ሁለተኛው ክፍል

የተቋረጠ ኅብረት—መታደስ

መኃልየ መኃልይ 2:8-3:5።

«ስለዚህ ከሰማነው ነገር ምናልባት እንዳንወሰድ፥ ለእርሱ አብልጠን ልንጠነቀቅ ያስፈልገናል።»—ዕብራውያን 2:1።

በመጀመሪያው ክፍል መጨረሻ ሙሽራይቱን ረክታና በውዷ ክንድ ውስጥ አርፋ ትተናት ነበር፤ እርሱም የኢየሩሳሌም ቈነጃጅት ወዳጁን እስክትወድድ ድረስ እንዳያስነሡአትና እንዳያነቁአት አምሎአቸው ነበር። እንዲህ ፍጹም የሆነ አንድነት፣ እንዲህ ሙሉ የሆነ እርካታ በደስተኛዪቱ ሙሽራ ጕድለት ፈጽሞ የማይቋረጥ ይመስለን ይሆናል። ነገር ግን ወዮ! የብዙዎቻችን ልምምድ ከክርስቶስ ጋር ያለ ኅብረት በምን ያህል ቀላል ሁኔታ ሊቋረጥ እንደሚችል ያሳያል፤ እንዲሁም የእውነተኛው የወይን ግንድ ቅርንጫፎች ለሆኑትና በተናገረው ቃል ለነጹት በእርሱ እንዲኖሩ ጌታችን የሰጣቸው ምክር ምን ያህል አስፈላጊ እንደ ሆነ ያሳያል። ጕድለቱ ከቶ ከእርሱ ወገን አይደለም፤ «እነሆ፥ እኔ ሁልጊዜ ከእናንተ ጋር ነኝ» ብሎአልና። ነገር ግን ወዮ! ሙሽራይቱ በመዝሙር 14 ላይ ለእርሷ የተሰጠውን ይህን ምክር ብዙ ጊዜ ትረሳዋለች፦

ልጄ ሆይ፥ ስሚ፥ እዪ፥ ጆሮሽንም አዘንብዪ፤

ሕዝብሽንና የአባትሽን ቤት እርሺ፤

ንጉሡም ውበትሽን እጅግ ይወድዳል፤

እርሱ ጌታሽ ነውና፤ ስገጂለትም።

በዚህ ክፍል ሙሽራይቱ ከበረከት ስፍራዋ ተንሸራትታ ወደ ዓለማዊነት ተመልሳለች። ምናልባት አዲስ ያገኘችው ደስታ የሰጣት ዕረፍት ራሱ ከልክ በላይ ተደላድላ እንድትቀመጥ አድርጓት ይሆናል፤ ምናልባትም «ልጆች ሆይ፥ ከጣዖታት ራሳችሁን ጠብቁ።» የሚለው ምክር እርሷን በተመለከተ አያስፈልግም ብላ አስባ ይሆናል። ወይም የዓለም ፍቅር ፈጽሞ ከእርሷ ስለ ተወገደ ያለ ሥጋት ወደ ኋላ መመለስ እንደምትችል፣ በእርሷም በኩል ትንሽ በመሸነፍ ወዳጆችዋን ጌታዋን እንዲከተሉ ልትማርክ እንደምትችል አስባ ይሆናል። ምናልባትም ምንም አላሰበች ይሆናል፤ በመዳንዋና ነጻ በመውጣትዋ ደስ ብሏት ሳለች፣ ፈሳሹ—የዚህ ዓለም አካሄድ—በእርሷ ላይ እንደ ሆነ ረሳች፤ ሳታውቀውም ተንሸራትታ ከተጠራችበት ወደዚያው ስፍራ ተመለሰች፤ በዚያ ሁሉ ጊዜ ወደ ኋላ እያፈገፈገች መሆኗን አላስተዋለችም። ፈሳሹ በእኛ ላይ በሆነ ጊዜ ለመንሸራተት የጀልባውን ራስ ወደ ወንዙ ቍልቍለት ማዞር አያስፈልግም፤ በሩጫ የሚሮጥም ሽልማቱን ለማጣት ወደ ኋላ መመለስ አያስፈልገውም።

አቤት፣ ጠላት በአንድ ወይም በሌላ ዘዴ አማኙን የኃይሉና የፍቅሩ ሙላት ብቻውን ሊለማመድ ከሚቻልበት ለክርስቶስ ፈጽሞ ራስን ከመቀደስ ስፍራ እያታለለ በማውጣት ምን ያህል ጊዜ ይሳካለታል! የኃይሉና የፍቅሩ ሙላት እንላለን፤ አማኙ ጌታውን መውደዱን ገና አላቆመ ይሆናልና። በፊታችን ባለው ክፍል ሙሽራይቱ አሁንም እርሱን በእውነት ትወድደዋለች፤ ነገር ግን በፍጹም ልብ አይደለም፤ በቃሉ ውስጥ ያለው ኃይል አሁንም ይሰማታል፤ ነገር ግን ከእንግዲህ ወዲያውኑ አትታዘዝም። ጌታዋን ምን ያህል እንደምትበድለው፣ በመካከላቸውም ያለው የመለያያ ግድግዳ ምን ያህል እውነተኛ እንደ ሆነ ብዙም አትረዳም። ዓለማዊነት ለእርሷ እንደ ትንሽ ነገር ይታያታል፤ ከዓለም ጋር የሚደረግ ወዳጅነት ሞኝነት፣ አደጋና ኃጢአት እንደ ሆነ ያለ ገደብ በግልጥ የሚናገሩትን በእግዚአብሔር ቃል ያሉትን የብዙ ክፍሎች የሚያስፈራ እውነት አላስተዋለችም። «ዓለምን ወይም በዓለም ያሉትን አትውደዱ። ማንም ዓለምን ቢወድ የአብ ፍቅር በእርሱ የለም።» «አመንዝሮች ሆይ፥ ዓለምን መውደድ ለእግዚአብሔር ጥል እንዲሆን አታውቁምን? እንግዲህ የዓለም ወዳጅ ሊሆን የሚፈቅድ ሁሉ የእግዚአብሔር ጠላት ሆኖአል።» «ከማያምኑ ጋር በማይመች አካሄድ አትጠመዱ፤ ጽድቅ ከዓመፅ ጋር ምን ተካፋይነት አለውና? ብርሃንም ከጨለማ ጋር ምን ኅብረት አለው? ክርስቶስስ ከቤልሆር ጋር ምን መስማማት አለው? ወይስ የሚያምን ከማያምን ጋር ምን ክፍል አለው? . . . ስለዚህ፦

ስለዚህ ከመካከላቸው ውጡ፥ ተለዩም፥ ይላል ጌታ፤

ርኩስንም አትንኩ፤

እኔም እቀበላችኋለሁ፤

ለእናንተም አባት እሆናችኋለሁ፤

እናንተም ለእኔ ወንዶችና ሴቶች ልጆች ትሆናላችሁ፥ ይላል ሁሉን የሚገዛ ጌታ።

መምረጥ አለብን፤ ዓለምንና ክርስቶስን በአንድነት ልናጣጥም አንችልም።

ሙሽራይቱ ይህን አልተማረችም ነበር፤ ሁለቱም እንደማይስማሙ ሳታስብ ሁለቱንም ልታጣጥም ትመኝ ነበር። የሙሽራውንም መቅረብ በደስታ ትመለከታለች፦

የውዴ ቃል! እነሆ፥ ይመጣል፤

በተራሮች ላይ እየዘለለ፥ በኮረብቶችም ላይ እየተወረወረ።

ውዴ ሚዳቋን ወይም የዋሊያን ግልገል ይመስላል፤

እነሆ፥ ከቅጥራችን በስተ ኋላ ቆሞአል፤

በመስኮቶች ይመለከታል፤

በዐይነ ርግቡም አሻግሮ ያያል።

ሙሽራይቱ እርሷን ለመፈለግ ሲመጣ የውዷን ድምፅ ሰምታ ልቧ ዘለለ። ኮረብቶቹን አቋርጦአል፤ ወደ እርሷ ይቀርባል፤ ከቅጥሩ በስተ ኋላ ይቆማል፤ በመስኮቶችም እንኳ ይመለከታል፤ ወደ እርሱ እንድትወጣ በለሰለሰና ልብ በሚነካ ቃል ይለምናታል። አንዳችም ወቀሳ አይናገርም፤ የፍቅሩ ልመናም በትዝታዋ ውስጥ ጠልቆ ይቀመጣል።

ውዴ ተናገረ፥ እንዲህም አለኝ፦

ወዳጄ ሆይ፥ ተነሺ፤ ውበቴ ሆይ፥ ነዪ፤

እነሆ፥ ክረምት አልፎአልና፤

ዝናቡም አልፎ ሄዶአል፤

አበቦች በምድር ላይ ተገልጠዋል፤

የወፎች የዝማሬ ጊዜ ደርሶአል፤

የቍርዬም ድምፅ በምድራችን ተሰምቶአል፤

በለሱ ጐመራ፥ ፍሬውንም አፈራ፤

ወይኖቹም አበቡ፤

መዓዛቸውንም ሰጡ።

ወዳጄ ሆይ፥ ተነሺ፤ ውበቴ ሆይ፥ ነዪ።

ተፈጥሮ ሁሉ ለበጋው መመለስ ምላሽ ይሰጣል፤ ሙሽራዬ ሆይ፥ አንቺስ ለፍቅሬ ምላሽ ሳትሰጪ ትቀሪያለሽን?

ወዳጄ ሆይ፥ ተነሺ፤ ውበቴ ሆይ፥ ነዪ።

እንዲህ ያለ ልመና በከንቱ ሊቀር ይችላልን? ወዮ፣ ይችላል፤ ቀርቶአልም!

ሙሽራው ይበልጥ ልብ በሚነኩ ቃላት እንዲህ ብሎ ይቀጥላል፦

በዓለት ንቃቃት ውስጥ፥ በገደሉ መሸሸጊያ ያለሽ ርግብዬ ሆይ፥

ፊትሽን አሳዪኝ፥ ድምፅሽንም አሰሚኝ!

ድምፅሽ ጣፋጭ ነውና፥ ፊትሽም ያማረ ነው።

እንዴት ያለ ድንቅ አሳብ ነው! እግዚአብሔር ከእኛ ጋር ኅብረትን መፈለጉ፤ አንድ ጊዜ ፍቅሩ የሕማም ሰው ያደረገው እርሱ፣ አሁን በሰዎች ልብ የፍቅር መሰጠት የደስታ ሰው ሊሆን መቻሉ!

ነገር ግን ፍቅሩ ምንም ያህል ብርቱ፣ ሙሽራውንም የሚናፍቅበት ናፍቆት ምንም ያህል ታላቅ ቢሆን፣ ከዚህ በላይ ሊቀርብ አይችልም። እርሷ አሁን ወዳለችበት ስፍራ እርሱ ከቶ ሊመጣ አይችልም። ነገር ግን እርሷ በእርግጥ ወደ እርሱ ትወጣ ይሆናል። በእርሷ ላይ መብት የለውምን? ፍቅሩ ይሰማታል፤ ታጣጥመዋለችም፤ ታዲያ የእርሱን ናፍቆት እንደ ከንቱ ትቆጥረዋለችን? ልብ እንበል፤ እዚህ ላይ ጌታዋን በከንቱ የምትናፍቀው ሙሽራይቱ አይደለችም፤ እርሷን የሚፈልጋት ሙሽራው ነው። ወዮ፣ በከንቱ መፈለጉ!

የወይኑን ቦታ የሚያጠፉትን ቀበሮዎች፥ ጥቃቅኖቹን ቀበሮዎች ያዙልን፤

የወይን ቦታችን አብቦአልና፤

ብሎ ይቀጥላል። ጠላቶቹ ትንንሽ ሊሆኑ ይችላሉ፤ የሚያደርሱት ጥፋት ግን ታላቅ ነው። ከትንሽነቱ የተነሣ በዓይን የማይታይ የሚመስል ትንሽ የአበባ ቀንበጥ በቀላሉ ይበላሻል፤ በዚህም የአንድ ቅርንጫፍ ሙሉ ፍሬያማነት ለዘላለም ሊጠፋ ይችላል። ትንንሾቹ ቀበሮዎችስ እንዴት ብዙ ናቸው! ከዓለም ጋር የሚደረጉ ትንንሽ ስምምነቶች፤ በትንንሽ ነገሮች ለዝግተኛውና ለቀጭኑ ድምፅ አለመታዘዝ፤ ተግባርን ቸል ብሎ ለሥጋ የሚሰጡ ትንንሽ ምቾቶች፤ ትንንሽ የብልጠት ዘዴዎች፤ መልካም እንዲመጣ በትንንሽ ነገሮች ክፉ ማድረግ፤ በዚህም የወይኑ ውበትና ፍሬያማነት ይሠዋል!

የኃጢአትን አታላይነት የሚያሳይ አሳዛኝ ምሳሌ በሙሽራይቱ ምላሽ ውስጥ እናገኛለን። እርሱን ለመቀበል ዘልላ ከመውጣት ይልቅ፣ በመጀመሪያ ታማኝነቱንና ከእርሱ ጋር ያላትን አንድነት በማሰብ የገዛ ልቧን ታጽናናለች፦

ውዴ ለእኔ ነው፥ እኔም ለእርሱ ነኝ፤

በሱፍ አበባዎች መካከል መንጋውን ያሰማራል።

ያለሁበት ስፍራ አስተማማኝ ነው፤ ስለ እርሱ መጨነቅ አያስፈልገኝም። እርሱ የእኔ ነው፤ እኔም የእርሱ ነኝ፤ ይህን ዝምድና ምንም ሊለውጠው አይችልም። አሁን በማንኛውም ጊዜ ላገኘው እችላለሁ፤ በሱፍ አበባዎች መካከል መንጋውን ያሰማራል። የብልጽግና ፀሐይ በላዬ እስካበራች ድረስ ያለ እርሱ እዚህ ያለ ሥጋት ራሴን ደስ ማሰኘት እችላለሁ። መከራና ጨለማ ቢመጣ እርሱ በእርግጥ አይተወኝም።

ቀኑ እስኪቀዘቅዝ፥ ጥላውም እስኪሸሽ ድረስ፥

ውዴ ሆይ፥ ተመለስ፤ ሚዳቋን ወይም የዋሊያን ግልገል ምሰል

በቤቴር ተራሮች ላይ።

ስለ ናፍቆቱ ግድ ሳይሰጣት፣ «ትንሽ ቆይቼ ፍቅሩን አጣጥማለሁ» በሚል አሳብ እንዲህ ቀለል አድርጋ ታሰናብተዋለች፤ ያዘነውም ሙሽራ ይሄዳል!

ምስኪን ሞኝ ሙሽራ! ቀድሞ ያረኳት ነገሮች ከእንግዲህ ሊያረኳት እንደማይችሉ፣ የራቀውን ጌታዋን መልሶ ከመጥራትና ከማግኘት ይልቅ ለለሰለሰው ጥሪው ጆሮ መንፈግ እንደሚቀል ብዙም ሳትቆይ ታውቃለች።

ቀኑ ቀዘቀዘ፤ ጥላውም ሸሸ፤ እርሱ ግን አልተመለሰም። ከዚያም በሚያስፈራው ሌሊት ስሕተቷን አወቀች፤ ጨለማ ነበር፤ እርሷም ብቻዋን ነበረች። ልታርፍ ስትተኛም አሁንም እንዲመለስ ተስፋ ታደርግ ነበር—ዓለማዊነት ለሙሉ ኅብረት ፍጹም መሰናክል እንደ ሆነ ገና አልተማረችም ነበርና።

በሌሊት በመኝታዬ ላይ ነፍሴ የወደደችውን ፈለግሁት፤

ፈለግሁት፥ ነገር ግን አላገኘሁትም!

ትጠብቃለች፤ ትደክማለችም፤ መራቁ የማይቻል ይሆንባታል፦

እንዲህም አልሁ፦ አሁን እነሣለሁ፥ በከተማይቱም እዞራለሁ፥

በመንገዶችና በአደባባዮች፤

ነፍሴ የወደደችውን እፈልጋለሁ፤

ፈለግሁት፥ ነገር ግን አላገኘሁትም!

ልትሆንበት ይገባት ከነበረው ስፍራ ያለችበት ስፍራ እንዴት የተለየ ነው! በጨለማ ብቻዋን ተክዛ እርሱን ከመፈለግ ይልቅ፣ በክንዱ ተደግፋ በፀሐይ ብርሃን ከእርሱ ጋር ልትወጣ ትችል ነበር። ከእንግዲህ «በመካከላችን ምንም የለም» ማለት በማትችልበት ጊዜ ውዷን በዐይነ ርግቡ በኩል በከፊል ከማየት ይልቅ፣ የእቅፉን ደስታና የተመረጠች ሙሽራው መሆኗን በሕዝብ ፊት የሚመሰክርላትን ምስክርነት ልትቀበል ትችል ነበር!

በከተማይቱ የሚዞሩ ጠባቂዎች አገኙኝ፤

እኔም እንዲህ አልኋቸው፦ ነፍሴ የወደደችውን አያችሁትን?

ከእነርሱ ጥቂት እልፍ እንዳልሁ፥

ነፍሴ የወደደችውን አገኘሁት።

«ተነሺ፥ ነዪ» የሚለውን ትእዛዙን አሁን ታዝዛለች። ነቀፋን ሳትፈራ በጨለማ ትፈልገው ነበር፤ ጌታዋንም መመስከር በጀመረች ጊዜ ፈጥና አገኘችው፤ ወደ ሞገሱም ተመለሰች፦

ያዝሁት፥ አልለቀቅሁትምም፥

ወደ እናቴ ቤት፥

ወደ ወለደችኝም እልፍኝ እስካገባው ድረስ።

ላይኛይቱ ኢየሩሳሌም የሁላችን እናት ናት። ኅብረት የሚጣጣመው በዚያ ነው እንጂ በዓለማዊ መንገዶች ወይም በራስ ፈቃድ ምቾት አይደለም።

ኅብረቱ ሙሉ በሙሉ ታድሶ፣ ክፍሉ እንደ መጀመሪያው ክፍል ሁሉ ማንም ሙሽራይቱን እንዳያውካት ሙሽራው በሰጠው የፍቅር አደራ ይዘጋል፦

የኢየሩሳሌም ቈነጃጅት ሆይ፥ አምላችኋለሁ፤

በሚዳቋዎችና በሜዳ ዋሊያዎች፥

(በሚወደድና በሚያምር በሚጸናም ነገር ሁሉ)

ወዳጄን እንዳታስነሡአት እንዳታነቁአትም፥

እስክትወድድ ድረስ።

ሁላችንም በዚህ በታች ስንኖር፣ በዓለም ውስጥ ሆነን ከዓለም ሳንሆን፣ ከክርስቶስ ጋር አብረን በተቀመጥንበት በሰማያዊ ስፍራ ቤታችንን እናግኝ። ለጌታችን እንድንመሰክር ወደ ዓለም የተላክን እንደ መሆናችን፣ በዚያ ሁልጊዜ እንግዶች ሆነን፣ እርሱ የነፍሳችን ፍቅር እውነተኛ ዓላማ መሆኑን ለመመስከር የተዘጋጀን እንሁን።

የሠራዊት ጌታ አቤቱ፥

ማደሪያዎችህ እንዴት የተወደዱ ናቸው!

ነፍሴ የእግዚአብሔርን አደባባዮች ትናፍቃለች፥ ትዝላለችም፤

ልቤና ሥጋዬ ወደ ሕያው አምላክ ይጮኻሉ።

በቤትህ የሚኖሩ ብፁዓን ናቸው፤

ዘወትር ያመሰግኑሃል። . .

ከሺህ ቀን ይልቅ በአደባባይህ አንዲት ቀን ትሻላለች።

በኃጢአተኞች ድንኳን ከመኖር ይልቅ

በአምላኬ ቤት ደጅ ጠባቂ መሆንን መረጥሁ።

እግዚአብሔር አምላክ ፀሐይና ጋሻ ነውና፤

እግዚአብሔር ጸጋንና ክብርን ይሰጣል፤

በቅንነት የሚሄዱትን ከመልካም ነገር አያሳጣቸውም።

የሠራዊት ጌታ አቤቱ፥

በአንተ የሚታመን ሰው ብፁዕ ነው!