ለምክሩ

አሥራ አምስተኛ ቀን። እግዚአብሔርን መጠበቅ፦ ለምክሩ።

«ሥራውን ፈጥነው ረሱ፤ ምክሩንም አልጠበቁም።»—መዝሙር 106:13።

ይህ የተባለው በምድረ በዳ ስለ ነበሩት የእግዚአብሔር ሕዝብ ኃጢአት ነው። እርሱ በሚያስደንቅ ሁኔታ ተቤዥቷቸው ነበር፤ የሚያስፈልጋቸውንም ሁሉ በዚያው በሚያስደንቅ ሁኔታ ሊሰጣቸው የተዘጋጀ ነበር። ነገር ግን የችግር ጊዜ በመጣ ጊዜ «ምክሩን አልጠበቁም።» ሁሉን ቻዩ አምላክ መሪያቸውና የሚያስፈልጋቸውን ሰጪ እንደ ሆነ አላሰቡም፤ ዕቅዱ ምን ሊሆን እንደሚችል አልጠየቁም። የገዛ ልባቸውን አሳብ ብቻ አሰቡ፤ ባለማመናቸውም እግዚአብሔርን ተፈታተኑት፥ አስቈጡትም። «ምክሩን አልጠበቁም።»

ይህ በዘመናት ሁሉ የእግዚአብሔር ሕዝብ ኃጢአት እንዴት ሆኖ ኖሯል! በከነዓን ምድር፥ በኢያሱ ዘመን፥ የምናነብባቸው ሦስቱ ብቸኛ ውድቀቶች የመጡት በዚህ በአንዱ ኃጢአት ምክንያት ነበር። በጋይ ላይ ሲወጡ፥ ከገባዖናውያን ጋር ቃል ኪዳን ሲያደርጉ፥ ምድሪቱንም ሁሉ ለመውረስ ሳይወጡ በተቀመጡ ጊዜ ምክሩን አልጠበቁም። እንዲሁም በእምነት የበሰለው አማኝ እንኳ ከዚህ ከሁሉ ከረቀቀው ፈተና አደጋ ውስጥ ነው፤ ይኸውም የእግዚአብሔርን ቃል ይዞ ስለ እርሱ የራሱን አሳብ ማሰብና ምክሩን አለመጠበቅ ነው። ማስጠንቀቂያውን ተቀብለን እስራኤል የሚያስተምረንን እንመልከት። ይህንንም ግለሰብ የሚጋለጥበት አደጋ ብቻ ሳይሆን የእግዚአብሔር ሕዝብ በጋራ ሆነው ሊጠነቀቁት የሚገባ አደጋ እንደ ሆነ በተለይ እናስተውል።

ከእግዚአብሔር ጋር ያለን ግንኙነት ሁሉ የተመሠረተው በዚህ ላይ ነው፦ ፈቃዱ በሰማይ እንደ ሆነች እንዲሁ በእኛና በእኛ በኩል መሆን አለባት። ወደ እውነት ሁሉ በሚመራው በመንፈሱ በኩል ፈቃዱን ሊያስታውቀን ተስፋ ሰጥቶአል። ስፍራችንም ለአሳባችንና ለሥራችን ብቸኛ መሪ የሆነውን ምክሩን መጠበቅ ነው። በቤተ ክርስቲያን አምልኮአችን፥ በጸሎት ስብሰባዎቻችን፥ በጉባኤዎቻችን፥ በማንኛውም የእግዚአብሔር ሥራ ክፍል አስተዳዳሪዎች ወይም ኃላፊዎች ወይም ኮሚቴዎች ወይም ረዳቶች ሆነን በምናደርጋቸው ስብሰባዎች ሁሉ፥ የመጀመሪያው ዓላማችን ሁልጊዜ የእግዚአብሔርን አሳብ ማረጋገጥ ሊሆን ይገባዋል። እግዚአብሔር ሁልጊዜ እንደ ፈቃዱ ምክር ሁሉን የሚሠራ ነው፤ ያ የፈቃዱ ምክር ይበልጥ በተፈለገ፥ በተገኘና በተከበረ መጠን እግዚአብሔር ሥራውን ለእኛና በእኛ በኩል ይበልጥ በእርግጥና በኃይል ይሠራል።

በእንደዚህ ያሉ ስብሰባዎች ሁሉ ያለው ታላቅ አደጋ ይህ ነው፦ መጽሐፍ ቅዱሳችን፥ እግዚአብሔር ከዚህ ቀደም የመራን ተሞክሮአችን፥ ትክክለኛው የእምነት መግለጫችንና የእግዚአብሔርን ፈቃድ ለማድረግ ያለን ቅን ምኞት እንዳሉን ስለምናውቅ በእነዚህ እንታመናለን፤ በእያንዳንዱም እርምጃ ሰማያዊ መመሪያ እንደሚያስፈልገንና ልናገኘውም እንደምንችል አንገነዘብም። እስካሁን ምንም የማናውቃቸው የእግዚአብሔር ፈቃድ ክፍሎች፥ የእግዚአብሔር ቃል አፈጻጸሞች፥ የእግዚአብሔርን የቅርብ መገኘትና አመራር የሚያሳዩ ተሞክሮዎች፥ የመንፈሱም ኃይል መገለጦች ሊኖሩ ይችላሉ። እርሱ ፈቃዱን ሙሉ በሙሉ እንዲያደርግ ለመፍቀድ አጥብቀው ለቆረጡና እስኪያስታውቃቸው ድረስ በትዕግሥት ለመጠበቅ ፈቃደኞች ለሆኑ ነፍሳት እግዚአብሔር እነዚህን ሊገልጥ ፈቃደኛ ሊሆን ይችላል፤ አይደለም፥ እግዚአብሔር ፈቃደኛ ነው። ስላደረገው፥ ስላስተማረውና ስለ ሰጠው ሁሉ እግዚአብሔርን እያመሰገንን በአንድነት ስንሰበሰብ፥ በዚያው ጊዜ የሚበልጡ ነገሮችን ባለመጠበቃችን እርሱን ልንወስነው እንችላለን። እግዚአብሔር ከዓለት ውኃ በሰጣቸው ጊዜ ነበር ስለ እንጀራ ያልታመኑበት። እግዚአብሔር ኢያሪኮን በእጁ በሰጠው ጊዜ ነበር ኢያሱ በጋይ ላይ ድል እንደሚያገኝ እርግጠኛ የሆነው፤ እግዚአብሔር ምን ማድረግ እንደሚችል አሁን ያውቅ ነበርና ከእግዚአብሔር ዘንድ ምክርን አልጠበቀም። እንዲሁም እኛ ልንጠብቀው ስለምንችለው ነገር የእግዚአብሔርን ኃይል እንደምናውቅና እንደምንታመንበት ስናስብ፥ ጊዜ ባለመስጠታችንና ምክሩን የመጠበቅን ልማድ ሆን ብለን ባለማዳበራችን እርሱን ልናደናቅፈው እንችላለን።

ለአንድ የወንጌል አገልጋይ ሰዎችን እግዚአብሔርን መጠበቅ ከማስተማር የሚበልጥ ከባድ ኃላፊነት የለበትም። በቆርኔሌዎስ ቤት «ጴጥሮስ ይህን ነገር ገና ሲናገር ቃሉን በሰሙት ሁሉ ላይ መንፈስ ቅዱስ ወረደ።» ይህ ለምን ሆነ? እነርሱ አስቀድመው፦ «አንተ ከእግዚአብሔር ዘንድ የታዘዝኸውን ሁሉ እንድንሰማ እኛ ሁላችን አሁን በእግዚአብሔር ፊት በዚህ አለን።» ብለው ነበርና። የእግዚአብሔርን ምክር መጠበቅ ከሌለ፥ ስለ እግዚአብሔር እውነት እጅግ ልባዊ የሆነውን ማብራሪያ ለመስጠትና ለመስማት ተሰብስበን በጥቂት መንፈሳዊ ጥቅም ብቻ ልንለያይ እንችላለን። በስብሰባዎቻችን ሁሉ፥ የእግዚአብሔር ቅዱሳን እግዚአብሔር ወዳዘጋጀውና በልብ ወዳልታሰበው ነገር በእርሱ ለመመራት በሚጠብቁበት ጊዜ፥ መንፈስ ቅዱስ መሪያቸውና አስተማሪያቸው እንደ ሆነ ማመን ያስፈልገናል።

የእግዚአብሔርን መገኘት ለመገንዘብ የበለጠ የነፍስ ጸጥታ፤ የእግዚአብሔር ታላላቅ ዕቅዶች ምን ሊሆኑ እንደሚችሉ እንደማናውቅ የበለጠ መገንዘብ፤ እግዚአብሔር የሚያሳየን የሚበልጡ ነገሮች እንዳሉት በእርግጥ የበለጠ ማመን፤ እርሱ ራሱ በአዲስ ክብር እንዲገለጥ የበለጠ መናፈቅ፦ የእግዚአብሔር ቅዱሳን ጉባኤዎች «ምክሩን አልጠበቁም» ከሚለው ነቀፌታ ሊያመልጡ ቢፈልጉ እነዚህ ምልክቶቻቸው ሊሆኑ ይገባል።

«ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ!»