መለኮታዊ አዳኝ

«አንተ ክርስቶስ የሕያው እግዚአብሔር ልጅ ነህ።»
(ማቴዎስ 16:16፤ ዮሐንስ 6:69።)

በክርስቶስ መለኮትነት የማያምኑ አንዳንድ ጠያቂዎች ያጋጥሙናል። በዚህ ጉዳይ ላይ ብርሃን የሚሰጡ ብዙ ጥቅሶች አሉ።

በ1ኛ ቆሮንቶስ 15:47 እንዲህ ተነግሮናል፦ «የፊተኛው ሰው ከመሬት መሬታዊ ነው፤ ሁለተኛው ሰው ከሰማይ ነው።»

በ1ኛ ዮሐንስ 5:20፦ «የእግዚአብሔርም ልጅ እንደ መጣ፥ እውነተኛም የሆነውን እናውቅ ዘንድ ልቡናን እንደ ሰጠን እናውቃለን፤ እውነተኛም በሆነው በእርሱ አለን፥ እርሱም ልጁ ኢየሱስ ክርስቶስ ነው። እርሱ እውነተኛ አምላክና የዘላለም ሕይወት ነው።»

ደግሞም በዮሐንስ 17:3፦ «እውነተኛ አምላክ ብቻ የሆንህ አንተን የላክኸውንም ኢየሱስ ክርስቶስን ያውቁ ዘንድ ይህች የዘላለም ሕይወት ናት።»

ከዚያም በማርቆስ 14:60፦ «ሊቀ ካህናቱም በመካከላቸው ተነሥቶ፦ ‹አንዳች አትመልስምን? እነዚህስ በአንተ ላይ የሚመሰክሩብህ ምንድር ነው?› ብሎ ኢየሱስን ጠየቀው። እርሱ ግን ዝም አለ አንዳችም አልመለሰም። ደግሞ ሊቀ ካህናቱ ጠየቀውና፦ ‹የቡሩክ ልጅ ክርስቶስ አንተ ነህን?› አለው። ኢየሱስም፦ ‹እኔ ነኝ፤ የሰው ልጅም በኃይል ቀኝ ሲቀመጥ በሰማይም ደመና ሲመጣ ታያላችሁ› አለ። ሊቀ ካህናቱም ልብሱን ቀደደና፦ ‹ከእንግዲህ ወዲህ ምስክሮችን ምን ያስፈልገናል? ስድቡን ሰማችሁ፤ ምን ይመስላችኋል?› አለ። እነርሱም ሁሉ ‹ሞት ይገባዋል› ብለው ፈረዱበት።»

በክርስቶስ መለኮትነት እንዳምን ያደረገኝ ይህ ነው፦ እርሱ መለኮታዊ ባይሆን ክርስቶስን የት እንደማኖረው ወይም ምን እንደማደርገው አላውቅም ነበር። ልጅ ሳለሁ እንደ ሙሴ፣ እንደ ዮሴፍ ወይም እንደ አብርሃም ያለ መልካም ሰው እንደ ሆነ አስብ ነበር። እንዲያውም በምድር ላይ ከኖሩት ሰዎች ሁሉ የተሻለው ሰው እንደ ሆነ አስብ ነበር። ነገር ግን ክርስቶስ ከዚህ የላቀ ነገር ስለ ራሱ እንደ ተናገረ አገኘሁ። አምላክም ሰውም እንደ ሆነ፣ መለኮታዊ እንደ ሆነ፣ ከሰማይም እንደ መጣ ተናገረ። «አብርሃም ሳይወለድ እኔ አለሁ» አለ (ዮሐንስ 8:58)። ይህን ልረዳው አልቻልሁም፤ እናም ወደዚህ መደምደሚያ ለመድረስ ተገደድሁ—ማንኛውም ቅን ሰው ይህን መደምደሚያ እንዲክድ ወይም ክርክሩን እንዲመልስ እሞግታለሁ—ኢየሱስ ክርስቶስ ወይ አስመሳይ ወይም አታላይ ነው፣ ወይም አምላክም ሰውም የሆነው ነው—በሥጋ የተገለጠ አምላክ። ምክንያቶቹም እነዚህ ናቸው። የመጀመሪያው ትእዛዝ «ከእኔ በቀር ሌሎች አማልክት አይሁኑልህ» ይላል (ዘጸአት 20:3)። በሕዝበ ክርስቲያን ሁሉ ዘንድ ኢየሱስ ክርስቶስን እንደ አምላክ የሚያመልኩትን ሚሊዮኖች ተመልከት። ክርስቶስ አምላክ ካልሆነ ይህ ጣዖት አምልኮ ነው። ኢየሱስ ክርስቶስ ተራ ሰው ብቻ ቢሆን—ነኝ እንደሚለው ሳይሆን የተፈጠረ ፍጡር ቢሆን—ሁላችንም የመጀመሪያውን ትእዛዝ በመተላለፍ በደለኞች ነን።

መለኮትነቱን የማይቀበሉ አንዳንድ ሰዎች፣ ከኖሩት ሰዎች ሁሉ የተሻለው ሰው ነበር ይላሉ፤ ነገር ግን መለኮታዊ ካልሆነ፣ በዚሁ ምክንያት መልካም ሰው ተብሎ ሊቈጠር አይገባውም፤ እነዚሁ ሰዎች መብትም ሆነ ሥልጣን አልነበረውም የሚሉትን ክብርና ማዕረግ ለራሱ ወስዶአልና። ይህ ደግሞ ከአታላዮች ተርታ ያሰልፈዋል።

ሌሎች ደግሞ መለኮታዊ እንደ ሆነ ያስብ ነበር፤ ነገር ግን ተታልሎ ነበር ይላሉ። ኢየሱስ ክርስቶስ በቅዠትና በማታለል ተወስዶ ከነበረው በላይ እንደ ሆነ ያሰበ ይመስል! ከዚህ የወረደ ስለ ኢየሱስ ክርስቶስ የሚታሰብ አሳብ ሊኖር አይችልም። ይህ አስመሳይ ብቻ ሳይሆን አእምሮውን የሳተ፣ ማን እንደ ሆነና ከየት እንደ መጣ የማያውቅ ያደርገዋል። እንግዲህ ኢየሱስ ክርስቶስ ነኝ የሚለው—የዓለም መድኃኒት—ካልሆነ፣ ከሰማይም ካልመጣ፣ ታላቅ አታላይ ነበር።

ነገር ግን የኢየሱስ ክርስቶስን ሕይወት የሚያነብ ሰው እንዴት አታላይ ሊያደርገው ይችላል? ሰው አስመሳይ የሚሆነው ብዙውን ጊዜ በሆነ ምክንያት ነው። የክርስቶስ ምክንያት ምን ነበር? የሚሄድበት መንገድ ወደ መስቀል እንደሚያደርሰው፣ ስሙም እንደ ክፉ ነገር እንደሚጣል፣ ከተከታዮቹም ብዙዎች ስለ እርሱ ሕይወታቸውን እንዲሰጡ እንደሚጠሩ ያውቅ ነበር። ከሐዋርያት ሁሉ ማለት ይቻላል ሰማዕታት ሆኑ፤ በሕዝቡም መካከል እንደ ዓለም ጥራጊና እንደ ጉድፍ ተቈጠሩ። ሰው አስመሳይ ከሆነ ከግብዝነቱ በስተጀርባ የሆነ ዓላማ አለው። ነገር ግን የክርስቶስ ዓላማ ምን ነበር? መዝገቡ የሚለው «መልካም እያደረገ … ዞረ» ነው። ይህ የአስመሳይ ሥራ አይደለም። የነፍስህ ጠላት እንዲያታልልህ አትፍቀድለት።

በዮሐንስ 5:21 እናነባለን፦ «አብ ሙታንን እንደሚያነሣ ሕይወትም እንደሚሰጣቸው፥ እንዲሁ ወልድ ደግሞ ለሚወዳቸው ሕይወትን ይሰጣቸዋል። ሁሉ አብን እንደሚያከብሩ ወልድን ያከብሩ ዘንድ፥ አብ ፍርድን ሁሉ ለወልድ ሰጠው እንጂ በአንድ ሰው ስንኳ አይፈርድም። ወልድን የማያከብር የላከውን አብን አያከብርም።»

እንግዲህ አስተውል፦ በአይሁድ ሕግ መሠረት ሰው ተሳዳቢ ቢሆን ይገደል ነበር፤ ክርስቶስ ተራ ሰው ብቻ ነው ብንል፣ ይህ ስድብ ካልሆነ ስድብን ከየት እንደምታገኘው አላውቅም። «ወልድን የማያከብር የላከውን አብን አያከብርም።» ክርስቶስ መለኮታዊ ካልሆነ ይህ ግልጽ ስድብ ነው። ሙሴ ወይም ኤልያስ ወይም ኤልሳዕ ወይም ሌላ ማንኛውም ሟች ሰው «እግዚአብሔርን እንደምታከብሩ እኔን ልታከብሩኝ ይገባል» ብሎ ቢሆን፣ ራሱንም ከእግዚአብሔር ጋር እኩል አድርጎ ቢሆን ኖሮ ግልጽ ስድብ ይሆን ነበር።

አይሁድ ክርስቶስን የገደሉት ነኝ ያለውን አይደለም ስላሉ ነው። በዚያ ምስክርነት ላይ ነበር በመሐላ የተጠየቀው። ሊቀ ካህናቱ፦ «አንተ የእግዚአብሔር ልጅ ክርስቶስ የሆንህ እንደ ሆነ እንድትነግረን በሕያው እግዚአብሔር አምልሃለሁ» አለው (ማቴዎስ 26:63)። አይሁድም ከበውት «እስከ መቼ ድረስ በጥርጣሪ ታቆየናለህ? አንተ ክርስቶስ እንደ ሆንህ ገልጠህ ንገረን» ባሉት ጊዜ፣ ኢየሱስ «እኔና አብ አንድ ነን» አለ። አይሁድ ሊወግሩት ደግመው ድንጋይ አነሡ። (ዮሐንስ 10:24-33።) ይህ ስድብ ነውና ከዚህ በላይ መስማት አንፈልግም አሉ። የተፈረደበትና የተገደለው ራሱን የእግዚአብሔር ልጅ ነኝ በማለቱ ነበር። (ማቴዎስ 26:63-66።)

እንግዲህ ኢየሱስ ክርስቶስ ተራ ሰው ብቻ ቢሆን ኖሮ፣ አይሁድ እንደ ሕጋቸው እርሱን በመግደላቸው ትክክል አደረጉ። በዘሌዋውያን 24:16 እናነባለን፦ «የእግዚአብሔርንም ስም የሰደበ ፈጽሞ ይገደል፤ ማኅበሩ ሁሉ ፈጽመው ይውገሩት፤ መጻተኛ ቢሆን የአገር ልጅም ቢሆን፥ የእግዚአብሔርን ስም በሰደበ ጊዜ ይገደል።»

ይህ ሕግ የሚሳደበውን ሁሉ እንዲገድሉ ያስገድዳቸው ነበር። ሕይወቱን ያስከፈለው መለኮታዊ ነኝ ማለቱ ነበር፤ በሙሴ ሕግ መሠረትም የሞት ቅጣት ሊቀበል ይገባው ነበር። በዮሐንስ 16:15 ክርስቶስ እንዲህ ይላል፦ «ለአብ ያለው ሁሉ የእኔ ነው፤ ስለዚህ ‹ለእኔ ካለኝ ወስዶ ይነግራችኋል› አልሁ።» መልካም ሰው ብቻ ሆኖ እንዴት እንዲህ ያለ ቃል ሊናገር ይችላል?

ከተለወጥሁበት ጊዜ ጀምሮ በዚህ ጉዳይ ላይ አንዳች ጥርጣሬ ወደ አእምሮዬ ገብቶ አያውቅም።

አንድ የታወቀ ኃጢአተኛ በአንድ ወቅት የክርስቶስን መለኮትነት እንዴት ሊያረጋግጥ እንደሚችል ተጠየቀ። መልሱም «እንዴ፣ አድኖኛል፤ ይህ ደግሞ በቂ ማረጋገጫ አይደለምን?» የሚል ነበር።

አንድ ከሓዲ በአንድ ወቅት እንዲህ አለኝ፦ «አቶ ሙዲ፣ የመጥምቁ ዮሐንስን ሕይወት ሳጠና ቆይቻለሁ። ለምን እርሱን አትሰብክም? ከክርስቶስ የሚበልጥ ሰው ነበር። የሚበልጥ ሥራ ትሠራ ነበር።» እኔም «ወዳጄ ሆይ፣ አንተ መጥምቁ ዮሐንስን ስበክ፤ እኔም ከኋላህ እየተከተልሁ ክርስቶስን እሰብካለሁ፤ ብዙ መልካም ነገር የሚሠራው ማን እንደ ሆነ እናያለን» አልሁት። «ብዙ መልካም የምትሠራው አንተ ነህ» አለኝ፤ «ምክንያቱም ሕዝቡ እጅግ አጉል እምነት ያለበት ነው።» አወይ! ዮሐንስ አንገቱን ተቈረጠ፤ ደቀ መዛሙርቱም በድኑን ለምነው ቀበሩት፤ ክርስቶስ ግን ከሙታን ተነሥቶአል፤ «ወደ ላይ ዐርጎአል፤ ምርኮን ማርኮአል፤ ለሰዎችም ስጦታን ተቀብሎአል።» (መዝሙር 68:18።)

ክርስቶሳችን ሕያው ነው። ብዙ ሰዎች ክርስቶስ ከመቃብር እንደ ተነሣ ገና አላወቁም። «ጌታዬን ወስደውታል ወዴትም እንዳኖሩት አላውቅም» እንዳለችው እንደ ማርያም የሞተን አዳኝ ያመልካሉ። (ዮሐንስ 20:13።) በጌታችን መለኮትነት የሚጠራጠሩ ሰዎች ችግር ይህ ነው።

ከዚያም ማቴዎስ 18:20ን ተመልከት፦ «ሁለት ወይም ሦስት በስሜ በሚሰበሰቡበት በዚያ በመካከላቸው እሆናለሁና።» «በዚያ በመካከላቸው እሆናለሁ።» እንግዲህ ተራ ሰው ብቻ ከሆነ እንዴት በዚያ ሊሆን ይችላል? እነዚህ ሁሉ ብርቱ ጥቅሶች ናቸው።

ደግሞም በማቴዎስ 28:18፦ «ኢየሱስም ቀረበና እንዲህ ብሎ ተናገራቸው። ‹ሥልጣን ሁሉ በሰማይና በምድር ተሰጠኝ›።» ተራ ሰው ሆኖ እንዲህ ሊናገር ይችላልን? «ሥልጣን ሁሉ በሰማይና በምድር ተሰጠኝ!»

ከዚያም ደግሞ በማቴዎስ 28:20፦ «ያዘዝኋችሁንም ሁሉ እንዲጠብቁ እያስተማራችኋቸው፤ እነሆም እኔ እስከ ዓለም ፍጻሜ ድረስ ሁልጊዜ ከእናንተ ጋር ነኝ።» ተራ ሰው ቢሆን ኖሮ እንዴት ከእኛ ጋር ሊሆን ይችላል? እርሱ ግን «እነሆም እኔ እስከ ዓለም ፍጻሜ ድረስ ሁልጊዜ ከእናንተ ጋር ነኝ!» ይላል።

ከዚያም ደግሞ በማርቆስ 2:7፦ «ይህ ሰው ስለ ምን እንደዚህ ያለ ስድብ ይናገራል? ከአንዱ ከእግዚአብሔር በቀር ኃጢአት ሊያስተሰርይ ማን ይችላል? ወዲያውም ኢየሱስ በልባቸው እንዲህ እንዳሰቡ በመንፈስ አውቆ እንዲህ አላቸው። ‹በልባችሁ ይህን ስለ ምን ታስባላችሁ? ሽባውን ኃጢአትህ ተሰረየችልህ ከማለት ወይስ ተነሣ አልጋህንም ተሸከምና ሂድ ከማለት ማናቸው ይቀላል?›»

አንዳንድ ሰዎች ያገኙህና «ኤልሳዕስ ደግሞ ሙታንን አላስነሣምን?» ይሉሃል። ሰዎች ሙታንን ባስነሡባቸው ጥቂት አጋጣሚዎች ያደረጉት በእግዚአብሔር ኃይል እንደ ሆነ አስተውል። ይህን እንዲያደርግ እግዚአብሔርን ለመኑ። ክርስቶስ ግን በምድር በነበረ ጊዜ ሙታንን ሕያው እንዲያደርግ አብን አልለመነም። ወደ ኢያኢሮስ ቤት በሄደ ጊዜ «አንቺ ብላቴና ተነሽ እልሻለሁ» አለ። (ማርቆስ 5:41።)

ሕይወትን የመስጠት ሥልጣን ነበረው። ጐበዙን ከናይን ከተማ ተሸክመው ሲያወጡት፣ ለመበለቲቱ እናቱ አዘነላት፤ ቀርቦም ቃሬዛውን ነካና «አንተ ጐበዝ፥ እልሃለሁ፥ ተነሣ» አለ። (ሉቃስ 7:14።)

ተናገረ፤ የሞተውም ተነሣ።

አልዓዛርንም ባስነሣው ጊዜ በታላቅ ድምፅ «አልዓዛር ሆይ፥ ወደ ውጭ ና!» ብሎ ጮኸ። (ዮሐንስ 11:43።) አልዓዛርም ሰማ፤ ወደ ውጭም ወጣ።

አንድ ሰው እንዲህ ብሎአል፦ አልዓዛር በስሙ መጠራቱ መልካም ሆነ፤ አለዚያ የክርስቶስን ድምፅ ሊሰሙ በሚችሉበት ርቀት ያሉ ሙታን ሁሉ ወዲያውኑ በተነሡ ነበር።

በዮሐንስ 5:25 ኢየሱስ እንዲህ ይላል፦ «እውነት እውነት እላችኋለሁ፥ ሙታን የእግዚአብሔርን ልጅ ድምፅ የሚሰሙበት ሰዓት ይመጣል እርሱም አሁን ነው፤ የሚሰሙትም በሕይወት ይኖራሉ።» መለኮታዊ ባይሆን ኖሮ ይህ እንዴት ያለ ስድብ በሆነ ነበር! የእግዚአብሔርን ቃል ብቻ ብትመረምር ማስረጃው እጅግ አሳማኝ ነው።

ደግሞም ሌላ ነገር አለ—ከኢየሱስ ክርስቶስ በቀር ማንም ሰው እንዲሰገድለት የፈቀደ መልካም ሰው የለም። ይህ በተደረገለት ጊዜ የሰገደለትን ፈጽሞ አልገሠጸውም። በዮሐንስ 9:38 ዕውሩ በክርስቶስ በተገኘ ጊዜ «ጌታ ሆይ፥ አምናለሁ አለ፤ ሰገደለትም።» ብለን እናነባለን። ጌታም አልገሠጸውም።

ደግሞም ራእይ 22:6 እንዲህ ይላል፦ «እርሱም፦ ‹እነዚህ ቃሎች የታመኑና እውነተኛዎች ናቸው፥ የነቢያትም መናፍስት ጌታ አምላክ በቶሎ ሊሆን የሚገባውን ነገር ለባሪያዎቹ እንዲያሳይ መልአኩን ሰደደ። እነሆም፥ በቶሎ እመጣለሁ። የዚህን መጽሐፍ ትንቢት ቃል የሚጠብቅ ብፁዕ ነው› አለኝ። ይህንም ያየሁትና የሰማሁት እኔ ዮሐንስ ነኝ። በሰማሁትና ባየሁትም ጊዜ ይህን ባሳየኝ በመልአኩ እግር ፊት እሰግድ ዘንድ ተደፋሁ። እርሱም፦ ‹እንዳታደርገው ተጠንቀቅ፤ ከአንተ ጋር ከወንድሞችህም ከነቢያት ጋር የዚህንም መጽሐፍ ቃል ከሚጠብቁ ጋር አብሬ ባሪያ ነኝ፤ ለእግዚአብሔር ስገድ› አለኝ።»

ያ መልአክ እንኳ ዮሐንስ እንዲሰግድለት እንዳልፈቀደ እዚህ እናያለን። ከሰማይ የመጣ መልአክ እንኳ! ገብርኤልም ከእግዚአብሔር ፊት ወደዚህ ቢወርድ፣ ለእርሱ ወይም ለማንኛውም ሱራፌል፣ ለማንኛውም ኪሩብ፣ ወይም ለሚካኤል፣ ወይም ለማንኛውም የመላእክት አለቃ መስገድ ኃጢአት ይሆን ነበር።

«ለእግዚአብሔር ስገድ!» እንግዲህ ኢየሱስ ክርስቶስ በሥጋ የተገለጠ አምላክ ካልሆነ፣ ለእርሱ በመስገዳችን የጣዖት አምልኮ በደለኞች ነን። በማቴዎስ 14:33 እናነባለን፦ «በታንኳይቱም የነበሩት ‹በእውነት የእግዚአብሔር ልጅ ነህ› ብለው ሰገዱለት።» አልገሠጻቸውም።

በማቴዎስ 8:2 ደግሞ እናነባለን፦ «እነሆም፥ ለምጻም ቀርቦ ‹ጌታ ሆይ፥ ብትወድስ ልታነጻኝ ትችላለህ› እያለ ሰገደለት።»

በማቴዎስ 15:25፦ «እርስዋ ግን መጥታ ‹ጌታ ሆይ፥ እርዳኝ!› እያለች ሰገደችለት።»

ሌሎች ብዙ ጥቅሶች አሉ፤ ነገር ግን የጌታችንን መለኮትነት ያለ አንዳች ጥርጥር ለማረጋገጥ በእኔ አስተያየት እነዚህ በቂ ናቸው ብዬ አቀርባቸዋለሁ።

በሐዋርያት ሥራ ምዕራፍ 14 እንደ ተነገረን፣ በልስጥራን የነበሩ አሕዛብ ጳውሎስና በርናባስ እግሩ የሰለለውን ሰው ስለ ፈወሱ የአበባ አክሊሎችን ይዘው መጡ፤ ሊሠዉላቸውም ወደዱ፤ ወንጌላውያኑ ግን ልብሳቸውን ቀደዱ፤ ለልስጥራን ሰዎችም እነርሱ ሰዎች ብቻ እንደ ሆኑና ሊሰገድላቸው እንደማይገባ ነገሩአቸው፤ ይህ ታላቅ ኃጢአት እንደ ሆነ አድርገው ነው። ኢየሱስ ክርስቶስም ተራ ሰው ብቻ ከሆነ፣ ለእርሱ በመስገዳችን ሁላችንም በታላቅ ኃጢአት በደለኞች ነን።

ነገር ግን እኛ እንደምናምነው እርሱ አንድያና የተወደደ የእግዚአብሔር ልጅ ከሆነ፣ በእኛ ላይ ላለው መብቱ እንገዛ፤ ፍጹም ስርየት ባስገኘው ሥራው ላይ እንረፍ፤ በሕይወታችንም ዘመን ሁሉ እርሱን ለማገልገል እንውጣ።