በልብ ውስጥ ለብርሃኑ

አሥራ ስድስተኛ ቀን። እግዚአብሔርን መጠበቅ፦ በልብ ውስጥ ለብርሃኑ።

«እግዚአብሔርን እጠብቃለሁ፥ ነፍሴም ትጠብቃለች፤

በቃሉም ተስፋ አደርጋለሁ።

ነፍሴ ጌታን ትጠብቃለች፤

ጠባቂዎች ማለዳን ከሚጠብቁ ይልቅ፥

ጠባቂዎች ማለዳን ከሚጠብቁ ይልቅ።»— መዝሙር 130:5, 6።

የማለዳ ብርሃን ብዙ ጊዜ በምን ያህል ጽኑ ናፍቆት ይጠበቃል! መርከባቸው በተሰበረባቸው መርከበኞች፤ በአደገኛ አገር ጨለማ በዋጠው መንገደኛ፤ ጠላት እንደ ከበበው ባወቀ ሠራዊት። የማለዳ ብርሃን ምን ያህል የማምለጫ ተስፋ እንዳለ ያሳያል። ማለዳ ሕይወትንና ነጻነትን ሊያመጣ ይችላል። እንዲሁም በጨለማ ያሉ የእግዚአብሔር ቅዱሳን ጠባቂዎች ማለዳን ከሚናፍቁ ይልቅ የፊቱን ብርሃን ናፍቀዋል። «ጠባቂዎች ማለዳን ከሚጠብቁ ይልቅ ነፍሴ ጌታን ትጠብቃለች» ብለዋል። እኛስ ይህን ማለት እንችላለን? እግዚአብሔርን መጠበቃችን ቀኑን ሁሉ ብርሃኑ በእኛ ላይ፥ በውስጣችንና በእኛ በኩል እንዲበራ ከማድረግ የሚበልጥ ዓላማ ሊኖረው አይችልም።

እግዚአብሔር ብርሃን ነው። እግዚአብሔር ፀሐይ ነው። ጳውሎስ እግዚአብሔር «ብርሃን እንዲሰጥ በልባችን ውስጥ የበራ» እንደ ሆነ ይናገራል። የምን ብርሃን? «በክርስቶስ ፊት የእግዚአብሔርን የክብሩን እውቀት ብርሃን»። ፀሐይ ውብና ሕይወት ሰጪ ብርሃኗን በምድራችን ላይና ወደ ውስጧ እንደምታበራ፥ እንዲሁ እግዚአብሔር የክብሩን፥ የፍቅሩን ብርሃን በልጁ በክርስቶስ ወደ ልባችን ያበራል። ልባችን ያ ብርሃን ቀኑን ሁሉ እንዲሞላውና ደስ እንዲያሰኘው ተፈጥሯል። ሊኖረውም ይችላል፤ እግዚአብሔር ፀሐያችን ነውና፥ «ፀሐይሽ ከእንግዲህ ወዲህ አትጠልቅም» ተብሎም ተጽፎአልና። የእግዚአብሔር ፍቅር ያለማቋረጥ በእኛ ላይ ያበራል።

ነገር ግን በእርግጥ ቀኑን ሁሉ በእርሱ ልንደሰት እንችላለንን? እንችላለን። እንዴትስ እንችላለን? ተፈጥሮ መልሱን ትስጠን። እነዚያ ውብ ዛፎችና አበቦች፥ ከዚህ ሁሉ ለምለም ሣር ጋር፥ ፀሐይ በእነርሱ ላይ ማብራቷን እንድትቀጥል ምን ያደርጋሉ? ምንም አያደርጉም፤ የፀሐይ ብርሃን ሲመጣ በቀላሉ ይሞቁበታል። ፀሐይ በሚሊዮኖች የሚቈጠሩ ማይሎች ርቃ ትገኛለች፤ ሆኖም በዚያ ሁሉ ርቀት የራሷን ብርሃንና ደስታ ትልካለች፤ ትንሽ ራሷን ወደ ላይ የምታነሣውን ከሁሉ ያነሰችውን አበባ እንኳ ሰፊውን ምድር የሚያጥለቀልቀው ያው የብርሃንና የበረከት ብዛት ይገናኛታል። ለዕለት ሥራችን ስለሚያስፈልገን ብርሃን መጨነቅ የለብንም፤ ፀሐይ ታስብበታለች፥ ታዘጋጃለችም፥ ቀኑንም ሁሉ ብርሃኑን በዙሪያችን ታበራለች። እኛ በእርሱ ላይ እንተማመናለን፥ እንቀበለዋለን፥ እንደሰትበታለንም።

በተፈጥሮና በጸጋ መካከል ያለው ልዩነት ይህ ብቻ ነው፦ ዛፎችና አበቦች የብርሃኑን በረከት ሲጠጡ ሳያውቁ የሚያደርጉት ነገር ለእኛ በፈቃድና በፍቅር የምንቀበለው መሆን አለበት። እምነት፥ በእግዚአብሔር ቃልና ፍቅር ላይ ያለ ቀላል እምነት፥ የማይነገረውን የጸጋውን ክብር ለመቀበልና ለመደሰት የዓይን መከፈት፥ የልብም መከፈት መሆን አለበት። ዛፎች ፀሐይ የምትሰጠውን ማንኛውንም ብርሃን በደስታ እየተቀበሉ ቀን በቀን፥ ወር በወርም ቆመው ወደ ውበትና ፍሬያማነት እንደሚያድጉ፥ እንዲሁ በእግዚአብሔር ብርሃን መኖርና ብርሃኑ፥ አዎን እርሱ ራሱ፥ በሚያመጣው ሕይወትና ድምቀት እንዲሞላን መፍቀድ የክርስትና ሕይወታችን ከሁሉ የላቀ ልምምድ ነው።

ምናልባትም እንዲህ ብለህ ትጠይቅ ይሆናል፦ የደመቀውን የፀሐያማ ማለዳ ውበት በተፈጥሮና ከልቤ እንደማስተውለውና እንደምደሰትበት፥ እንዲሁ ቀኑን ሁሉ በእግዚአብሔር ብርሃን ደስ ሊለኝ በእርግጥ ይቻላልን? አዎን፥ በእርግጥ ይቻላል። ከቁርስ ጠረጴዛዬ ዛፎችና የወይን ቦታዎች ተራሮችም ወዳሉበት ውብ ሸለቆ እመለከታለሁ። በፀደይና በበልግ ወራቶቻችን የማለዳው ብርሃን እጅግ ያማረ ነው፤ ሳናስበውም ማለት ይቻላል፥ ምንኛ ያማረ ነው! እንላለን። ከዚያም ጥያቄ ይመጣል፦ እንዲህ ያለውን የማያቋርጥ ውበትና ደስታ የሚያመጣው የፀሐይ ብርሃን ብቻ ነውን? የእግዚአብሔር ብርሃንም እንደዚሁ የማያቋርጥ የደስታና የሐሴት ምንጭ እንዲሆን የተዘጋጀ ነገር የለምን? ነፍስ ጸጥ ብላ እርሱን ብትጠብቅ፥ እግዚአብሔር እንዲያበራ ብቻ ብትፈቅድ፥ በእርግጥ አለ።

ውድ ነፍስ ሆይ! ጠባቂዎች ማለዳን ከሚጠብቁ ይልቅ ጌታን መጠበቅን ተማር። በውስጥህ ያለው ሁሉ እጅግ ጨለማ ሊሆን ይችላል፤ ይህስ የእግዚአብሔርን ብርሃን ለመጠበቅ ከሁሉ የተሻለ ምክንያት አይደለምን? የብርሃን የመጀመሪያ ጅማሬዎች ጨለማውን ለማጋለጥና ስለ ኃጢአት በሥቃይ ለማዋረድህ ብቻ በቂ ሊሆኑ ይችላሉ። ብርሃኑ ጨለማውን እንደሚያስወግድ ልትታመን አትችልምን? እንደሚያስወግድ እባክህ እመን። አሁኑኑ በእግዚአብሔር ፊት በጸጥታ ስገድ፥ ወደ ውስጥህም እንዲያበራ እርሱን ጠብቅ። በትሑት እምነት እንዲህ በል፦ እግዚአብሔር ብርሃን ነው፤ ከፀሐይ ብርሃን እጅግ የሚበልጥ ደማቅና ውብ ነው። እግዚአብሔር ብርሃን ነው። አብ፥ ዘላለማዊ፥ የማይቀረብና የማይመረመር ብርሃን። ወልድ፥ የተሰበሰበ፥ ሥጋ የለበሰና የተገለጠ ብርሃን። መንፈስ፥ ወደ ልባችን የሚገባ፥ በዚያም የሚኖርና የሚያበራ ብርሃን። እግዚአብሔር ብርሃን ነው፤ እዚህም ሆኖ በልቤ ላይ ያበራል። በአሳቤና በጥረቴ ደካማ የሻማ መብራቶች እጅግ ተጠምጄ ስለ ነበር፥ ብርሃኑ እንዲገባ መዝጊያዎቹን ከቶ ከፍቼ አላውቅም። አለማመን አግዶታል። በእምነት እሰግዳለሁ፤ የእግዚአብሔር ብርሃን ወደ ልቤ እያበራ ነው። ጳውሎስ፦ «በልባችን ውስጥ የበራ» ብሎ የጻፈለት አምላክ አምላኬ ነው። ማብራት ስለማትችል ፀሐይ ምን አስባለሁ? የማያበራ አምላክንስ ምን አስባለሁ? አይደለም፥ እግዚአብሔር ያበራል! እግዚአብሔር ብርሃን ነው! ጊዜ እወስዳለሁ፤ ጸጥ ብዬም በእግዚአብሔር ብርሃን አርፋለሁ። ዓይኖቼ ደካሞች ናቸው፥ መስኮቶቹም ንጹሖች አይደሉም፤ ነገር ግን ጌታን እጠብቃለሁ። ብርሃኑ ያበራል፤ ብርሃኑ በውስጤ ያበራል፥ በብርሃንም ይሞላኛል። ቀኑንም ሁሉ በእግዚአብሔር ብርሃንና ደስታ መመላለስን እማራለሁ። ጠባቂዎች ማለዳን ከሚጠብቁ ይልቅ ነፍሴ ጌታን ትጠብቃለች።

«ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ!»