በትሑት ፍርሃትና በተስፋ

አሥረኛ ቀን። እግዚአብሔርን መጠበቅ፦ በትሑት ፍርሃትና በተስፋ።

«እነሆ፥ የእግዚአብሔር ዓይን በሚፈሩት ላይ ነው፥

በምሕረቱም ተስፋ በሚያደርጉት ላይ፤

ነፍሳቸውን ከሞት ያድን ዘንድ፥

በራብም ጊዜ በሕይወት ይጠብቃቸው ዘንድ።

ነፍሳችን እግዚአብሔርን ጠብቃለች፤

እርሱ ረዳታችንና ጋሻችን ነው።

ልባችን በእርሱ ደስ ይለዋልና፥

በቅዱስ ስሙ ታምነናልና።

አቤቱ፥ ምሕረትህ በእኛ ላይ ይሁን፥

አንተን እንደ ጠበቅን መጠን።»

—መዝሙር 33:18-22 (የተሻሻለው ትርጉም)።

የእግዚአብሔር ዓይን በሕዝቡ ላይ ነው፤ የእነርሱም ዓይን በእርሱ ላይ ነው። እግዚአብሔርን ስንጠብቅ ወደ እርሱ ቀና ብሎ የሚመለከተው ዓይናችን ወደ እኛ ዝቅ ብሎ ከሚመለከተው ዓይኑ ጋር ይገናኛል። እግዚአብሔርን የመጠበቅ ብፅዕና ይህ ነው፤ ዓይናችንንና ሐሳባችንን ከራሳችን፣ ከፍላጎታችንና ከምኞታችንም እንኳ ሳይቀር አንሥቶ በአምላካችን እንድንጠመድ ያደርገናል። ሁሉን የሚያይ ዓይኑ የሚያስፈልገንን ሁሉ ይሞላልን ዘንድ እየተመለከተን፣ በክብሩና በፍቅሩ እንሰግድለታለን። እንግዲህ በእግዚአብሔርና በሕዝቡ መካከል ያለውን ይህን ድንቅ መገናኘት እናስብ፤ የእግዚአብሔር ዓይን ስላረፈባቸው ሰዎችና ዓይናችን ስላረፈበት ስለ እርሱም እዚህ የምንማረውን በሚገባ እናስተውል።

«የእግዚአብሔር ዓይን በሚፈሩት ላይ ነው፥ በምሕረቱም ተስፋ በሚያደርጉት ላይ።» ፍርሃትና ተስፋ ባብዛኛው እርስ በርሳቸው እንደሚጋጩ ይታሰባል፤ በእግዚአብሔር ፊትና በአምልኮው ውስጥ ግን ጎን ለጎን በፍጹምና በሚያምር ስምምነት ይገኛሉ። ይህም የሆነው የሚቃረኑ የሚመስሉ ነገሮች ሁሉ በእግዚአብሔር በራሱ ስለሚታረቁ ነው። ጽድቅና ሰላም፣ ፍርድና ምሕረት፣ ቅድስናና ፍቅር፣ ወሰን የሌለው ኃይልና ወሰን የሌለው ርኅራኄ፣ ከሰማያት ሁሉ በላይ ከፍ ያለ ግርማና እጅግ ዝቅ ብሎ የሚያጎነብስ ትሕትና በእርሱ ይገናኛሉ፤ እርስ በርሳቸውም ይሳሳማሉ። በእርግጥ ቅጣት ያለው፣ ፍጹም ፍቅርም ፈጽሞ አውጥቶ የሚጥለው ፍርሃት አለ። ነገር ግን በሰማያት እንኳ የሚገኝ ፍርሃት አለ። በሙሴና በበጉ መዝሙር፦ «ጌታ ሆይ፥ አንተን የማይፈራ ስምህንም የማያከብር ማን ነው?» ብለው ይዘምራሉ። ከዙፋኑም ራሱ፦ «ባሪያዎቹ ሁሉ እርሱንም የምትፈሩት ታናናሾችና ታላላቆች ሆይ፥ አምላካችንን አመስግኑ» የሚል ድምፅ ወጣ። በመጠበቃችን ሁልጊዜ «የተከበረውንና የሚያስፈራውን ስም፥ እግዚአብሔር አምላክህን መፍራት» እንሻ። መላእክት በዙፋኑ ፊት ፊታቸውን እንደሚሸፍኑ፣ በቅዱስ ፍርሃትና በአምልኮ መደነቅ፣ በጥልቅ አክብሮትና ራስን በትሕትና በማዋረድ በቅድስናው ፊት ይበልጥ ዝቅ ብለን በሰገድን መጠን ቅድስናው ይበልጥ በእኛ ላይ ያርፋል፤ ነፍስም እግዚአብሔር ራሱን እንዲገልጥላት ትዘጋጃለች። «ሥጋን የለበሰ ሁሉ በእግዚአብሔር ፊት እንዳይመካ» ወደሚለው እውነት ይበልጥ በጠለቅን መጠን ክብሩን እንድናይ ይሰጠናል። «የእግዚአብሔር ዓይን በሚፈሩት ላይ ነው።»

«በምሕረቱም ተስፋ በሚያደርጉት ላይ።» እውነተኛው የእግዚአብሔር ፍርሃት ከተስፋ ወደ ኋላ ከማስቀረት ይልቅ ተስፋን ያነሣሣል፤ ያበረታዋልም። ይበልጥ ዝቅ ብለን በሰገድን መጠን ከምሕረቱ በቀር ተስፋ የምናደርግበት አንዳች እንደሌለን ይበልጥ ጥልቅ ሆኖ ይሰማናል። ይበልጥ ዝቅ ብለን በሰገድን መጠን እግዚአብሔር ይበልጥ ይቀርባል፤ በእርሱም እንድንታመን ልባችንን ያደፋፍራል። እያንዳንዱ የመጠበቅ ልምምድ፣ እግዚአብሔርን የመጠበቅ ልማዳችንም ሁሉ፣ በተትረፈረፈ ተስፋ ይሞላ—እንደ እግዚአብሔር ምሕረት የሚያበራና ወሰን የሌለው ተስፋ። የእግዚአብሔር አባታዊ ቸርነት በምንም ዓይነት ሁኔታ ወደ እርሱ ብንመጣ በምሕረቱ በልበ ሙሉነት ተስፋ ልናደርግ የምንችልበት ነው።

እግዚአብሔርን የሚጠባበቁት እንዲህ ያሉ ናቸው። አሁን ደግሞ የምንጠብቀውን አምላክ አስብ። «የእግዚአብሔር ዓይን በሚፈሩት ላይ ነው፥ በምሕረቱም ተስፋ በሚያደርጉት ላይ፤ ነፍሳቸውን ከሞት ያድን ዘንድ፥ በራብም ጊዜ በሕይወት ይጠብቃቸው ዘንድ።» የሞትንና የራብን አደጋ ለመከላከል አይደለም—እርሱን እንድንጠብቅ ለማነሣሣት ይህ ብዙ ጊዜ ያስፈልጋልና—ነገር ግን ለማዳንና በሕይወት ለመጠበቅ ነው። አደጋዎቹ ብዙ ጊዜ እጅግ እውነተኛና ጨለማ ናቸውና፤ ሁኔታው በምድራዊም ሆነ በመንፈሳዊ ሕይወት ፈጽሞ ተስፋ ቢስ መስሎ ሊታይ ይችላል፤ ሆኖም ሁልጊዜ አንድ ተስፋ አለ፦ የእግዚአብሔር ዓይን በእነርሱ ላይ ነው።

ያ ዓይን አደጋውን ያያል፤ የሚንቀጠቀጠውንና የሚጠብቀውን ልጁን በርኅሩኅ ፍቅር ያያል፤ ልብ ለበረከቱ የበሰለበትን ቅጽበት ያያል፤ በረከቱ የሚመጣበትንም መንገድ ያያል። ይህን ሕያውና ኃያል አምላክ እንፍራው፤ በምሕረቱም ተስፋ እናድርግ! በትሕትና ነገር ግን በድፍረትም፦ «ነፍሳችን እግዚአብሔርን ትጠብቃለች፤ እርሱ ረዳታችንና ጋሻችን ነው። አቤቱ፥ አንተን እንደ ጠበቅን መጠን ምሕረትህ በእኛ ላይ ይሁን» እንበል።

እንደዚህ ያለውን አምላክ መጠበቅ እንዴት ያለ ብፅዕና ነው! በመከራ ጊዜ ሁሉ ፈጥኖ የሚገኝ ረዳት፤ ከአደጋ ሁሉ የሚከልል ጋሻና መከታ። የእግዚአብሔር ልጆች ሆይ! ፈጽሞ ረዳት የለሽና አቅመ ቢስ ሆናችሁ ዝቅ ማለትን፣ በጸጥታም መጠበቅንና የእግዚአብሔርን ማዳን ማየትን አትማሩምን? እጅግ በከፋ መንፈሳዊ ራብ ውስጥ፣ ሞትም ያሸነፈ በሚመስልበት ጊዜ፣ እባካችሁ እግዚአብሔርን ጠብቁ። እርሱ በእርግጥ ያድናል፤ በእርግጥም በሕይወት ይጠብቃል። ይህንን ለብቻችሁ ስትሆኑ ብቻ ሳይሆን እርስ በርሳችሁም ተነጋገሩት—መዝሙሩ የሚናገረው ስለ አንድ ሰው ሳይሆን ስለ እግዚአብሔር ሕዝብ ነውና—«ነፍሳችን እግዚአብሔርን ትጠብቃለች፤ እርሱ ረዳታችንና ጋሻችን ነው።» እያንዳንዱ ስለ ራሱ ብቻ ሳይሆን ስለ ወንድሞቹም፦ «እርሱን ጠብቀናል፤ በማዳኑ ደስ ይለናል፤ ሐሴትም እናደርጋለን» ይል ዘንድ፣ በቅዱሱ የመጠበቅ ልምምድ እርስ በርሳችሁ ተበረታቱ፤ ተጽናኑም።

«ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ!»