የመዳናችን አምላክ

የመጀመሪያ ቀን። እግዚአብሔርን መጠበቅ፦ የመዳናችን አምላክ።

«ነፍሴ እግዚአብሔርን ብቻ ትጠብቃለች [ግርጌ፦ ለእግዚአብሔር ዝም ትላለች]፤ መዳኔ ከእርሱ ዘንድ ነውና።»—መዝሙር 62:1 (የተሻሻለው ትርጉም)።

መዳን በእርግጥ ከእግዚአብሔር የሚመጣ፥ እንደ አፈጣጠራችንም ሁሉ ፈጽሞ የእርሱ ሥራ ከሆነ፥ የመጀመሪያውና ከሁሉ የሚበልጠው ኃላፊነታችን ያን ሥራ እንደ ወደደው ይሠራው ዘንድ እርሱን መጠበቅ እንደ ሆነ በራሱ ግልጽ ነው። እንግዲያስ መጠበቅ ፍጹምን መዳን ለመለማመድ ብቸኛው መንገድ፥ በእውነትም እግዚአብሔርን የመዳናችን አምላክ አድርጎ ለማወቅ ብቸኛው መንገድ ይሆናል። ከፍጹም መዳን ወደ ኋላ ያስቀሩናል ተብለው የሚቀርቡ ችግሮች ሁሉ ምንጫቸው ይህ አንድ ነገር ነው፦ እግዚአብሔርን ስለ መጠበቅ ያለን ዕውቀትና ልምምድ ጕድለት። ቤተ ክርስቲያንና አባሎቿ የእግዚአብሔር ታላቅ ኃይል በዓለም እንዲገለጥ የሚያስፈልጋቸው ነገር ሁሉ ወደ እውነተኛ ስፍራችን መመለስ ነው፤ ይህም በፍጥረትም በቤዛነትም የእኛ ወደ ሆነው ስፍራ፥ በእግዚአብሔር ላይ ፍጹምና የማያቋርጥ መደገፍ ወዳለበት ስፍራ መመለስ ነው። ይህን እጅግ የተባረከና አስፈላጊ የሆነውን እግዚአብሔርን መጠበቅ የሚያስገኙት ክፍሎች ምን እንደ ሆኑ ለማየት እንትጋ፤ ይህም ይህ ጸጋ ለምን እጅግ በጥቂቱ እንደሚዳብር ምክንያቱን እንድናገኝ፥ ቤተ ክርስቲያንም እኛም ራሳችን በማንኛውም ዋጋ የተባረከ ምሥጢሩን መማራችን እንዴት እጅግ የሚያስመኝ እንደ ሆነ እንዲሰማን ሊረዳን ይችላል።

እግዚአብሔርን ለመጠበቅ ያለው ጥልቅ ፍላጎት በሰው ባሕርይም በእግዚአብሔር ባሕርይም እኩል የተመሠረተ ነው። እግዚአብሔር ፈጣሪ እንደ መሆኑ ኃይሉንና ቸርነቱን የሚገልጥበት ዕቃ እንዲሆን ሰውን ሠራው። ሰው የሕይወትን ወይም የኃይልን ወይም የደስታን ምንጭ በራሱ ውስጥ እንዲይዝ አልነበረም፤ ለዘላለም ሕያው የሆነውና እርሱ ብቻ ሕያው የሆነው በየቅጽበቱ የሚያስፈልገውን ሁሉ የሚያካፍለው ሊሆን ነበር። የሰው ክብርና ብፅዕና ራሱን ችሎ መቆም ወይም በራሱ ላይ መደገፍ ሳይሆን፥ ወሰን የሌለው ባለጠግነትና ፍቅር ባለው አምላክ ላይ መደገፍ ነበር። ሰው በየቅጽበቱ ከእግዚአብሔር ሙላት የመቀበልን ደስታ ሊያገኝ ነበር። ያልወደቀ ፍጡር ሳለ ብፅዕናው ይህ ነበር።

ከእግዚአብሔር በወደቀ ጊዜ ደግሞ በእርሱ ላይ ይበልጥ ፍጹም ጥገኛ ሆነ። ከሞቱ ሁኔታ የመመለስ ተስፋ ከእግዚአብሔር፥ ከኃይሉና ከምሕረቱ በቀር በሌላ ትንሽ እንኳ አልነበረም። የቤዛነትን ሥራ የጀመረው እግዚአብሔር ብቻ ነው፤ በእያንዳንዱ አማኝ ውስጥ በየቅጽበቱ የሚቀጥለውና የሚያከናውነውም እግዚአብሔር ብቻ ነው። ዳግመኛ በተወለደው ሰው እንኳ በራሱ ውስጥ የመልካምነት ኃይል የለም፤ በየቅጽበቱ ከሚቀበለው በቀር ምንም የለውም፥ ሊኖረውም አይችልም፤ እግዚአብሔርን መጠበቅም ተፈጥሯዊ ሕይወቱን እንደሚያኖረው እስትንፋስ ያህል አስፈላጊ ነው፤ እንደ እርሱም የማያቋርጥና ያልተቋረጠ መሆን አለበት።

እንግዲያስ ክርስቲያኖች ፍጹምና የማያቋርጥ መደገፍ እንደሚያስፈልጋቸው፥ ወይም እግዚአብሔርን ዘወትር የመጠበቅን ሊነገር የማይችል ብፅዕና የማይገነዘቡት፥ ከእግዚአብሔር ጋር ባላቸው ግንኙነት የራሳቸውን ፍጹም ድህነትና አቅመ ቢስነት ስለማያውቁ ነው። ነገር ግን አንድ አማኝ እግዚአብሔር በየቅጽበቱ የሚሠራውን በመንፈስ ቅዱስ በየቅጽበቱ መቀበል እንዳለበት ማየት ሲጀምርና በዚህ ሲስማማ፥ እግዚአብሔርን መጠበቅ እጅግ ብሩህ ተስፋውና ደስታው ይሆናል። እግዚአብሔር፥ አምላክ እንደ መሆኑ፥ ወሰን የሌለው ፍቅር እንደ መሆኑ፥ የገዛ ባሕርዩን በተቻለው መጠን በሙላት ለልጁ ማካፈል ደስ እንደሚያሰኘው፥ በየቅጽበቱም ሕይወቱንና ኃይሉን በመጠበቅ እንደማይታክት ሲገነዘብ፥ እግዚአብሔርን ቀኑን ሁሉ የሚጠበቅ አምላክ አድርጎ ከማሰብ በቀር በሌላ መንገድ ያሰበበት ጊዜ በመኖሩ ይደነቃል። እግዚአብሔር ያለማቋረጥ እየሰጠና እየሠራ፥ ልጁም ያለማቋረጥ እየጠበቀና እየተቀበለ፦ የተባረከው ሕይወት ይህ ነው።

«በእውነት ነፍሴ እግዚአብሔርን ትጠብቃለች፤ መዳኔ ከእርሱ ዘንድ ነውና።» በመጀመሪያ ለመዳን እግዚአብሔርን እንጠብቃለን። ከዚያም መዳን ወደ እግዚአብሔር ሊያመጣንና እርሱን መጠበቅን ሊያስተምረን ብቻ እንደ ሆነ እንማራለን። ከዚያም ከዚህ ይልቅ የሚሻለውን እናገኛለን፤ እርሱም እግዚአብሔርን መጠበቅ በራሱ ከሁሉ የሚበልጥ መዳን መሆኑ ነው። ይህም ሁሉ በሁሉ የመሆንን ክብር ለእርሱ መስጠት ነው፤ እርሱ ሁሉ በሁሉ እንደሚሆንልን መለማመድ ነው። እግዚአብሔር እርሱን የመጠበቅን ብፅዕና ያስተምረን።

«ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ!»