ቁም፦ መንፈሳዊ ውጊያና ድል

ሦስተኛው ግሥ

የዋችማን ኒ የኤፌሶን ንባብ የመጨረሻው እንቅስቃሴ በአንድ ቃል ተጠቃልሏል፦ ቁም። «የዲያብሎስን ሽንገላ ትቃወሙ ዘንድ እንዲቻላችሁ የእግዚአብሔርን ዕቃ ጦር ሁሉ ልበሱ» (ኤፌሶን 6:11)።

የግሡ መለወጥ ትርጉም ያለው ነው። አማኙ ከክርስቶስ ጋር ተቀምጧል፤ ለተጠራበትም መጠራት እንደሚገባ መመላለስን ተምሯል። ነገር ግን ዋናው ትእዛዝ ማሳካትም ሆነ ወደ ፊት መገስገስ የማይሆንባቸው ጊዜያት አሉ። ትእዛዙ ከስፍራ ለመነቀል እምቢ ማለት ነው።

ኒ መንፈሳዊ ውጊያን የተረጐመው ክርስቶስ ከፈጸመው ድል አንጻር ነበር። ክርስቲያን የሚዋጋው ክርስቶስ በክፋት ላይ የሚቀዳጀውን ድል ለመፍጠር አይደለም። በኢየሱስ ሞት፣ ትንሣኤና ከፍ ከፍ ማለት በጸና ድል ውስጥ ይቆማል።

ጳውሎስ ክርስቶስ «ከአለቅነትና ከሥልጣን ከኃይልም ከጌትነትም ሁሉ በላይ» ከፍ ከፍ እንዳለ አስቀድሞ ተናግሯል (ኤፌሶን 1:21)። የምዕራፍ 6 ውጊያ ከምዕራፍ 1 በዙፋን መቀመጥ ሊለይ አይችልም። የአማኙ መተማመን የግል መንፈሳዊ ብርታቱ ሳይሆን የክርስቶስ የበላይነት ነው።

ከኒ አጽንዖት በስተ ጀርባ ያለው አመክንዮ ይህ ነው፦ ስፍራው የክርስቶስ ስለ ሆነ በስፍራህ ጸንተህ ቁም።

የመንፈሳዊ ግጭት እውነተኛነት

የዘመናችን አንባቢዎች መንፈሳዊ ውጊያን የሚመለከቱት እጅግ ከተለያዩ ቅድመ ግምቶች ተነሥተው ነው። አንዳንድ ክርስቲያኖች ችግርን ሁሉ ማለት ይቻላል የአጋንንት ጥቃት አድርገው ይቈጥራሉ፤ ሌሎች ደግሞ በተግባር የግል መንፈሳዊ ክፋትን ከዓለም አመለካከታቸው ያስወጣሉ። የኤፌሶን መልእክት አጉል እምነትንም ሆነ ነገሩን አሳንሶ ማቅረብን አይፈቅድም።

«መጋደላችን ከደምና ከሥጋ ጋር አይደለምና፥ ከአለቆችና ከሥልጣናት ጋር ከዚህም ከጨለማ ዓለም ገዦች ጋር በሰማያዊም ስፍራ ካለ ከክፋት መንፈሳውያን ሠራዊት ጋር ነው እንጂ» (ኤፌሶን 6:12)።

ጳውሎስ ክፋት ከሰው ተቋማት ያለፈ የግልና መንፈሳዊ ገጽታ እንዳለው በግልጽ ያምናል። ቢሆንም አብዛኛውን የኤፌሶን መልእክት የሚያውለው ስለ ተራ ምግባር፣ ስለ ግንኙነቶች፣ ስለ እውነት፣ ስለ ሥራ፣ ስለ ጾታዊ ሕይወት፣ ስለ ይቅርታና ስለ ጥበብ በመናገር ነው። መንፈሳዊ ውጊያ የዕለት ተዕለቱን መታዘዝ አይተካም።

ኒ መንፈሳዊ እውነታዎች በቍም ነገር በሚታዩበት ዓለም ውስጥ ኖረ፤ ከሰይጣን ጋር ያለውን ግጭት አጽንዖት የሰጡ ጸሐፊዎችንም አንብቦ ነበር። ትምህርቱ የቤተ ክርስቲያን ትግሎች በሥነ ልቡና፣ በፖለቲካ ወይም በማኅበረሰብ ጥናት ብቻ ሊብራሩ እንደማይችሉ የሚያስገነዝበውን መጽሐፍ ቅዱሳዊ ግንዛቤ ብዙ ምዕራባውያን ክርስቲያኖች መልሰው እንዲያገኙ ረድቷል።

ነገር ግን መለየት አስፈላጊ ነው። ቅዱሳት መጻሕፍት አማኞችን ስለ አጋንንት ወደ ልክ የለሽ ግምት ፈጽሞ አይጋብዙም። ሐዋርያት ክርስቶስን ይሰብካሉ፤ ፈተናን ይቋቋማሉ፤ ይጸልያሉ፤ አስፈላጊ ሲሆን ሥልጣንን ይጠቀማሉ፤ ትኩረትንም ወደ እግዚአብሔር ያዞራሉ። ክርስቶስ ማእከል ሆኖ ይቀራል።

ከሁሉ ይበልጥ አስተማማኙ ሕግ ቀላል ነው፦ ሰይጣንን ቅዱሳት መጻሕፍት በሚመለከቱት መጠን በቍም ነገር ተመልከተው፤ ቅዱሳት መጻሕፍት ከሚሰጡት በላይ ግን ማእከላዊ ስፍራ አትስጠው።

የዲያብሎስ ሽንገላ

ጳውሎስ ስለ «የዲያብሎስን ሽንገላ» ይናገራል (ኤፌሶን 6:11)። ቃሉ ስልትን፣ ተንኰልን ወይም ዘዴን ያመለክታል። ክፋት ሁልጊዜ ግልጽ አይደለም። ፈተና ጥበብን፣ ጽድቅን፣ የግድ አስፈላጊነትን፣ ፍርሃትን፣ የሥልጣን ጥማትን፣ አልፎ ተርፎም መንፈሳዊ ቅንዓትን አስመስሎ ሊመጣ ይችላል።

ኒ በተለይ አስመሳይ መንፈሳዊነትን በንቃት ይከታተል ነበር። አማኝ የስሜትን ግለት ለመንፈስ ቅዱስ፣ ጭካኔን ለሥልጣን፣ ምንም ሳያደርጉ ዝም ብሎ መቀመጥን ለራስን መስጠት፣ ያልተለመዱ ተሞክሮዎችንም ለብስለት ሊሳሳት ይችላል።

ይህ ጭብጥ መንፈሳዊው ሰው በተሰኘው መጽሐፍ ጎልቶ ወጣ፤ በዚያም ኒ የመንፈስን፣ የነፍስን፣ የሥጋንና የአጋንንትን ተጽዕኖ አሠራሮች ለመለየት ሞከረ። ከእነዚያ ልዩነቶች አንዳንዶቹ ከቅዱሳት መጻሕፍት ራሳቸው ይበልጥ እርግጠኝነት የተሞሉና የተወሳሰቡ ናቸው፤ አንባቢዎችም ወደ መመርመሪያ ሥርዓት እንዳይለውጧቸው መጠንቀቅ አለባቸው። ቢሆንም የእረኝነት ጭንቀቱ ትክክል ነው፦ መንፈሳዊ መስሎ የሚሰማ ሁሉ ከእግዚአብሔር አይመጣም።

ዮሐንስ፦ «ወዳጆች ሆይ፥ መንፈስን ሁሉ አትመኑ፥ ነገር ግን መናፍስት ከእግዚአብሔር ሆነው እንደ ሆነ መርምሩ» ብሎ ያዝዛል (1ኛ ዮሐንስ 4:1)።

መፈተን ቅዱሳት መጻሕፍትን፣ ክርስቶስን መመስከርን፣ የሥነ ምግባር ፍሬን፣ ጥበብንና የክርስቲያን ማኅበረሰብን የመለየት ችሎታ ይጠይቃል። የግል ስሜት ብርቱ ስለ ሆነ ብቻ በራሱ እውነተኛነቱን አያረጋግጥም።

የሰይጣን እጅግ ውጤታማ ውሸቶች ብዙ ጊዜ የሚታመኑ እንዲመስሉ የሚያደርግ በቂ እውነት ይይዛሉ። በምድረ በዳ ለኢየሱስ ቅዱሳት መጻሕፍትን ጠቀሰ። ኢየሱስም ቅዱሳት መጻሕፍትን በትክክለኛ ዐውዳቸው ጠቅሶ መለሰለት (ማቴዎስ 4:1-11)።

ስለዚህ መንፈሳዊ ውጊያ መጽሐፍ ቅዱስን በትክክል መተርጐምን ያጠቃልላል።

በወገብ የታጠቀ እውነት

«እንግዲህ ወገባችሁን በእውነት ታጥቃችሁ … ቁሙ» (ኤፌሶን 6:14)።

የጦር ዕቃው የሚጀምረው በእውነት ነው። ይህ መሠረታዊ ነው። ቤተ ክርስቲያን ማታለልን የምታሸንፈው ብርቱ ስሜቶችን በማመንጨት ሳይሆን እግዚአብሔር እንደሚገልጠው ራሷን ከእውነታው ጋር አጥብቃ በማሰር ነው።

በኤፌሶን መልእክት እውነት አስተምህሮአዊም ሥነ ምግባራዊም ነው። ክርስቲያኖች የወንጌልን እውነት ይመሰክራሉ፤ እርስ በርሳቸውም እውነትን ይነጋገራሉ። አማኞች በዕለት ተዕለት ኑሮ ሐሰትን በታገሡ ቍጥር መንፈሳዊ ውጊያ ይዳከማል።

መሪ ሐቆችን እያጣመመ በጸሎት ኃይል እንዲኖረው ሊጠብቅ አይችልም። ቤተ ክርስቲያን የሚፈጸምን በደል እየደበቀች በጨለማ ላይ ጦርነት ልትከፍት አትችልም። ክርስቲያን በማጋነን ገጽታውን እየገነባ መንፈሳዊ ሥልጣንን ሊጠራ አይችልም።

የኒ የራሱ ሕይወት እርስ በርስ በሰላ ሁኔታ በሚፎካከሩ ትረካዎች ተተርጕሟል፤ በተለይም የንግድ እንቅስቃሴዎቹን፣ ተፈጽመዋል የተባሉ የሥነ ምግባር ውድቀቶችን፣ የኮሚኒስቶቹን ክሶችና በኋላ የደረሰበትን እስራት በተመለከተ። ኃላፊነት የሚሰማው የሕይወት ታሪክ ጸሐፊ ቀላል የጀግንነት ታሪክ የመፈለግን ምኞት መቋቋም አለበት። ፕሮፓጋንዳ የክርስቲያንን መሪ ከሚያከብረው ይልቅ እውነት ክርስቶስን ይበልጥ ያከብራል።

ይኸው መርሕ በመንፈሳዊ ሕይወትም ይሠራል። እውነት በሚያሳፍረን ጊዜም እንኳ እውነትን ስንፈልግ ከሁሉ ይበልጥ ደኅና ነን።

ኢየሱስ፦ «እውነትንም ታውቃላችሁ እውነትም አርነት ያወጣችኋል» አለ (ዮሐንስ 8:32)።

የጽድቅ ጥሩር

ጳውሎስ በመቀጠል፦ «የጽድቅንም ጥሩር ለብሳችሁ» ይላል (ኤፌሶን 6:14)።

የክርስቲያን ወግ ይህን በክርስቶስ የተቀበልነው ጽድቅ እንደ ሆነና ከእርሱም የሚፈልቀው የጽድቅ ምግባር እንደ ሆነ ተርጕሞታል። የኤፌሶን መልእክት ሁለቱንም ገጽታዎች ይደግፋል። አማኞች በጸጋ ድነዋል፤ ለመልካም ሥራም ተፈጥረዋል።

የኒ የወንጌል አጽንዖት የሚጀምረው በተቈጠረልን ተቀባይነት ነው። የሰይጣን ክሶች መጽደቅን ሊገለብጡት አይችሉም። «እግዚአብሔር የመረጣቸውን ማን ይከሳቸዋል? የሚያጸድቅ እግዚአብሔር ነው» (ሮሜ 8:33)።

ቢሆንም የሥነ ምግባር መላላት እውነተኛ ተጋላጭነትን ይፈጥራል። ጴጥሮስ አማኞች በመጠን እንዲኖሩና እንዲነቁ ያስጠነቅቃቸዋል፤ ዲያብሎስንም «በእምነት ጸንታችሁ» እንዲቃወሙት ይጠራቸዋል (1ኛ ጴጥሮስ 5:9)። ያዕቆብ ለእግዚአብሔር መገዛትን፣ ዲያብሎስን መቃወምን፣ ወደ እግዚአብሔር መቅረብን፣ እጅን ማንጻትንና ልብን ማጥራትን አንድ ላይ ያጣምራል (ያዕቆብ 4:7-8)።

ስለዚህ ጽድቅ በቀመር የሚጠራ ምትሐታዊ ጋሻ አይደለም። አማኙ የሚወደውን ኃጢአት እምቢ እያለ በክርስቶስ ጽድቅ ውስጥ መቆሙ ነው።

ኒ ስለ ሕሊና ያስተማረው ትምህርት ስፍራው እዚህ ነው። ንጹሕ ሕሊና መንፈሳዊ ነጻነትን ይሰጣል። የተደበቀ ኃጢአት ሁለት ልብነትን ያስከትላል።

ነገር ግን ሕሊና በቅዱሳት መጻሕፍት መማር አለበት። ከልክ በላይ ጠንቃቆች እግዚአብሔር ባልከለከለው ነገር የበደለኛነት ስሜት ሊሰማቸው ይችላል፤ ልባቸው የደነደነ ሰዎች ደግሞ በእውነተኛ ኃጢአት ጥቂት በደለኛነት ብቻ ሊሰማቸው ይችላል። ቃሉ ሕሊናን ይፈርዳል፤ ሕሊና የመጨረሻው ፈራጅ አይደለም።

በሰላም ወንጌል የተጫሙ እግሮች

«በእግሮቻችሁም የሰላምን ወንጌል ለመናገር በመዘጋጀት ተጫምታችሁ» (ኤፌሶን 6:15)።

የጦር ዕቃው የሰላምን ወንጌል ማካተቱ የሚያስደንቅ ነው። ተዋጊዋ ቤተ ክርስቲያን ጠበኛ ቤተ ክርስቲያን አይደለችም። ዝግጁነቷ የሚመጣው ክርስቶስ ከፈጸመው ማስታረቅ ነው።

ኤፌሶን 2 አስቀድሞ «እርሱ ሰላማችን ነው» ብሎ አውጇል (ኤፌሶን 2:14)። ኢየሱስ የሚለየውን ግድግዳ አፈረሰ፤ በመስቀሉም ሰላምን አደረገ። ስለዚህ መንፈሳዊ ውጊያ በሰው ጠላቶች ላይ ለሚደረግ ጠላትነት ምክንያት ሊሆን አይችልም።

«መጋደላችን ከደምና ከሥጋ ጋር አይደለምና»። ይህ ጥቅስ ሰዎችን አጋንንታዊ አድርጎ የመሳል ሙከራን ሁሉ ሊገታ ይገባል። የፖለቲካ ተቃዋሚዎች፣ ሃይማኖታዊ ነቃፊዎች፣ አሳዳጆች፣ አስቸጋሪ ዘመዶችና ጠበኛ ጎረቤቶች የመጨረሻው ጠላት አይደሉም።

ኒ ከጊዜ በኋላ ለሃያ ዓመታት ያሰረውን መንግሥት ይጋፈጣል። ስለ መከራው የሚናገር ክርስቲያናዊ ዘገባ የሰው አሳዳጆችን የጥላቻ ዒላማ የሆኑ ከሰው በታች የሆኑ ፍጥረታት ሳያደርግ ግፍን ሊኰንን ይችላል።

ኢየሱስ፦ «ጠላቶቻችሁን ውደዱ፥ ስለሚያሳድዱአችሁም ጸልዩ» ብሎ ያዝዛል (ማቴዎስ 5:44)።

የወንጌሉ ተዋጊዎች በእግሮቻቸው ሰላምን ይሸከማሉ።

የእምነት ጋሻ

«በሁሉም ላይ ጨምራችሁ የሚንበለበሉትን የክፉውን ፍላጻዎች ሁሉ ልታጠፉ የምትችሉበትን የእምነትን ጋሻ አንሡ» (ኤፌሶን 6:16)።

የኒ የእምነት ትምህርት እምነትን እንደ ሥነ ልቡናዊ ግለት አልተመለከተውም። እምነት ከራሱ ውጭ ወደ እግዚአብሔርና ወደ ቃሉ ይመለከታል።

«የሚንበለበሉት ፍላጻዎች» ብዙ መልክ ሊይዙ ይችላሉ፦ ክስ፣ ፍርሃት፣ አለማመን፣ ኀፍረት፣ ፈተና፣ ተስፋ መቍረጥ፣ ስለ እግዚአብሔር የተዛቡ ምስሎችና ድንገት ጥልቅ ብለው የሚገቡ አሳቦች። ጋሻው «እኔ ብርቱ ነኝ» የሚለው አባባል አይደለም። በእግዚአብሔር ባሕርይና በተስፋ ቃሉ መታመን ነው።

ኢየሱስ ለፈተና የሰጠው መልስ ደጋግሞ የሚያርፈው «ተጽፎአል» በሚለው ቃል ላይ ነበር። በቃሉ በኩል በአብ ታመነ።

እምነት አደጋን አይክድም። ጳውሎስ እንደሚለው የአብርሃም እምነት ሁኔታዎቹ ሌላ እንደ ሆኑ ማስመሰልን አልጠየቀውም። የሥጋውን መሞት ተመለከተ፤ ቢሆንም «ሙታንን ሕያዋን በሚያደርግና የሌለውን እንዳለ አድርጎ በሚጠራ» በእግዚአብሔር ታመነ (ሮሜ 4:17)።

መጽሐፍ ቅዱሳዊ እምነት ስለ ሁኔታዎች እውነታውን መቀበልንና ስለ እግዚአብሔር ይበልጥ ጥልቅ በሆነ እውነታ መጽናትን አጣምሮ የያዘ ነው።

የኒ በአገልግሎት ውስጥ ያለው «የእምነት መርሕ» የወጣው ከዚህ ጽኑ እምነት ነው። አገልጋዮች በተቋማዊ ዋስትናዎች ሳይሆን በእግዚአብሔር ላይ እንዲደገፉ ፈለገ። ያ ልምምድ ዋጋ የሚያስከፍል ሊሆን ይችላል፤ ጥበብም እግዚአብሔር በተራ ሥራ፣ በበጀት አወጣጥ፣ በስጦታዎች ወይም በተቋማት በኩል ሊያቀርብ እንደሚችል መገንዘብን ይጠይቃል። እምነት በአንድ የገንዘብ አያያዝ ሞዴል አይገለጽም። የሚገለጸው በመታዘዝ ውስጥ በእግዚአብሔር ላይ በመደገፍ ነው።

የመዳን ራስ ቁር

«የመዳንንም ራስ ቁር … ያዙ» (ኤፌሶን 6:17)።

አእምሮ ዋነኛ የጦር ሜዳ ነው። መዳን ማንነትንና ተስፋን ይጠብቃል።

ጳውሎስ በሌላ ስፍራ ስለ «የመዳንንም ተስፋ እንደ ራስ ቁር» ይናገራል (1ኛ ተሰሎንቄ 5:8)። የክርስቲያን ተስፋ ስለ ምቹ ሁኔታዎች የሚደረግ የምኞት አሳብ አይደለም። በእግዚአብሔር የመጨረሻ ድል ላይ የተመሠረተ እርግጠኛ መጠባበቅ ነው።

የኒ እስራት ከጊዜ በኋላ ጠቃሚነትን የሚያሳዩ ተራ ምልክቶችን ሁሉ ይገፍፋል። በአገልግሎቱ በዓለም አቀፍ ደረጃ የታወቀ ሰው ሕዝባዊ ድምፁ ተወግዶ ከእስር ቤት ቅጥር በስተ ጀርባ ይኖራል። ተስፋ በሚታይ ተጽዕኖ ላይ የተመካ ቢሆን ኖሮ እንዲህ ያሉት ዓመታት የባከኑ ሊመስሉ ይችሉ ነበር።

ወንጌል ሌላ አድማስ ይሰጣል። «ሕይወታችሁ የሆነ ክርስቶስ በሚገለጥበት ጊዜ፥ በዚያን ጊዜ እናንተ ደግሞ ከእርሱ ጋር በክብር ትገለጣላችሁ» (ቆላስይስ 3:4)።

የክርስቲያን ታሪክ የመጨረሻ ፍርድ የሚያገኘው በሞት፣ በፖለቲካ ሽንፈት፣ በሙያ ውድቀት ወይም በሕዝብ አለመረዳት አይደለም። የመጨረሻውን አድማስ የሚወስነው ትንሣኤ ነው።

ይህ ተስፋ ስለ ታሪክ ስሜታዊ ብሩህ አመለካከትን ሳይጠይቅ አእምሮን ከተስፋ መቍረጥ ይጠብቃል።

የመንፈስ ሰይፍ

ጳውሎስ በግልጽ የማጥቂያ የሆነውን አንድ መሣሪያ ይጠቅሳል፦ «የመንፈስንም ሰይፍ ያዙ እርሱም የእግዚአብሔር ቃል ነው» (ኤፌሶን 6:17)።

ኒ ዕድሜ ልኩን ለቅዱሳት መጻሕፍት የነበረው ፍቅር እዚህ ላይ በተፈጥሮ ይስማማል። ሰይፉ የመንፈስ ነው፤ ጥቅሶችን የሚያወዛውዝ የሰው አእምሮ ብቻ አይደለም።

ነገር ግን ቅዱሳት መጻሕፍትን በመንፈሳዊ መንገድ መጠቀም በግድየለሽነት መጠቀም አይደለም። በፈተናው ታሪክ ውስጥ ዲያብሎስም ቅዱሳት መጻሕፍትን ጠቅሷል። የመንፈስ ሰይፍ እውነተኛ አተረጓጐምን ይጠይቃል።

ክርስቲያኖች አንዳንድ ጊዜ ከዐውዳቸው የተነጠሉ ጥቅሶችን እንደ ድግምት ይጠቀማሉ። የአዲስ ኪዳን አብነት ከዚህ ይበልጥ ባለጠጋ ነው። ኢየሱስ ቅዱሳት መጻሕፍትን በዐውዳቸው፣ በመታዘዝና ከአብ ፈቃድ ጋር በተያያዘ ተረዳ። ጳውሎስ ከቅዱሳት መጻሕፍት እየጠቀሰ ያስረዳ ነበር። የቤርያ ሰዎች መጻሕፍትን መረመሩ። ጢሞቴዎስ የእውነትን ቃል በቅንነት እንዲይዝ ተነገረው።

በቃል የተያዘ ጥቅስ አእምሮን ከእግዚአብሔር የተገለጠ እውነት በታች ስለሚያመጣው በፈተና ጊዜ ኃይለኛ ሊሆን ይችላል። ኃይሉ ግን በምትሐታዊ ቃላት ውስጥ አይደለም፤ በእምነት የታመነ እውነት ነው።

ኒ ጥልቅ ንባብን፣ ማሰላሰልንና መንፈሳዊ መረዳትን ያበረታታ ነበር። የራሱ ሰፊ ንባብም ቅዱሳት መጻሕፍት በቤተ ክርስቲያን ታሪክ ውስጥ በኖሩ አስተማሪዎች ሊብራሩ እንደሚችሉ ያስታውሰናል። በመጽሐፍ ቅዱስና በመልካም መጻሕፍት መካከል መምረጥ አያስፈልገንም፤ መልካም መጻሕፍት ወደ መጽሐፍ ቅዱስ መልሰው ሊነዱን ይገባል።

ዘወትር መጸለይ

የጦር ዕቃው ክፍል ወዲያውኑ ወደ ጸሎት ይፈስሳል፦ «በጸሎትና በልመናም ሁሉ ዘወትር በመንፈስ ጸልዩ፤ በዚህም አሳብ … በመጽናት ሁሉ ትጉ» (ኤፌሶን 6:18)።

መንፈሳዊ ውጊያ በዋናነት አስደናቂ ፍጥጫ አይደለም። የማያቋርጥ ጸሎት ነው።

ኒ ጸሎት በእግዚአብሔር ዓላማ ውስጥ መሳተፍ እንደ ሆነ አጥብቆ ያምን ነበር። በኋለኛው ትምህርቱ ውስጥ አንዳንድ ጊዜ ምድር ከሰማይ ጋር ስለ መስማማቷ ተናግሯል — እግዚአብሔር በሉዓላዊነቱ በሕዝቡ ጸሎት በኩል ለመሥራት እንደሚመርጥ። ትክክለኛው የሥነ መለኮት አገላለጽ ሊያከራክር ይችላል፤ ቅዱሳት መጻሕፍት ግን ለጸሎት ትልቅ ሚና እንደሚሰጡ አያጠራጥርም።

ኢየሱስ፦ «መንግሥትህ ትምጣ፤ ፈቃድህ በሰማይ እንደ ሆነች እንዲሁ በምድር ትሁን» ብሎ አስተማረ (ማቴዎስ 6:10)። ጸሎት አማኙን ከእግዚአብሔር አገዛዝ ጋር ያሰልፈዋል።

ጳውሎስ የኤፌሶን ሰዎች «የወንጌልን ምሥጢር በግልጥ እንዳስታውቅ አፌን በመክፈት ቃል ይሰጠኝ ዘንድ» ስለ እርሱ እንዲለምኑ ይጠይቃቸዋል (ኤፌሶን 6:19)። የሚያስደንቀው ነገር የታሰረው ሐዋርያ በመጀመሪያ የሚለምነው መፈታትን ሳይሆን በግልጥና በድፍረት የመናገርን ጸጋ መሆኑ ነው።

ይህ ጸሎት የኒን የኋለኛውን ሁኔታ አስቀድሞ ያመለክታል። ነጻነት ውድ ነው፤ ለሚሰደዱ አማኞች መፈታት መጸለይም ትክክል ነው። ጥልቁ ጸሎት ግን በሕይወትም ሆነ በሞት ክርስቶስ እንዲከበር ነው።

ማሰርና መፍታት

ኒ አንዳንድ ጊዜ መንፈሳዊ ውጊያን ኢየሱስ ስለ ማሰርና መፍታት ከተናገረው ቃል ጋር ያያይዘው ነበር። «በምድር የምታስሩት ሁሉ በሰማይ የታሰረ ይሆናል፥ በምድርም የምትፈቱት ሁሉ በሰማይ የተፈታ ይሆናል» (ማቴዎስ 18:18)።

ክርስቲያኖች ይህን ክፍል በተለያየ መንገድ ይተረጕሙታል፤ በተለይም የቤተ ክርስቲያን ተግሣጽን፣ የረቢዎችን ሥልጣን፣ ጸሎትንና መንፈሳዊ ግጭትን በተመለከተ። የኒ አተገባበሮች በሰይጣን ሥራ ላይ በሥልጣን ወደሚቀርብ ጸሎት ሊዘረጉ ይችሉ ነበር።

ጥንቃቄ የተሞላበት መጽሐፍ ቅዱሳዊ አቀራረብ ጥበብ ነው። ቤተ ክርስቲያን በክርስቶስ ሥር እውነተኛ ሥልጣን አላት — በወንጌል ይቅርታን ለማወጅ፣ በቅዱሳት መጻሕፍት መሠረት ተግሣጽን ለመፈጸም፣ በክፋት ላይ ለመጸለይና የአጋንንትን ጭቆና ለመቋቋም። ነገር ግን አማኞች እውነታን እንደ ምርጫቸው የሚያዝዙ ራሳቸውን የቻሉ መንፈሳዊ ገዦች ፈጽሞ አይደሉም።

ኢየሱስ፦ «ሥልጣን ሁሉ በሰማይና በምድር ተሰጠኝ» ይላል (ማቴዎስ 28:18)። ሥልጣን የእርሱ ሆኖ ይኖራል።

ክርስቲያን በውክልና የተሰጠ ሥልጣንን የሚጠቀመው ለንጉሡ በመታዘዝ ውስጥ ብቻ ነው።

በርኩሳን መናፍስት ላይ ያለ ሥልጣን

ወንጌላትና የሐዋርያት ሥራ ኢየሱስና አገልጋዮቹ አጋንንትን ሲጋፈጡ በግልጽ ይገልጣሉ። የክርስቶስ ሥልጣን ፍጹም ነው። ሰብዓው ሲመለሱ አጋንንት በስሙ ስለ ተገዙላቸው ደስ ይላቸዋል። ኢየሱስ ደስታቸውን አቅጣጫ ያስለውጠዋል፦ «ስማችሁ ግን በሰማያት ስለ ተጻፈ ደስ ይበላችሁ» (ሉቃስ 10:20)።

ይህ የሚያስፈልግ ሚዛን ነው። መንፈሳዊ ሥልጣን እውነተኛ ነው፤ በጸጋ ያገኘነው ማንነት ግን ከእርሱ ይበልጣል።

የኒ አንባቢዎች አንዳንድ ጊዜ በመንፈሳዊ ውጊያ የሚሳቡት ኃይል ያለው መስሎ ስለሚታያቸው ነው። አዲስ ኪዳን አማኙን በኃይል ከመማረክ ወደ ክርስቶስ ታማኝነት ዘወትር ይጐትተዋል።

የሐዋርያት ሥራ 19 ማስጠንቀቂያ ይሰጣል። የአስቄዋ ልጆች የእርሱ ሳይሆኑ የኢየሱስን ስም እንደ ዘዴ ለመጠቀም ይሞክራሉ። ውጤቱም አዋራጅ ሽንፈት ነው። መንፈሳዊ ሥልጣን ቀመር አይደለም።

ለተጨቆኑ ሰዎች ከሁሉ ይበልጥ አስተማማኝ የሆነው አገልግሎት ክርስቶስን ማእከል ያደረገ፣ በመጽሐፍ ቅዱስ ላይ የተመሠረተ፣ በጸሎት የተሞላ፣ በመጠን የሆነና የእረኝነት ኃላፊነት የሚሰማው ነው። ክርስቲያኖች አካላዊ ወይም የአእምሮ ሕመም አጋንንታዊ ነው ብለው መገመት የለባቸውም፤ ቅዱሳት መጻሕፍት ራሳቸው በብዙ ክፍሎች ሕመምን ከአጋንንት እስራት ይለያሉ። የሕክምናና የሥነ ልቡና እንክብካቤ የጋራ ጸጋ ስጦታዎች ሊሆኑ ይችላሉ፤ መንፈሳዊ ገጽታ ስለ ታሰበ ብቻ ሊጣሉ አይገባም።

የኒ በመንፈሳዊ እውነታዎች ላይ ያለው አጽንዖት የመለየት ችሎታን ሊያሰፋ እንጂ ለሰው መከራ ወደ አንድ ብቸኛ ማብራሪያ ሊያጠበው አይገባም።

ከሳሹና ደሙ

የዮሐንስ ራእይ ሰይጣንን «የወንድሞቻችን ከሳሽ» ብሎ ይጠራዋል፤ አማኞችም «ከበጉ ደም የተነሣ ከምስክራቸውም ቃል የተነሣ» ድል እንደ ነሡ ይናገራል (ራእይ 12:10-11)።

ኒ ለክስ መልሱ የክርስቶስ ደም እንደ ሆነ ደጋግሞ ይመለስበት ነበር። ይህ ከጭብጦቹ ሁሉ ለእረኝነት እጅግ ጠቃሚ ከሆኑት አንዱ ነው።

በወቀሳና በክስ መካከል ልዩነት አለ። ወቀሳ የተለየና እውነተኛ ነው፤ አማኙንም ወደ መናዘዝና ወደ መታደስ ያንቀሳቅሰዋል። ክስ ብዙ ጊዜ ግልጽ ያልሆነና የሚደቍስ ሲሆን አማኙን ከእግዚአብሔር ለማራቅ የታለመ ነው።

መንፈስ ቅዱስ በአጭሩ፦ «ይህ ኃጢአት ነበር፤ ወደ ብርሃን አምጣው» ይላል። ከሳሹ ግን፦ «ተስፋ የለህም፤ ተደበቅ» ይላል።

ደሙ ለበደለኛነትም ለክስም መልስ ይሰጣል። የተናዘዝነው ኃጢአት አይካድም፤ ይነጻል።

1ኛ ዮሐንስ 1:9 እንዲህ ይላል፦ «በኃጢአታችን ብንናዘዝ ኃጢአታችንን ይቅር ሊለን … የታመነና ጻድቅ ነው»።

እምነት ራስን አይከላከልም። ወደ ክርስቶስ ይጠቍማል።

ኵነኔን ተቋቍሞ መቆም

ሮሜ 8 ተከታታይ የድል ጥያቄዎችን ያቀርባል፦ «እግዚአብሔር ከእኛ ጋር ከሆነ ማን ይቃወመናል?» «እግዚአብሔር የመረጣቸውን ማን ይከሳቸዋል?» «የሚኰንንስ ማን ነው?» (ሮሜ 8:31፣ 33-34)።

ለኵነኔ የተሰጠው መልስ የክርስቶስ ሞት፣ ትንሣኤና ምልጃ ነው።

የኒ «ቁም» እዚህ ላይ ሊተገበር ይችላል። አማኝ በሚያስታውሰው ውድቀት ምክንያት ከእግዚአብሔር ፊት ለማፈግፈግ ሊፈተን ይችላል። የሚቆመው ንጹሕ ነኝ በማለት ሳይሆን ክርስቶስን በመያዝ ነው።

ይህ በተለይ ስሱ ሕሊና ላላቸው አስፈላጊ ነው። ዲያብሎስ ለቅድስና ያለውን ቅን ፍላጎት እንኳ ሕመምተኛ ራስን የመመርመር ልማድ ለማስገኘት ሊጠቀምበት ይችላል። ክርስቲያኑ የንስሐውን ጥራት፣ የእምነቱን ብርታት፣ የስሜቱን ጥልቀት መለካት ይጀምራል፤ በመጨረሻም ክርስቶስ ከመንፈሳዊ ራስን መተንተን በስተ ጀርባ ይሰወራል።

ወንጌል ከራሳችን ውጭ እንድንመለከት ይጠራናል። «እንግዲህ በክርስቶስ ኢየሱስ ላሉት አሁን ኵነኔ የለባቸውም» (ሮሜ 8:1)።

በዚያ ቁም።

በስደት ውስጥ መቆም

«ቁም» የሚለው ቃል በኒ ሕይወት ውስጥ ታሪካዊ ጥልቀትንም ያገኛል። ከጊዜ በኋላ ሃይማኖታዊ ሕይወትን በርዕዮተ ዓለም ቍጥጥር ሥር እንደ ገና ለማደራጀት የቈረጠ መንግሥትን ይጋፈጣል። ብዙ ቻይናውያን ክርስቲያኖች በሕዝብ ፊት ማውገዝን፣ በፖለቲካ መሳተፍን፣ ድርጅትን ማስመዝገብንና ለአማኝ ወንድሞቻቸው ታማኝ መሆንን የሚመለከቱ እጅግ ከባድ ምርጫዎች ገጠሟቸው።

ቀላል መልሶች አልነበሩም። ክርስቲያኖች ከወትሮው በተለየ ጫና ሥር የተለያዩ ውሳኔዎችን አደረጉ። አንዳንዶቹ አቋማቸውን አላሉ፤ አንዳንዶቹ ተቃወሙ፤ አንዳንዶቹ እምነታቸውን አሳልፈው ሳይሰጡ ለመተባበር ሞከሩ፤ አንዳንዶቹ ደግሞ በግዳጅ ስለ ፈጸሟቸው ድርጊቶች ከጊዜ በኋላ ንስሐ ገቡ።

የቅርብ ጊዜ ምሁራዊ ጥናቶች እንደሚያመለክቱት ኒ ራሱ መጀመሪያ ላይ፣ በኮሪያ ጦርነት ዘመን፣ ለቤተ ክርስቲያን ሕይወት ቦታ ማግኘትን እየፈለገ እንቅስቃሴውን ለአዲሱ መንግሥት ድጋፍ በሚገለጽባቸው ሕዝባዊ ሰልፎች ውስጥ መርቷል። በኋላም ተያዘ፤ የሕዝባዊ ክስ ዒላማም ሆነ።

መቆም ሁልጊዜ አስደናቂ እምቢተኝነት መስሎ አይታይም። ኒ በእስር ቤት ውስጥ ክርስቶስን ለመካድ እምቢ እያለ ደንቦችን የተከተለ ይመስላል። ለሕዝባዊ ሥርዓት መገዛትና ለእግዚአብሔር ታማኝነት እርስ በርሳቸው እስኪጋጩ ድረስ አብረው ኖሩ።

ሐዋርያት ወሰኑን በግልጽ ተናገሩ፦ «ከሰው ይልቅ ለእግዚአብሔር ልንታዘዝ ይገባል» (የሐዋርያት ሥራ 5:29)።

ከሰዎች ጋር አለመጋደል

ስደት አማኞች አሳዳጁን ጠላት አድርገው እንዲገልጹት ይፈትናቸዋል። የኤፌሶን መልእክት ይህን እምቢ ይላል፦ «ከደምና ከሥጋ ጋር አይደለም»።

ይህ ማለት ሰዎች በሥነ ምግባር ንጹሐን ናቸው ወይም የፖለቲካ ሥርዓቶች ከፍርድ ሊያመልጡ ይገባል ማለት አይደለም። ቅዱሳት መጻሕፍት ግፍን ይኰንናሉ። ክርስቲያኖች ግን በመንፈሳዊ ውጊያ ስም ሰዎችን እንዲጠሉ አልተፈቀደላቸውም።

እስጢፋኖስ በድንጋይ እየተወገረ ሳለ፦ «ጌታ ሆይ፥ ይህን ኃጢአት አትቍጠርባቸው» ብሎ ጸለየ (የሐዋርያት ሥራ 7:60)። ጸሎቱ የኢየሱስን ጸሎት ያስተጋባል።

የኒ የኋለኛው ዝምታ ከብዕሩ የወጣ ዝርዝር የእስር ቤት ሥነ መለኮት ሳይኖረን ይተወናል። ቢሆንም ለአሥርተ ዓመታት የሰበከው መልእክት ያለ ጥላቻ መከራን የሚቀበልበትን የቃላት ስብስብ ሰጥቶታል፦ መስቀል፣ ለእግዚአብሔር መገዛት፣ ትንሣኤ፣ አካሉ፣ የክርስቶስ ሥልጣን።

አሳዳጁ ክፉ እያደረገ እንኳ ክርስቶስ የሞተለት ሰው ነው።

መቆም አንዳች አለማድረግ ማለት ሲሆን

የኒ ቃል ሌላም ገጽታ አለው። አንዳንድ መንፈሳዊ ውጊያዎች የሚሸነፉት አማኞች ደንግጠው ወደ እርምጃ ስለሚቸኩሉ ነው።

እስራኤል በቀይ ባሕር አጠገብ ሙሴ፦ «አትፍሩ፥ ቁሙ፥ … የእግዚአብሔርን ማዳን እዩ» ሲል ሰሙ (ዘጸአት 14:13)። ትእዛዙ ሁልጊዜ ዝም ብሎ መቀመጥን የሚጠይቅ አልነበረም፤ ጥቂት ቆይቶ እስራኤል ወደ ፊት ይጓዛል። መጀመሪያ ግን የተሸበረ ፍርሃታቸውን ማቆም ነበረባቸው።

ኒ የክርስቲያን ዕረፍትንና መቆምን እንደ ተዛመዱ ተመለከታቸው። ሁኔታዎች አስጊ ሲሆኑ የራስ ጥረት ብዙ ጊዜ ብቅ ይላል። ቍጥጥርን ለመጨበጥ እንሯሯጣለን።

እምነት እርምጃን ሊጠይቅ ይችላል፤ ከአለማመን በመነጨ ድንጋጤ ብቻ የሚወለድን እርምጃ ግን እምቢ ይላል።

ይህ መርሕ ለመሪዎች ከባድ ነው። ችግሮች የሚታይ ምላሽን ይሸልማሉ። መጠበቅ ደካማ መስሎ ሊታይ ይችላል። ቢሆንም ቅዱሳት መጻሕፍት የእግዚአብሔር አገልጋዮች ከመንቀሳቀሳቸው በፊት የእርሱን አቅጣጫ ሲፈልጉ ደጋግመው ያሳያሉ።

መቆም እንዲህ ብሎ ይጠይቃል፦ እግዚአብሔር በእርግጥ እንዳፈገፍግ አዝዞኛልን? ካላዘዘህ፣ ጫናው ብርቱ ስለ ሆነ ብቻ ስፍራህን አሳልፈህ አትስጥ።

ድሉ የጌታ ነው

በመንፈሳዊ ውጊያ ውስጥ ጥልቁ መጠበቂያ ድሉ የክርስቶስ መሆኑ ነው።

በመስቀል ላይ ኢየሱስ «አለቅነትንና ሥልጣናትን ገፎ፥ ድል በመንሣት በእርሱ እያዞራቸው በግልጥ አሳያቸው» (ቆላስይስ 2:15)።

ትክክለኛው ምስል በተለያዩ መንገዶች ተተርጕሟል፤ የጳውሎስ አዋጅ ግን ግልጽ ነው፦ ጠላት የሆኑ ኃይላት የመጨረሻውን ቃል አይናገሩም። የክርስቶስ ሽንፈት የሚመስለው ነገር የእነርሱ ሽንፈት ይሆናል።

የኒ የድል ሥነ መለኮት የቆመው እዚህ ላይ ነው። አማኙ በመንፈሳዊ ግለት ድልን አያመርትም። በክርስቶስ ድል ይሳተፋል።

ይህ ከፍርሃትና ከትዕቢት ይጠብቃል። ፍርሃት ጠላት እጅግ ብርቱ ነው ይላል። ትዕቢት መንፈሳዊ ዘዴያችን ብርቱ ያደርገናል ይላል። እምነት ክርስቶስ ጌታ ነው ይላል።

የጦር ዕቃው ክርስቶስን የሚመስል ባሕርይ ነው

ኤፌሶን 6ን የጦር ዕቃው ከቀረው መልእክት እስኪነጠል ድረስ በምናብ ማንበብ ይቻላል። ነገር ግን እያንዳንዱ ክፍል አስቀድመው ከተገለጹ እውነታዎች ጋር ይዛመዳል፦ እውነት፣ ጽድቅ፣ ሰላም፣ እምነት፣ መዳን፣ ቃሉ፣ ጸሎት።

የጦር ዕቃው ምሥጢራዊ የአምልኮ ሥርዓት አይደለም። በሕይወት የተገለጠ ወንጌል ነው።

እውነተኛ፣ ጻድቅ፣ የታረቀ፣ የሚያምን፣ በተስፋ የተሞላ፣ በቅዱሳት መጻሕፍት የተቀረጸና የሚጸልይ ክርስቲያን የጦር ዕቃውን የለበሰ ነው።

ይህ ከኒ ምርጥ ትምህርት ጋር በጥልቅ የሚስማማ ነው። መንፈሳዊ ውጊያ በዋናነት በጨለማ ላይ መጮኽ አይደለም። በክርስቶስ እውነታ ውስጥ መቆም ነው።

ተቀመጥ፣ ተመላለስ፣ ቁም — በአንድነት

የኒ ሦስቱ ግሦች አብረው የሚሄዱ ናቸው።

ሳንቀመጥ ለመመላለስ ብንሞክር መታዘዝ ወደ መፍጨርጨር ይለወጣል። ሳንቀመጥ ለመቆም ብንሞክር ውጊያ ወደ ፍርሃት ወይም ወደ ከንቱ ጀብደኝነት ይለወጣል። ሳንመላለስ ተቀምጠናል ብንል ጸጋ ላለመታዘዝ ማመካኛ ይሆናል። ሳንቆም ብንመላለስ ተቃውሞ በመጣ ቍጥር እናፈገፍጋለን።

ተቀመጥ፦ የክርስቶስን የተፈጸመ ሥራ ተቀበል።

ተመላለስ፦ የክርስቶስን ሕይወት ግለጥ።

ቁም፦ የክርስቶስን ድል አሳልፈህ ለመስጠት እምቢ በል።

ይህ ቅደም ተከተል አዲስ አማኝ ሊያስታውሰው የሚችል ያህል ቀላል፣ ዕድሜ ልክን ሊቀርጽ የሚችል ያህል ደግሞ ጥልቅ ነው።

ሆኖም የኒ የራሱ ዕድሜ ሌላ ትምህርት እያስተማረው ነበር። ስፍራቸውን፣ ምግባራቸውንና ውጊያቸውን የሚረዱ ክርስቲያኖች እንኳ አሁንም ከግትር የተፈጥሮ ብርታት ተነሥተው እግዚአብሔርን ሊያገለግሉ ይችላሉ። እግዚአብሔር ዕቃውን ራሱን ሊሠራበት ይገባል።

ቀጣዩ ታላቅ ጭብጥ እጅግ ልብን ከሚመረምሩ ትምህርቶቹ አንዱ ይሆናል፦ የውጫዊው ሰው መሰበርና የመንፈስ መፈታት።

የጠላት እጅግ የተለመደ ስልት

መንፈሳዊ ውጊያ እንግዳ ነገር መስሎ ሊሰማ ይችላል፤ ነገር ግን አዲስ ኪዳን ስለ ሰይጣን የሚያስተምረው አብዛኛው ተራ የሥነ ምግባር ማታለልን የሚመለከት ነው። ሰይጣን ይዋሻል፣ ይከሳል፣ ይፈትናል፣ ይከፋፍላል፤ ይቅር ባለማለትም በኩል ብልጫ ለማግኘት ይፈልጋል።

ጳውሎስ የቆሮንቶስ ሰዎች ንስሐ የገባውን በደለኛ ይቅር እንዲሉትና እንዲያጽናኑት ይነግራቸዋል፤ ምክንያቱም፦ «በሰይጣን እንዳንታለል፤ የእርሱን አሳብ አንስተውምና» (2ኛ ቆሮንቶስ 2:11)።

በዐውዱ ውስጥ ያለው «አሳብ» አስደናቂ መገለጥ አይደለም፤ ተግሣጽንና መመለስን በአግባቡ ያልያዘች ቤተ ክርስቲያን ናት።

ይህ ለኒ የውጊያ ትምህርት ተግባራዊ ማእከል ይሰጠዋል። ክርስቲያኖች እውነትን ሲናገሩ፣ ይቅር ሲሉ፣ ምሬትን ሲጥሉ፣ በጾታ ንጹሐን ሆነው ሲኖሩ፣ ፈጥነው ሲታረቁ፣ ውሸትን ሲያጋልጡና በጸሎት ሲጸኑ ዲያብሎስ ይቋቋማል።

ሐሜትን እየታገሠች በአጋንንት ላይ ሥልጣን የምትፈልግ ቤተ ክርስቲያን ውጊያን በተሳሳተ መንገድ ተረድታለች።

መከራ ሁሉ ጥቃት አይደለም

ሌላም መጠበቂያ ያስፈልጋል። እንቅፋት ሁሉ የሰይጣን ተቃውሞ አይደለም። አንዳንድ ጊዜ የተዘጋ በር መለኮታዊ መግቦት ነው። አንዳንድ ጊዜ ውድቀት የሚመጣው ከደካማ ዕቅድ ነው። አንዳንድ ጊዜ ሕመም ሥነ ሕይወታዊ ነው። አንዳንድ ጊዜ ግጭት የሚመነጨው ከራሳችን አለመብሰል ነው።

ጳውሎስ ወደ ቢታንያ ለመሄድ ፈልጎ ነበር፤ «የኢየሱስ መንፈስም አልፈቀደላቸውም» (የሐዋርያት ሥራ 16:7)። የተደናቀፈ ዕቅድ ከእግዚአብሔር ሊመጣ ይችላል።

ስለዚህ የመለየት ችሎታ ከማወጁ በፊት ይጠይቃል።

የኒ አንባቢዎች ችግርን ሁሉ መንፈሳዊ የማድረግን ፈተና መቋቋም አለባቸው። መንፈሳዊ ውጊያ እውነተኛ ነው፤ እውነታው ግን ብዙ ንብርብር አለው። ጥበብ ጸሎትንና ሐኪምን፣ መንፈሳዊ ተቃውሞንና ይቅርታ መጠየቅን፣ ምልጃንና የተሻለ አስተዳደርን በአንድነት ሊጠይቅ ይችላል።

በአንድነት መቆም

የኤፌሶን መልእክት የብዙ ቍጥር ቋንቋን ይጠቀማል። የጦር ዕቃ የለበሰው አማኝ የሚቆመው የቤተ ክርስቲያን አካል ሆኖ ነው። የሮማውያን ወታደራዊ ምስል በተፈጥሮው በአንድነት መስመር ይዘው የቆሙ ወታደሮችን ያሳያል።

ብቸኝነት ፈተናን ይበልጥ አደገኛ ያደርገዋል። «ከአንድ ሁለት ይሻላል … ቢወድቁ አንዱ ባልንጀራውን ያነሣዋልና» (መክብብ 4:9-10)።

ስለዚህ የኒ የአካሉ አስተምህሮ በውጊያ ትምህርቱ ውስጥ ስፍራ አለው። የምንዋጋው ብቻቸውን እንደሚዋጉ መንፈሳዊ ጀግኖች አይደለም።

መንፈሳዊ ውጊያ ያለ ልክ የለሽ መጠመድ

«እንግዲህ … ቁሙ» በኒ የኤፌሶን ንባብ ውስጥ የመጨረሻው ታላቅ ትእዛዝ ነው። አማኙ በክርስቶስ ይቀመጣል፤ ለተጠራበት መጠራት እንደሚገባ ይመላለሳል፤ መንፈሳዊ ተቃውሞንም ተቋቍሞ ይቆማል። ይህ ቅደም ተከተል ውጊያን ከፍርሃት ይጠብቀዋል። የምንዋጋው የክርስቶስን ድል ለማግኘት አይደለም፤ አስቀድሞ በተፈጸመ ድል ውስጥ እንቆማለን።

ጳውሎስ፦ «በቀረውስ በጌታና በኃይሉ ችሎት የበረታችሁ ሁኑ» ይላል (ኤፌሶን 6:10)። የብርታቱ ምንጭ የት እንደ ሆነ ወሳኝ ነው። ክርስቲያኑ የተነገረው የተሰወረ የግል ኃይልን እንዲያገኝ ሳይሆን በጌታ እንዲበረታ ነው።

የኒ የመንፈሳዊ ውጊያ ትምህርት አዲስ ኪዳን ስለ ሰይጣን፣ ስለ አለቅነትና ስለ ሥልጣናት፣ ስለ ፈተና፣ ስለ ክስና ስለ ማታለል የሚናገረውን ቋንቋ በቍም ነገር ከወሰዱ ክርስቲያኖች ጋር ተስማማ። የዘመናችን አንባቢዎች አንዳንድ ጊዜ ወደ ተቃራኒ ስሕተቶች ይወድቃሉ። አንዱ የዓለም አመለካከት መንፈሳዊ ማጣቀሻን ሁሉ ወደ ሥነ ልቡና ወይም ወደ ማኅበረሰብ ጥናት ያሳንሳል። ሌላው ችግርን ሁሉ ማለት ይቻላል በቀጥታ የአጋንንት ጥቃት አድርጎ ይቈጥራል። ቅዱሳት መጻሕፍት ሁለቱንም ማሳነስ አይፈቅዱም።

ጳውሎስ እንደ ዐውዱ መከራን ከተራ ድካም፣ ከሰው ተቃዋሚዎች፣ ከኃጢአተኛ ምኞት፣ ከሥርዓታዊ ግፍ፣ ከመለኮታዊ ተግሣጽ ወይም ከሰይጣናዊ ጣልቃ ገብነት ጋር ሊያያይዘው ይችላል። ያዕቆብ ፈተና ከሰው የራሱ ምኞት ጋር የተያያዘ እንደ ሆነ ይናገራል (ያዕቆብ 1:14)። ጴጥሮስ ዲያብሎስን ባላጋራ ብሎ ይገልጸዋል (1ኛ ጴጥሮስ 5:8)። ዕብራውያን ስለ አባታዊ ተግሣጽ ይናገራል (ዕብራውያን 12:5-11)። ጥበብ ተሞክሮን ሁሉ ወደ አንድ ማብራሪያ ከማስገደድ ይልቅ የትኛው ምድብ እንደሚስማማ ትጠይቃለች።

የእግዚአብሔር የጦር ዕቃ በሚያስደንቅ ሁኔታ ምትሐታዊ ያልሆነ ነው። እውነት፣ ጽድቅ፣ የሰላምን ወንጌል ለመናገር መዘጋጀት፣ እምነት፣ መዳን፣ የእግዚአብሔር ቃልና ጸሎት የተለመዱ የክርስቲያን እውነታዎች ናቸው። ጳውሎስ ለአማኞች አጋንንትን የሚለዩበት ምሥጢራዊ ቀመሮችን አይሰጣቸውም። በወንጌል በጥልቅ እንዲጸኑ ይጠራቸዋል።

የእውነት መታጠቂያ ተጨባጩን እውነትና በእውነት መኖርን ያጠቃልላል። አማኞች ሐሰትን እምቢ ባሉበት ስፍራ ማታለል ግዛቱን ያጣል። የጽድቅ ጥሩር በመጀመሪያ በእግዚአብሔር የሚያጸድቅ ስጦታ ላይ ያርፋል፤ ከዚያም በጽድቅ ምግባር ይገለጣል። የሰላም ወንጌል ቤተ ክርስቲያን መልእክቷን ፈጽሞ ልትረሳ በማይገባበት ግጭት ውስጥ እግሮችን ያጸናል። እምነት በእግዚአብሔር ባሕርይ በመታመን ክሶችን ያጠፋል። መዳን አእምሮን በእግዚአብሔር የማዳን ዓላማ እርግጠኝነት ይጠብቃል። ቃሉ ለውሸቶች መልስ ይሰጣል። ጸሎት ግጭቱን በሙሉ የግንኙነትና በእግዚአብሔር ላይ የመደገፍ ጉዳይ አድርጎ ያቆየዋል።

ይህ ማዕቀፍ የኒን የመንፈሳዊ ውጊያ ቋንቋ አንዳንድ የኋለኛ አጠቃቀሞች ለመገምገም ይረዳል። ክርስቲያኖች በጨለማ መማረክ የለባቸውም። የአዲስ ኪዳን ማእከል ሰይጣን ሳይሆን ክርስቶስ ነው። የቆላስይስ መልእክት ክርስቶስ «አለቅነትንና ሥልጣናትን ገፎ» በመስቀልም ድል እየነሣቸው በግልጥ እንዳሳያቸው ይናገራል (ቆላስይስ 2:15)። ጠላት እውነተኛ ነው፤ የመጨረሻው ግን አይደለም።

ደግሞም የመንፈሳዊ ውጊያ ቋንቋ የሰዎችን አለመግባባት አጋንንታዊ ለማድረግ ሊውል አይገባም። ነቃፊ ሁሉ በራሱ የሰይጣን ወኪል አይደለም። የፖለቲካ ተቃዋሚ በዚህ ብቻ አለቅነት አይሆንም። ስጋቱን የሚያነሣ የትዳር አጋር የግድ ጠላት እየተጠቀመበት አይደለም። የኤፌሶን መልእክት ራሱ መጋደላችን «ከደምና ከሥጋ ጋር አይደለም» ይላል (ኤፌሶን 6:12)፤ ይህም ሰዎችን እንደ ጠላት የመቍጠርን ፈተና ሊቀንስ ይገባል።

መቆም የጋራ ገጽታም አለው። ተውላጠ ስሞቹና ምስሎቹ የታጠቀ ማኅበረሰብን ያመለክታሉ። የሮማውያን ወታደሮች ከሁሉ ይበልጥ ብርቱ የነበሩት በሰልፍ ሥርዓት ሲቆሙ ነበር። ብቸኝነት አማኞችን ለተዛባ አመለካከትና ለግል ተስፋ መቍረጥ ያጋልጣቸዋል። መናዘዝ፣ ጸሎት፣ ጥበብ ያለው ምክር፣ አምልኮና በጋራ የሚነበቡ ቅዱሳት መጻሕፍት ክርስቲያኖችን በእውነታ ላይ ተመሥርተው እንዲቆዩ ስለሚያደርጉ የውጊያ ተግባራት ናቸው።

የኒ በመቆም ላይ ያለው አጽንዖት በቀላሉ እንዲህ ሊጠቃለል ይችላል፦ ክስ እግዚአብሔር ትቶሃል ሲልህ በወንጌል ቁም። ፈተና ኃጢአት የማይቀር ነው ሲልህ ከክርስቶስ ጋር ባለህ አንድነት ቁም። ፍርሃት ጠላት ሉዓላዊ ነው ሲልህ በክርስቶስ ድል ቁም። ትዕቢት ድሉ የአንተ ነው ሲልህ በጌታ ብርታት ቁም።

ዓላማው በውጊያ የተጠመደ ሕይወት አይደለም። ተቃውሞ በቀላሉ ከእውነት፣ ከፍቅር፣ ከቅድስናና ከተስፋ ሊያናውጠው በማይችል ሁኔታ በክርስቶስ የጸና ሕይወት ነው።