እኛን የሚጠብቀን አምላክ

ሃያኛ ቀን። እግዚአብሔርን መጠበቅ፦ እኛን የሚጠብቀን አምላክ።

«ስለዚህ እግዚአብሔር ይራራላችሁ ዘንድ ይጠብቃል፤ ስለዚህም ይምራችሁ ዘንድ ከፍ ከፍ ይላል፤ እግዚአብሔር የፍርድ አምላክ ነውና፤ እርሱን የሚጠባበቁ ሁሉ ብፁዓን ናቸው።»—ኢሳይያስ 30:18

እኛ እግዚአብሔርን ስለ መጠበቃችን ብቻ ሳይሆን፥ ከዚህም ይልቅ እጅግ ድንቅ ስለ ሆነው፥ እግዚአብሔር እኛን ስለ መጠበቁም ማሰብ አለብን። እርሱ እኛን ሲጠብቀን ማየት እርሱን ለመጠበቃችን አዲስ ግፊትና መነሣሣት ይሰጠናል። መጠበቃችን ከንቱ ሊሆን እንደማይችል ሊነገር የማይቻል መተማመንን ይሰጠናል። እርሱ እኛን የሚጠብቀን ከሆነ፥ ከምንገምተው በላይ በደስታ እንደምንቀበል፥ ሲፈልጋቸው የነበሩትን በማግኘቱም ደስ እንደሚለው እርግጠኞች መሆን እንችላለን። እንግዲህ አሁኑኑ፥ በዚህች ቅጽበት፥ እግዚአብሔርን በትሕትና በመጠበቅ መንፈስ ሆነን የዚህን ቃል ትርጉም በጥቂቱ ለማወቅ እንፈልግ፦ «ስለዚህ እግዚአብሔር ይራራላችሁ ዘንድ ይጠብቃል።» መልእክቱንም ተቀብለን እንዲህ ብለን መልሰን እናስተጋባለን፦ «እርሱን የሚጠባበቁ ሁሉ ብፁዓን ናቸው።»

ቀና ብለህ ታላቁን አምላክ በዙፋኑ ላይ ተመልከት። እርሱ ፍቅር ነው—የራሱን ቸርነትና ብፅዕና ለፍጥረታቱ ሁሉ ለማካፈል የማያቋርጥና ሊገለጽ የማይችል ፍላጎት ነው። ለመባረክ ይናፍቃል፥ በመባረክም ደስ ይለዋል። በመንፈስ ቅዱሱ ኃይል ፍቅሩንና ኃይሉን በእነርሱ ውስጥ ለመግለጥ፥ ስለ እያንዳንዱ ልጁ ሊታሰብ የማይቻል ክቡር ዓላማ አለው። በአባት ልብ ናፍቆት ሁሉ ይጠብቃል። ይራራልህ ዘንድ ይጠብቃል። እርሱን ለመጠበቅ በመጣህ ቁጥር፥ ወይም የመጠበቅን ቅዱስ ልማድ በዕለት ኑሮህ ለማጽናት በፈለግህ ቁጥር፥ ቀና ብለህ ሊገናኝህ ተዘጋጅቶ፥ ይራራልህ ዘንድ እየጠበቀ ልታየው ትችላለህ። አዎን፥ የመጠበቅን ሕይወት እያንዳንዱን ልምምድ፥ እያንዳንዱን እስትንፋስ፥ አምላክህ አንተን እየጠበቀ መሆኑን ከሚያይ የእምነት ራእይ ጋር አስተሳስረው።

ደግሞም እንዲህ ብለህ ብትጠይቅ፦ ይራራልኝ ዘንድ የሚጠብቅ ከሆነ፥ እኔ መጥቼ እርሱን ከጠበቅሁ በኋላ እንኳ የምሻውን እርዳታ ሳይሰጠኝ ለምን ከዚያ በላይ ረጅም ጊዜ ይጠብቃል? ሁለት መልስ አለ። አንደኛው ይህ ነው፦ እግዚአብሔር ጠቢብ ገበሬ ነው፤ «እርሱን እየታገሠ የከበረውን የመሬት ፍሬ ይጠብቃል።» ፍሬው ሳይበስል ሊሰበስበው አይችልም። በረከቱን ለጥቅማችንና ለክብሩ ለመቀበል በመንፈስ መቼ እንደምንዘጋጅ ያውቃል። በፍቅሩ የፀሐይ ብርሃን ውስጥ መጠበቅ ነፍስን ለበረከቱ የሚያበስላት ነው። በበረከት ዝናብ በሚፈነዳው የፈተና ደመና ሥር መጠበቅም እንዲሁ አስፈላጊ ነው። እግዚአብሔር ከምትመኘው በላይ ቢያቆይ፥ ይህን የሚያደርገው በረከቱን እጥፍ ክቡር ለማድረግ ብቻ እንደ ሆነ እርግጠኛ ሁን። እግዚአብሔር ልጁን ከመላኩ በፊት የዘመኑ ፍጻሜ እስኪደርስ ድረስ አራት ሺህ ዓመት ጠበቀ፤ ዘመናችን በእጁ ነው፤ ለምርጦቹ ፈጥኖ ይፈርድላቸዋል፤ እኛን ለመርዳት ይፈጥናል፥ ከሚገባውም አንዲት ሰዓት እንኳ አያዘገይም።

ሌላው መልስ ቀደም ብሎ ወደ ተነገረው ያመለክታል። ሰጪው ከስጦታው ይበልጣል፤ እግዚአብሔር ከበረከቱ ይበልጣል፤ እርሱን እየጠበቅን እንድንቆይ መደረጋችንም ሕይወታችንንና ደስታችንን በእርሱ በራሱ ማግኘትን የምንማርበት ብቸኛው መንገድ ነው። ኦ፥ የእግዚአብሔር ልጆች እንዴት ያለ ክቡር አምላክ እንዳላቸው፥ ከእርሱም ጋር በኅብረት መቆራኘት እንዴት ያለ መብት እንደ ሆነ ቢያውቁ ኖሮ፥ እንዲጠብቁ ባቆያቸው ጊዜ እንኳ በእርሱ ደስ ባላቸው ነበር። «ስለዚህ እግዚአብሔር ይራራላችሁ ዘንድ ይጠብቃል» የሚለውንም ከቀድሞው ሁሉ ይበልጥ መረዳትን ይማሩ ነበር። መጠበቁ ለርኅራኄው ከሁሉ የላቀ ማስረጃ ይሆናል።

«እርሱን የሚጠባበቁ ሁሉ ብፁዓን ናቸው።» ንግሥታችን በአጠገቧ ቆመው የሚያገለግሉ የክብር ወይዛዝርት አሏት። ሥፍራቸው የመገዛትና የአገልግሎት ሥፍራ ነው፤ ነገር ግን ጠቢብና ቸር ንግሥት ባልንጀሮቿና ወዳጆቿ ስለምታደርጋቸው ከሁሉ የላቀ ክብርና መብት እንደ ሆነ ይቈጠራል። የፈቃዱን ወይም የሞገሱን ምልክት ሁሉ ዘወትር በንቃት እየተመለከቱ፥ መቅረቡን፥ ቸርነቱንና ጸጋውን ዘወትር እያስተዋሉ በዘላለማዊው አምላክ ፊት ቆመው የሚጠባበቁ አገልጋዮች መሆን እንዴት ያለ ክብርና ብፅዕና ነው! «እግዚአብሔር ለሚጠብቁት ቸር ነው።» «እርሱን የሚጠባበቁ ሁሉ ብፁዓን ናቸው።» አዎን፥ የምትጠብቅ ነፍስና የሚጠብቅ አምላክ እርስ በርሳቸው ሲገናኙ ብፅዕና ነው። እርሱም ሆነ እኛ ጊዜውን ካልጠበቅን እግዚአብሔር ሥራውን ሊሠራ አይችልም፤ መጠበቅ የእርሱ ሥራ እንደ ሆነ የእኛም ሥራ ይሁን። መጠበቁ ቸርነትና ርኅራኄ ብቻ ከሆነ፥ የእኛም መጠበቅ በዚያ ቸርነት ደስ መሰኘትና ያንን ጸጋ በመተማመን መጠባበቅ ብቻ ይሁን። የመጠበቅም አሳብ ሁሉ ለእኛ ያልተደባለቀና ሊነገር የማይቻል ብፅዕና መግለጫ ብቻ ይሁን፤ ራሱን ርኅሩኅ አምላክ አድርጎ ፈጽሞ ይገልጥልን ዘንድ ወደሚጠብቅ አምላክ ያደርሰናልና።

«ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ!»