ምዕራፍ 4 · 2 ደቂቃ ንባብ
የሕይወት ዋና ዜማ
ሁለተኛ ቀን። እግዚአብሔርን መጠበቅ፦ የሕይወት ዋና ዜማ።
«አቤቱ፥ ማዳንህን ጠብቄአለሁ!»—ዘፍጥረት 49:18።
ያዕቆብ ስለ ልጆቹ የወደፊት ዕጣ በተናገራቸው ትንቢቶች መካከል እነዚህን ቃላት በምን ትርጉም እንደ ተናገራቸው በትክክል መናገር ቀላል አይደለም። ነገር ግን ለራሱም ለእነርሱም ተስፋው ከእግዚአብሔር ብቻ እንደ ነበረ በእርግጥ ያመለክታሉ። የጠበቀው የእግዚአብሔርን ማዳን ነበር፤ ይህም እግዚአብሔር ተስፋ የሰጠበትና እግዚአብሔር ራሱ ብቻ ሊፈጽመው የሚችል ማዳን ነው። ራሱና ልጆቹ በእግዚአብሔር ጥበቃ ሥር እንደ ሆኑ ያውቅ ነበር። ዘላለማዊው አምላክ እግዚአብሔር የማዳን ኃይሉ ምን እንደ ሆነና ምን እንደሚያደርግ በእነርሱ ያሳያል። ቃላቱ ገና ወዳልተፈጸመው ወደዚያ አስደናቂ የቤዛነት ታሪክ፥ በዘላለምም ወዳለው ወደ ክቡሩ የወደፊት ዘመን ያመለክታሉ። ከእግዚአብሔር ማዳን በቀር ሌላ መዳን እንደሌለ፥ ለግል ልምምዳችንም ሆነ በሰፊው ክበብ ያን ማዳን ለማግኘት እግዚአብሔርን መጠበቅ የመጀመሪያ ኃላፊነታችንና እውነተኛ ብፅዕናችን እንደ ሆነ ያሳስቡናል።
ስለ ራሳችን፥ እግዚአብሔርም በክርስቶስ ስለ ሠራልን፥ አሁንም በመንፈሱ በእኛ ውስጥ ሊፈጽመውና ፍጹም ሊያደርገው ስላሰበው ከአእምሮ በላይ ስለ ሆነው ክቡር መዳን እናስብ። ከዚህ ታላቅ መዳን በየቅጽበቱ የምንካፈለው ሁሉ የእግዚአብሔር ራሱ ሥራ መሆን እንዳለበት በመጠኑም ቢሆን እስክንገነዘብ ድረስ እናሰላስል። እግዚአብሔር የዝናብ ጠብታዎችን ከሰማይ እንደሚሰጥ፥ ጸጋውን ወይም ቸርነቱን ወይም ኃይሉን ከእርሱ ተለይቶ እንደሚሰጠን የውጭ ነገር አድርጎ ሊሰጠን አይችልም። አይደለም፤ እርሱ ሊሰጠው፥ እኛም ልንደሰትበት የምንችለው እርሱ ራሱ በቀጥታና ያለማቋረጥ ሲሠራው ብቻ ነው። ይበልጥ በብቃትና ያለማቋረጥ የማይሠራውም ብቸኛው ምክንያት እኛ ስለማንፈቅድለት ነው። በግዴለሽነታችን ወይም በራሳችን ጥረት እናሰናክለዋለን፤ ስለዚህም የሚወድደውን ማድረግ አይችልም። ራስን በመስጠት፥ በመታዘዝ፥ በመሻትና በመታመን ረገድ ከእኛ የሚጠይቀው ሁሉ በዚህ በአንድ ቃል ተጠቃሏል፦ እርሱን መጠበቅ፥ ማዳኑን መጠበቅ። ይህም በመለኮት ዘንድ መልካም የሆነውን ለመሥራት በራሳችን ፈጽሞ አቅመ ቢሶች መሆናችንን በጥልቅ መገንዘብንና፥ አምላካችን በመለኮታዊ ኃይሉ ሁሉን እንደሚሠራው ፍጹም መተማመንን በአንድነት ይይዛል።
ደግሞ እላለሁ፤ እግዚአብሔር በእኛ ሊፈጽመው ያሰበውን የመዳን መለኮታዊ ክብር፥ የሚያመለክተውን እውነት እስክናውቅ ድረስ እናሰላስል። ልባችን ከፍጥረት ይልቅ የሚያስደንቅ መለኮታዊ ሥራ የሚከናወንበት ስፍራ ነው። እግዚአብሔር መፈለግንም ማድረግንም በእኛ ካልሠራ በቀር፥ ዓለምን ለመፍጠር ምንም ማድረግ እንደማንችል ሁሉ ለዚህም ሥራ ምንም ማድረግ አንችልም። እግዚአብሔር ከእኛ የሚጠይቀው ራሳችንን እንድንሰጥ፥ እንድንስማማ፥ እርሱንም እንድንጠብቅ ብቻ ነው፤ እርሱም ሁሉን ያደርገዋል። ሁሉን የሚያደርግ እግዚአብሔር ብቻ መሆኑ ምንኛ ተገቢ፥ ትክክልና የተባረከ እንደ ሆነ እስክናይ ድረስ እናሰላስል፥ ጸጥም እንበል፤ ነፍሳችንም በራሷ በጥልቅ ትሕትና ዝቅ ብላ እንዲህ ትላለች፦ «አቤቱ፥ ማዳንህን ጠብቄአለሁ።» የጸሎታችንና የሥራችንም ሁሉ ጥልቅና የተባረከ መሠረት እንዲህ የሚል ይሆናል፦ «በእውነት ነፍሴ እግዚአብሔርን ትጠብቃለች።»
ይህን እውነት በሰፊው ክበብ፥ በመካከላቸው ለምንደክምላቸው ወይም ለምንማልድላቸው ሰዎች፥ በዙሪያችን ወይም በዓለም ሁሉ ላለችው ለክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን ተግባራዊ ማድረግ አስቸጋሪ አይደለም። እግዚአብሔር ከሚሠራው በቀር ሌላ መልካም ነገር ሊኖር አይችልም፤ እግዚአብሔርን መጠበቅ፥ ልባችንም በሥራው በማመን እንዲሞላ ማድረግ፥ በዚያም እምነት ታላቅ ኃይሉ እንዲወርድ መጸለይ ብቸኛ ጥበባችን ነው። ኦ! እግዚአብሔር በእኛና በሌሎች ሲሠራ እንድናይ፥ ማምለክና ማዳኑን ብቻ መጠበቅ ምንኛ የተባረከ እንደ ሆነም እንድናይ የልባችን ዓይኖች ምነው በተከፈቱ!
የግልና የጋራ ጸሎታችን ከእግዚአብሔር ጋር ያለንን ግንኙነት የምንገልጥበት ዋና መንገድ ነው፤ እግዚአብሔርን መጠበቃችን በዋነኛነት መለማመድ ያለበት በእነርሱ ውስጥ ነው። መጠበቃችን የተፈጥሮአችንን እንቅስቃሴዎች በማረጋጋትና በእግዚአብሔር ፊት ጸጥ በማለት ቢጀምር፤ ሰግዶ እግዚአብሔርን ሁሉን በሚያዳርሰውና ሁሉን በሚችለው ሥራው ውስጥ፥ መልካሙን ሁሉ ለመሥራት እርሱ ብቻ የሚችልና ሁልጊዜም ዝግጁ እንደ ሆነ ሊያየው ቢሻ፤ እርሱ በእኛ እየሠራ እንደ ሆነና እንደሚሠራም በመተማመን ራሱን ለእርሱ ቢሰጥ፤ የእግዚአብሔር መንፈስ እርሱ ሥራውን እንደሚፈጽም የሚያምነውን እምነት ሕያው እስኪያደርገው ድረስ የትሕትናን፥ የጸጥታንና ራስን የመስጠትን ስፍራ አጥብቆ ቢይዝ፤ በእርግጥ የነፍስ ኃይልና ደስታ ይሆናል። ሕይወትም «አቤቱ፥ ማዳንህን ጠብቄአለሁ» የሚል አንድ ጥልቅና የተባረከ ጩኸት ይሆናል።
«ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ!»
ምዕራፍ 4 ተጠናቋል
የሕይወት ዋና ዜማ