል ነው።

የኒን ትምህርት በብስለት መተግበር ማለት ማፈን ሳይሆን ማዋሐድ ነው።

መሰበርና አእምሮ

ስለ ማሰብ ችሎታም ያው እውነት ነው። ኒ ራሱ እጅግ ምሁር ነበር። መንፈሳዊ ለመሆን ማሰብን አላቆመም።

የሮሜ መልእክት አማኞችን፦ «በልባችሁ መታደስ ተለወጡ» ብሎ ያዝዛል (ሮሜ 12:2)። አእምሮ ይታደሳል እንጂ አይጣልም።

የተፈጥሮ ብልጠት ችግር የሚሆነው ራሱን ችሎ ሲሠራ ነው — ሰው ከእግዚአብሔር ይልቅ በትንታኔ ሲታመን፣ ሌሎችን ለመግዛት የማሰብ ችሎታውን ሲጠቀም ወይም አለመታዘዙን በምክንያት ሲያሳብብ ነው።

መሰበር አእምሮን ለእውነት እንዲያገለግል ነጻ ያወጣዋል።

ይህ በሥነ መለኮት ረገድ አስፈላጊ ነው። አንድ ምሁር ከአንድ ቅዱስ ሰው የበለጠ መረጃ ሊያውቅ ይችላል፤ ቢሆንም ጥበብ ሊጐድለው ይችላል። ነገር ግን ምሁርነትን መቃወም መፍትሔ አይደለም። ቤተ ክርስቲያን ለክርስቶስ የተገዙ አእምሮዎች ያስፈልጓታል።

«ጌታ አምላክህን … በፍጹም አሳብህም ውደድ» (ማቴዎስ 22:37)።

መሰበርና ፈቃድ

ኒ ብዙ ጊዜ ፈቃድን የውጫዊው ሰው ዋና ምሽግ አድርጎ ይቈጥረው ነበር። ጠንካራ ፈቃድ ያላቸው ሰዎች ቍርጠኝነትን ከታማኝነት ጋር ሊያምታቱ ይችላሉ።

ኢየሱስ በጌቴሴማኒ አብነቱን ይሰጠናል፦ «የእኔ ፈቃድ አይሁን የአንተ እንጂ» (ሉቃስ 22:42)።

ይህ የሰው ፈቃድ አለመኖር አይደለም። ኢየሱስ ምኞቱን በግልጽ ይገልጣል። መገዛት እውነተኛ ምኞትን ከአብ ዓላማ በታች ማድረግ ማለት ነው።

ስለዚህ ክርስቲያናዊ ራስን መስጠት ቍርጥ ውሳኔ ማጣት አይደለም። የተሰበረ ፈቃድ የእግዚአብሔር መንገድ ግልጽ ከሆነ በኋላ እጅግ ቍርጠኛ ሊሆን ይችላል። ጳውሎስ ስለ ዘዴዎች ተለዋዋጭ፣ ስለ ወንጌል ግን የማይነቃነቅ መሆን ይችል ነበር።

መሰበር የሚያስወግደው ራስን የራስ ጌታ የማድረግ እልኸኝነትን እንጂ ቅዱስ ጽኑ እምነትን አይደለም።

የክርስቶስ መዓዛ

ጳውሎስ፦ «ነገር ግን በክርስቶስ ሁልጊዜ ድል በመንሣቱ ለሚያዞረን በእኛም በየስፍራው ሁሉ የእውቀቱን ሽታ ለሚገልጥ ለአምላክ ምስጋና ይሁን» ብሎ ይጽፋል (2ኛ ቆሮንቶስ 2:14)።

ኒ አንዳንድ ጊዜ መዓዛን የአገልግሎት ምስል አድርጎ ይጠቀም ነበር። ሽቱ ክፍልን በጸጥታ ይሞላል። መኖሩ ያለ ክርክር ይታወቃል።

ባሕርይም ተመሳሳይ ውጤት አለው። በክርስቶስ በጥልቅ የተቀረጸ ሰው ወደ ግጭት ትዕግሥትን፣ ወደ ጫና ሰላምን፣ ወደ ስኬትም ትሕትናን ይዞ ይገባል። ሌሎች ከመረጃ ያለፈ ነገር ይቀበላሉ።

ይህ ለጥቂቶች ብቻ የተተወ ምሥጢራዊ ልሂቅነት አይደለም። የመንፈስ ተራ ፍሬ በሕይወት ውስጥ መገለጡ ነው።

የተሰበረው ዕቃ መዓዛን የሚለቀው ከእንግዲህ በዋናነት ራሱን ለመጠበቅ ስለማይኖር ነው።

ግቡ መሰበር ሳይሆን ክርስቶስ ነው

መሰበር ራሱ ጣዖት ሊሆን ይችላል። አንዳንድ ክርስቲያኖች እግዚአብሔር ምን ያህል በጥልቅ እንደ ያዛቸው በማሰብ ይጠመዳሉ። መከራ የክብር ምልክት ይሆናል። ኮስታራነት ብስለት ተብሎ ይሳሳታል።

የኒ ሥነ መለኮት እጅግ ጤናማ የሚሆነው ክርስቶስ ግቡ ሆኖ ሲቀጥል ነው። እግዚአብሔር ክርስቶስ እንዲገለጥ ፍቅርን የሚያደናቅፈውን ይሰብራል።

ጳውሎስ «ለእኔ ሕይወት መሰበር ነው» አይልም። «ለእኔ ሕይወት ክርስቶስ» ይላል (ፊልጵስዩስ 1:21)።

መስቀል ትንሣኤን ያገለግላል።

ዘር የሚቀበረው ቀብርን ለማክበር አይደለም። ፍሬ ለማፍራት ይሞታል።

ያልተጠናቀቀ ሥራ

ውጫዊው ሰው ሙሉ በሙሉና ለዘለቄታው የተያዘበት ደረጃ ላይ የሚደርስ አማኝ የለም። ትዕቢት በአዲስ መልክ ሊመለስ ይችላል። ሰው በትሕትናው ሊኮራ ወይም ስለ ጥገኝነት ባለው አስተምህሮው ራሱን የቻለ ሊሆን ይችላል።

ጳውሎስ በአገልግሎቱ መገባደጃ እንኳ ወደ ፊት ይዘረጋል፦ «አሁን እንዳገኘሁ ወይም አሁን ፍጹም እንደ ሆንሁ አይደለም፥ ነገር ግን ስለ እርሱ በክርስቶስ ኢየሱስ የተያዝሁበትን ያን ደግሞ እይዛለሁ ብዬ እፈጥናለሁ» (ፊልጵስዩስ 3:12)።

ስለዚህ መሰበር መንፈሳዊ ማዕረግ ሳይሆን ለእግዚአብሔር የመለወጥ ሥራ የማያቋርጥ ክፍትነት ነው።

የኒ የራሱ ሕይወት በቅርቡ እጅግ ከባድ ወደ ሆኑት ታሪካዊ ጫናዎቹ ሊገባ ነበር። ቻይና በጦርነትና በአብዮት ውስጥ እያለፈች ወደ ኮሚኒስቶች ድል እየተጓዘች ነበር። ውጫዊው ዕቃ መሰበር እንዳለበት ያስተማረው ሰው ነጻነቱን፣ መልካም ስሙን፣ የሕዝብ አገልግሎቱንና በመጨረሻም የሚታየውን የቁጥጥር መልክ ሁሉ ማለት ይቻላል የሚገፍፉ ሁኔታዎች ይጠብቁት ነበር።

ከዚያ ታሪክ በፊት ግን ኒን በሃያኛው መቶ ክፍለ ዘመን ከታዩት እጅግ ለየት ያሉ ክርስቲያን አስተማሪዎች አንዱ ያደረገውን የሥነ መለኮት ማዕቀፍ መመርመር አለብን፦ ሰው ከመንፈስ፣ ከነፍስና ከሥጋ የተሠራ ነው፤ መንፈሳዊ ብስለትም የእነዚህን አሠራር መለየት መማርን ይጠይቃል የሚለውን ትምህርቱን።

መሰበርና ይቅርታ መጠየቅ

የተፈጥሮ ትዕቢት እየተያዘ መሆኑን ከሚያሳዩ እጅግ ግልጽ ምልክቶች አንዱ ራስን ሳይከላከሉ ይቅርታ መጠየቅ መቻል ነው።

ዳዊት ለናታን የሰጠው መልስ ቀላል ነበር፦ «እግዚአብሔርን በድያለሁ» (2ኛ ሳሙኤል 12:13)። ውጥረትን፣ የንግሥናን ጫና ወይም የቤርሳቤህን ጠባይ በማብራራት አልጀመረም።

ክርስቲያን መሪዎች ብዙ ጊዜ ሰዎችን የሚጐዱት በመጀመሪያ ስሕተታቸው ሳይሆን ስሕተታቸውን ማመን ባለመቻላቸው ነው። መልካም ስም ከዕርቅ ይበልጥ ውድ ይሆናል።

የኒ ሥነ መለኮት ቀጥተኛ ምርመራ ይሰጣል፦ ውጫዊው ሰው ራሱን እየጠበቀ ነው።

የተሰበረ መሪ «ተሳስቻለሁ። ጐድቼሃለሁ። አዝናለሁ። ምን ካሳ ማድረግ እችላለሁ?» ማለት ይችላል።

ከእውነተኛ ንስሐ የሚጠልቅ መንፈሳዊ ቃል የለም።

መሰበርና የፈጠራ ችሎታ

ራስን መስጠት ሰዎችን አንድ ዓይነት አያደርግም። አዲስ ኪዳን ልዩ ልዩ ስብዕናዎችን ጠብቆ ያቆያል። ጴጥሮስ ዮሐንስ አይደለም፤ ጳውሎስም በርናባስ አይደለም።

ስለዚህ እግዚአብሔር በተፈጥሮ ብርታት ላይ የሚሠራው ሥራ ማጥፊያ ላጲስ አይደለም። ስጦታዎች በእውነት ለአገልግሎት እንዲገኙ ራስን ማእከል ካደረገ ቁጥጥር ነጻ መውጣት ነው።

ሙዚቀኛ ራሱን ከሰጠ በኋላ ጭብጨባ ጌታው ስላልሆነ ይበልጥ የፈጠራ ችሎታ ሊኖረው ይችላል። ሥራ ፈጣሪ ማንነቱ ከስኬት ጋር ስላልተሳሰረ ይበልጥ ጥበብ ያለበት አደጋ ሊወስድ ይችላል። አስተማሪ አስደናቂ መስሎ መታየት ስለማያስፈልገው ይበልጥ ግልጽ ሊሆን ይችላል።

«የጌታም መንፈስ ባለበት በዚያ አርነት አለ» (2ኛ ቆሮንቶስ 3:17)።

መሰበር ቅዱስ ነጻነትን ሊጨምር ይገባል።

መስቀልና ወሰኖች

ራስን መካድ ምንም ወሰን አለማበጀት ማለት አይደለም። ኢየሱስ ከሕዝቡ ፈቀቅ አለ፣ የማታለል ጥያቄዎችን እምቢ አለ፣ ጊዜው ሳይደርስ ሊገድሉት የተደረጉትን ሙከራዎች አመለጠ፣ ራሱንም ለሰዎች ያለ ልዩነት አላመነም።

«እርሱ በሰው ውስጥ ያለውን ያውቅ ነበርና» (ዮሐንስ 2:25)።

ክርስቲያን ያልተሰበረ ሳይሆን «እምቢ» ማለት ይችላል። ወላጆች ልጆቻቸውን መጠበቅ ይችላሉ። ሠራተኞች የሥነ ምግባር ጥሰትን ማሳወቅ ይችላሉ። የቤተ ክርስቲያን አባላት ደኅንነት የሌለበትን ሁኔታ ትተው መውጣት ይችላሉ። መሪዎች ጤናማ ገደቦችን ማበጀት ይችላሉ።

መስቀል ራስ ወዳድ መብቶችን እንድንተው ይጠራናል እንጂ ጥበብን እንድንተው አይደለም።

መሰበር፣ ርኅራኄ፣ በመስቀልና በበደል መካከል ያለው ልዩነት

ከኒ ጋር ከተያያዙ ሐረጎች መካከል «የውጫዊው ሰው መሰበር» ከሚለው ይበልጥ ጥንቃቄ የሚጠይቅ የለም ማለት ይቻላል። ሐረጉ የክርስቲያንን መንፈሳዊ እድገት ሊያበራ ይችላል፤ ጤናማ ባልሆኑ ማኅበረሰቦች ውስጥ ግን ለማዋረድ፣ ለመግዛት ወይም ጤናማ የራስ ውሳኔ ችሎታን ለማጥፋት ሃይማኖታዊ ማመካኛ ሊደረግ ይችላል። መጽሐፍ ቅዱሳዊ የሕይወት ታሪክ ልዩነቱን ግልጽ ማድረግ አለበት።

የኒ ዋና ጭንቀት የተፈጥሮ ራስን መቻል በውስጥ የሚያድረው መንፈስ እንዳይገለጥ ሊያደናቅፍ ይችላል የሚል ነበር። ውጫዊው ሰው ራስን የመከላከል ልማዶችን፣ እልኸኝነትን፣ ግብታዊነትን፣ ከንቱ ውዳሴ መሻትን፣ ብልጠትን፣ ስሜታዊ ምላሽን በችኰላ መስጠትንና ሁሉን የመቆጣጠር ዝንባሌን ያካትታል። የክርስቶስ ሕይወት ይበልጥ በነጻነት እንዲገለጥ እግዚአብሔር እነዚህን ልማዶች ለማላላት ቅዱሳት መጻሕፍትን፣ ማኅበረሰብን፣ ሁኔታዎችን፣ እርማትንና መከራን ይጠቀማል።

የጳውሎስ በሸክላ ዕቃ ውስጥ ያለ መዝገብ ምስል ይህን ተቃርኖ ይገልጻል። ዕቃው ክፉ አይደለም፤ ተሰባሪ ነው። ግቡ ሰውየውን መሰባበር ሳይሆን መዝገቡን መግለጥ ነው። «የኃይሉ ታላቅነት ከእግዚአብሔር እንጂ ከእኛ እንዳይሆን» (2ኛ ቆሮንቶስ 4:7)።

ስለዚህ ጤናማ መሰበር ርኅራኄን ያፈራል እንጂ መደምሰስን አይደለም። የተሰበረ ሰው ሳይፈርስ ይቅርታ መጠየቅ ይችላል። ወዲያውኑ መልሶ ሳያጠቃ እርማትን መቀበል ይችላል። እርሷም ሳትጠላ «እምቢ» ማለት ትችላለች። እርሱ የመግዛት ፍላጎት ሳያስፈልገው ሥልጣንን ሊጠቀም ይችላል። እርሷም እውነትን ሳትተው አለመግባባትን ልትታገሥ ትችላለች። እኔነት ከእንግዲህ በእያንዳንዱ ግንኙነት ማሸነፍ አይጠበቅበትም።

ኢየሱስ መለኪያውን ይሰጠናል። እርሱ ራሱ «እኔ የዋህ በልቤም ትሑት ነኝ» ብሏል (ማቴዎስ 11:29)፤ ሆኖም ግብዝነትን ይጋፈጣል፣ ማታለልን እምቢ ይላል፣ ከጠላት ሕዝብ ፈቀቅ ይላል፣ ቀጥተኛ ጥያቄዎችን ይጠይቃል፣ በሥልጣንም ይናገራል። የዋህነት ለእግዚአብሔር የተገዛ ብርታት ነው እንጂ ለብዝበዛ የተጋለጠ ድካም አይደለም።

መንፈሳዊ መሪዎች መስቀልን በሚጠቅሱበት ጊዜ ይህ ልዩነት እጅግ አስፈላጊ ነው። የትኛውም መሪ ሌላውን አማኝ በማስገደድ «የመስበር» መብት የለውም። አዲስ ኪዳን እረኞች በአደራ በተሰጣቸው ላይ እንዳይሠለጥኑ ያዝዛል። ጴጥሮስ፦ «ለመንጋው ምሳሌ ሁኑ እንጂ ማኅበሮቻችሁን በኃይል አትግዙ» ብሎ ይጽፋል (1ኛ ጴጥሮስ 5:3)። የእግዚአብሔር ተግሣጽ የእርሱ ብቻ መብት ነው። ሰብዓዊ መሪዎች ያስተምራሉ፣ ያርማሉ፣ ይጠብቃሉ፣ ምሳሌም ይሆናሉ፤ በማዋረድ መሰበርን አይፈጥሩም።

የኒ የራሱ የኋለኛው ዘመን የሕዝብ ትችትና የመገለል ተሞክሮ ራስን ከማጽደቅ እጅ ስለ መስጠት ላስተማረው አጽንኦት ክብደት ሰጠው። ሆኖም የክርስቲያን ማኅበረሰቦች የግል መብቶችን በፈቃድ መተውን ከግዳጅ ዝምታ መለየት አለባቸው። አማኝ አጸፋ ላለመመለስ ሊመርጥ ይችላል። ያ ምርጫ ግን በበዳይ የመንፈሳዊነት ማረጋገጫ ተደርጎ ሊጠየቅ አይችልም።

መስቀል ወሰኖችንም ይፈጥራል። ኢየሱስ አንዳንድ ጊዜ ገለል አለ። ጳውሎስ ከደማስቆ አመለጠ፣ ለሮሜ ሕግ ይግባኝ አለ፣ አብያተ ክርስቲያናትንም ስለ አደገኛ አስተማሪዎች አስጠነቀቀ። ይቅርታ መተማመንን ወዲያውኑ መመለስን አይጠይቅም። ዕርቅ እውነትን፣ በደል በተፈጸመበት ስፍራም ንስሐን ይጠይቃል። ፍቅር የሌላውን ሰው መልካም እየፈለገ ወደ ራሱ የሚቀርብበትን መንገድ ሊገድብ ይችላል።

ስለዚህ መሰበርን በተሻለ የምንረዳው እኔነትን ከመደምሰስ ይልቅ ከእኔነት አምባገነንነት ነጻ መውጣት አድርገን ነው። እኔነትን ለመከላከል የሚባክነው ጉልበት ስለሚቀንስ ሰውየው ለፍቅር ይበልጥ ዝግጁ ይሆናል። የተፈጥሮ ስጦታዎች ይቀራሉ፤ ነገር ግን ይበልጥ ለመማር ዝግጁ ይሆናሉ። ጽኑ እምነት ይቀራል፤ ንቀትን ግን ያጣል። ድፍረት ይቀራል፤ የማሸነፍ ፍላጎትን ግን ያጣል።

ኒ ከማርቆስ 14 የወሰደው የአልባስጥሮስ ቢልቃጥ ምስል በጥንቃቄ ሲተገበር ጠቃሚ ነው። ቢልቃጡ ሲሰበር መዓዛው ቤቱን ይሞላል። ነገር ግን ለክርስቶስ የፍቅር አምልኮ የምታቀርበው ሴቲቱ ራሷ ናት፤ ደቀ መዛሙርቱ እርሷን እንዲሰብሩ አልተጋበዙም። ክርስቲያናዊ ራስን መስጠት በመጨረሻ ለኢየሱስ የሚሰጥ የግል ምላሽ ነው።

የማንኛውም የመሰበር ትምህርት መፈተኛው ፍሬው ነው። የሚያፈራው «ፍቅር፥ ደስታ፥ ሰላም፥ ትዕግሥት፥ ቸርነት፥ በጎነት፥ እምነት፥ የዋህነት፥ ራስን መግዛት» ነውን (ገላትያ 5:22-23)? መሪዎችን ይበልጥ አስተማማኝ፣ አማኞችን እውነትን ለመናገር ይበልጥ ነጻ፣ ግንኙነቶችን ይበልጥ ቅን፣ ክርስቶስንም ይበልጥ የሚታይ ያደርጋልን? ፍርሃትን፣ በሰው ሥልጣን ላይ ጥገኝነትን፣ ምሥጢራዊነትን ወይም የማያቋርጥ ራስን መኰነንን የሚያፈራ ከሆነ የመስቀል ቋንቋ ከክርስቶስ መንፈስ ተነጥሏል።

የኒ ምርጥ ማስተዋል ከዚህ ምርመራ ይተርፋል። እግዚአብሔር ዘዴዎቻችንን ብቻ አያሻሽልም። አገልግሎት የሚፈስበትን ሰው ይለውጣል። ነገር ግን የእግዚአብሔር የሚለውጥ እጅ ከሌላ ሰው የመቆጣጠር ጥማት ጋር ፈጽሞ መምታታት የለበትም።