በጸሎት የሚቀርብ ልመና

ሰባተኛ ቀን። እግዚአብሔርን መጠበቅ፦ በጸሎት የሚቀርብ ልመና።

«ቅንነትና ጽድቅ ይጠብቁኝ፤ አንተን እጠብቃለሁና።»— መዝሙር 25:21

በዚህ መዝሙር ውስጥ መጠበቅ የሚለውን ቃል ለሦስተኛ ጊዜ እናገኛለን። ቀደም ሲል በቁጥር 5 ላይ፦ «ቀኑን ሁሉ አንተን እጠብቃለሁ» እንዳለ፣ እዚህም አማኙ ጸሎት አቅራቢ እርሱን እየጠበቀና መልስን እየተጠባበቀ እንዳለ እንዲያስብ እግዚአብሔርን ይማጸናል። ነፍስ እግዚአብሔርን መጠበቅ ብቻ ሳይሆን፣ መንፈሷና ሁኔታዋ ሁሉ የሚጠብቅ ሰው መንፈስና ሁኔታ መሆኑን በሚገባ ተገንዝባ፣ በልጅነት መታመን፦ ጌታ ሆይ! አንተን እንደምጠብቅ ታውቃለህ፣ ማለት መቻሏ ታላቅ ነገር ነው። ይህም፦ «እኔን የሚጠባበቁ አያፍሩም»! የሚለውን የተስፋ ቃል ለመጠየቅ ዘወትር እየጨመረ የሚሄድ የመጠባበቅ ድፍረት የሚሰጥ፣ በጸሎት ውስጥ ብርቱ ልመና ሆኖ ይገኛል።

ልመናው እዚህ የቀረበበት ጸሎት በመንፈሳዊ ሕይወት ውስጥ እጅግ አስፈላጊ ነው። ወደ እግዚአብሔር የምንቀርብ ከሆነ በእውነተኛ ልብ ሊሆን ይገባል። ከእግዚአብሔር ጋር ባለን ግንኙነት ፍጹም ቅንነት፣ ሙሉ ልብነት ሊኖር ይገባል። በሚቀጥለው መዝሙር (26:1፣ 11)፦ «አቤቱ፥ እኔ በቅንነቴ ሄጃለሁና ፍረድልኝ»፣ «እኔ ግን በቅንነቴ እሄዳለሁ» ብለን እንደምናነብ፣ በእግዚአብሔር ፊት ፍጹም ቀናነት ወይም ያልተከፈለ ልብ ሊኖር ይገባል። «ጽድቁ ለልበ ቅኖች ነው» ተብሎ እንደ ተጻፈ። ነፍስ ምንም ኃጢአተኛ ነገርን፣ ምንም አጠራጣሪ ነገርን እንደማትፈቅድ ማወቅ አለባት፤ ቅዱሱን በእውነት ልታገኝና ሙሉ በረከቱን ልትቀበል ከሆነ፣ ሙሉ በሙሉና ባልተከፈለ ሁኔታ ለፈቃዱ በተሰጠ ልብ ሊሆን ይገባል። በመጠበቃችን ውስጥ የሚያነቃቃን መንፈስ ሁሉ ይህ ሊሆን ይገባል፦ «ቅንነትና ጽድቅ»—እንዲህ ሆኜ ወደ አንተ ልመጣ እንደምሻ ታያለህ፤ እነርሱን በእኔ ውስጥ ፍጹም አድርገህ እንድትሠራቸው ወደ አንተ እንደምመለከት ታውቃለህ፤—«ይጠብቁኝ፤ አንተን እጠብቃለሁና።»

ፍጹምና ዘወትር እግዚአብሔርን የመጠበቅን ሕይወት በእውነት ለመኖር በመጀመሪያ ሙከራችን ያ ፍጹም ቅንነት ምን ያህል እንደሚጎድለን ማወቅ ብንጀምር፣ ይህ መጠበቁ ሊሠራው ከታሰበው በረከቶች አንዱ ብቻ ይሆናል። ነፍስ ለፈቃዱ ሁሉ እጅግ ቅንና ሙሉ ራስን መስጠት ሳይኖራት ከእግዚአብሔር ጋር የቅርብ ኅብረትን ልትሻ ወይም ቀኑን ሁሉ እርሱን የመጠበቅን ጸንቶ የሚኖር ንቃተ ኅሊና ልታገኝ አትችልም።

«አንተን እጠብቃለሁና»፦ ይህ ልመና ከጽሑፋችን ጸሎት ጋር ብቻ ሳይሆን ከእያንዳንዱ ጸሎት ጋር ሊቀርብ ይችላል። ደጋግሞ መጠቀሙ ለራሳችን ታላቅ በረከት ይሆናል። ስለዚህ ቃላቱ የሚያመለክቱትን ሁሉ እስክናውቅ ድረስ በሚገባ እናጥናቸው። የምንጠብቀው ምን እንደ ሆነ ግልጽ ሊሆንልን ይገባል። እጅግ የተለያዩ ነገሮች ሊሆኑ ይችላሉ። በጸሎት ጊዜያችን እግዚአብሔር እንደ አምላክነቱ ስፍራውን እንዲይዝና የቅዱስ ሀልዎቱንና የቅርበቱን ስሜት በውስጣችን እንዲሠራ መጠበቅ ሊሆን ይችላል። መልስ የምንጠባበቅለት አንድ ልዩ ልመና ሊሆን ይችላል። እግዚአብሔር ኃይሉን እስኪገልጥ ድረስ በተጠንቀቅ የምንጠባበቅበት መላው ውስጣዊ ሕይወታችን ሊሆን ይችላል። ዓይኖቻችን ዘወትር ወደ እርሱ የሚመለከቱበት የቤተ ክርስቲያኑና የቅዱሳኑ መላው ሁኔታ ወይም የሥራው አንድ ክፍል ሊሆን ይችላል። የምንጠብቃቸው ነገሮች በትክክል ምን እንደ ሆኑ አንዳንድ ጊዜ ለራሳችን መቍጠራችን መልካም ነው፤ ስለ እያንዳንዳቸውም በግልጽ፦ «አንተን እጠብቃለሁ» ስንል፣ «አንተን እጠብቃለሁና» ብለን መልሱን ለመጠየቅ እንደፍራለን።

እንዲሁም የምንጠብቀው ማንን እንደ ሆነ ግልጽ ሊሆንልን ይገባል። ስለ ማንነቱ ባለን ግንዛቤ ምስል የሠራንለትን አምላክ፣ ጣዖትን አይደለም። አይደለም፤ ነገር ግን በእውነት በታላቅ ክብሩ፣ ወሰን በሌለው ቅድስናው፣ በኃይሉ፣ በጥበቡና በቸርነቱ፣ በፍቅሩና በቅርበቱ እንዳለ ያለውን ሕያው አምላክ ነው። የአገልጋዩን ትኩረት ሁሉ የሚያነቃው የሚወደው ወይም የሚፈራው ጌታው ሀልዎት ነው። እውነተኛውን የመጠበቅ መንፈስ የሚያነቃውና የሚያበረታው እግዚአብሔር በክርስቶስ በኩል በመንፈስ ቅዱሱ ራሱን ሊያስታውቅ እንደሚችል የሚገለጠው ሀልዎቱ ነው፤ ይህም ሀልዎት ነፍስን በመጋረጃውና በጥላው ሥር ያኖራታል። እርሱ ምን ያህል ቅርብ እንደ ሆነ እስክናውቅ ድረስ ጸጥ እንበል፣ እንጠብቅ፣ እንስገድም፤ ከዚያም፦ «አንተን እጠብቃለሁ።» እንበል።

ከዚያም ደግሞ እየጠበቅን እንዳለን በጣም ግልጽ ይሁንልን። ይህ ንቃተ ኅሊናችን እስኪሆን ድረስ ይሁን፤ ንግግሩም በራሱ ጊዜ እንዲህ ብሎ ይወጣል፦ «ቀኑን ሁሉ አንተን እጠብቃለሁ፤ አንተን እጠብቃለሁ።» ይህ በእርግጥ መሥዋዕትነትንና መለየትን፣ እግዚአብሔርን ሁሉ ነገሯና ብቸኛ ደስታዋ አድርጋ ሙሉ በሙሉ ለእርሱ የተሰጠች ነፍስን ይጠይቃል። ይህ እግዚአብሔርን መጠበቅ ብቸኛው እውነተኛ ክርስትና እንደ ሆነ ገና በሚገባ አልታወቀም። ነገር ግን እግዚአብሔር ብቻ ቸርነትና ደስታና ፍቅር መሆኑ እውነት ከሆነ፣ ከፍተኛው ብፅዕናችን የምንችለውን ያህል ከእግዚአብሔር ብዙ ማግኘት መሆኑ እውነት ከሆነ፣ ክርስቶስ ሙሉ በሙሉ ለእግዚአብሔር እንደ ዋጀንና በሀልዎቱ ዘወትር የመኖርን ሕይወት እንደ አስቻለ እውነት ከሆነ፣ ይህን የተባረከ አየር፦ «አንተን እጠብቃለሁ» የሚለውን ዘወትር ከመተንፈስ ያነሰ ነገር ሊያረካን አይገባም።

«ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ!»