በትዕግሥት

አሥራ አንደኛ ቀን። እግዚአብሔርን መጠበቅ፦ በትዕግሥት።

«በእግዚአብሔር ተማመን፥ በትዕግሥትም ጠብቀው።

እግዚአብሔርን የሚጠባበቁ እነርሱ ምድርን ይወርሳሉ።»—መዝሙር 37:7, 9 (የተሻሻለው ትርጉም)።

«በመታገሣችሁም ነፍሳችሁን ታገኛላችሁ።» «መጽናት ያስፈልጋችኋልና።» «ትዕግሥትም ምንም የሚጎድላችሁ ሳይኖር ፍጹማንና ምሉዓን ትሆኑ ዘንድ ሥራውን ይፈጽም።» እንደነዚህ ያሉት የመንፈስ ቅዱስ ቃላት ትዕግሥት በክርስትና ሕይወትና ጠባይ ውስጥ ምን ያህል አስፈላጊ ክፍል እንደ ሆነ ያሳዩናል። ትዕግሥትን ለማዳበርም ሆነ ለመግለጥ እግዚአብሔርን ከመጠበቅ የተሻለ ስፍራ የትም የለም። በዚያ ምን ያህል ትዕግሥት የለሾች እንደ ሆንንና ትዕግሥት ማጣታችንም ምን ማለት እንደ ሆነ እናውቃለን። አንዳንድ ጊዜ በሚያደናቅፉን ሰዎችና ሁኔታዎች፣ ወይም በራሳችንና በክርስትና ሕይወታችን ባለው አዝጋሚ እድገታችን ትዕግሥት እንደምናጣ እንናዘዛለን። እግዚአብሔርን ለመጠበቅ በእውነት ራሳችንን ብንሰጥ ግን ትዕግሥት የምናጣው በእርሱ ላይ እንደ ሆነ እናገኛለን፤ የምንለውን ወዲያውኑ ወይም እኛ በምንመኘው ፍጥነት አያደርግምና። ጥበበኛና ሉዓላዊ በሆነው ፈቃዱ እንድናምን፣ ፈጥነንና ይበልጥ በሙላት ፈጽመን ለእርሱ ባስገዛን መጠን በረከቱ ይበልጥ በእርግጥ ወደ እኛ ሊመጣ እንደሚችል እንድናይ ዓይኖቻችን የሚከፈቱት እግዚአብሔርን በመጠበቅ ነው።

«ምሕረት ለወደደ ወይም ለሮጠ አይደለም፥ ከሚምር ከእግዚአብሔር ነው እንጂ።» መንፈሳዊ ሕይወታችንን ለመጀመር እንዳልቻልን ሁሉ ለማሳደግም ሆነ ለማጽናት ያለን ኃይል እንዲሁ ጥቂት ነው። እኛ የተወለድነው «ከደም ወይም ከሥጋ ፈቃድ ወይም ከወንድ ፈቃድ» ሳይሆን «ከእግዚአብሔር» ነው። እንዲሁም መፈለጋችንና መሮጣችን፣ ምኞታችንና ጥረታችን አንዳች አይጠቅምም፤ ሁሉ «ከሚምር ከእግዚአብሔር ነው»። የመንፈሳዊ ሕይወት ልምምዶች ሁሉ—ማንበባችንና መጸለያችን፣ መፈለጋችንና ማድረጋችን—እጅግ ታላቅ ዋጋ አላቸው። ነገር ግን ከዚህ በላይ ሊሄዱ አይችሉም፤ ይኸውም መንገዱን ማመልከትና በትሕትና ወደ እግዚአብሔር ራሱ ብቻ እንድንመለከትና በእርሱ ብቻ እንድንደገፍ፣ መልካሙን ጊዜውንና ምሕረቱንም በትዕግሥት እንድንጠብቅ ማዘጋጀት ነው። መጠበቅ በእግዚአብሔር ኃያል ሥራ ላይ ፍጹም ጥገኞች መሆናችንን ሊያስተምረን፣ በፍጹም ትዕግሥትም ራሳችንን ለእርሱ ፈቃድ እንድናስረክብ ሊያደርገን ነው። እግዚአብሔርን የሚጠባበቁ ምድርን ይወርሳሉ፤ የተስፋይቱን ምድርና በረከቷን። ወራሾች መጠበቅ አለባቸው፤ ለመጠበቅም አቅም አላቸው።

«በእግዚአብሔር ተማመን፥ በትዕግሥትም ጠብቀው።» ግርጌው «በእግዚአብሔር ተማመን» ለሚለው ፈንታ «ለእግዚአብሔር ዝም በል» ይላል፤ የተሻሻለው ትርጉም ደግሞ «በእግዚአብሔር ፊት ጸጥ በል» ይላል። ትዕግሥትን ቀላል የሚያደርገው በእግዚአብሔር—በፈቃዱ፣ በተስፋ ቃሉ፣ በታማኝነቱና በፍቅሩ—ማረፍ ነው። በእርሱ ማረፍ ደግሞ ለእርሱ ዝም ማለት፣ በፊቱም ጸጥ ማለት እንጂ ሌላ አይደለም። ይኸውም ሐሳባችንና ምኞታችን፣ ፍርሃታችንና ተስፋችን አእምሮን ሁሉ በሚያልፈው በዚያ ታላቅ የእግዚአብሔር ሰላም ውስጥ ረጭ ብሎ ጸጥ ማለት ነው። ልመናችንን በእርሱ ዘንድ ስላስታወቅን፣ ስለ አንዳች ነገር በምንጨነቅበት ጊዜ ያ ሰላም ልብንና አሳብን ይጠብቃል። ዕረፍቱ፣ ዝምታው፣ ጸጥታውና በትዕግሥት መጠበቁ ሁሉም ኃይላቸውንና ደስታቸውን የሚያገኙት በእግዚአብሔር በራሱ ነው።

የትዕግሥት አስፈላጊነት፣ ምክንያታዊነትና ብፅዕና ለምትጠብቅ ነፍስ ይገለጥላታል። ትዕግሥታችን የእግዚአብሔር ትዕግሥት አቻ እንደ ሆነ ይታያል። እኛ ልንመኘው ከምንችለው እጅግ በላይ እርሱ በሙላት ሊባርከን ይናፍቃል። ነገር ግን ገበሬው ፍሬው እስኪበስል ድረስ ብዙ እንደሚታገሥ፣ እንዲሁ እግዚአብሔር ለዝግታችን ራሱን ዝቅ ያደርጋል፤ ብዙም ይታገሠናል። ይህንን እናስብ፤ በትዕግሥትም እንጠብቅ፤ ስለ እያንዳንዱ የተስፋ ቃልና ስለ እያንዳንዱ የጸሎት መልስ ይህ ቃል እውነት ነው፦ «እኔ እግዚአብሔር በጊዜው አፋጥነዋለሁ።»

«በእግዚአብሔር ተማመን፥ በትዕግሥትም ጠብቀው።» አዎን፣ እርሱን። የሚያስፈልግህን እርዳታ፣ ስጦታውን ብቻ አትሻ፤ እርሱን ራሱን ፈልግ፤ እርሱን ጠብቅ። በእርሱ በማረፍ፣ በእርሱ በሙላት በመታመን፣ እርሱንም በትዕግሥት በመጠበቅ ለእግዚአብሔር ክብሩን ስጥ። ይህ ትዕግሥት እርሱን እጅግ ያከብረዋል፤ በዙፋኑ ላይ እንዳለ አምላክ ሥራውን እንዲሠራ ይተወዋል፤ ራስንም ፈጽሞ በእጁ አሳልፎ ይሰጣል። እግዚአብሔር እግዚአብሔር እንዲሆን ይፈቅዳል። መጠበቅህ ለአንድ ልዩ ልመና ከሆነ በትዕግሥት ጠብቅ። መጠበቅህ ይልቁንም እግዚአብሔርን ይበልጥ ለማወቅና ይበልጥ ለማግኘት የሚሻ የመንፈሳዊ ሕይወት ልምምድ ከሆነ በትዕግሥት ጠብቅ። አጠር ባሉ በተወሰኑ የመጠበቂያ ጊዜያትም ሆነ እንደ ነፍስ የማያቋርጥ ልማድ፣ በእግዚአብሔር እረፍ፤ በእግዚአብሔር ፊት ጸጥ በል፤ በትዕግሥትም ጠብቅ። «እግዚአብሔርን የሚጠባበቁ እነርሱ ምድርን ይወርሳሉ።»

«ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ!»