ክፍል 1

ያልረካ ሕይወትና መፍትሔው

መኃልየ መኃልይ 1:2-2:7

በቁጥር 2-7 ተናጋሪዋ ሙሽራይቱ መሆንዋን ማወቅ አያስቸግርም። ቃሎቹ በበደልና በኃጢአት ሙት የሆነ፣ ጌታም ለእርሱ ከደረቅ መሬት እንደ ወጣ ሥር — መልክና ውበት እንደሌለው — የሆነበት ሰው ቃሎች አይደሉም። ተናጋሪዋ ውበቱን ለማየት ዓይኖችዋ ተከፍተዋል፤ ፍቅሩንም በበለጠ ሙላት ልትደሰትበት ትናፍቃለች።

በአፉ መሳም ይሳመኝ፤

ፍቅርህ ከወይን ይልቅ ይሻላልና።

እንዲህ መሆኑ መልካም ነው፤ በነፍስ ውስጥ ባለው የጸጋ ሕይወት እድገት የተለየ አንድ ደረጃን ያመለክታልና። ይህም የተመዘገበ ተሞክሮ፣ መገኘቱ በሚሰማ መንገድ እንዲገለጥ — ፍቅሩም በሚሰማ መንገድ እንዲደርሰን — ለመመኘት መለኮታዊ ፈቃድ እንደ ሰጠን ያህል ነው። ከዚህ በፊት ሁልጊዜ እንዲህ አልነበረችም። በአንድ ወቅት እርሱ ሳይኖር ትረካ ነበር — ሌላ ጓደኝነትና ሌላ ሥራ ይበቃት ነበር፤ አሁን ግን ከቶ እንደ ገና እንዲህ ሊሆን አይችልም። ዓለም ቀድሞ ለእርስዋ እንደ ነበረው ከቶ ሊሆንላት አይችልም፤ የታጨችው ሙሽራ ጌታዋን መውደድ ተምራለች፤ ከእርሱ ጓደኝነት በቀር ሌላ ምንም ሊያረካት አይችልም። ጉብኝቶቹ አልፎ አልፎ ሊሆኑ፣ አጭሮችም ሊሆኑ ይችላሉ፤ ነገር ግን የከበሩ የደስታ ጊዜያት ናቸው። በመካከሉ ባለው ጊዜ ትዝታቸውን በልብዋ ትይዛለች፤ እንደ ገናም እንዲደገሙ ትናፍቃለች። እርሱ በሌለበት እውነተኛ እርካታ የለም፤ ሆኖም፣ ወዮ! እርሱ ሁልጊዜ ከእርስዋ ጋር አይደለም፤ ይመጣል፣ ይሄዳልም። አሁን በእርሱ ያላት ደስታ በምድር ላይ ያለ ሰማይ ነው፤ እንደ ገና ደግሞ መገኘቱን ትናፍቃለች፤ በከንቱም ትናፍቃለች። እንደ ዘወትር ተለዋዋጭ የባሕር ማዕበል ተሞክሮዋ ሙላትና ጕድለት ነው፤ ምናልባትም አለማረፍ የዘወትር፣ እርካታ ደግሞ ያልተለመደ ሊሆን ይችላል። ለዚህ መፍትሔ የለውምን? ሁልጊዜ እንዲህ ሆኖ መቀጠል አለበትን? እነዚህን የማይጠፉ ናፍቆቶች የፈጠረው ሊያሰቃያቸው ብቻ ነውን? ሊሆንስ ይችላልን? ነገሩ እንዲህ ቢሆን በእርግጥ እንግዳ ነገር ነበር። ሆኖም የዘወትር ተሞክሮአቸው ከእርስዋ ጋር የሚመሳሰል ብዙ የጌታ ሕዝብ የሉምን? በክርስቶስ የመኖርን ዕረፍትና ደስታ አያውቁም፤ እንዴት ሊደርሱበት እንደሚችሉ፣ ለምንስ የእነርሱ እንዳልሆነ አያውቁም። የመጀመሪያውን የእጮኝነት ጊዜያቸውን ደስታ ወደ ኋላ መለስ ብለው የሚያስቡ፣ በዚያን ጊዜ ከነበራቸው የበለጠ ብልጽግና በክርስቶስ ማግኘት ይቅርና የቀደመውን ፍቅራቸውን እንደ ተዉ እንኳ የሚያውቁ፣ ተሞክሮአቸውንም በዚህ ኀዘን ያለበት ልቅሶ ሊገልጡ የሚችሉ ብዙዎች የሉምን?—

ጌታን መጀመሪያ ባየሁት ጊዜ

ያወቅሁት ያ ብፅዕና ወዴት አለ?

ሌሎች ደግሞ የመጀመሪያ ፍቅራቸውን ያላጡ ቢሆኑም፣ ዓለም እያነሰ እርሱም እየበለጠ በሄደ መጠን፣ አልፎ አልፎ በኅብረት ላይ የሚደርሰው መቋረጥ ከቀን ወደ ቀን እየከበደ የማይታገሡት እንደ ሆነባቸው ይሰማቸው ይሆናል። እርሱ አለመኖሩ ዘወትር እየጨመረ የሚሄድ ጭንቀት ይሆንባቸዋል። «እርሱን የማገኝበትን ባወቅሁ!» «በአፉ መሳም ይሳመኝ፤ ፍቅርህ ከወይን ይልቅ ይሻላልና።» «ፍቅሩ እንደ እኔ ፍቅር የጸናና የማይለወጥ በሆነ፣ የፊቱንም ብርሃን ከቶ ባልሰወረ!»

አንቺ የተሳሳትሽ ምስኪን! ከአንቺ ፍቅር እጅግ የሚበረታ ፍቅር እርካታን እየናፈቀ ይጠብቃል። ሙሽራው ሁልጊዜ አንቺን ይጠብቃል፤ እንዳይቀርብ የሚከለክሉት ሁኔታዎች ሁሉ አንቺው ራስሽ ያበጀሻቸው ናቸው። በፊቱ ትክክለኛውን ስፍራ ያዢ፤ እርሱም «ጥልቁን ናፍቆትሽን ሊያረካ፣ ጕድለትሽን ሁሉ ሊያገኝና ሊሞላ» እጅግ ዝግጁ፣ እጅግም ደስተኛ ይሆናል። ትዕቢትዋና የራስ ፈቃድዋ የራስዋን ደስታ ብቻ ሳይሆን ልቡን የሰጣትን የእርሱንም ደስታ ፍጻሜ እንዳያገኝ የከለከለውን እጮኛ ምን እንላታለን? እርሱ በሌለበት ከቶ ዕረፍት ባይኖራትም፣ ፈጽማ ልትታመነው አትችልም፤ የራስዋን ስም፣ የራስዋን መብትና ንብረት፣ የራስዋንም ፈቃድ ለደስታዋ አስፈላጊ ለሆነላት ለእርሱ አሳልፋ መስጠት አትወድም። ራስዋን ፈጽማ ለእርሱ ሳትሰጥ እርሱን ፈጽማ የራስዋ ልታደርገው ትወዳለች፤ ይህ ግን ከቶ አይሆንም፤ የራስዋን ስም ይዛ እስካለች ድረስ የእርሱን ስም ከቶ ልትወርስ አትችልም። ለመታዘዝ ቃል ካልገባች ለመውደድና ለማክበር ቃል ልትገባ አትችልም፤ ፍቅርዋ እስከዚያ የራስን መስጠት ደረጃ እስኪደርስ ድረስ ያልረካች አፍቃሪ ሆና መቅረት አለባት — እንደ ረካች ሙሽራ በባልዋ ቤት ዕረፍት ልታገኝ አትችልም። የራስዋን ፈቃድና የንብረትዋን ቁጥጥር ይዛ እስካለች ድረስ በራስዋ አቅም ብቻ ለመኖር መርካት አለባት፤ የእርሱ የሆነውን ልትጠይቅ አትችልም።

ራሳችንን ፈጽመን ለእርሱ አሳልፈን ከመስጠት ወደ ኋላ እንድንል የሚያደርገን፣ ከአቅማችን በላይ የሆነ ነገር እንዳይጠይቅብን ወይም ለመስጠት ወይም ለማድረግ የሚከብደንን ነገር እንዳይጠይቀን የሚያስፈራን፣ በአፍቃሪው ጌታችንና መምህራችን ላይ ያለን ሥር የሰደደ አለመታመን የውድቀትን ስፋትና እውነተኛነት ከሚያሳይ ከዚህ የበለጠ የሚያሳዝን ማስረጃ ሊኖር ይችላልን? ያልረካ ሕይወት እውነተኛ ምሥጢር ብዙ ጊዜ ራሱን ባልሰጠ ፈቃድ ውስጥ ነው። ሆኖም ይህ ምንኛ ስሕተት፣ ምንኛስ ሞኝነት ነው! ከእርሱ ይልቅ ጠቢባን የሆንን ይመስለናልን? ወይስ ለራሳችን ያለን ፍቅር ከእርሱ ፍቅር ይልቅ የሚራራና የሚበረታ ይመስለናልን? ወይስ ራሳችንን ከእርሱ ይልቅ የምናውቅ ይመስለናልን? ስለ እኛ የሕማም ሰው የሆነውን የእርሱን ርኅሩኅ ልብ አለመታመናችን እንደ ገና እንዴት ያሳዝነው፣ እንዴትስ ያቈስለው ይሆን! አንድ ምድራዊ ሙሽራ እጮኛው ሥልጣን ባገኘ ጊዜ ሕይወቷን የማይቻል እንዳያደርግባት ፈርታ እርሱን ለማግባት እንደምትሰጋ ቢያውቅ ምን ይሰማው ይሆን? ሆኖም ከጌታ የተዋጁት ስንቶች እርሱን በዚህ ዓይነት ይመለከቱታል! ደስተኞችም ሆነ እርኩታን ያገኙ አለመሆናቸው ምንም አያስደንቅም!

ነገር ግን እውነተኛ ፍቅር ባለበት ቆሞ ሊቀር አይችልም፤ ወይ ይቀንሳል ወይ ያድጋል። ደካማ ልባችን የሚያመጣው የማይገባ ፍርሃት ሁሉ ቢኖርም፣ መለኮታዊ ፍቅር ድል ሊያደርግ የተወሰነ ነው። ሙሽራይቱ እንዲህ ብላ ትጮኻለች፦—

ሽቱህ መልካም መዓዛ አለው፤

ስምህ እንደ ተቀዳ ሽቱ ነው፤

ስለዚህ ቈነጃጅት ወደዱህ።

ሊቀ ካህናቱ እንደ ተቀባው ያለ ሽቱ ሌላ አልነበረም፤ ሙሽራችን ንጉሥ ብቻ ሳይሆን ካህንም ነው። የምትንቀጠቀጠው ሙሽራ ፍርሃትዋን ፈጽማ ልታስወግድ አትችልም፤ ነገር ግን አለማረፍዋና ናፍቆትዋ የማይታገሡ ይሆኑባታል፤ ሁሉን አሳልፋ ለመስጠት፣ የሚመጣው ይምጣ ብላ ፈጽማ ለመከተል ትወስናለች። ራስዋን፣ ልብዋንና እጅዋን፣ ተሰሚነትዋንና ንብረትዋን ለእርሱ ትሰጣለች። እርሱ የሌለበትን ያህል የማይታገሥ ምንም ነገር የለም! ወደ ሌላ ሞሪያ፣ ወይም ወደ ቀራንዮ እንኳ ቢመራት ትከተለዋለች።

ሳበኝ፤ በኋላህ እንሮጣለን!

ግን ወይ! ቀጥሎ ምን ሆነ? እጅግ አስደሳች የሆነ አስገራሚ ነገር። ሞሪያ የለም፣ ቀራንዮም የለም፤ በተቃራኒው ንጉሥ! ልብ ሲገዛ ኢየሱስ ይነግሣል። ኢየሱስ ሲነግሥ ደግሞ ዕረፍት በእርግጥ አለ።

ሙሽራውስ ሙሽራይቱን ወዴት ይመራታል?

ንጉሡ ወደ እልፍኙ አገባኝ።

በመጀመሪያ ወደ ግብዣ ቤቱ አይደለም — ያ በጊዜው ይመጣል፤ በመጀመሪያ ግን ከእርሱ ጋር ብቻዋን እንድትሆን ነው።

እንዴት ያለ ፍጹምነት ነው! የምንወደውን ሰው በሕዝብ መካከል ብቻ በማግኘት ልንረካ እንችላለንን? አንችልም፤ እንዲህ ያለውን ሰው ለብቻው ወስደን የራሳችን ብቻ ልናደርገው እንወዳለን። መምህራችንም እንዲሁ ነው፤ አሁን ፈጽማ ራስዋን የቀደሰችውን ሙሽራውን ድንቅ ፍቅሩ የሚሰጠውን ቅዱስ ቅርበት እንድትቀምስና እንድትደሰትበት ለብቻዋ ይወስዳታል። የቤተ ክርስቲያኑ ሙሽራ ሕዝቡ ከእርሱ ጋር ኅብረት ለማድረግ ከሚናፍቁት ይልቅ ከእነርሱ ጋር ኅብረት ለማድረግ ይናፍቃል፤ ብዙ ጊዜም እንዲህ ብሎ ይጣራል፦—

ፊትሽን አሳዪኝ፥ ድምፅሽንም አሰሚኝ፤

ድምፅሽ ጣፋጭ፥ ፊትሽም ያማረ ነውና።

ሁላችንም ለእርሱ ደስታና ተድላ ሳይሆን ስለ ራሳችን ፍላጎት ብቻ እርሱን ለመፈለግ እጅግ ያዘነበልን አይደለንምን? ይህ ሊሆን አይገባም። ከወላጆቻቸው ምን እንደሚያገኙ ብቻ የሚያስቡ፣ ለእነርሱ ሊሰጡ ስለሚችሉት ደስታ ወይም ሊያደርጉላቸው ስለሚችሉት አገልግሎት ግድ የሌላቸው ራስ ወዳድ ልጆችን አናደንቅም። እኛ ግን እግዚአብሔርን ደስ ማሰኘት ማለት ለእርሱ ደስታ መስጠት ማለት እንደ ሆነ የመርሳት አደጋ ላይ አይደለንምን? አንዳንዶቻችን «እግዚአብሔርን ደስ ማሰኘት» የሚለው ቃል በእርሱ ላይ ኃጢአት ከመሥራትና እርሱን ከማሳዘን ከመቆጠብ የበለጠ ትርጉም ያልነበረውን ጊዜ እናስታውሳለን፤ ነገር ግን የምድራዊ ወላጆች ፍቅር አለመታዘዝ ባለመኖሩ ብቻ ይረካልን? ወይስ ሙሽራ፣ ሙሽራይቱ የምትፈልገው ፍላጎትዋን እንዲያሟላላት ብቻ ቢሆን ይረካልን?

ስለ ማለዳ የጸሎት ጊዜ አንድ ቃል መናገር እዚህ ቦታውን የሳተ አይሆንም። ለኢየሱስ ብቻ ከተሰጠው ከማለዳው ሰዓት የበለጠ በጥቅም የሚያልፍ ጊዜ የለም። ለዚህ ሰዓት በቂ ትኩረት እንሰጣለንን? ቢቻል መዋጀት አለበት፤ ምንም ነገር ሊተካው አይችልም። ቅዱሳን ለመሆን ጊዜ መስጠት አለብን! አንድ ሌላ ሐሳብ። ጥያቄዎቻችንን ወደ እግዚአብሔር ስናመጣ፣ አንዳንድ ጊዜ ወደ ሌላ ልመና እንሸጋገራለን፣ ወይም መልሱን ሳንጠብቅ ከእልፍኙ እንወጣለን አይደለምን? ይህ መልስ ብዙም እንደማንጠብቅ፣ ለመልሱም ብዙ ፍላጎት እንደሌለን የሚያሳይ አይመስልምን? እኛስ እንዲህ ብንደረግ እንወድ ነበርን? በእግዚአብሔር ፊት በጸጥታ መጠበቅ ከብዙ ስሕተትና ከብዙ ኀዘን ባዳነን ነበር።

ሙሽራይቱ እንደ ጠበቀችው መስቀልን ሳይሆን ንጉሥን — የራስዋን ንጉሥ — በደስታ ስታገኝ አየናት፤ ይህ ራስዋን የመቀደስዋ በኵራት ነው።

ደስ ይለናል፥ በአንተም ሐሤት እናደርጋለን፤

ፍቅርህን ከወይን ይልቅ እናስባለን።

በቅንነት ይወድዱሃል።

ከዚህ የማያንስ አስፈላጊ የሆነ ሌላ ግኝት ይጠብቃታል። የንጉሡን ፊት አይታለች፤ የምትወጣ ፀሐይ በጨለማ ተሰውሮ የነበረውን እንደምትገልጥ፣ እንዲሁ የእርሱ ብርሃን ጥቁረትዋን ገለጠላት። «ወዮ» ብላ ትጮኻለች፤ «ጥቁር ነኝ»፤— «ግን ውብ ነሽ» ይላል ሙሽራው፣ ሊመሰል በማይችል ጸጋና ርኅራኄ ጣልቃ ገብቶ። «አይደለም፣ ‹እንደ ቄዳር ድንኳኖች ጥቁር ነኝ›» ብላ ትቀጥላለች። «ለእኔ ግን» ብሎ ይመልሳል፣ «‹እንደ ሰሎሞን መጋረጃዎች ውብ ነሽ!›» ከጌታ ጋር እንደሚደረግ ቅዱስና የቀረበ ኅብረት ነፍስን የሚያዋርድ ምንም ነገር የለም፤ ሆኖም እርሱ ሁሉን እንደሚያውቅ፣ ይህም ሆኖ አሁንም እንደሚወደን ማወቅ ጣፋጭ ደስታ አለው። ቀድሞ «ጥቃቅን ቸልተኝነቶች» ይባሉ የነበሩ ነገሮች «በፊቱ መሰወሪያ» ውስጥ በአዲስ ዓይን ይታያሉ። በዚያ የራሳችንን ወይን ቦታ አለመጠበቃችን ስሕተት፣ እንዲያውም ኃጢአት መሆኑን እናያለን። ሙሽራይቱም ይህን ትናዘዛለች፦—

ጠይም ስለ ሆንሁ አትዩኝ፤

ፀሐይ አክስሎኛልና።

የእናቴ ልጆች ተቈጡኝ፤

የወይን ቦታዎች ጠባቂ አደረጉኝ፤

የራሴን ወይን ቦታ ግን አልጠበቅሁም።

እዚህ በተለይ የዚህ ዘመን ወደ ሆነ አንድ አደጋ ትኩረታችን ይሳባል፤ የዘመናችን ብርቱ እንቅስቃሴ ወደ አገልግሎት ቅንዓት ሊመራን ይችላል፤ ይህም የግል ኅብረትን ቸል እስከ ማለት ድረስ ነው፤ ነገር ግን እንዲህ ያለው ቸልተኝነት የአገልግሎቱን ዋጋ የሚቀንስ ብቻ ሳይሆን ለከፍተኛው አገልግሎት ብቁ እንዳንሆን ያደርገናል። የሌሎችን ነፍሳት እየጠበቅን የራሳችንን ቸል ብንል — በገዛ ዓይናችን ያለውን ምሰሶ ሳናስተውል ከወንድማችን ዓይን ጉድፍን ለማውጣት ብንሞክር — ወንድሞቻችንን ለመርዳት አቅም በማጣታችን ብዙ ጊዜ ተስፋ እንቆርጣለን፤ መምህራችንም በእኛ ከዚህ ባላነሰ ያዝናል። እኛ ማንነታችን ከምናደርገው ነገር እንደሚበልጥ፣ በክርስቶስ ሳንኖር የምናፈራው ፍሬ ሁሉ የሥጋ ፍሬ እንጂ የመንፈስ ፍሬ ሊሆን እንደማይችል ከቶ አንርሳ። የተዘነጋ ኅብረት ኃጢአት ይቅር ሊባል ይችላል፤ ውጤቱ ግን ለዘለቄታው ሊቀር ይችላል፤ ቍስል ሲድን ብዙ ጊዜ ጠባሳ እንደሚተው።

አሁን ሙሽራይቱ ከጌታዋ ጋር ያላት የልብ አንድነት እውነተኛ እንደ ሆነ የሚያሳይ እጅግ ጣፋጭ ማስረጃ ላይ ደርሰናል። እርስዋ ከመልካሙ እረኛ ጋር አንድ ናት፤ ልብዋ ወዲያውኑ በተፈጥሮ መንጋውን ወደ ማሰማራት ይወጣል፤ ነገር ግን ነፍስዋ በወደደችው በእርሱ ፍለጋ መሄድ ትወዳለች፤ ብቻዋን ወይም ከእርሱ በቀር በሌላ ጓደኝነት መሥራት አትፈልግም፦—

ነፍሴ የወደደችህ ሆይ፥ ንገረኝ፤

መንጋህን ወዴት ታሰማራለህ? በቀትርስ ወዴት ታሳርፈዋለህ?

እንደ ተከናነበች ሴት ለምን እሆናለሁ

በባልንጀሮችህ መንጎች አጠገብ?

የአገልጋዮቹን ጓደኝነት በመምህራቸው ጓደኝነት ፋንታ አትሳሳትም።

አንቺ በሴቶች መካከል የተዋብሽ ሆይ፥ ባታውቂ፥

በመንጋው ፍለጋ ውጪ፥

ጠቦቶችሽንም በእረኞች ድንኳኖች አጠገብ አሰማሪ።

እነዚህ የኢየሩሳሌም ቈነጃጅት ቃሎች ናቸው፤ ለጥያቄዋም ትክክለኛ መልስ ይሰጣሉ። በጎቹን በማሰማራት፣ ግልገሎቹን በመንከባከብ ለጌታዋ ያላትን ፍቅር ታሳይ (ዮሐንስ 21:15-17 ተመልከት)፤ መገኘቱንም እንዳታጣ መፍራት አያስፈልጋትም። መንጋውን በመጠበቅ ከሌሎች ንዑሳን እረኞች ጋር ስትካፈል የእረኞችን አለቃ በአጠገብዋ ታገኘዋለች፤ የሞገሱንም ምልክቶች ታጣጥማለች። ይህም ከኢየሱስ ጋር የሚደረግ፣ ደግሞም ለኢየሱስ የሚደረግ አገልግሎት ይሆናል።

ከኢየሩሳሌም ቈነጃጅት መልስ እጅግ የሚጣፍጠው ግን አሁን ራሱ የሚናገረው የሙሽራው ድምፅ ነው። በቁጥር 9-11 ባሉት አስደሳች ቃሎች ፍቅሩ ገንፍሎ እንዲወጣ የሚያደርገው ሙሽራይቱ ከእርሱ ጋር ያላት የልብ አንድነት ሕያው ፍሬ ነው። ለጌታችን ያለን ፍቅር በጎቹን በማሰማራት የሚገለጥ መሆኑ ብቻ አይደለም እውነቱ፤ በምድር ሳለ «ከሁሉ ከሚያንሱ ከእነዚህ ወንድሞቼ ለአንዱ እንኳ ስላደረጋችሁት ለእኔ አደረጋችሁት» ያለው እርሱ የልቡ ፍቅር ይነሣሣል፤ ለእርሱ ለሚያገለግሉትም ብዙ ጊዜ ራሱን በተለየ ሁኔታ ይገልጥላቸዋል።

በቁጥር 9 ያለው የሙሽራይቱ ምስጋና እጅግ ተስማሚና ውብ ነው፦—

ወዳጄ ሆይ፥ መሰልሁሽ

በፈርዖን ሰረገሎች ካሉ ፈረሶች ጋር።

ፈረሶች መጀመሪያ ከግብፅ እንደ ወጡ፣ እስከ ዛሬም በዓረብ አገር የሚገኘው ንጹሕ ዝርያ በሰሎሞን ዘመን በነጋዴዎቹ አማካይነት ለምሥራቅ ነገሥታት ሁሉ እንደ ተወሰደ ይታወሳል። ለፈርዖን የራሱ ሰረገላ የተመረጡት ፈረሶች ከሁሉ የጠራ ደም ያላቸውና በቁመናና በአቀማመጥ ፍጹማን ብቻ ሳይሆኑ፣ በሥልጠናም ፍጹማን፣ ታዛዦችና ገሮች ይሆኑ ነበር፤ ከሰረገላ ነጂው ፈቃድ በቀር ሌላ ፈቃድ አያውቁም፣ የሕልውናቸውም ብቸኛ ዓላማ ንጉሡን ወደሚፈልግበት ሁሉ መውሰድ ነበር። የክርስቶስ ቤተ ክርስቲያንም እንዲሁ ልትሆን ይገባታል፤ ብዙ ብልቶች ያሉት አንድ አካል፣ በአንድ መንፈስ የሚኖርበትና የሚመራ፣ ራሱን የሚይዝ፣ ከእርሱም ፈቃድ በቀር ሌላ ፈቃድ የማያውቅ፤ ፈጣንና የተስማማ እንቅስቃሴዋ መንግሥቱ በዓለም ሁሉ እንዲስፋፋ ሊያደርግ ይገባዋል።

ከብዙ ዓመታት በፊት አንድ የተወደደ ወዳጅ በየብስ መንገድ ከምሥራቅ ሲመለስ፣ በዚያን ጊዜ ይሠራበት በነበረው ከባድ የሕዝብ ሰረገላ ከስዊዝ ወደ ካይሮ ተጓዘ። መንገደኞቹ ከመርከብ ወርደው ቦታቸውን ያዙ፤ ወደ አሥራ ሁለት የሚሆኑ ያልተገሩ ወጣት ፈረሶች በገመድ ከሰረገላው ጋር ተጠመዱ፤ ነጂውም ተቀምጦ ጅራፉን አጮኸ፤ ፈረሶቹም አንዳንዶቹ ወደ ቀኝ፣ አንዳንዶቹ ወደ ግራ፣ ሌሎቹም ወደ ፊት ተፈተለኩ፤ ሰረገላውም በዝላይ ተነሥቶ እንደዚሁ ድንገት ቆመ፤ በዚህም በፊተኛው ወንበር የተቀመጡት በኋላ በተቀመጡት ጭን ላይ ተወረወሩ፤ ከዚያም ነገሩ በተቃራኒው ተደገመ። እነዚህ የዱር እንስሳት በትክክለኛው አቅጣጫ እንዲሄዱ በሁለቱም ጎን በቂ ዓረቦች እየሮጡ ሲያግዙ፣ መንገደኞቹ እየተንገላቱና እየተናወጡ፣ እየተቀጠቀጡና እየተንቀጠቀጡ ሄዱ፤ መድረሻቸው ላይ ሲደርሱም እጅግ ያስፈልጋቸው የነበረውን ዕረፍት ለማግኘት እንኳ እጅግ ደክመውና ታምመው ነበር።

የዛሬዋ የእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን በፈርዖን ሰረገላ ካሉ ፈረሶች ይልቅ እነዚህን ያልተገሩ ፈረሶች አትመስልምን? በቤተ ክርስቲያን ውስጥ የራስ ፈቃድና መለያየት በግልጥ እየታዩ ሳሉ፣ ዓለም አሁንም በክፉው እንደ ተያዘ፣ ታላላቆቹ የአሕዛብ ሕዝቦችም ገና በጭንቅ እንደ ተነኩ ብናይ ሊያስደንቀን ይገባልን?

ሙሽራው ምሳሌውን ለውጦ እንዲህ ይቀጥላል፦—

ጕንጮችሽ በሹሩባ ያማሩ ናቸው፥

አንገትሽም በዕንቍ ሕብረቁምፊ።

የወርቅ ሹሩባ እናደርግልሻለን፥

የብር ፈርጥ ያለበት።

ሙሽራይቱ ለጌታዋ ውብና ጠቃሚ ብቻ አይደለችም፤ የተሸለመችም ናት፤ ሽልማትዋንም መጨመር የእርሱ ደስታ ነው። ስጦታዎቹም የሚጠወልጉ አበቦች ወይም ዋጋ የሌላቸው ጌጣጌጦች አይደሉም፤ ከሁሉ የጠራው ወርቅ፣ ከሁሉ የነጻው ብር፣ ከሁሉም የከበሩና ዘላቂ የሆኑ ዕንቍዎች ንጉሣዊው ሙሽራ ለሙሽራይቱ የሚሰጣቸው ስጦታዎች ናቸው፤ እነዚህም ከጠጕርዋ ጋር ተጐንጕነው የሰጣቸውን የእርሱን ደስታ ይጨምራሉ።

በቁጥር 12-14 ሙሽራይቱ እንዲህ ትመልሳለች፦—

ንጉሡ በማዕዱ ሳለ

የናርዶስ ሽቱዬ መዓዛውን ሰጠ።

በእኛ ውስጥ የሚገኝ ማንኛውም መዓዛ ወይም ውበት የሚወጣው በእርሱ ፊትና በጸጋው ነው። ጸጋ ያለበትና መለኮታዊ የሆነ ሁሉ ከእርሱ እንደ ምንጩ፣ በእርሱ እንደ መሣሪያው፣ ለእርሱም እንደ ፍጻሜው ነው። ነገር ግን እርሱ ራሱ ጸጋው በእኛ ውስጥ ከሚሠራው ሁሉ እጅግ ይበልጣል።

ውዴ ለእኔ እንደ ከርቤ ከረጢት ነው፥

በጡቶቼ መካከል የሚያድር።

ውዴ ለእኔ እንደ ሂና አበባ ዘለላ ነው፥

በዓይንጋዲ ወይን ቦታዎች ውስጥ።

ዓይኖቻችን በውበቱ ሲሞሉ፣ ልባችንም በእርሱ ሲያዝ መልካም ነው። ይህ በእኛ ዘንድ እውነት በሆነ መጠን፣ ታላቁ ልቡ በእኛ እንደ ተያዘ የሚያሳየውን ተዛማጅ እውነት እንገነዘባለን። የሙሽራውን መልስ ልብ በል፦—

ወዳጄ ሆይ፥ እነሆ፥ ውብ ነሽ፤ እነሆ፥ ውብ ነሽ፤

ዓይኖችሽ እንደ ርግብ ዓይኖች ናቸው።

ሙሽራው ራስዋን እንዲህ ብላ ለምታውቅ ሰው እንዲህ ያሉ ቃሎችን በእውነት እንዴት ሊጠቀም ይችላል?

እንደ ቄዳር ድንኳኖች ጥቁር?

በምዕራፍ 4:7 ያሉት የሙሽራው ቃሎች ደግሞ ከዚህ ይልቅ የበረቱ ናቸው፦—

ወዳጄ ሆይ፥ ሁለንተናሽ ውብ ነው፤

ነውርም የለብሽም።

የዚህን ችግር መፍትሔ በ2ኛ ቆሮንቶስ 3 እናገኛለን። ሙሴ መለኮታዊውን ክብር በመመልከት እጅግ ስለ ተለወጠ እስራኤላውያን የፊቱን ክብር ለማየት አልቻሉም። «እኛም ሁላችን በመጋረጃ በማይከደን ፊት የጌታን ክብር (እየተመለከትንና) እንደ መስተዋት እያብለጨለጭን መንፈስ ከሚሆን ጌታ እንደሚደረግ ያን መልክ እንመስል ዘንድ ከክብር ወደ ክብር እንለወጣለን» (ማለትም ከክብሩ የተቀበልነው ብርሃን ወደ ክብር ይለውጠናል)። እያንዳንዱ መስተዋት ሁለት ገጽ አለው፤ አንዱ ደብዛዛና የማያንጸባርቅ ነው፤ ሁለንተናውም እንከን ነው፤ የሚያንጸባርቀው ገጽ ወደ እኛ ሲዞር ግን እንከን አናይም፤ የራሳችንን መልክ እናያለን። እንዲሁም ሙሽራይቱ በሙሽራው ውበት ስትደሰት እርሱ በእርስዋ ውስጥ የራሱን መልክ ያያል፤ በዚያ ምንም ነውር የለም፤ ሁለንተናው ውብ ነው። ይህን ነጸብራቅ ሁልጊዜ ለእርሱ እይታ፣ እርሱን ለማንጸባረቅ ዓላማ ለምንኖርበትም ዓለም እናቅርብ።

ቃሎቹን እንደ ገና ልብ በል፦—

ዓይኖችሽ እንደ ርግብ ዓይኖች ናቸው፥

ወይም

የርግብ ዓይኖች አሉሽ።

ጭልፊት ውብ ወፍ ናት፤ ፈጣንና ሰርሳሪ የሆኑ ውብ ዓይኖችም አሏት፤ ሙሽራው ግን ለሙሽራይቱ የጭልፊት ዓይኖችን አይመኝም። እርሱ የሚያደንቃቸው የየዋሂቱ ርግብ ርኅሩኅ ዓይኖችን ነው። መንፈስ ቅዱስ በጥምቀቱ ጊዜ በእርሱ ላይ የወረደው እንደ ርግብ ነበር፤ ከእያንዳንዱ ሕዝቡም የሚፈልገው የርግብን ጠባይ ነው።

ዳዊት ቤተ መቅደሱን እንዲሠራ ያልተፈቀደለት ምክንያት እጅግ ትርጉም ያለው ነው። ሕይወቱ ከፍጹምነት የራቀ ነበር፤ ስሕተቶቹና ኃጢአቶቹም በመንፈስ ቅዱስ በታማኝነት ተመዝግበዋል። እነዚህ የእግዚአብሔርን ተግሣጽ አመጡበት፤ ሆኖም ቤተ መቅደሱን ከመሥራት የከለከለው ከእነዚህ አንዱም አልነበረም፤ ይልቁንም የጦረኝነት መንፈሱ ነበር፤ ብዙዎቹ ጦርነቶቹ፣ ምናልባትም ሁሉም፣ የእግዚአብሔርን መንግሥት ለማጽናትና ለአብርሃም፣ ለይስሐቅና ለያዕቆብ የሰጣቸውን ተስፋዎች ለመፈጸም የተደረጉ ቢሆኑም እንኳ። ቤተ መቅደሱን ሊሠራ የቻለው የሰላም አለቃ ሰሎሞን ብቻ ነበር። ነፍሳትን የምንማርክና የእርሱ ቤተ መቅደስ የሆነችውን ቤተ ክርስቲያን የምናንጽ ለመሆን ብንፈልግ ይህን ልብ እንበል፦ ሰዎችን ወደ እርሱ የምንስበው በክርክርም ሆነ በሙግት ሳይሆን ክርስቶስን ከፍ ከፍ በማድረግ ነው።

አሁን ወደ ሙሽራይቱ መልስ ደርሰናል። እርሱ ውብ ብሎ ጠራት፤ እርስዋም በጥበብና በመልካም ሁኔታ እንዲህ ትመልሳለች፦—

ውዴ ሆይ፥ እነሆ፥ አንተ ውብ ነህ፥ ደስ የምታሰኝም ነህ፤

አልጋችንም ለምለም ነው።

የቤታችን ሰረገሎች ዝግባ፥

ሰገነታችንም ጥድ ነው።

እኔ (ተራ) የሳሮን ጽጌረዳ፥

የቈላም አበባ ነኝ።

የመጨረሻዎቹ ቃሎች ብዙ ጊዜ የሙሽራው ንግግር እንደ ሆኑ ተደርገው ይጠቀሳሉ፤ እኛ ግን ይህ ስሕተት ነው ብለን እናምናለን። ሙሽራይቱ በፍሬ ነገሩ እንዲህ ትላለች፦ ውብና ደስ የምታሰኝ ብለህ ትጠራኛለህ፤ ውበቱና ደስ ማሰኘቱ ግን የአንተ ናቸው፤ እኔ የዱር አበባ ብቻ ነኝ፤ ዝቅተኛ፣ መዓዛ የሌለው የሳሮን ጽጌረዳ (ማለትም የበልግ ቀይ አበባ)፣ ወይም የቈላ አበባ ነኝ።

ሙሽራውም እንዲህ ብሎ ይመልሳል፦ «ይሁን፤ የዱር አበባ ብትሆኚም እንኳ፣

አበባ በእሾህ መካከል እንደሚሆን፥

እንዲሁ ወዳጄ በቈነጃጅት መካከል ናት።»

ሙሽራይቱ እንደ ገና ትመልሳለች፦—

ፖም (ትርንጎ) በዱር ዛፎች መካከል እንደሚሆን፥

እንዲሁ ውዴ በጐበዛዝት መካከል ነው።

በጥላው ሥር እጅግ ደስ ብሎኝ ተቀመጥሁ፥

ፍሬውም ለጕሮሮዬ ጣፋጭ ነበረ።

ትርንጎ ውብ፣ ሁልጊዜ የለመለመ ዛፍ ነው፤ ደስ የሚያሰኝ ጥላና የሚያበረታ ፍሬ ይሰጣል። እርስዋ ራስዋ ዝቅተኛ የዱር አበባ ሆና ሳለች ሙሽራዋን ለጌጥም ለፍሬም የሆነ የከበረ ዛፍ አድርጋ ትገነዘበዋለች። ከሚያቃጥለው ፀሐይ መጠለያን፣ መታደስንና ዕረፍትን በእርሱ ታገኛለች። ይህ ክፍል ሲጀምር ከነበራት ሁኔታና ስሜት ጋር የአሁኑ ስፍራዋና ስሜትዋ ምንኛ የተለየ ነው! የፍርሃትዋን ሁሉ ምክንያት እርሱ በሚገባ ያውቅ ነበር፤ አለመታመንዋ እርሱን ካለማወቅዋ የመነጨ ነበር፤ ስለዚህ ለብቻዋ ወሰዳት፤ በእርስ በርስ ፍቅር ጣፋጭ ቅርበትም ፍርሃትዋና አለመታመንዋ፣ በምትወጣ ፀሐይ ፊት እንደ ማለዳ ጭጋግ፣ ጠፉ።

አሁን ግን እርሱን ማወቅ ስለ ተማረች ፍቅሩን የበለጠ ትለማመዳለች። እርስዋን በሕዝብ ፊት ለመቀበል አያፍርም።

ወደ ግብዣ ቤቱ አገባኝ፥

በእኔ ላይ ያለው ዓላማውም ፍቅር ነበረ።

የወይን ጠጅ ቤቱ አሁን ልክ የንጉሡ እልፍኝ እንደ ነበረው ተገቢ ነው። ያለ ፍርሃትና ያለ ኀፍረት በአጠገቡ ልትቀመጥ ትችላለች፤ በግልጥ የታወቀች ሚስቱ፣ የመረጣት ሙሽራ ናት። በፍቅሩ ተውጣ እንዲህ ትጮኻለች፦—

በዘቢብ አጽኑኝ፥ በፖምም አበርቱኝ፤

በፍቅር ታምሜአለሁና።

ግራው ከራሴ በታች ነው፥

ቀኙም ያቅፈኛል።

አሁን የሌላ ገንዘብ የመሆንን ብፅዕና ታገኛለች። ከእንግዲህ የራስዋ አይደለችም፤ የልብ ዕረፍት መብትዋም ደስታዋም ነው፤ ሙሽራውም እንዲሁ እንዲሆን ይወዳል።

እናንተ የኢየሩሳሌም ቈነጃጅት፥

በሚዳቋና በዱር ዋላ አምላችኋለሁ፤

ወዳጄን እንዳታስነሡአት እንዳታነቁአትም፥

እርስዋ እስክትወድድ ድረስ።

በእርሱ ያለን ዕረፍት የሚታወከው ከቶ በእርሱ ፈቃድ አይደለም።

ሁልጊዜ ልትኖር ትችላለህ፣

ብትፈቅድ፣ በኢየሱስ አጠገብ፤

በፊቱ መሰወሪያ ውስጥ

በየደቂቃው ልትሸሸግ ትችላለህ።

በፍቅሩ ውስጥ ለውጥ የለም፤ እርሱ ትናንትና ዛሬ እስከ ለዘላለምም ያው ነው። ለእኛ «ከቶ አልለቅህም፣ አልጥልህም፣ ከቶም አልተውህም» ብሎ ተስፋ ይሰጠናል፤ አጥብቆ የሚመክረንና የሚያዝዘንም «በእኔ ኑሩ እኔም በእናንተ» የሚል ነው።