የምክር ቃላት

«የተቀጠቀጠን ሸምበቆ አይሰብርም።»—ኢሳይያስ 42:3፤ ማቴዎስ 12:20።

መዳንን ለሚፈልጉ ሰዎች በሌሎች ሰዎች ልምድ ላይ መደገፍ አደገኛ ነው። ብዙዎች በአያታቸው ወይም በሴት አያታቸው ላይ የደረሰው ልምድ በእነርሱም ላይ እንዲደገም ይጠባበቃሉ። በአንድ እርሻ ውስጥ የተለወጠ አንድ ወዳጅ ነበረኝ፤ እርሱም የከተማው ሕዝብ ሁሉ ወደዚያ መስክ ወርዶ መለወጥ ያለበት ይመስለዋል። ሌላው ደግሞ በአንድ ድልድይ ሥር ተለወጠ፤ ማንኛውም ጠያቂ ወደዚያ ቢሄድ ጌታን እንደሚያገኘው ያስባል። ለተጨነቁ ሰዎች ከሁሉ የሚሻለው ነገር በቀጥታ ወደ እግዚአብሔር ቃል መሄድ ነው። ቃሉ እጅግ ውድ ሊሆንላቸው የሚገባ ሰዎች በዓለም ላይ ቢኖሩ፣ እንዴት መዳን እንደሚችሉ የሚጠይቁት ናቸው።

ለምሳሌ አንድ ሰው «ኃይል የለኝም» ይል ይሆናል። ወደ ሮሜ 5:6 ይመለስ፦ «ገና ደካሞች ሳለን ክርስቶስ ዘመኑ ሲደርስ ስለ ኃጢአተኞች ሞቶአልና።» ክርስቶስ የሚያስፈልገን ኃይል ስለሌለን ነው። እርሱ ለደካሞች ኃይልን ሊሰጥ መጥቶአል።

ሌላው ደግሞ «ማየት አልችልም» ይል ይሆናል። ክርስቶስ «እኔ የዓለም ብርሃን ነኝ» ይላል (ዮሐንስ 8:12)። የመጣው ብርሃንን ሊሰጥ ብቻ ሳይሆን «የዕውሮችን ዓይን ሊከፍት» ጭምር ነው (ኢሳይያስ 42:7)።

ሌላው ደግሞ «ሰው በአንድ ጊዜ ሊድን ይችላል ብዬ አላስብም» ይል ይሆናል። ይህን አመለካከት የያዘ አንድ ሰው አንድ ምሽት በጠያቂዎች ክፍል ውስጥ ነበር፤ እኔም ሮሜ 6:23ን አሳየሁት፦ «የኃጢአት ደመወዝ ሞት ነውና፤ የእግዚአብሔር የጸጋ ስጦታ ግን በክርስቶስ ኢየሱስ በጌታችን የዘላለም ሕይወት ነው።» ስጦታን ለመቀበል ምን ያህል ጊዜ ይወስዳል? ስጦታው በእጅህ የሌለበት አንድ ቅጽበት፣ በእጅህ የገባበትም ሌላ ቅጽበት መኖር አለበት—የሌላ ሰው የሆነበት ቅጽበት፣ በሚቀጥለውም ቅጽበት ያንተ የሆነበት። የዘላለም ሕይወትን ለማግኘት ስድስት ወር አይፈጅም። ሆኖም በአንዳንዶች ዘንድ እንደ ሰናፍጭ ቅንጣት በመጀመሪያ እጅግ ትንሽ ሊሆን ይችላል። አንዳንድ ሰዎች ቀስ በቀስ ስለሚለወጡ፣ እንደ ንጋት ብርሃን ጎሕ መቼ እንደ ቀደደ ለመናገር አይቻልም፤ ለሌሎች ግን እንደ ተወርዋሪ ኮከብ ብልጭታ ነው፤ እውነቱ በድንገት ይበራላቸዋል።

መቼ እንደ ተለወጥሁ ለማረጋገጥ ብዬ መንገዱን እንኳ አቋርጬ አልሄድም፤ ዋናው ነገር ግን በእውነት መለወጤን ማወቄ ነው።

ምናልባት አንድ ልጅ እጅግ በጥንቃቄ ከማደጉ የተነሣ አዲሱ ልደት መቼ እንደ ጀመረ ለመናገር አይቻል ይሆናል፤ ነገር ግን ለውጡ የተፈጸመበት፣ ከመለኮት ባሕርይም ተካፋይ የሆነበት አንድ ቅጽበት መኖር አለበት።

አንዳንድ ሰዎች በድንገተኛ መለወጥ አያምኑም። እኔ ግን በአዲስ ኪዳን ውስጥ ወዲያውኑ ያልተፈጸመ አንድ መለወጥ እንኳ እንዲያሳየኝ ማንንም እሞግታለሁ። «ኢየሱስ ሲያልፍ በመቅረጫው ተቀምጦ የነበረውን የእልፍዮስን ልጅ ሌዊን አየና ‹ተከተለኝ› አለው። ተነሥቶም ተከተለው» (ማቴዎስ 9:9)። ከዚህ የበለጠ ድንገተኛ ነገር ሊኖር አይችልም።

ቀራጩ ዘኬዎስ ኢየሱስን ሊያይ ፈለገ፤ ቁመቱም አጭር ስለ ነበረ በዛፍ ላይ ወጣ። ኢየሱስም ወደዚያ ስፍራ በደረሰ ጊዜ አሻቅቦ አየውና «ዘኬዎስ ሆይ፥ … ፈጥነህ ውረድ» አለው (ሉቃስ 19:5)። መለወጡ የተፈጸመው በቅርንጫፉና በመሬቱ መካከል አንድ ቦታ ላይ መሆን አለበት። ኢየሱስን ደስ ብሎት እንደ ተቀበለው፣ እንዲህም እንዳለ ተነግሮናል፦ «ጌታ ሆይ፥ ካለኝ ሁሉ እኵሌታውን ለድሆች እሰጣለሁ፤ ማንንም በሐሰት ከስሼ እንደ ሆንሁ አራት እጥፍ እመልሳለሁ» (ሉቃስ 19:8)። በዚህ ዘመን መለወጣቸውን ለማስረዳት ይህን ሊሉ የሚችሉ እጅግ ጥቂቶች ናቸው።

የቆርኔሌዎስ ቤተ ሰብ ሁሉ በድንገት ተለወጡ፤ ጴጥሮስ ለእርሱና ከእርሱ ጋር ለነበሩት ክርስቶስን ሲሰብክላቸው መንፈስ ቅዱስ በላያቸው ወረደ፤ እነርሱም ተጠመቁ። (የሐዋርያት ሥራ 10።)

በበዓለ ኀምሳ ቀን ሦስት ሺህ ሰዎች ቃሉን በደስታ ተቀበሉ። የተለወጡ ብቻ ሳይሆኑ በዚያው ቀን ተጠመቁ። (የሐዋርያት ሥራ 2።)

ፊልጶስም ከጃንደረባው ጋር በመንገድ ሲሄዱ ሲነጋገረው ጃንደረባው ፊልጶስን «እነሆ ውኃ፤ እንዳልጠመቅ የሚከለክለኝ ምንድር ነው?» አለው። የከለከለውም ነገር አልነበረም። ፊልጶስም «በፍጹም ልብህ ብታምን፥ ተፈቅዶአል» አለው። ሁለቱም ወደ ውኃ ወረዱ፤ ህንደኬ ከተባለች ከኢትዮጵያውያን ንግሥት በታች ታላቅ ሥልጣን የነበረው ያ ሰውም ተጠመቀ፤ ደስ ብሎትም መንገዱን ሄደ። (የሐዋርያት ሥራ 8:26-38።) በመጽሐፍ ቅዱስ ሁሉ ውስጥ መለወጥ ድንገተኛና ወዲያውኑ የሚፈጸም እንደ ነበረ ታገኛለህ።

አንድ ሰው ከአሠሪው ገንዘብ የመስረቅ ልማድ አለው እንበል። በአሥራ ሁለት ወር 1,000 ዶላር ወስዶ ቢሆን፣ በሚቀጥለው ዓመት 500 ዶላር ብቻ እንዲወስድ፣ በሚቀጥለውና በዚያ በሚከተለውም ዓመት ከዚያ ያነሰ እንዲወስድ፣ እንዲህም በአምስት ዓመት ውስጥ የሚወስደው ገንዘብ 50 ዶላር ብቻ እስኪሆን ድረስ እንዲቀንስ እንነግረዋለንን? ይህ ቀስ በቀስ ከሚመጣ መለወጥ ጋር በአንድ ዓይነት መርሕ ላይ የቆመ ይሆን ነበር።

እንዲህ ያለ ሰው ወደ ፍርድ ቤት ቀርቦ፣ የኑሮውን ሁኔታ በአንድ ጊዜ ሊለውጥ ስለማይችል ብቻ ምሕረት ቢደረግለት፣ እጅግ እንግዳ አሠራር ተደርጎ ይቈጠር ነበር።

መጽሐፍ ቅዱስ ግን «የሰረቀ ከእንግዲህ ወዲህ አይስረቅ» ይላል (ኤፌሶን 4:28)። «ኋላ ዙር!» ማለት ነው። አንድ ሰው በቀን መቶ ጊዜ የመሳደብ ልማድ አለው እንበል፤ በሚቀጥለው ቀን ከዘጠና መሐላ በላይ እንዳይናገር፣ በዚያ በሚቀጥለው ቀን ደግሞ ሰማንያ ብቻ እንዲናገር፣ እንዲህም ከጊዜ በኋላ ልማዱን እንዲያስወግድ እንመክረዋለንን? መድኃኒታችን ግን «ከቶ አትማሉ» ይላል። (ማቴዎስ 5:34።)

ሌላ ሰው ደግሞ በወር ሁለት ጊዜ ሰክሮ ሚስቱን የመደብደብ ልማድ አለው እንበል፤ በወር አንድ ጊዜ ብቻ፣ ከዚያም በስድስት ወር አንድ ጊዜ ብቻ ቢያደርገው፣ በዚያው መሠረት ይህ ቀስ በቀስ በሚመጣ መለወጥ የማመንን ያህል ምክንያታዊ ይሆን ነበር። ጳውሎስ በደቀ መዛሙርቱ ላይ እየዛተና ግድያን እየተነፈሰ፣ ወደ ወኅኒም እያገባቸው ወደ ደማስቆ ሲሄድ፣ ሐናንያ ወደ እርሱ ተልኮ ያሰበውን ያህል ብዙ ሰዎችን እንዳይገድል፣ ጥላቻውም ከልቡ በአንድ ጊዜ ሳይሆን ቀስ በቀስ እንዲጠፋ እንዲነግረው ቢሆን ኖሮ እስቲ አስብ። ፈላስፎች ለውጡ እጅግ ድንገተኛ ስለ ሆነ አይጸናም ይላሉና ዛቻውንና ግድያውን መተንፈስ በአንድ ጊዜ አቁሞ ክርስቶስን መስበክ መጀመሩ አይሆንም ተብሎ ቢነገረው ኖሮ፣ ይህ በድንገተኛ መለወጥ የማያምኑ ሰዎች ከሚጠቀሙበት አመክንዮ ጋር አንድ ዓይነት ይሆን ነበር።

ከዚያም ሌሎች ደግሞ እስከ መጨረሻ እንደማይጸኑ እንደሚፈሩ ይናገራሉ። እነዚህ ብዙዎችና እጅግ ተስፋ የሚጣልባቸው ናቸው። ሰው በራሱ እንዳይታመን ማየት ደስ ይለኛል። እንዲህ ያሉትን ወደ እግዚአብሔር እንዲመለከቱ፣ እግዚአብሔርን የሚይዘው እርሱ ሳይሆን እርሱን የሚይዘው እግዚአብሔር እንደ ሆነ እንዲያስቡ ማድረግ መልካም ነው። አንዳንዶች ክርስቶስን አጥብቀው ሊይዙት ይፈልጋሉ፤ ዋናው ነገር ግን ለጸሎትህ መልስ ሆኖ ክርስቶስ አንተን እንዲይዝህ ማድረግ ነው። እንዲህ ያሉ ሰዎች መዝሙር 121ን ያንብቡ፦ «ዓይኖቼን ወደ ተራሮች አነሣሁ፤ ረድኤቴ ከወዴት ይመጣል? ረድኤቴ ሰማይንና ምድርን ከሠራ ከእግዚአብሔር ዘንድ ነው። እግርህን ለመናወጥ አይሰጥም፤ የሚጠብቅህም አይተኛም። እነሆ፥ እስራኤልን የሚጠብቅ አይተኛም አያንቀላፋምም። እግዚአብሔር ይጠብቅሃል፤ እግዚአብሔር በቀኝ እጅህ በኩል ይጋርድሃል። ፀሐይ በቀን አያቃጥልህም፥ ጨረቃም በሌሊት። እግዚአብሔር ከክፉ ነገር ሁሉ ይጠብቅሃል፤ እግዚአብሔር ነፍስህን ይጠብቃታል። እግዚአብሔር መውጣትህንና መግባትህን ከዛሬ ጀምሮ እስከ ዘላለም ይጠብቃል።»

አንድ ሰው ይህን «የመንገደኛ መዝሙር» ብሎ ይጠራዋል። በዚህ ዓለም ውስጥ መንገደኞች ለሆንን ለእኛ ውብ መዝሙር ነው፤ ጠንቅቀንም ልናውቀው ይገባናል።

እግዚአብሔር ቀድሞ ያደረገውን አሁንም ሊያደርግ ይችላል። ዮሴፍን በግብፅ፣ ሙሴን በፈርዖን ፊት፣ ዳንኤልን በባቢሎን ጠበቀ፤ ኤልያስንም በዚያ በጨለማ ዘመን በአክዓብ ፊት እንዲቆም አስቻለው። እነዚህ የጠቀስኋቸው ሰዎች እንደ እኛ ያለ ባሕርይ የነበራቸው ሰዎች በመሆናቸውም እጅግ አመሰግናለሁ። እንዲህ ታላላቅ ያደረጋቸው እግዚአብሔር ነበር። ሰው የሚያስፈልገው ወደ እግዚአብሔር መመልከት ነው። እውነተኛ እምነት የሰው ድካም በእግዚአብሔር ብርታት ላይ መደገፉ ነው። ሰው ብርታት በሌለው ጊዜ በእግዚአብሔር ላይ ቢደገፍ ብርቱ ይሆናል። ችግሩ እኛ በራሳችን ላይ እጅግ ብዙ ብርታትና መተማመን ያለን መሆኑ ነው።

ደግሞም በዕብራውያን 6:17-18፦ «ስለዚህ እግዚአብሔር ለተስፋው ቃል ወራሾች የምክሩን አለመለወጥ አብልጦ ሊያሳያቸው ወድዶ በመሐላ በመካከል ገባ፤ ይኸውም በፊታችን ያለውን ተስፋ እንድንይዝ ለመማጠን የሸሸን እኛ፥ እግዚአብሔር ሊዋሽ በማይቻል በሁለት በማይለወጥ ነገር ብርቱ መጽናናት እንዲሆንልን ነው። ይህም ተስፋ እንደ ነፍስ መልሕቅ አለን እርሱም እርግጥና ጽኑ የሆነ ወደ መጋረጃውም ውስጥ የገባ ነው፤ በዚያም ኢየሱስ እንደ መልከ ጼዴቅ ሹመት ለዘላለም ሊቀ ካህናት የሆነው፥ ስለ እኛ ቀዳሚ ሆኖ ገባ።»

እንግዲህ እነዚህ ጥቅሶች መውደቅን ለሚፈሩ፣ እስከ መጨረሻ እንደማይጸኑ ለሚሰጉ ውድ ናቸው። መያዝ የእግዚአብሔር ሥራ ነው። በጎቹን መጠበቅ የእረኛው ተግባር ነው። በጎች እረኛውን ሊመልሱ ሲሄዱ ማን ሰምቶ ያውቃል? ሰዎች ራሳቸውንም ክርስቶስንም መጠበቅ ያለባቸው ይመስላቸዋል። ይህ የተሳሳተ አሳብ ነው። እነርሱን መንከባከብ፣ በእርሱ የሚታመኑትንም መጠበቅ የእረኛው ሥራ ነው። ይህንንም ሊያደርግ ተስፋ ሰጥቶአል። አንድ የመርከብ አለቃ ሊሞት ሲል «ክብር ለእግዚአብሔር ይሁን፤ መልሕቁ ጸንቶ ይዞአል» እንዳለ ሰምቻለሁ። በክርስቶስ ታምኖ ነበር። መልሕቁ የጸናውን ዓለት ይዞ ነበር። አንድ አየርላንዳዊ በአንድ ወቅት «እርሱ ተንቀጠቀጠ፤ ዓለቱ ግን ፈጽሞ አልተንቀጠቀጠም» ብሎአል። የሚያጸና መቆሚያ ያስፈልገናል።

በ2ኛ ጢሞቴዎስ 1:12 ጳውሎስ እንዲህ ይላል፦ «ያመንሁትን አውቃለሁና፥ የሰጠሁትንም አደራ እስከዚያ ቀን ድረስ ሊጠብቅ እንዲችል ተረድቼአለሁ።» የጳውሎስ እምነት ይህ ነበር።

ባለፈው የእርስ በርስ ጦርነታችን ጊዜ፣ ከሠራዊቱ ቄሶች አንዱ በሆስፒታሎች ሲዘዋወር በሞት አፋፍ ላይ ወዳለ አንድ ሰው ደረሰ። ክርስቲያን መሆኑን ባወቀ ጊዜ የየትኛው እምነት ተከታይ እንደ ሆነ ጠየቀው፤ «የጳውሎስ እምነት» የሚል መልስ ተሰጠው። «ጳውሎስ ሜቶዲስት ነውን?» ብሎ ጠየቀ፤ ሜቶዲስቶች ሁሉ ጳውሎስ የእነርሱ እንደ ሆነ ይናገራሉና። «አይደለም።» «ፕሬስቢቴሪያን ነውን?» ፕሬስቢቴሪያኖች ጳውሎስን በተለይ የራሳቸው ያደርጉታልና። «አይደለም» የሚል መልስ ተሰጠው። «የኤፒስኮፓል ቤተ ክርስቲያን አባል ነውን?» የኤፒስኮፓል ወንድሞች ሁሉ ዋናው ሐዋርያ የእነርሱ እንደ ሆነ ይከራከራሉና። «አይደለም»፤ ኤፒስኮፓሊያን አልነበረም። «እንግዲያውስ የየትኛው እምነት ተከታይ ነው?» «የሰጠሁትንም አደራ እስከዚያ ቀን ድረስ ሊጠብቅ እንዲችል ተረድቼአለሁ።» ድንቅ እምነት ነው፤ ያንንም በሞት ላይ ያለውን ወታደር በሞቱ ሰዓት አሳረፈው።

እስከ መጨረሻ እንደማይጸኑ የሚፈሩ ወደ ይሁዳ መልእክት ቍጥር 24 ይመለሱ፦ «ሳትሰናከሉም እንዲጠብቃችሁ፥ በክብሩም ፊት በደስታ ነውር የሌላችሁ አድርጎ እንዲያቆማችሁ ለሚችለው…»

ደግሞም ኢሳይያስ 41:10ን ተመልከት፦ «እኔ ከአንተ ጋር ነኝና አትፍራ፤ እኔ አምላክህ ነኝና አትደንግጥ፤ አበረታሃለሁ፥ እረዳሃለሁ፥ በጽድቄም ቀኝ እጅ ደግፌ እይዝሃለሁ።»

ደግሞም ቍጥር 13ን ተመልከት፦ «እኔ እግዚአብሔር አምላክህ ‹አትፍራ፥ እረዳሃለሁ› ብዬ ቀኝ እጅህን እይዛለሁና።»

እንግዲህ እግዚአብሔር ቀኝ እጄን በእጁ ከያዘ፣ ሊይዘኝና ሊጠብቀኝ አይችልምን? እግዚአብሔር ለመጠበቅ ኃይል የለውምን? ሰማይንና ምድርን የሠራ ታላቁ አምላክ በእርሱ ብንታመን እንደ አንተና እንደ እኔ ያለውን ምስኪን ኃጢአተኛ ሊጠብቅ ይችላል። መውደቅን ፈርቶ በእግዚአብሔር ከመታመን መቆጠብ—እንደገና ወደ ወኅኒ እገባለሁ ብሎ በመፍራት የቀረበለትን ምሕረት እንደሚመልስ ሰው፣ ወይም እንደገና ውኃ ውስጥ እወድቃለሁ ብሎ በመፍራት መዳንን እንደሚከለክል እየሰመጠ ያለ ሰው መሆን ነው።

ብዙ ሰዎች ወደ ክርስቲያናዊ ሕይወት ይመለከቱና እስከ መጨረሻ ለመጽናት በቂ ብርታት እንደማይኖራቸው ይፈራሉ። «እንደ ዘመንህ ኃይልህ ይሁን» የሚለውን ተስፋ ይረሳሉ (ዘዳግም 33:25)። ይህ ስለ ሰዓቱ ፔንዱለም የሚነገረውን ታሪክ ያስታውሰኛል፤ ፔንዱለሙ ብዙ ሺህ ማይሎችን መጓዝ እንዳለበት ሲያስብ ተስፋ ቆረጠ፤ ነገር ግን ርቀቱ የሚፈጸመው «ቲክ፣ ቲክ፣ ቲክ» እያለ መሆኑን ሲያስብ የዕለት ጉዞውን ለመሄድ አዲስ ብርታት አገኘ። እንዲሁ ራሱን በሰማያዊ አባቱ ጥበቃ ሥር አደራ መስጠትና በየዕለቱ በእርሱ መታመን የክርስቲያን ልዩ መብት ነው። ጌታ መልካሙን ሥራ ጀምሮ ሳይፈጽመው እንደማይተው ማወቅ የሚያጽናና ነገር ነው።

ሁለት ዓይነት ተጠራጣሪዎች አሉ—አንደኞቹ እውነተኛ ችግር ያለባቸው ናቸው፤ ሌሎቹ ደግሞ በክርክር ብቻ ደስ የሚላቸው ናቸው። እነዚህ የኋለኞቹ ሁልጊዜ ለሥጋዬ መውጊያ ይሆኑብኛል ብዬ አስብ ነበር፤ አሁን ግን አይወጉኝም። በጉዞው ሁሉ እንደማገኛቸው እጠብቃለሁ። እንደ እነዚህ ያሉ ሰዎች ክርስቶስን በነገር እንዲያጠምዱት በዙሪያው ይከቡት ነበር። ክርክር ለማድረግ ወደ ስብሰባዎቻችን ይመጣሉ። ለእነዚህ ሁሉ ጳውሎስ ለጢሞቴዎስ የሰጠውን ምክር አቀርባለሁ፦ «ነገር ግን ጠብን እንዲያመጣ አውቀህ ከሰነፎችና ካልተማሩ ምርመራ ራቅ።» (2ኛ ጢሞቴዎስ 2:23።) ካልተማሩ ምርመራ! ብዙ አዲስ አማኞች አሳዛኝ ስሕተት ይሠራሉ። መጽሐፍ ቅዱስን ሁሉ መከላከል ያለባቸው ይመስላቸዋል። መጀመሪያ በተለወጥሁ ጊዜ ስለ መጽሐፍ ቅዱስ የማውቀው እጅግ ጥቂት ነበር፤ ከመጀመሪያው እስከ መጨረሻው ከሚመጡበት ሁሉ መከላከል ያለብኝ መስሎኝ ነበር፤ ነገር ግን አንድ የቦስተን ከሓዲ ያዘኝ፤ ክርክሮቼን ሁሉ በአንድ ጊዜ መሬት ላይ ጣለና ተስፋ አስቈረጠኝ። አሁን ግን ያንን አልፌዋለሁ። በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ እረዳቸዋለሁ ብዬ የማልናገራቸው ብዙ ነገሮች አሉ።

በእነርሱ ምን እንደማደርግ ሲጠይቁኝ «ምንም አላደርግባቸውም» እላለሁ።

«እንዴት ታብራራቸዋለህ?» «አላብራራቸውም።»

«ታዲያ ምን ታደርጋቸዋለህ?» «እንዴ፣ አምናቸዋለሁ።»

«እኔ የማልረዳውን ማንኛውንም ነገር አላምንም» ሲሉኝ ደግሞ፣ እኔ ግን አምናለሁ ብዬ በቀላሉ እመልሳለሁ።

ከአምስት ዓመት በፊት ጨለማና ምሥጢር የነበሩ፣ ከዚያ ወዲህ ግን የብርሃን ጎርፍ የፈሰሰባቸው ብዙ ነገሮች አሉ፤ በዘላለምም ሁሉ ስለ እግዚአብሔር አዲስ ነገር እያገኘሁ እንደምኖር እጠብቃለሁ። በሚያከራክሩ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍሎች ላይ ላለመከራከር ልማድ አድርጌአለሁ። አንድ የጥንት የሃይማኖት መምህር፣ አንዳንድ ሰዎች ዓሣ መብላት ሲፈልጉ አጥንቱን በመልቀም ይጀምራሉ ብሎአል። እንዲህ ያሉትን ነገሮች ብርሃን እስካገኝባቸው ድረስ እተዋቸዋለሁ። የማላስተውለውን ላብራራ አልገደድም። «ምሥጢሩ ለአምላካችን ለእግዚአብሔር ነው፤ የተገለጠው ግን … ለእኛና ለልጆቻችን ለዘላለም ነው» (ዘዳግም 29:29)፤ መንፈሳዊ ብርታትን አገኝ ዘንድ እነዚህን እወስዳለሁ፣ እበላቸዋለሁ፣ እመገባቸዋለሁም።

ደግሞም በቲቶ 3:9 ጥቂት ጤናማ ምክር አለ፦ «ነገር ግን ሞኝነት ካለው ምርመራና ከትውልዶች ታሪክ ከክርክርም ስለ ሕግም ከሚሆን ጠብ ራቅ፤ የማይጠቅሙና ከንቱዎች ናቸውና።»

አሁን ግን እውነተኛ ተጠራጣሪ መጣ። እርሱን እናት የታመመውን ልጅዋን እንደምትይዝ በርኅራኄ እይዘዋለሁ። ሰው ተጠራጣሪ ስለ ሆነ ብቻ ከራሳቸው የሚያርቁትንና ከእርሱ ጋር ምንም ግንኙነት እንዲኖራቸው የማይፈልጉትን ሰዎች አልደግፍም።

ከጥቂት ጊዜ በፊት በአንድ የጠያቂዎች ስብሰባ ላይ ነበርሁ፤ ተጠራጣሪ የነበረችን አንዲት ሴት ለረጅም ጊዜ ለማውቃት አንዲት ክርስቲያን ሴት አስረከብኋት። ብዙም ሳይቆይ ዞር ብዬ ስመለከት ጠያቂዋ ከአዳራሹ ስትወጣ አየሁ። «ለምን እንድትሄድ ተውሻት?» ብዬ ጠየቅሁ። «ኦ፣ ተጠራጣሪ እኮ ናት!» የሚል መልስ ተሰጠኝ። ወደ በሩ ሮጬ እንድትቆም አደረግኋትና ከሌላ ክርስቲያን ሠራተኛ ጋር አስተዋወቅኋት፤ እርሱም ከእርሷ ጋር በመነጋገርና በመጸለይ ከአንድ ሰዓት በላይ አሳለፈ። እርሷንና ባሏን በቤታቸው ጎበኛቸው፤ በአንድ ሳምንት ውስጥም ያቺ አስተዋይ ሴት ጥርጣሬዋን ጥላ ትጉህ ክርስቲያን ሆና ወጣች። ጊዜን፣ ብልሃትንና ጸሎትን ጠየቀ፤ ነገር ግን የዚህ ዓይነቱ ሰው ቅን ከሆነ፣ ጌታ እንድንይዘው በሚፈልገው መንገድ ልንይዘው ይገባናል።

ለሚጠራጠሩ ጠያቂዎች ጥቂት ጥቅሶች እነሆ፦

«ፈቃዱን ሊያደርግ የሚወድ ቢኖር፥ እርሱ ይህ ትምህርት … ያውቃል» (ዮሐንስ 7:17)። ሰው የእግዚአብሔርን ፈቃድ ሊያደርግ ፈቃደኛ ካልሆነ ትምህርቱን አያውቅም። እግዚአብሔር ኃጢአትን እንዲተዉ እንደሚፈልግ የማያውቁ ተጠራጣሪዎች የሉም፤ ሰውም ከኃጢአት ለመመለስና ብርሃኑን ለመቀበል፣ እግዚአብሔርም ስለሚሰጠው ነገር ለማመስገን ፈቃደኛ ከሆነ፣ በመጽሐፍ ቅዱስ ሁሉ ላይ በአንድ ጊዜ ብርሃን እንዲበራለት ሳይጠብቅ ቀን በቀን ብዙ ብርሃን ያገኛል፤ ደረጃ በደረጃ ያድጋል፤ ከጨለማም በቀጥታ ወደ ጠራው የሰማይ ብርሃን ይመራል።

በዳንኤል 12:10 እንዲህ ተነግሮናል፦ «ብዙዎች ይነጻሉ፥ ይነጡማል፥ ይጠሩማል፤ ክፉዎች ግን ክፋትን ያደርጋሉ፤ ከክፉዎችም አንድ ስንኳ አያስተውልም፥ ጥበበኞች ግን ያስተውላሉ።»

እንግዲህ እግዚአብሔር ምሥጢሩን ለጠላቶቹ ፈጽሞ አይገልጥም። ፈጽሞ! ሰውም በኃጢአት መኖርን ቢቀጥል የእግዚአብሔርን ትምህርቶች አያውቅም።

«የእግዚአብሔር ምሥጢር ለሚፈሩት ነው፥ ቃል ኪዳኑንም ያስታውቃቸዋል» (መዝሙር 25:14)።

በዮሐንስ 15:15 ደግሞ እናነባለን፦ «ከእንግዲህ ወዲህ ባሮች አልላችሁም፤ ባርያ ጌታው የሚያደርገውን አያውቅምና፤ ወዳጆች ግን ብያችኋለሁ፥ ከአባቴ የሰማሁትን ሁሉ ለእናንተ አስታውቄአችኋለሁና።» የክርስቶስ ወዳጅ በሆንህ ጊዜ ምሥጢሩን ታውቃለህ። ጌታም «እኔ የማደርገውን ከአብርሃም እሰውራለሁን?» አለ (ዘፍጥረት 18:17)።

እንግዲህ እግዚአብሔርን የሚመስሉ እግዚአብሔርን ለማስተዋል ከሁሉ ይልቅ የቀረቡ ናቸው። ሰው ከኃጢአት ለመመለስ ፈቃደኛ ካልሆነ የእግዚአብሔርን ፈቃድ አያውቅም፤ እግዚአብሔርም ምሥጢሩን አይገልጥለትም። ነገር ግን ሰው ከኃጢአት ለመመለስ ፈቃደኛ ከሆነ ብርሃኑ እንዴት እንደሚገባ አይቶ ይደነቃል!

መጽሐፍ ቅዱስ በዓለም ካሉ መጻሕፍት ሁሉ ይልቅ ለእኔ የደረቀና የጨለመ መጽሐፍ የነበረበትን አንድ ምሽት አስታውሳለሁ። በማግሥቱ ፈጽሞ የተለየ ሆነ። መክፈቻውን ያገኘሁ መሰለኝ። ከመንፈስ ተወልጄ ነበር። ነገር ግን ስለ እግዚአብሔር አሳብ አንዳች ከማወቄ በፊት ኃጢአቴን መተው ነበረብኝ። እግዚአብሔር እያንዳንዱን ነፍስ ራሷን በምትሰጥበት ስፍራ ላይ፣ እንዲመራትና እንዲያስተዳድራት ፈቃደኛ በምትሆንበት ጊዜ እንደሚገናኛት አምናለሁ። የብዙ ተጠራጣሪዎች ችግር ራሳቸውን ከፍ አድርገው መቍጠራቸው ነው። ሁሉን ከሚችለው አምላክ ይበልጥ ያውቃሉ! ለመማርም በተዘጋጀ መንፈስ አይመጡም። ነገር ግን ሰው ለመቀበል በተዘጋጀ መንፈስ በመጣበት ቅጽበት ይባረካል፤ «ከእናንተ ግን ማንም ጥበብ ቢጎድለው፥ ሳይነቅፍ በልግስና ለሁሉ የሚሰጠውን እግዚአብሔርን ይለምን፥ ለእርሱም ይሰጠዋል» ተብሎአልና (ያዕቆብ 1:5)።