ገበሬው

ገበሬውም አባቴ ነው—ዮሐንስ 15:1

የወይን ግንድ የሚተክለውና የሚጠብቀው፣ ፍሬውንም የሚቀበልና በፍሬው ደስ የሚለው ገበሬ ሊኖረው ያስፈልገዋል። ኢየሱስ፦ «ገበሬውም አባቴ ነው» ይላል። እርሱ «እግዚአብሔር የተከለው የወይን ግንድ» ነበረ። የሆነውንና ያደረገውን ሁሉ ያገኘው ከአብ ነው፤ በሁሉ ነገር የአብን ፈቃድና ክብር ብቻ ፈለገ። ፍጡር ለፈጣሪው ምን ሊሆን እንደሚገባው ሊያሳየን ሰው ሆነ። ስፍራችንን ወሰደ፤ በአብ ፊት የኖረበት የሕይወቱ መንፈስ ምንጊዜም የእኛም እንዲሆን የሚፈልገው ይኸው ነበረ፦ «ሁሉ ከእርሱና በእርሱ ለእርሱም ነው።» እኛ እውነተኛ ቅርንጫፎች እንድንሆን እርሱ እውነተኛው የወይን ግንድ ሆነ። እነዚህ ቃላት ስለ ክርስቶስም ስለ እኛም ፍጹም ጥገኝነትንና ሙሉ መተማመንን የሚሉትን ሁለት ትምህርቶች ያስተምሩናል።

ገበሬውም አባቴ ነው።—ክርስቶስ አንድ ጊዜ፦ «ወልድ ከራሱ ሊያደርግ ምንም አይችልም» ብሎ በተናገረው መንፈስ ዘወትር ኖረ። የወይን ግንድ የሚበቅልበትን ስፍራ ለማግኘት፣ ለመታጠር፣ ውኃ ለመጠጣትና ለመጥራት በገበሬው ላይ ጥገኛ እንደ ሆነ፣ ክርስቶስም የአብን ፈቃድ ለማድረግ ለሚያስፈልገው ጥበብና ብርታት በየዕለቱ ፈጽሞ በአብ ላይ ጥገኛ መሆኑ ተሰማው። በቀደመው ምዕራፍ (14:10)፦ «እኔ የምነግራችሁን ቃል ከራሴ አልናገረውም፤ ነገር ግን በእኔ የሚኖረው አብ እርሱ ሥራውን ይሠራል» እንዳለው ነው። ይህ ፍጹም ጥገኝነት እንደ ተባረከ ተጓዳኝ፣ የሚፈራው ነገር እንደሌለ የሚያውቅበት እጅግ የተባረከ መተማመን ነበረው፤ አብ ሊያሳፍረው አይችልም ነበርና። እንደ አባቱ ያለ ገበሬ ስለ ነበረው ወደ ሞትና ወደ መቃብር ሊገባ ቻለ። እግዚአብሔር እንደሚያስነሣው ሊታመን ቻለ። ክርስቶስ የሆነውንና ያለውን ሁሉ ያለው በራሱ ሳይሆን ከአብ ነው።

ገበሬውም አባቴ ነው።—ይህ ለክርስቶስ እንደ ሆነ እንዲሁ ለእኛም በበረከት የተሞላ እውነት ነው። ክርስቶስ ቅርንጫፎች ስለ መሆናቸው ደቀ መዛሙርቱን ሊያስተምር ነው። ቃሉን ከመጠቀሙ በፊት፣ ወይም በእርሱ ስለ መኖርና ፍሬ ስለ ማፍራት ምንም ከመናገሩ በፊት፣ ዓይናቸውን ወደ ሰማይ፣ ወደሚጠብቃቸውና በውስጣቸው ሁሉን ወደሚሠራው አብ ያዞራል። የክርስትና ሕይወት ሁሉ ሥር ላይ ያለው ሐሳብ ይህ ነው፦ ሁሉን የሚሠራ እግዚአብሔር ነው፤ የእኛ ሥራ ፈጽሞ አቅመ ቢሶችና ጥገኞች መሆናችንን በመናዘዝ፣ የሚያስፈልገንንም ሁሉ እንደሚሰጠን በጽኑ በመተማመን ራሳችንን ለእርሱ መስጠትና በእጁ መተው ነው። የክርስትና ሕይወት ትልቁ ጕድለት፣ በክርስቶስ በምንታመንበት ጊዜ እንኳ እግዚአብሔርን ከሒሳብ ውጭ ማድረጋችን ነው። ክርስቶስ ወደ እግዚአብሔር ሊያመጣን መጣ። ክርስቶስ እኛ ልንኖረው በሚገባን ልክ የሰውን ሕይወት ኖረ። የወይን ግንዱ ክርስቶስ ወደ ገበሬው እግዚአብሔር ያመለክታል። እርሱ በእግዚአብሔር እንደ ታመነ፣ እኛም የወይን ግንዱ እንደ ሆኑ ሰዎች ልንሆነውና ሊኖረን የሚገባው ሁሉ ከላይ እንደሚሰጠን በማመን በእግዚአብሔር እንታመን።

ኢሳይያስ እንዲህ አለ፦ «የቀይ ወይን ጠጅ ቦታ፤ እኔ እግዚአብሔር እጠብቀዋለሁ፤ ሁልጊዜም አጠጣዋለሁ፤ ማንም እንዳይጐዳው ሌሊትና ቀን እጠብቀዋለሁ።» ስለ ፍሬ ወይም ስለ ቅርንጫፎች ማሰብ ከመጀመራችን በፊት ልባችን በዚህ እምነት ይሞላ፦ የወይን ግንዱ የከበረውን ያህል ገበሬውም የከበረ ነው። ጥሪያችን ከፍ ያለና ቅዱስ የሆነውን ያህል፣ ሁሉን የሚሠራው እግዚአብሔርም እንዲሁ ኃያልና አፍቃሪ ነው። ገበሬው የወይን ግንዱን ሊሆን የሚገባውን እንዳደረገው በእርግጥ፣ እያንዳንዱን ቅርንጫፍም ሊሆን የሚገባውን ያደርገዋል። አባታችን ገበሬያችን ነው፤ ለዕድገታችንና ለፍሬያችን ዋስ ነው።

የተባረክህ አባት ሆይ፣ እኛ እርሻህ ነን። ኦ፣ በእጅህ ሥራ ክብርን ባገኘህ! አባቴ ሆይ፣ ለዚህ ድንቅ እውነት ደስታ ልቤን ልከፍት እወዳለሁ፦ ገበሬው አባቴ ነው። አንተን እንዳውቅህና እንድታመንብህ አስተምረኝ፤ የወይን ግንዱን የተንከባከብህበትና ደስ የተሰኘህበት ያው ጥልቅ ትኵረት ወደ እያንዳንዱ ቅርንጫፍ፣ ወደ እኔም ጭምር እንደሚደርስ እንዳይ አድርገኝ።