በርትቶና ደፍሮ

ስምንተኛ ቀን። እግዚአብሔርን መጠበቅ፦ በርትቶና ደፍሮ።

«እግዚአብሔርን ጠብቅ፤ በርታ፥

ልብህም ይጽና፤

አዎን፥ እግዚአብሔርን ጠብቅ።»— መዝሙር 27:14 (የተሻሻለው ትርጉም)

መዝሙረኛው ገና፦ «የእግዚአብሔርን ቸርነት በሕያዋን ምድር አይ ዘንድ ባላምን ኖሮ በደከምሁ ነበር» ብሎ ነበር። በእግዚአብሔር ላይ እምነት ባይኖረው ኖሮ ልቡ በደከመ ነበር። ነገር ግን እምነት በሚሰጠው በእግዚአብሔር ላይ ባለው የእርግጠኝነት መታመን፣ ከሁሉ በላይ አንድን ነገር፣ ማለትም እግዚአብሔርን መጠበቅን እንዲያስታውሱ ራሱንም እኛንም ያሳስባል፦ «እግዚአብሔርን ጠብቅ፤ በርታ፥ ልብህም ይጽና፤ አዎን፥ እግዚአብሔርን ጠብቅ።» እግዚአብሔርን በመጠበቃችን ውስጥ ካሉት ዋና ዋና ፍላጎቶች አንዱ፣ የብፅዕናውና የበረከቱ ጥልቅ ምሥጢሮች አንዱ፣ ከንቱ እንዳልሆነ የሚያውቅ ጸጥ ያለና በእርግጠኝነት የተሞላ እምነት ነው፤ እግዚአብሔር እንደሚሰማና እንደሚረዳ፣ ሕዝቡን ፈጽሞ ሊያሳፍር የማይችለውን አምላክ እየጠበቅን እንዳለን ለማመን የሚያስችል ድፍረት ነው።

«በርታ፥ አይዞህ።» እነዚህ ቃላት ብዙ ጊዜ የሚገኙት ከአንድ ታላቅና አስቸጋሪ ተግባር ጋር በተያያዘ፣ ከብርቱ ጠላቶች ኃይል ጋር የሚደረገው ፍልሚያና የሰው ኃይል ሁሉ ፍጹም በቂ አለመሆን ፊት ለፊት በሚጋረጡበት ጊዜ ነው። እግዚአብሔርን መጠበቅ፣ ለእርሱም እንዲህ ያሉ ቃላት፦ «በርታ፥ ልብህም ይጽና» የሚያስፈልጉት ያህል አስቸጋሪ ሥራ ነውን? አዎን፣ በእርግጥ ነው። ብዙ ጊዜ የምንጠብቀው ነጻ መውጣት፣ በፊታቸው አቅመ ቢሶች ከሆንንባቸው ጠላቶች ነጻ መውጣት ነው። የምንለምናቸው በረከቶች መንፈሳዊና ፈጽሞ የማይታዩ ናቸው፤ በሰው ዘንድ የማይቻል ነገሮች፣ ሰማያዊ፣ ከተፈጥሮ በላይ የሆኑ፣ መለኮታዊ እውነታዎች ናቸው። ነፍሳችን ከእግዚአብሔር ጋር ኅብረት ማድረግን እጅግ ጥቂት የለመደች ናት፤ የምንጠብቀው አምላክ ብዙ ጊዜ ራሱን የሚሰውር ይመስላል። የምንጠብቀው እኛ፣ በትክክል እየጠበቅን እንዳልሆነ፣ እምነታችን እጅግ ደካማ እንደ ሆነ፣ ምኞታችን እንደሚገባው ቅን ወይም ትጉህ እንዳልሆነ፣ ራሳችንን መስጠታችን ሙሉ እንዳልሆነ እንድንፈራ ብዙ ጊዜ እንፈተናለን። ልባችን ቢደክምና ቢዝል አያስደንቅም። ከእነዚህ ሁሉ የፍርሃትና የጥርጣሬ ምክንያቶች መካከል የእግዚአብሔርን ድምፅ መስማት እንዴት የተባረከ ነው፦ «እግዚአብሔርን ጠብቅ! በርታ፥ ልብህም ይጽና! አዎን፥ እግዚአብሔርን ጠብቅ! በሰማይም ቢሆን በምድርም ቢሆን በሲኦልም ቢሆን ምንም ነገር—ምንም ነገር አምላክህን መጠበቅ ከንቱ ሊሆን እንደማይችል በሙሉ እርግጠኝነት እርሱን ከመጠበቅ አይከልክልህ።»

እንግዲህ ጽሑፋችን የሚያስተምረን አንዱ ትምህርት ይህ ነው፦ እግዚአብሔርን ለመጠበቅ ራሳችንን ስንሰጥ፣ እግዚአብሔር እንደሚገናኘንና እንደሚባርከን በፍጹም እርግጠኝነት በመጠባበቅ እንዲሆን አስቀድመን ልንወስን ይገባናል። እግዚአብሔርን መጠበቅ ሊነገር የማይችልና ያልተጠበቀ በረከት እንደሚያመጣልን ያህል እርግጠኛ የሆነ ነገር ፈጽሞ እንዳልነበረ ቍርጥ ሐሳብ ልናደርግ ይገባናል። እግዚአብሔርንና በውስጣችን የሚሠራውን ሥራ በሚሰማን ነገር ለመመዘን እጅግ ስለ ለመድን፣ እርሱን መጠበቅን ይበልጥ ማሳደግ ስንጀምር ከዚያ የተለየ በረከት ስለማናገኝ ተስፋ መቍረጣችን እጅግ የሚቻል ነው። መልእክቱ እንዲህ ሆኖ ይመጣልናል፦ «ከሁሉ በላይ፣ እግዚአብሔርን ስትጠብቅ፣ በተትረፈረፈ የተስፋ መንፈስ አድርገው። የምትጠብቀው በክብሩ፣ በኃይሉ፣ ሊባርክህም በሚናፍቅ ፍቅሩ ያለውን እግዚአብሔርን ነው።»

ለእንዲህ ያለ ልዩ መጠባበቅ አሁን ባለህበት ሁኔታ ምንም ዋስትና ስለማታይ ወይም ስለማይሰማህ በከንቱ ተስፋ ራስህን ለማታለል እንደምትፈራ ብትናገር፣ መልሴ ይህ ነው፦ ታላላቅ ነገሮችን ለመጠባበቅህ ዋስትናው እግዚአብሔር ራሱ ነው። እባክህ፣ ይህን ትምህርት ተማር። ምን እንደሚሰማህና ምን ለውጥ እንደሚመጣብህ ለማየት ራስህን ልትጠብቅ አይደለም። የምትሄደው እግዚአብሔርን ልትጠብቅ ነው፤ በመጀመሪያ እርሱ ማን እንደ ሆነ፣ ከዚያም በኋላ ምን እንደሚያደርግ ልታውቅ ነው። እግዚአብሔርን የመጠበቅ ግዴታና ብፅዕና ሁሉ ሥሩ ይህ ነው፤ እርሱ በቸርነትና በኃይል፣ በሕይወትና በደስታ እስከሚትረፈረፍ ድረስ የተሞላ እንዲህ ያለ የተባረከ አካል ስለ ሆነ፣ እኛ ምንም ያህል ጐስቋሎች ብንሆን፣ ያ ሕይወትና ኃይል በስውርና በጸጥታ ወደ እኛ መግባትና እኛን መባረክ ሳይጀምር ለጥቂት ጊዜ እንኳ ከእርሱ ጋር ልንገናኝ አንችልም። እግዚአብሔር ፍቅር ነው! የመጠባበቅህ ብቸኛውና በቂ የሆነው ዋስትና ይህ ነው። ፍቅር የራሱን አይፈልግም፤ የእግዚአብሔር ፍቅር ራሱንና ብፅዕናውን ለልጆቹ ለማካፈል ያለው ደስታ ነው። ና፤ ምንም ያህል ደካማ ቢሰማህ፣ በፊቱ ብቻ ጠብቅ። ደካማና በሽተኛ የሆነ ሰው ሙቀቷ በእርሱ ውስጥ እንዲያልፍ ወደ ፀሐይ ብርሃን እንደሚወጣ፣ በአንተ ውስጥ ያለውን ጨለማና ቀዝቃዛ ሁሉ ይዘህ ወደ እግዚአብሔር ቅዱስና ሁሉን ቻይ ፍቅር የፀሐይ ብርሃን ና፤ በዚያም ተቀምጠህ በአንድ ሐሳብ ጠብቅ፦ በፍቅሩ የፀሐይ ብርሃን ውስጥ ይኸው አለሁ። ፀሐይ ጨረሯን በሚፈልግ ደካማ ሰው ውስጥ ሥራዋን እንደምትሠራ፣ እግዚአብሔርም በአንተ ውስጥ ሥራውን ይሠራል። እባክህ፣ ፈጽመህ ታመነው። «እግዚአብሔርን ጠብቅ! በርታ፥ ልብህም ይጽና! አዎን፥ እግዚአብሔርን ጠብቅ»!

«ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ!»