ምዕራፍ 28 · 3 ደቂቃ ንባብ
በቅዱስ ጉጉት
ሃያ ስድስተኛ ቀን። እግዚአብሔርን መጠበቅ፦ በቅዱስ ጉጉት።
«ስለዚህ ወደ እግዚአብሔር እመለከታለሁ፤ የመዳኔን አምላክ እጠብቃለሁ፤ አምላኬ ይሰማኛል።»—ሚክያስ 7:7።
የጉጉት ማዕዘን የተባለችውን ያማረች ትንሽ መጽሐፍ አንብበህ ታውቃለህን? ካላነበብሃት ፈልገህ አግኛት፤ በጥቅሳችን ላይ ከተሰበኩት ስብከቶች ከሁሉ የሚበልጡትን አንዱን በውስጧ ታገኛለህ። ስለ አንድ ንጉሥ ትተርካለች፤ ይህ ንጉሥ ለአንዳንድ ድሆች ተገዦቹ ከተማ አዘጋጀ። ከእነርሱም ብዙ ሳይርቁ ታላላቅ ግምጃ ቤቶች ነበሩ፤ ልመናቸውን ብቻ ቢልኩ የሚያስፈልጋቸው ሁሉ ከዚያ ይሰጣቸው ነበር። ይህ ግን በአንድ ቅድመ ሁኔታ ነበር፤ መልሱን በመጠባበቅ እንዲኖሩ፣ የንጉሡም መልእክተኞች የተመኙትን ስጦታ ይዘው በመጡ ጊዜ ሁልጊዜ ሲጠብቁና ለመቀበል ተዘጋጅተው እንዲገኙ ነው። ስለ አንድ ተስፋ የቆረጠ ሰው የሚያሳዝን ታሪክ ተነግሯል፤ እርሱ እጅግ የማይገባው ነኝ ብሎ የለመነውን እንደሚያገኝ ፈጽሞ አይጠብቅም ነበር። አንድ ቀን ወደ ንጉሡ ግምጃ ቤቶች ተወሰደ፤ በዚያም ለእርሱ ተዘጋጅተው የተላኩትን እሽጎች ሁሉ አድራሻው ተጽፎባቸው ባየ ጊዜ እጅግ ተደነቀ። የምስጋና መጐናጸፊያ፣ የደስታ ዘይት፣ የዓይን ኵልና ሌላም ብዙ ነገር በዚያ ነበር፤ እነዚህ እስከ ደጁ ደርሰው ነበር፤ ነገር ግን ደጁ ተዘግቶ አገኙት፤ እርሱ በመጠባበቅ ላይ አልነበረምና። ከዚያን ጊዜ ጀምሮ ሚክያስ ዛሬ ሊያስተምረን የሚወደውን ትምህርት አስተዋለ፦ «ወደ እግዚአብሔር እመለከታለሁ፤ የመዳኔን አምላክ እጠብቃለሁ፤ አምላኬ ይሰማኛል።»
ከአንድ ጊዜ በላይ ብለናል፦ ለጸሎት መልስ መጠበቅ የመጠበቅ ሁሉ ሳይሆን አንድ ክፍሉ ብቻ ነው። ዛሬ ደግሞ ይህን የተባረከ እውነት ልንቀበል እንወዳለን፦ ይህ አንድ ክፍሉ ነው፤ ደግሞም እጅግ አስፈላጊ ክፍል ነው። እግዚአብሔርን የምንጠብቅበት ልዩ ልመና ሲኖረን፣ መጠበቃችን «አምላኬ ይሰማኛል» በሚል በሚታመን እርግጠኝነት በግልጥ የተሞላ መሆን አለበት። ቅዱስና ደስተኛ ጉጉት የእውነተኛ መጠበቅ ዋና ባሕርይ ነው። ይህም እያንዳንዱ አማኝ ሊያቀርባቸው የሚገቡትን ብዙ ልዩ ልዩ ልመናዎች ብቻ ሳይሆን፣ ከሁሉ በላይ ልብ ሁሉ ለራሱ ዋናው ነገር አድርጎ ሊፈልገው የሚገባውን ያን አንድ ታላቅ ልመና ይመለከታል — ይኸውም የእግዚአብሔር ሕይወት በነፍስ ውስጥ ሙሉ ሥልጣን እንዲኖረው፣ ክርስቶስ በውስጣችን ፈጽሞ እንዲሣል፣ እኛም እስከ እግዚአብሔር ፍጹም ሙላት ድረስ እንድንሞላ ነው። እግዚአብሔር ተስፋ የሰጠው ይህን ነው። የእግዚአብሔር ሕዝብ ይህን እጅግ ጥቂት ይፈልጋሉ፤ ብዙ ጊዜም ይህ የሚሆነው ሊሆን እንደሚችል ስለማያምኑ ነው። እግዚአብሔር ሊሠራው ስለሚችልና በእኛ ውስጥ ሊሠራው ስለሚጠብቅ፣ ልንፈልገውና ደፍረን ልንጠብቀው የሚገባን ይህን ነው።
ነገር ግን ይህን የሚሠራው እግዚአብሔር ራሱ መሆን አለበት። ለዚህም ሲባል የእኛ ሥራ መቆም አለበት። ይህ ሙሉ በሙሉ ኢየሱስን ከሙታን ባስነሣው በእግዚአብሔር አሠራር በማመን የሚሆን መሆኑን ማየት አለብን—እንደ ትንሣኤው ሁሉ፣ የእግዚአብሔር ሕይወት በነፍሳችን ውስጥ ፍጹም መሆኑም በቀጥታ የእርሱ ሥራ ሊሆን ይገባዋል። መጠበቅም ከቀድሞው ይልቅ በነፍስ ጸጥታ በእግዚአብሔር ፊት መቆየት መሆን አለበት፤ ሙታንን ሕያዋን በሚያደርገውና የሌለውን እንዳለ አድርጎ በሚጠራው በእርሱ ላይ መተማመን ነው።
በጥቅሳችን ውስጥ የእግዚአብሔር ስም ሦስት ጊዜ መጠቀሱ፣ ተስፋችን ከእርሱ ብቻ ወደሚገኝበት ወደ እርሱ ራሱ እንዴት እንደሚያመለክተን ልብ በል። «ወደ እግዚአብሔር እመለከታለሁ፤ የመዳኔን አምላክ እጠብቃለሁ፤ አምላኬ ይሰማኛል።» መዳን የሆነ ሁሉ፣ መልካምና ቅዱስ የሆነ ሁሉ፣ በውስጣችን የሚሠራ የእግዚአብሔር ራሱ ቀጥተኛ ኃያል ሥራ መሆን አለበት። በእግዚአብሔር ፈቃድ ውስጥ ለሚኖር ሕይወት ለእያንዳንዱ ቅጽበት የእግዚአብሔር ቀጥተኛ አሠራር ያስፈልጋል። እኔም ማድረግ የሚገባኝ አንድ ነገር ይህ ነው፦ ወደ እግዚአብሔር መመልከት፤ የመዳኔን አምላክ መጠበቅ፤ «አምላኬ ይሰማኛል» የሚለውን የሚታመን እርግጠኝነት አጥብቄ መያዝ።
እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፦ «ጸጥ በሉ፥ እኔ አምላክ እንደ ሆንሁ እወቁ።»
እንደ መቃብር ጸጥታ ያለ ጸጥታ የለም። በኢየሱስ መቃብር፣ በሞቱ ኅብረት፣ ከገዛ ፈቃዱና ጥበቡ፣ ከገዛ ብርታቱና ጉልበቱ ጋር ለራስ በመሞት ውስጥ ዕረፍት አለ። ከራሳችን ስናርፍና ነፍሳችን ለእግዚአብሔር ጸጥ ስትል፣ እግዚአብሔር ይነሣል ራሱንም ይገልጣል። «ጸጥ በሉ፥ እወቁም»፤ ያን ጊዜ «እኔ አምላክ እንደ ሆንሁ» ታውቃለህ። ኢየሱስ «ዝም በል፥ ፀጥ በል» ብሎ ሲናገር እንደሚሰጠው ጸጥታ ያለ ጸጥታ የለም። በክርስቶስ፣ በሞቱና በሕይወቱ፣ በተፈጸመው ቤዛነቱ ውስጥ ነፍስ ጸጥ ልትል ትችላለች፤ እግዚአብሔርም ይገባል፣ ይገዛታል፣ ፍጹም ሥራውንም ይሠራል።
«ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ!»
ምዕራፍ 28 ተጠናቋል
በቅዱስ ጉጉት