ምዕራፍ 26 · 2 ደቂቃ ንባብ
ቸርነቱን ለማወቅ
ሃያ አራተኛ ቀን። እግዚአብሔርን መጠበቅ፦ ቸርነቱን ለማወቅ።
«እግዚአብሔር ለሚጠብቁት ቸር ነው።» —ሰቆቃው ኤርምያስ 3:25
«ከአንዱ ከእግዚአብሔር በቀር ቸር ማንም የለም።» «ቸርነቱ በሰማያት ነው።» «ለሚፈሩህ ያኖርኻት ቸርነትህ እንዴት ብዙ ናት!» «እግዚአብሔር ቸር እንደ ሆነ ቅመሱ እዩም!» ወደዚህ የእግዚአብሔር ቸርነት የምንገባበትና በእርሱም ደስ የምንሰኝበት እውነተኛው መንገድ ይኸውና፦ እርሱን መጠበቅ ነው። እግዚአብሔር ቸር ነው፤ ልጆቹ እንኳ ብዙ ጊዜ ይህን አያውቁም፤ እርሱ እስኪገልጠው ድረስ በጸጥታ አይጠብቁትምና። በመጠበቅ ለሚጸኑ፣ ነፍሳቸው ለምትጠብቅ ግን ይህ እውነት ሆኖ ይፈጸምላቸዋል። ምናልባት ሰው፣ ይህን ሊጠራጠሩ የሚችሉት መጠበቅ ግድ የሆነባቸው ሰዎች ናቸው ብሎ ያስብ ይሆናል። ይህ ግን የሚሆነው ሳይጠብቁ ትዕግሥት ሲያጡ ብቻ ነው። በእውነት የሚጠብቁት ሁሉ ግን «እግዚአብሔር ለሚጠብቁት ቸር ነው» ለማለት ግድ ይሆንባቸዋል። የእግዚአብሔርን ቸርነት በሙላት ልታውቅ ትወዳለህን? እንግዲያስ ከቀድሞው ይልቅ እርሱን ለመጠበቅ ሕይወት ራስህን አሳልፈህ ስጥ።
እግዚአብሔርን ወደ መጠበቅ ትምህርት ቤት መጀመሪያ ስንገባ፣ ልባችን በዋነኛነት የሚያተኩረው በምንጠብቃቸው በረከቶች ላይ ነው። እግዚአብሔርም በጸጋው፣ ርዳታ ለማግኘት ያለንን ችግርና ምኞት ተጠቅሞ ካሰብነው ለሚበልጥ ነገር ያስተምረናል። እኛ ስጦታዎችን እንፈልግ ነበር፤ እርሱ ሰጪው ግን ራሱን ሊሰጥና ነፍስን በቸርነቱ ሊያጠግብ ይናፍቃል። ብዙ ጊዜ ስጦታዎቹን የሚከለክለውና የመጠበቁ ጊዜ እንዲህ የሚረዝመው ስለዚሁ ነው። እርሱ ሁልጊዜ የልጁን ልብ ለራሱ ሊማርክ ይሻል። ስጦታውን በሰጠ ጊዜ ብቻ «እግዚአብሔር እንዴት ቸር ነው!» እንድንል ሳይሆን፣ ስጦታው ከመምጣቱ ብዙ አስቀድሞ፣ ምንም ባይመጣ እንኳ፣ ሁልጊዜ ይህን እየተለማመድን እንድንኖር ይወዳል፦ «ሰው ዝም ብሎ ቢጠብቅ መልካም ነው»፤ «እግዚአብሔር ለሚጠብቁት ቸር ነው»።
እንግዲያስ የመጠበቅ ሕይወት እንዴት ያለ የተባረከ ሕይወት ይሆናል! ቸርነቱን እያደነቀና በእርሱ እየታመነ የሚኖር የማያቋርጥ የእምነት አምልኮ ይሆናል። ነፍስ ምሥጢሩን ስትማር፣ እያንዳንዱ የመጠበቅ ድርጊት ወይም ልምምድ በጸጥታ ወደ እግዚአብሔር ቸርነት መግባት ብቻ ይሆናል፤ ቸርነቱ የተባረከ ሥራውን እንዲሠራና ፍላጎታችንን ሁሉ እንዲያረካ መፍቀድ ነው። የእግዚአብሔርን ቸርነት የምንቀምስበት እያንዳንዱ ተሞክሮ ደግሞ ለመጠበቅ ሥራ አዲስ መስሕብ ይሰጠዋል፤ በችግር ጊዜ ብቻ መጠጊያ ከመፈለግ ይልቅ ሁልጊዜና ቀኑን ሙሉ የመጠበቅ ታላቅ ናፍቆት ይመጣል። ተግባሮችና ኃላፊነቶች ጊዜንና አእምሮን ምንም ያህል ቢይዙ፣ ነፍስ ሁልጊዜ የመጠበቅን ስውር ጥበብ ይበልጥ እየለመደች ትሄዳለች። መጠበቅ ልማድና ዝንባሌ፣ የነፍስ ሁለተኛ ተፈጥሮዋና እስትንፋሷ ራሱ ይሆናል።
ውድ ክርስቲያን ሆይ! መጠበቅ ከብዙ የክርስቲያን በጎነቶች መካከል አንዱ ሆኖ አልፎ አልፎ ብቻ የሚታሰብ ነገር እንዳልሆነ፣ ነገር ግን በክርስትና ሕይወት ሥር ላይ ያለውን ዝንባሌ የሚገልጥ መሆኑን ማየት አልጀመርህምን? በማይለወጥ ጥገኝነት ከእግዚአብሔር ራሱ ጋር ስለሚያቆራኘን፣ ለጸሎታችንና ለአምልኮአችን፣ ለእምነታችንና ራሳችንን ለመስጠታችን የላቀ ዋጋና አዲስ ኃይል ይሰጣል። የእግዚአብሔርንም ቸርነት ሳይቋረጥ እንድንደሰትበት ያደርገናል፦ «እግዚአብሔር ለሚጠብቁት ቸር ነው።»
ይህን ለክርስትና ሕይወት እጅግ የሚያስፈልገውን ነገር ለማዳበር ጊዜ እንድትወስድና እንድትደክም እንደ ገና አጥብቄ እለምንሃለሁ። ሃይማኖትን በአብዛኛው የምንቀበለው በሁለተኛ እጅ፣ ከሰዎች ትምህርት ነው። የመጥምቁ ዮሐንስ ስብከት ደቀ መዛሙርቱን ከራሱ ወደ ሕያው ክርስቶስ እንደ ላካቸው፣ ያ ትምህርት ወደ እግዚአብሔር ራሱ የሚመራን ከሆነ ታላቅ ዋጋ አለው። ሃይማኖታችን የሚያስፈልገው—እግዚአብሔርን አብዝቶ ማግኘት ነው። ብዙዎቻችን በሥራችን ከልክ በላይ ተጠምደናል። እንደ ማርታ፣ ለጌታ ልንሰጠው የምንወደው አገልግሎት ራሱ ከእርሱ ይለየናል፤ ይህም እርሱን ደስ አያሰኘውም፣ ለእኛም አይጠቅመንም። ሥራው በበዛ ቁጥር እግዚአብሔርን የመጠበቅ ፍላጎት ይበልጥ ይበዛል፤ ያን ጊዜ የእግዚአብሔርን ፈቃድ ማድረግ ከማድከም ይልቅ መብላችንና መጠጣችን፣ ምግባችንና ማደሻችን ኃይላችንም ይሆናል። «እግዚአብሔር ለሚጠብቁት ቸር ነው።» ምን ያህል ቸር እንደ ሆነ እርሱን በመጠበቅ ከፈተኑት በቀር ማንም ሊናገር አይችልም። ምን ያህል ቸር እንደ ሆነ እስከ መጨረሻው ድረስ ከፈተኑት በቀር ማንም በሙላት ሊናገር አይችልም።
«ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ!»
ምዕራፍ 26 ተጠናቋል
ቸርነቱን ለማወቅ