ለቤዛነት

ሃያ ሰባተኛ ቀን። እግዚአብሔርን መጠበቅ፦ ለቤዛነት።

«ስምዖን ጻድቅና ትጉህ ነበረ፥ የእስራኤልንም መጽናናት ይጠባበቅ ነበር፤ መንፈስ ቅዱስም በእርሱ ላይ ነበረ። ነቢይቱ ሐና . . . የኢየሩሳሌምንም ቤዛ ለሚጠባበቁ ሁሉ ስለ እርሱ ትናገር ነበር።»—ሉቃስ 2:25, 38።

የሚጠብቅ አማኝ ምልክት ይኸውና፦ ጻድቅ፣ በአካሄዱ ሁሉ ቅን፤ ትጉህ፣ ለእግዚአብሔር የተሰጠ፣ ሁልጊዜም በፊቱ እንዳለ የሚመላለስ፤ የእስራኤልን መጽናናት ይጠባበቅ ነበር፣ የእግዚአብሔርን የተስፋ ቃሎች ፍጻሜ ይጠባበቅ ነበር፤ መንፈስ ቅዱስም በእርሱ ላይ ነበረ። በትጋት በመጠበቁ ለበረከቱ ተዘጋጅቶ ነበር። ስምዖንም ብቻውን አልነበረም። ሐና በኢየሩሳሌም ቤዛን ለሚጠባበቁ ሁሉ ተናገረች። በዙሪያቸው በነበረው ሃይማኖታዊ ሥርዓተኝነትና ዓለማዊነት መካከል፣ በኢየሩሳሌም የነበሩ እግዚአብሔርን የሚፈሩ የወንዶችና የሴቶች ማኅበር መለያ ምልክት ይህ አንድ ነገር ነበር። እግዚአብሔርን ይጠብቁ ነበር፤ ተስፋ የሰጠውን ቤዛነት ይጠባበቁ ነበር።

አሁንስ የእስራኤል መጽናናት ከመጣና ቤዛነቱ ከተፈጸመ በኋላ፣ ገና መጠበቅ ያስፈልገናልን? አዎን፣ በእርግጥ ያስፈልገናል። ነገር ግን ቤዛነቱ እንደ መጣ ወደ ኋላ የምንመለከተው የእኛ መጠበቅ፣ ወደፊት እንደሚመጣ ይመለከቱ ከነበሩት መጠበቅ እጅግ አይለይምን? ይለያል፤ በተለይም በሁለት ረገድ። አሁን እግዚአብሔርን የምንጠብቀው በቤዛነቱ ሙሉ ኃይል ነው፤ ደግሞም ሙሉ መገለጡን እንጠብቃለን።

መጠበቃችን አሁን በቤዛነቱ ሙሉ ኃይል ነው። ክርስቶስ እንዲህ ብሎ ተናገረ፦ «እናንተም በእኔ እንዳላችሁ … በዚያን ቀን ታውቃላችሁ። በእኔ ኑሩ።» መልእክቶቹ «ለኃጢአት እንደ ሞታችሁ፥ ግን በክርስቶስ ኢየሱስ በጌታችን ሆናችሁ ለእግዚአብሔር ሕያዋን እንደ ሆናችሁ» ራሳችንን ለእግዚአብሔር እንድናቀርብ ያስተምሩናል፤ «በክርስቶስ በሰማያዊ ስፍራ በመንፈሳዊ በረከት ሁሉ» እንደ ተባረክንም ይነግሩናል። እግዚአብሔርን መጠበቃችን አሁን በውስጣችን ባለው በመንፈስ ቅዱስ በተሠራውና በሚጸናው በዚያ ድንቅ ንቃት ሊሆን ይችላል፤ ይኸውም በውድ ልጁ ተቀባይነት እንዳገኘን፣ በእርሱ ላይ ያረፈው ፍቅር በእኛም ላይ እንደሚያርፍ፣ በዚያ ፍቅር ውስጥ፣ በእግዚአብሔር እጅግ ቅርበት፣ ፊትና እይታ ውስጥ እንደምንኖር ማወቅ ነው። የጥንት ቅዱሳን በእግዚአብሔር ቃል ላይ ቆመው በዚያ ቃል ተስፋ እያደረጉ ጠበቁ፤ እኛም በቃሉ ላይ እናርፋለን—ነገር ግን፣ ወይ! ከክርስቶስ ኢየሱስ ጋር አንድ ሆነን እጅግ በሚበልጥ መብት ነው። እግዚአብሔርን በመጠበቃችን ይህ መታመኛችን ይሁን፦ በክርስቶስ ወደ አብ መግባት አለን፤ ስለዚህ መጠበቃችን ከንቱ ሊሆን እንደማይችል ምን ያህል እርግጠኞች ልንሆን እንችላለን!

መጠበቃችን በዚህም ደግሞ ይለያል፦ እነርሱ የሚመጣውን ቤዛነት ሲጠብቁ፣ እኛ ግን ተፈጽሞ እናየዋለን፤ አሁንም በእኛ ውስጥ መገለጡን እንጠብቃለን። ክርስቶስ «በእኔ ኑሩ» ብቻ ሳይሆን ደግሞ «እኔም በእናንተ» አለ። መልእክቶቹ ስለ እኛ በክርስቶስ መሆን ብቻ ሳይሆን፣ ስለ ክርስቶስም በእኛ መሆን፣ የሚቤዥ ፍቅር ከሁሉ የላቀ ምሥጢር አድርገው ይናገራሉ። ስፍራችንን በክርስቶስ ውስጥ ዕለት ዕለት አጽንተን ስንይዝ፣ እግዚአብሔር ክርስቶስን በእኛ ውስጥ ሊገልጥ ይጠብቃል፤ ይኸውም እርሱ በእኛ እንዲሣል፣ አሳቡና ዝንባሌው መልኩም በእኛ ውስጥ ቅርጽና አካል እንዲይዙ፣ በዚህም እያንዳንዳችን በእውነት «ክርስቶስ ግን በእኔ ይኖራል» ማለት እንድንችል ነው።

በዚያ በሰማይ በክርስቶስ ውስጥ ያለው ሕይወቴና በዚህ በምድር በእኔ ውስጥ ያለው የክርስቶስ ሕይወት — እነዚህ ሁለቱ እርስ በርሳቸው ይሟላሉ። እኔ በክርስቶስ የሚለው ሕያው እምነት እግዚአብሔርን የመጠበቄ መለያ ይበልጥ በሆነ ቁጥር፣ ልብ ክርስቶስ በእኔ የሚለውን ይበልጥ ይጠማል፣ የራሱም አድርጎ ይጠይቀዋል። በልዩ ችግሮችና በጸሎት የጀመረው እግዚአብሔርን መጠበቅም፣ የግል ሕይወታችንን በሚመለከት፣ በዚህ በአንድ ነገር ላይ ይበልጥ እያተኮረ ይሄዳል፦ ጌታ ሆይ፣ ቤዛነትህን በእኔ ውስጥ በሙላት ግለጥ፤ ክርስቶስ በእኔ ይኑር።

መጠበቃችን ከጥንት ቅዱሳን መጠበቅ በምንይዘው ስፍራና በምንጠብቀው ተስፋ ይለያል። በሥሩ ግን አንድ ነው፤ ተስፋችን ከእርሱ ብቻ የሆነውን እግዚአብሔርን መጠበቅ ነው።

ከስምዖንና ከሐና አንድ ትምህርት ተማር። ለታላቁ ቤዛነት — ለክርስቶስ መወለድ ወይም ለሞቱ — አንዳች ነገር ማድረግ ለእነርሱ እንዴት ፈጽሞ የማይቻል ነበር! የእግዚአብሔር ሥራ ነበር። ከመጠበቅ በቀር ምንም ሊያደርጉ አልቻሉም። ክርስቶስ በእኛ ውስጥ ስለ መገለጡስ እኛ እንዲሁ ፈጽሞ አቅመ ቢሶች ነንን? አዎን፣ በእርግጥ ነን። እግዚአብሔር ታላቁን ቤዛነት በክርስቶስ በአጠቃላይ ፈጽሞ፣ በዝርዝር ተግባራዊ የማድረጉን ሥራ ለእኛ አልተወውም።

እንዲህ ነው የሚለው ስውር አሳብ የድካማችን ሁሉ ሥር ነው። ክርስቶስ በእያንዳንዱ አማኝ ውስጥ መገለጡ፣ በእያንዳንዱም ውስጥ ደረጃ በደረጃና በየቅጽበቱ የሚሆነው የዕለት መገለጡ፣ እንደ ክርስቶስ መወለድ ወይም ትንሣኤ የእግዚአብሔር ሁሉን ቻይነት ሥራ ነው። ይህ እውነት ገብቶ እስኪሞላን ድረስ፣ እነርሱ ቤዛነቱን በመጠበቃቸው በእግዚአብሔር ላይ እንደ ተደገፉ፣ እኛም በቤዛነቱ ደስታ ውስጥ ለሕይወታችን ለእያንዳንዱ ቅጽበት እንዲሁ በእግዚአብሔር ላይ የተደገፍን መሆናችንን እስክንገነዘብ ድረስ፣ እግዚአብሔርን መጠበቃችን ሙሉ በረከቱን አያመጣም። የፍጹምና የሙሉ አቅመ ቢስነት ስሜት፣ እግዚአብሔር ሁሉን ማድረግ እንደሚችልና እንደሚያደርግ መታመን — እነዚህ እንደ እነርሱ መጠበቅ የእኛም መጠበቅ ምልክቶች ሊሆኑ ይገባቸዋል። እግዚአብሔር ለእነርሱ የታመነና ድንቅ ሠሪ አምላክ መሆኑን በክብር እንዳሳየ፣ ለእኛም እንዲሁ ያሳያል።

«ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ!»