ንስሐና ካሳ

«እግዚአብሔር … አሁን በየቦታቸው ንስሐ ይገቡ ዘንድ ሰውን ሁሉ ያዛል።»—(የሐዋርያት ሥራ 17:30)።

ንስሐ ከመጽሐፍ ቅዱስ መሠረታዊ ትምህርቶች አንዱ ነው። ቢሆንም በዘመናችን ብዙ ሰዎች በጥቂቱ ብቻ ከሚረዷቸው እውነቶች አንዱ እንደ ሆነ አምናለሁ። ዛሬ ሰዎች ከሌሎቹ ትምህርቶች ሁሉ ይልቅ ምናልባት ስለ ንስሐ፣ ስለ ዳግመኛ መወለድ፣ ስለ ማስተስረያውና እነዚህን ስለ መሰሉ መሠረታዊ እውነቶች ይበልጥ በጭጋግና በጨለማ ውስጥ ናቸው። ሆኖም ገና ከልጅነታችን ጀምሮ ስለ እነርሱ ሰምተናል። የንስሐን ትርጓሜ ብጠይቅ ብዙዎች እጅግ እንግዳና የተሳሳተ አሳብ ይሰጡ ነበር።

ሰው ከኃጢአቱ ንስሐ ገብቶ ከእርሷ ለመመለስ ዝግጁ ካልሆነ በቀር ወንጌልን ለማመንም ሆነ ለመቀበል የተዘጋጀ አይደለም። መጥምቁ ዮሐንስ ክርስቶስን እስካገኘ ድረስ አንድ ጥቅስ ብቻ ነበረው፦ «መንግሥተ ሰማያት ቀርባለችና ንስሐ ግቡ» (ማቴዎስ 3:2)። ነገር ግን ይህን ብቻ እየተናገረ ቢቀጥል፣ ሕዝቡንም የእግዚአብሔር በግ ወደ ሆነው ወደ ክርስቶስ ሳያመለክት በዚያ ቢያቆም ኖሮ ብዙ ነገር ባልፈጸመ ነበር።

ክርስቶስ በመጣ ጊዜ ያንኑ የምድረ በዳ ጩኸት አነሣ፦ «መንግሥተ ሰማያት ቀርባለችና ንስሐ ግቡ» (ማቴዎስ 4:17)። ጌታችንም ደቀ መዛሙርቱን በላካቸው ጊዜ የላካቸው ያንኑ መልእክት ይዘው ነበር፦ «ወጥተውም ንስሐ እንዲገቡ ሰበኩ» (ማርቆስ 6:12)። እርሱ ከከበረ በኋላ፣ መንፈስ ቅዱስም በወረደ ጊዜ፣ ጴጥሮስ በበዓለ ኀምሳ ቀን ያንኑ ጩኸት፦ «ንስሐ ግቡ!» ብሎ ሲያሰማ እናገኘዋለን። ያን ጊዜ እጅግ አስደናቂ ውጤት ያመጣው ይህ ስብከት ነበር—ንስሐ ግቡ በወንጌልም እመኑ የሚለው። (የሐዋርያት ሥራ 2:38-47)። ጳውሎስም ወደ አቴና በሄደ ጊዜ ያንኑ ጩኸት እንዳሰማ እናገኛለን፦ «እግዚአብሔር … አሁን በየቦታቸው ንስሐ ይገቡ ዘንድ ሰውን ሁሉ ያዛል» (የሐዋርያት ሥራ 17:30)።

ንስሐ ምን እንደ ሆነ ከመናገሬ በፊት ምን እንዳልሆነ በአጭሩ ልናገር። ንስሐ ፍርሃት አይደለም። ብዙ ሰዎች ሁለቱን አምታተዋቸዋል። መደንገጥና መሸበር ያለባቸው ይመስላቸዋል፤ አንድ ዓይነት ፍርሃትም እስኪወርድባቸው ድረስ ይጠባበቃሉ። ነገር ግን በእውነት ንስሐ የማይገቡ እጅግ ብዙ ሰዎች ይደነግጣሉ። በባሕር ላይ ሳሉ አስፈሪ ማዕበል ስለ ገጠማቸው ሰዎች ሰምተሃል። ምናልባት እጅግ ተሳዳቢዎች ነበሩ፤ አደጋው በመጣ ጊዜ ግን ድንገት ጸጥ አሉ፤ ወደ እግዚአብሔርም ምሕረትን እየለመኑ ይጮኹ ጀመር። ቢሆንም ንስሐ ገቡ አትልም። ማዕበሉ ባለፈ ጊዜ እንደ ቀድሞው መሳደባቸውን ቀጠሉ። እግዚአብሔር በእርሱና በምድሩ ላይ አስፈሪ መቅሠፍቶችን በላከ ጊዜ የግብፅ ንጉሥ ንስሐ የገባ ሊመስልህ ይችላል። ነገር ግን ፈጽሞ ንስሐ አልነበረም። የእግዚአብሔር እጅ በተነሣችበት ቅጽበት የፈርዖን ልብ ከምንጊዜውም ይልቅ ደነደነ። ከአንዲት ኃጢአት እንኳ አልተመለሰም፤ ያው ሰው ነበር። ስለዚህ በዚያ እውነተኛ ንስሐ አልነበረም።

ብዙ ጊዜ ሞት ወደ አንድ ቤተ ሰብ ሲመጣ፣ ሁኔታው በቤቱ ያሉትን ሁሉ ወደ መለወጥ እንዲያደርስ በእግዚአብሔር የተቀደሰ የሚሆን ይመስላል። ቢሆንም በስድስት ወር ጊዜ ውስጥ ሁሉም ሊረሳ ይችላል። ይህን ከሚያነቡ አንዳንዶቹ ምናልባት በዚህ ዓይነት ሁኔታ ውስጥ አልፈው ይሆናል። የእግዚአብሔር እጅ በእነርሱ ላይ በከበደች ጊዜ ንስሐ ሊገቡ ያሉ ይመስሉ ነበር፤ ነገር ግን መከራው ተወገደ—እነሆም፣ የተሰማቸው ሁሉ ጠፍቶአል።

ደግሞም ንስሐ ስሜት አይደለም። ብዙ ሰዎች አንድ ዓይነት ስሜት እስኪመጣላቸው ሲጠብቁ አገኛለሁ። ወደ እግዚአብሔር መመለስ ይፈልጋሉ፤ ነገር ግን ይህ ስሜት እስኪመጣ ድረስ ይህን ማድረግ የማይችሉ ይመስላቸዋል። በባልቲሞር ሳለሁ በየእሁዱ በወኅኒ ቤቱ ውስጥ ለዘጠኝ መቶ እስረኞች እሰብክ ነበር። በዚያ በቂ ጕስቍልና ያልተሰማው አንድም ሰው አልነበረም ማለት ይቻላል፤ ብዙ ስሜት ነበራቸው። ከታሰሩበት የመጀመሪያው ሳምንት ወይም አሥር ቀን ብዙዎቹ ግማሹን ጊዜ ያለቅሱ ነበር። ቢሆንም በተፈቱ ጊዜ አብዛኞቹ በቀጥታ ወደ ቀድሞ መንገዳቸው ይመለሱ ነበር። እውነቱ፣ እጅግ ያዘኑት ስለ ተያዙ ብቻ ነበር፤ ያ ብቻ ነበር። እንዲሁም አንድ ሰው በመከራ ጊዜ ብዙ ስሜት ሲያሳይ አይተህ ይሆናል፤ ነገር ግን ብዙ ጊዜ ይህ የሆነው ችግር ውስጥ ስለ ገባ ብቻ ነው፤ ኃጢአት ስለ ሠራ ወይም በእግዚአብሔር ፊት ክፉ እንዳደረገ ሕሊናው ስለ ነገረው አይደለም። መከራው እውነተኛ ንስሐ የሚያስከትል ይመስላል፤ ስሜቱ ግን ብዙ ጊዜ ያልፋል።

እንደ ገናም፣ ንስሐ መጾምና ሰውነትን ማሠቃየት አይደለም። ሰው ለሳምንታት፣ ለወራትና ለዓመታት ሊጾም ይችላል፤ ቢሆንም ከአንዲትም ኃጢአት ንስሐ ላይገባ ይችላል። የሕሊና ጸጸትም አይደለም። ይሁዳ አሰቃቂ ጸጸት ነበረበት—ሄዶ ራሱን እስኪሰቅል ድረስ ያደረሰው፤ ያ ግን ንስሐ አልነበረም። ወደ ጌታው ሄዶ በፊቱ ወድቆ ኃጢአቱን ቢናዘዝ ኖሮ ይቅር ይባል እንደ ነበረ አምናለሁ። ይህን በማድረግ ፈንታ ወደ ካህናቱ ሄደ፤ ከዚያም ሕይወቱን አጠፋ። ሰው ራሱን የሚቀጣበትን ልዩ ልዩ ቀኖና ሁሉ ሊፈጽም ይችላል—በዚያ ግን እውነተኛ ንስሐ የለም። ይህን በልብህ ጻፈው። ስለ ነፍስህ ኃጢአት የሥጋህን ፍሬ በማቅረብ የእግዚአብሔርን ጥያቄ ልታሟላ አትችልም። እንዲህ ያለውን ማታለል አስወግድ!

ንስሐ የኃጢአት ወቀሳ አይደለም። ይህ ለአንዳንዶች እንግዳ ሊመስል ይችላል። ሌሊት መተኛት እስኪያቅታቸው፣ አንዲትም ምግብ ተደስተው መብላት እስኪሳናቸው ድረስ ጥልቅ የኃጢአት ወቀሳ የደረሰባቸውን ሰዎች አይቻለሁ። በዚህ ሁኔታ ለወራት ቆዩ፤ ቢሆንም አልተለወጡም፤ በእውነት ንስሐ አልገቡም። የኃጢአትን ወቀሳ ከንስሐ ጋር አታምታታ።

መጸለይም—ንስሐ አይደለም። ይህም እንግዳ ሊመስል ይችላል። ብዙ ሰዎች ስለ ነፍሳቸው መዳን በተጨነቁ ጊዜ፦ «እጸልያለሁ፣ መጽሐፍ ቅዱስንም አነባለሁ» ይላሉ፤ ይህም የሚፈልጉትን ውጤት የሚያመጣ ይመስላቸዋል። ነገር ግን አያመጣም። መጽሐፍ ቅዱስን ልታነብና ወደ እግዚአብሔር እጅግ ልትጮኽ፣ ቢሆንም ፈጽሞ ንስሐ ላትገባ ትችላለህ። ብዙ ሰዎች ወደ እግዚአብሔር በታላቅ ድምፅ ይጮኻሉ፤ ቢሆንም ንስሐ አይገቡም።

ሌላው ነገር፦ ንስሐ አንዲትን ኃጢአት መተው አይደለም። ብዙ ሰዎች ይህን ስሕተት ይሠራሉ። ሰካራም የነበረ ሰው ከመጠጥ ለመራቅ ቃል የሚገባበትን ሰነድ ይፈርምና መጠጣቱን ያቆማል። አንዲትን ኃጢአት መተው ንስሐ አይደለም። አንድን ክፉ ልማድ መተው፣ ዛፉ በሙሉ መቈረጥ ሲገባው አንዲትን ቅርንጫፍ እንደ መስበር ነው። ተሳዳቢ ሰው መሳደቡን ያቆማል፤ መልካም ነው፤ ነገር ግን ከኃጢአት ሁሉ ካልተመለሰ ንስሐ አይደለም—በነፍስ ውስጥ የሚሠራ የእግዚአብሔር ሥራ አይደለም። እግዚአብሔር በሚሠራበት ጊዜ ዛፉን በሙሉ ይቈርጠዋል። ሰው ከኃጢአት ሁሉ እንዲመለስ ይፈልጋል። በባሕር ላይ ባለች መርከብ ውስጥ ሆኜ መርከቢቱ በሦስት ወይም በአራት ስፍራ ውኃ እንደምታስገባ አገኘሁ እንበል። ሄጄ አንዱን ቀዳዳ ልደፍነው እችላለሁ፤ ቢሆንም መርከቢቱ ትሰምጣለች። ወይም በሦስት ወይም በአራት ስፍራ ቆስዬ ለአንዱ ቍስል መድኃኒት አገኘሁ እንበል፤ ሌሎቹ ሁለቱ ወይም ሦስቱ ቍስሎች ቸል ቢባሉ ሕይወቴ ብዙም ሳይቆይ ታልፋለች። እውነተኛ ንስሐ ይህችን ወይም ያችን ኃጢአት ብቻ መተው አይደለም።

እንግዲያስ፦ ንስሐ ምንድን ነው? ብለህ ትጠይቃለህ። መልካም ትርጓሜ ልስጥህ፦ «ኋላ ዙር!» ነው። በአየርላንድ ቋንቋ «ንስሐ» የሚለው ቃል ከ«ኋላ ዙር!» እንኳ የበለጠ ትርጉም አለው። በአንድ አቅጣጫ ሲሄድ የነበረ ሰው ፊቱን ማዞሩ ብቻ ሳይሆን በፍጹም ተቃራኒ አቅጣጫ በእርግጥ መሄድ መጀመሩን ያመለክታል። «ተመለሱ፥ ተመለሱ፤ ስለ ምን ትሞታላችሁ?» ሰው ጥቂት ስሜት ወይም ብዙ ስሜት ሊኖረው ይችላል፤ ነገር ግን ከኃጢአት ዘወር ካላለ እግዚአብሔር አይምረውም። ንስሐ «የአሳብ መለወጥ» ተብሎም ተገልጾአል። ለምሳሌ፣ ክርስቶስ የተናገረው ይህ ምሳሌ አለ፦ «አንድ ሰው ሁለት ልጆች ነበሩት፤ ወደ አንደኛው ቀርቦ። ልጄ ሆይ፥ ዛሬ ሂድና በወይኔ አትክልት ሥራ አለው። እርሱም መልሶ። አልወድም አለ» (ማቴዎስ 21:28-29)። «አልወድም» ካለ በኋላ አሰበበት፤ አሳቡንም ለወጠ። ምናልባት በልቡ፦ «ለአባቴ በአክብሮት አልተናገርሁም። ሄጄ እንድሠራ ጠየቀኝ፤ እኔም አልሄድም አልሁት። የተሳሳትሁ ይመስለኛል» ብሎ ይሆናል። ነገር ግን ይህን ብቻ ብሎ አሁንም ባይሄድ ኖሮ ንስሐ ባልገባ ነበር። መሳሳቱን ማመኑ ብቻ ሳይሆን፣ ወደ እርሻው ሄዶ ኮተኮተ፣ ወይም አጨደ፣ ወይም ሥራው ምንም ይሁን ሠራ። የክርስቶስ የንስሐ ትርጓሜ ይህ ነው። ሰው፦ «በእግዚአብሔር ጸጋ ኃጢአቴን እተዋለሁ፣ ፈቃዱንም አደርጋለሁ» ቢል፣ ያ ንስሐ ነው—ፈጽሞ ወደ ኋላ መዞር።

አንድ ሰው እንዲህ ብሎአል፦ ሰው ፊቱን ከእግዚአብሔር አዙሮ ይወለዳል። በእውነት ንስሐ በገባ ጊዜ ፈጽሞ ወደ እግዚአብሔር ይዞራል፤ የቀድሞ ሕይወቱንም ይተዋል።

ሰው ወዲያውኑ ንስሐ ሊገባ ይችላልን? በእርግጥ ይችላል። ለመዞር ረጅም ጊዜ አይወስድም። ሰው አሳቡን ለመለወጥ ስድስት ወር አያስፈልገውም። ከጥቂት ጊዜ በፊት በኒውፋውንድላንድ ጠረፍ አንዲት መርከብ ሰጠመች። ወደ ዳርቻው እያመራች ሳለች ካፒቴኑ ሞተሮቹ ወደ ኋላ እንዲሠሩና መርከቢቱ እንድትመለስ ትእዛዝ ሊሰጥ የሚችልበት ቅጽበት ነበረ። ሞተሮቹ በዚያን ጊዜ ወደ ኋላ ቢሠሩ ኖሮ መርከቢቱ በዳነች ነበር። ነገር ግን ጊዜው ያለፈበት ቅጽበት መጣ። እንዲሁም በእያንዳንዱ ሰው ሕይወት ውስጥ ቆም ብሎ፦ «በእግዚአብሔር ጸጋ ወደ ሞትና ወደ ጥፋት ከዚህ ወዲያ አልሄድም። ከኃጢአቴ ንስሐ እገባለሁ፤ ከእርሷም እመለሳለሁ» ሊል የሚችልበት ቅጽበት አለ ብዬ አምናለሁ። በቂ ስሜት የለኝም ትል ይሆናል፤ ነገር ግን በተሳሳተ መንገድ ላይ እንዳለህ ካመንህ ፈጽመህ ወደ ኋላ ዙር፤ እንዲህም በል፦ «እስከ ዛሬ እንዳደረግሁት ከዚህ ወዲያ በዓመፅና በኃጢአት መንገድ አልሄድም።»

እንግዲያስ ወደ እግዚአብሔር ለመዞር ፈቃደኛ በሆንህ በዚያው ቅጽበት መዳን የአንተ ሊሆን ይችላል።

በመጽሐፍ ቅዱስ የተመዘገበው እያንዳንዱ የመለወጥ ታሪክ በቅጽበት የሆነ መሆኑን አገኛለሁ። ንስሐና እምነት እጅግ በድንገት መጡ። ሰው ልቡን ባቈረጠበት ቅጽበት እግዚአብሔር ኃይልን ሰጠው። እግዚአብሔር ማንንም ሰው ሊያደርገው የማይችለውን ነገር እንዲያደርግ አይጠይቅም። ሰዎች ሊያደርጉት ባይችሉ ኖሮ «በየቦታቸው ንስሐ ይገቡ ዘንድ ሰውን ሁሉ» ባላዘዘ ነበር (የሐዋርያት ሥራ 17:30)። ሰው ንስሐ ገብቶ በወንጌል ባያምን ከራሱ በቀር የሚወቅሰው የለም። በኦሃዮ ከሚገኙ ታዋቂ የወንጌል አገልጋዮች አንዱ ከጥቂት ጊዜ በፊት እንዴት እንደ ተለወጠ የሚገልጽ ደብዳቤ ጻፈልኝ፤ ይህን በቅጽበት የመወሰንን ነጥብ እጅግ በግልጽ ያሳያል። እንዲህ አለ፦

«የአሥራ ዘጠኝ ዓመት ወጣት ነበርሁ፤ በቨርሞንት ከአንድ ክርስቲያን ጠበቃ ዘንድ ሕግ እማር ነበር። አንድ ከሰዓት በኋላ እርሱ ከቤት ርቆ ሳለ፣ ወደ ቤት ስገባ ደግ ሚስቱ፦ ‹ባለቤቴ በሌለበት ጊዜ የቤተ ሰብ አምልኮ እንድትመራ፣ ዛሬ ማታ ከእኔ ጋር ወደ ቡድን ስብሰባ እንድትሄድና ክርስቲያን እንድትሆን እፈልጋለሁ› አለችኝ። እኔም ምንም ሳላስብ፦ ‹እሺ፣ አደርገዋለሁ› አልሁ። እንደ ገና ወደ ቤት በገባሁ ጊዜ ያልሁትን ከልቤ እንደ ሆነ ጠየቀችኝ። እኔም፦ ‹አዎን፣ ከአንቺ ጋር ወደ ስብሰባ መሄዱን በተመለከተ፤ ያ ጨዋነት ብቻ ነው› ብዬ መለስሁ።

«ቀደም ሲል ብዙ ጊዜ እንዳደረግሁት ከእርሷ ጋር ወደ ቡድን ስብሰባው ሄድሁ። በአንዲት ትንሽ የትምህርት ቤት ክፍል ውስጥ ወደ አሥራ ሁለት የሚያህሉ ሰዎች ተገኝተው ነበር። መሪው ከእኔና ከሌሎች ሁለት ሰዎች በቀር በክፍሉ ውስጥ ያሉትን ሁሉ አነጋግሮ ነበር። ከእኔ አጠገብ ያለውን ሰው በሚያነጋግርበት ጊዜ እንዲህ የሚል አሳብ መጣልኝ፦ የምትለው ነገር አለህን ብሎ ይጠይቀኛል። በልቤም፦ አንድ ቀን ክርስቲያን ለመሆን ወስኛለሁ፤ ለምን አሁን አልጀምርም? አልሁ። እነዚህ አሳቦች በአእምሮዬ ካለፉ ከአንድ ደቂቃ ባነሰ ጊዜ ውስጥ፣ በቤተኛነት—በደንብ ያውቀኝ ነበርና—፦ ‹ወንድም ቻርልስ፣ የምትለው ነገር አለህን?› አለኝ። እኔም ፍጹም ረጋ ብዬ፦ ‹አዎን፣ ጌታዬ። ባለፉት ሠላሳ ሰከንዶች ውስጥ ክርስቲያናዊ ሕይወትን ለመጀመር ወስኛለሁ፤ እንድትጸልይልኝም እፈልጋለሁ› ብዬ መለስሁ።

«መረጋጋቴ አስደነገጠው፤ ቅንነቴን ሳይጠራጠር አልቀረም ብዬ አስባለሁ። ጥቂት ብቻ ተናገረ፤ ከዚያም አልፎ ሁለቱን ሌሎች ሰዎች አነጋገረ። ጥቂት ጠቅላላ ቃላት ከተናገረ በኋላ ወደ እኔ ዘወር ብሎ፦ ‹ወንድም ቻርልስ፣ ስብሰባውን በጸሎት ትዘጋልንን?› አለኝ። በሕዝብ ፊት ጸልዬ እንደማላውቅ ያውቅ ነበር። እስከዚህ ቅጽበት ድረስ ምንም ስሜት አልነበረኝም። ፍጹም እንደ ንግድ ውል ያለ ጉዳይ ነበር። የመጀመሪያው አሳቤ፦ መጸለይ አልችልም፤ እንዲያስቀረኝ እለምነዋለሁ የሚል ነበር። ሁለተኛው፦ ክርስቲያናዊ ሕይወትን እጀምራለሁ ብያለሁ፤ ይህ ደግሞ የእርሱ አንዱ ክፍል ነው የሚል ነበር። ስለዚህ፦ ‹እንጸልይ› አልሁ። ለመንበርከክ ከጀመርሁበትና ጕልበቴ ወለሉን ከነካበት ጊዜ መካከል ጌታ ነፍሴን ለወጣት።

«የተናገርኋቸው የመጀመሪያዎቹ ቃላት፦ ‹ክብር ለእግዚአብሔር!› የሚሉ ነበሩ። ከዚያ በኋላ ምን እንዳልሁ አላውቅም፤ ግድም የለውም፤ ነፍሴ ክብር! ከማለት በቀር ብዙ ለመናገር እጅግ ተሞልታ ነበርና። ከዚያች ሰዓት ጀምሮ ዲያብሎስ መለወጤን ለመገዳደር ፈጽሞ አልደፈረም። ምስጋና ሁሉ ለክርስቶስ ይሁን።»

ብዙ ሰዎች ምን እንደ ሆነ በትክክል መናገር ባይችሉም አንድ ዓይነት ተአምራዊ ስሜት—አንድ ዓይነት ምሥጢራዊ እምነት—ሾልኮ እስኪመጣባቸው ድረስ ይጠብቃሉ። ከዓመታት በፊት አንድን ሰው አነጋግር ነበር፤ እርሱም ሁልጊዜ የሚሰጠኝ አንድ መልስ ነበረው። ለአምስት ዓመታት ወደ ክርስቶስ ልማርከው ሞከርሁ፤ በየዓመቱም፦ «እስካሁን ‹ልቤን አልነካውም›» ይል ነበር። «አንተ ሰው፣ ምን ማለትህ ነው? ልብህን ያልነካው ምንድን ነው?» «እንግዲህ» አለ፤ «ልቤን እስኪነካው ድረስ ክርስቲያን አልሆንም፤ እስካሁንም ልቤን አልነካውም። አንተ እንደምታየው አድርጌ አላየውም።» «ነገር ግን ኃጢአተኛ እንደ ሆንህ አታውቅምን?» «አዎን፣ ኃጢአተኛ እንደ ሆንሁ አውቃለሁ።» «እንግዲያስ እግዚአብሔር ሊምርህ እንደሚፈልግ—በእግዚአብሔር ዘንድ ይቅርታ እንዳለ—አታውቅምን? ንስሐ ገብተህ ወደ እርሱ እንድትመጣ ይፈልጋል።» «አዎን፣ ይህን አውቃለሁ፤ ነገር ግን—እስካሁን ልቤን አልነካውም።» ሁልጊዜ የሚመካኘው በዚያው ነበር። ምስኪን ሰው! ሳይወስን እንደ ተንጠለጠለ ወደ መቃብሩ ወረደ። እግዚአብሔር ንስሐ እንዲገባ ስድሳ ረጅም ዓመታትን ሰጠው፤ በእነዚያ ዓመታት መጨረሻ ሊናገር የቻለው ሁሉ «እስካሁን ልቤን አልነካውም» የሚለውን ብቻ ነበር።

ይህን የምታነብ አንተስ—ምን እንደ ሆነ የማታውቀውን—አንድ እንግዳ ስሜት እየጠበቅህ ነውን? በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ሰው እንዲጠብቅ የተነገረበት አንድም ስፍራ የለም፤ እግዚአብሔር አሁን ንስሐ እንድትገባ ያዝሃል።

ይቅር መባል የማይፈልግን ሰው እግዚአብሔር ይቅር ሊለው የሚችል ይመስልሃልን? በዚህ የአእምሮ ሁኔታ ሳለ እግዚአብሔር ይቅር ቢለው ደስተኛ ይሆን ነበርን? ሰው ያለ ንስሐ ወደ እግዚአብሔር መንግሥት ቢገባ መንግሥተ ሰማያት ራሷ ለእርሱ ሲኦል በሆነችበት ነበር። መንግሥተ ሰማያት ለተዘጋጀ ሕዝብ የተዘጋጀች ስፍራ ናት። ልጅህ ክፉ አድርጎ ንስሐ ለመግባት እምቢ ቢል ይቅር ልትለው አትችልም። በእርሱ ላይ በደል ማድረግህ ይሆናል። ወደ ጠረጴዛህ ሄዶ አሥር ዶላር ሰርቆ አባከነው እንበል። ወደ ቤት ስትመጣ አገልጋይህ ልጅህ ያደረገውን ይነግርሃል። እውነት እንደ ሆነ ትጠይቀዋለህ፤ እርሱም ይክዳል። በመጨረሻ ግን የማያጠራጥር ማስረጃ ታገኛለህ። ከዚያ በላይ ሊክድ እንደማይችል ባወቀ ጊዜ እንኳ ኃጢአቱን አይናዘዝም፤ ይልቁንም የመጀመሪያውን አጋጣሚ ባገኘ ጊዜ እንደ ገና እንደሚያደርገው ይናገራል። እርሱን፦ «እሺ፣ ይቅር ብዬሃለሁ» ብለህ ነገሩን በዚያው ትተወዋለህን? አይደለም! ቢሆንም ሰዎች እግዚአብሔር ሰዎችን ሁሉ፣ ንስሐ ቢገቡም ባይገቡም ያድናቸዋል ይላሉ—ሰካራሞችን፣ ሌቦችን፣ ጋለሞቶችን፣ ሴሰኞችን፣ ልዩነት የለውም ይላሉ። «እግዚአብሔር እጅግ መሐሪ ነው» ይላሉ። ውድ ወዳጄ ሆይ፣ በየዚህ ዓለም አምላክ አትታለል። እውነተኛ ንስሐና ከኃጢአት ወደ እግዚአብሔር መመለስ ባለበት ስፍራ እርሱ ይገናኝሃል፤ ይባርክሃልም፤ ነገር ግን ልባዊ ንስሐ እስከሌለ ድረስ ፈጽሞ አይባርክም።

ዳዊት በዚህ ረገድ ከዓመፀኛው ልጁ ከአቤሴሎም ጋር ታላቅ ስሕተት ሠራ። ልቡ ሳይለወጥ ይቅር ከማለቱ የበለጠ በልጁ ላይ በደል ሊያደርግ አይችልም ነበር። ንስሐ ባልነበረበት ስፍራ በመካከላቸው እውነተኛ እርቅ ሊኖር አይችልም ነበር። እግዚአብሔር ግን እንደዚህ ያሉ ስሕተቶችን አይሠራም። ዳዊት በፍርዱ ስሕተት ምክንያት ችግር ውስጥ ገባ። ልጁ ብዙም ሳይቆይ አባቱን ከዙፋኑ አባረረው።

የሴንት ሉዊሱ ዶክተር ብሩክስ ስለ ንስሐ ሲናገሩ እንዲህ ብለው በትክክል አስተውለዋል፦ «ንስሐ በትክክለኛው አገላለጽ ‹የአእምሮ ወይም የዓላማ መለወጥ› ማለት ነው፤ ስለዚህ ኃጢአተኛው በክርስቶስ ሞት በተገለጠው የእግዚአብሔር ፍቅር ፊት በራሱ ላይ የሚሰጠው ፍርድ ነው፤ ይህም በራሱ ላይ ያለውን መተማመን ሁሉ ከመተውና የኃጢአተኞች ብቸኛ አዳኝ በሆነው ከመታመን ጋር የተያያዘ ነው። የሚያድን ንስሐና የሚያድን እምነት ሁልጊዜ አብረው ይሄዳሉ፤ ብታምን ስለ ንስሐ መጨነቅ አያስፈልግህም።»

«አንዳንድ ሰዎች ‹በቂ ንስሐ መግባታቸውን› እርግጠኞች አይደሉም። በዚህ እግዚአብሔር ምሕረት እንዲያደርግልህ ለማዘንበል ንስሐ መግባት አለብኝ ማለትህ ከሆነ፣ እንደዚህ ያለውን ንስሐ በቶሎ በተውኸው መጠን ይሻልሃል። በቀራንዮ መስቀል ላይ በሙላት እንዳሳየው እግዚአብሔር አስቀድሞ መሐሪ ነው፤ ‹የእግዚአብሔር ቸርነት ወደ ንስሐ እንዲመራህ› ሳታውቅ እንባህና ጭንቀትህ ያነሣሡታል ብለህ ብታስብ የፍቅር ልቡን እጅግ ታዋርዳለህ። እንግዲህ ወደ ንስሐ የሚመራው የአንተ ክፋት ሳይሆን የእርሱ ቸርነት ነው፤ ስለዚህ ንስሐ የምትገባበት እውነተኛው መንገድ ‹ስለ በደላችን ተላልፎ የተሰጠ ስለ መጽደቃችንም የተነሣ› በሆነው በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ ማመን ነው።»

ሌላው ነገር። እውነተኛ ንስሐ ካለ ፍሬ ያፈራል። በማንም ላይ በደል ፈጽመን ከሆነ ካሳ ለመክፈል ፈቃደኞች እስክንሆን ድረስ እግዚአብሔርን ይቅር እንዲለን ፈጽሞ መለመን የለብንም። በአንድ ሰው ላይ ታላቅ በደል ፈጽሜ ማስተካከል የምችል ከሆንሁ፣ ለማስተካከል ፈቃደኛ እስክሆን ድረስ እግዚአብሔርን ይቅር እንዲለኝ መለመን አያስፈልገኝም። የእኔ ያልሆነ ነገር ወስጃለሁ እንበል። የወሰድሁትን እስክመልስ ድረስ ይቅርታን ልጠብቅ መብት የለኝም።

በአንዲት ታላቅ ከተማችን ውስጥ ስሰብክ፣ በስብሰባው መጨረሻ አንድ መልከ መልካም ሰው ወደ እኔ እንደ መጣ አስታውሳለሁ። በአእምሮው እጅግ ተጨንቆ ነበር። «እውነቱ» አለ፤ «እኔ የአደራ ገንዘብ የበላሁ ሰው ነኝ። የአሠሪዎቼ የሆነውን ገንዘብ ወስጃለሁ። ሳልመልሰው እንዴት ክርስቲያን ልሆን እችላለሁ?» «ገንዘቡ በእጅህ አለን?» ሁሉንም እንደሌለው ነገረኝ። ወደ አንድ ሺህ አምስት መቶ ዶላር ያህል ወስዶ ነበር፤ አሁንም ወደ ዘጠኝ መቶ ዶላር ያህል ነበረው። እርሱም፦ «ያንን ገንዘብ ወስጄ ንግድ ብጀምርና የሚመልስላቸውን ያህል ባተርፍ አይሆንምን?» አለ። ያ የሰይጣን ማታለል እንደ ሆነ፣ በተሰረቀ ገንዘብ ሊበለጽግ እንደማይጠብቅ፣ ያለውን ሁሉ መመለስ እንዳለበት፣ ሄዶም አሠሪዎቹ እንዲምሩትና ይቅር እንዲሉት መለመን እንዳለበት ነገርሁት። «ነገር ግን ወኅኒ ቤት ያስገቡኛል» አለ፤ «ምንም ልትረዳኝ አትችልምን?» «አልችልም፤ ከእግዚአብሔር ምንም እርዳታ ልታገኝ ከመጠበቅህ በፊት ገንዘቡን መመለስ አለብህ።» «እጅግ ከባድ ነው» አለ። «አዎን፣ ከባድ ነው፤ ታላቁ ስሕተት ግን መጀመሪያውኑ ክፉውን ማድረግህ ነበር።»

ሸክሙ እጅግ ከበደበት፤ ሊሸከመው እስከማይችል ደረሰ። ገንዘቡን—950 ዶላር ከጥቂት ሳንቲሞች ጋር—ሰጠኝ፤ ወደ አሠሪዎቹም እንድመልስለት ለመነኝ። በማግሥቱ ማታ ሁለቱ አሠሪዎችና እኔ በቤተ ክርስቲያኑ የጎን ክፍል ውስጥ ተገናኘን። ገንዘቡን አስቀመጥሁ፤ ከሠራተኞቻቸው ከአንዱ እንደ መጣ ነገርኋቸው። ታሪኩንም ነገርኋቸው፤ ፍትሕን ሳይሆን ምሕረትን ከእነርሱ እንደሚፈልግ ገለጽሁላቸው። እንባ በእነዚህ በሁለቱ ሰዎች ጕንጭ ላይ ወረደ፤ እነርሱም፦ «ይቅር እንበለው? አዎን፣ በደስታ ይቅር እንለዋለን» አሉ። ወደ ታች ወርጄ እርሱን ወደ ላይ አመጣሁት። በደሉን ተናዝዞ ይቅር ከተባለ በኋላ ሁላችንም ተንበርክከን የተባረከ የጸሎት ጊዜ አደረግን። እግዚአብሔር በዚያ ተገናኘን፤ ባረከንም።

ከጥቂት ጊዜ በፊት ወደ ክርስቶስ የመጣና ራሱንና ሀብቱን ለእግዚአብሔር ሊቀድስ የፈለገ አንድ ወዳጄ ነበረ። ቀደም ሲል ከመንግሥት ጋር ግብይት ነበረው፤ በዚያም አላግባብ ተጠቅሞ ነበር። በተለወጠ ጊዜ ይህ ነገር ተነሣበት፤ ሕሊናውም አስጨነቀው። እርሱም፦ «ሀብቴን ልቀድስ እፈልጋለሁ፤ ነገር ግን እግዚአብሔር የማይቀበለው ይመስላል» አለ። አስጨናቂ ትግል ገጠመው፤ ሕሊናው እየተነሣ ይወጋው ነበር። በመጨረሻም የአንድ ሺህ አምስት መቶ ዶላር ቼክ ጽፎ ወደ አሜሪካ መንግሥት ግምጃ ቤት ላከ። ይህን ባደረገ ጊዜ እንዴት ያለ በረከት እንደ ተቀበለ ነገረኝ። ያ «ለንስሐ የሚገባ ፍሬ» ማድረግ ነበር። ብዙ ሰዎች ብርሃን ለማግኘት ወደ እግዚአብሔር እንደሚጮኹ፣ ነገር ግን ቅኖች ስላልሆኑ እንደማያገኙት አምናለሁ።

አንድ ጊዜ ስሰብክ ዕድሜው ሠላሳ ሁለት ዓመት ብቻ የሆነ፣ ጠጕሩ ግን እጅግ የሸበተ አንድ ሰው ወደ እኔ መጣ። እርሱም፦ «ጠጕሬ እንደ ሸበተ፣ ዕድሜዬም ሠላሳ ሁለት ዓመት ብቻ እንደ ሆነ እንድታስተውል እፈልጋለሁ። ለአሥራ ሁለት ዓመታት ታላቅ ሸክም ተሸክሜአለሁ» አለ። «እሺ» አልሁ፤ «ምንድን ነው?» አንድ ሰው እንዳይሰማው የሚፈራ ይመስል ዙሪያውን ተመለከተ። «እንግዲህ» ብሎ መለሰ፤ «አባቴ ሞተ፤ እናቴንም ከአውራጃው ጋዜጣ ጋር ተዋት፤ የተዋትም ያንን ብቻ ነበር፤ ያላትም ያ ብቻ ነበር። እርሱ ከሞተ በኋላ ጋዜጣው እየከሰመ ሄደ፤ እናቴም በፍጥነት ወደ ችግር ስትወድቅ አየሁ። ሕንፃውና ጋዜጣው በአንድ ሺህ ዶላር የመድን ዋስትና ተገብቶላቸው ነበር፤ እኔም የሀያ ዓመት ልጅ ሳለሁ ሕንፃውን በእሳት አቃጠልሁት፤ አንዱንም ሺህ ዶላር ተቀብዬ ለእናቴ ሰጠኋት። ለአሥራ ሁለት ዓመታት ያ ኃጢአት ሲያሳድደኝ ኖሮአል። በተድላና በኃጢአት ውስጥ በመዝፈቅ ላስረሳው ሞከርሁ፤ እግዚአብሔርን ረገምሁ፤ ወደ ክህደት ገባሁ፤ መጽሐፍ ቅዱስ እውነት እንዳልሆነ ለማሳየት ሞከርሁ፤ የቻልሁትን ሁሉ አደረግሁ፤ ነገር ግን በእነዚህ ዓመታት ሁሉ ስሠቃይ ኖሬአለሁ።» እኔም፦ «ከዚህ የምትወጣበት መንገድ አለ» አልሁት። እርሱም፦ «እንዴት?» ብሎ ጠየቀ። እኔም፦ «ካሳ ክፈል። እንቀመጥና ወለዱን እናስላ፤ ከዚያም ገንዘቡን ለመድን ድርጅቱ ትከፍላለህ» አልሁት። ለእርሱ ምሕረት እንዳለ ባወቀ ጊዜ የዚያ ሰው ፊት ሲበራ ብታይ ኖሮ ደስ ባለህ ነበር። ይቅር ብቻ ቢባል ገንዘቡንና ወለዱን በደስታ እንደሚመልስ ተናገረ።

ከኃጢአታቸው ለመመለስና ለመናዘዝ ፈቃደኞች ስላልሆኑ ዛሬ በጨለማና በባርነት ውስጥ ያሉ ሰዎች አሉ፤ ሰው ኃጢአቱን ለመናዘዝ ፈቃደኛ ካልሆነ ይቅር እንደሚባል እንዴት ተስፋ ሊያደርግ እንደሚችል አላውቅም።

አሁን ፈጽሞ የምታገኘው ብቸኛው የምሕረት ቀን እንደ ሆነ አስታውስ። አሁን ንስሐ ገብተህ አስፈሪውን መዝገብ ልታስደመስስ ትችላለህ። እግዚአብሔር ይቅር ሊልህ ይጠብቃል፤ ወደ ራሱ ሊያመጣህ ይፈልጋል። ነገር ግን መጽሐፍ ቅዱስ ከዚህ ሕይወት በኋላ ንስሐ እንደሌለ በግልጽ የሚያስተምር ይመስለኛል። በመቃብር ውስጥ ንስሐ መግባት ይቻላል የሚሉህ አንዳንዶች አሉ፤ እኔ ግን ያንን በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ አላገኘሁትም። መጽሐፍ ቅዱሴን እጅግ በጥንቃቄ መርምሬአለሁ፤ ሰው ለመዳን ሌላ ዕድል እንደሚያገኝ የሚናገር ቃል ላገኝ አልቻልሁም።

ለምንስ ተጨማሪ ጊዜ ይለምናል? ንስሐ ለመግባት አሁን በቂ ጊዜ አለህ። ብትፈልግ በዚህች ቅጽበት ከኃጢአትህ ልትመለስ ትችላለህ። እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፦ «የሚሞተውን ሰው ሞት አልወድድምና፤ ስለዚህ ተመለሱ በሕይወትም ኑሩ» (ሕዝቅኤል 18:32)።

ክርስቶስ፦ «ኃጢአተኞችን ወደ ንስሐ እንጂ ጻድቃንን ልጠራ አልመጣሁም» አለ። አንተ ኃጢአተኛ ነህን? እንግዲያስ ንስሐ እንድትገባ የቀረበው ጥሪ ለአንተ ነው። በአዳኙ እግር ሥር በትቢያ ውስጥ ስፍራህን ያዝ፤ በደልህንም አምነህ ተቀበል። እንደ ጥንቱ ቀራጭ፦ «አምላክ ሆይ፥ እኔን ኃጢአተኛውን ማረኝ!» በል፤ እርሱም ምን ያህል ፈጥኖ ይቅር እንደሚልህና እንደሚባርክህ እይ። እንዲያውም ኃጢአትህን በገዛ ሥጋው በመስቀል ላይ በተሸከመው በእርሱ ጽድቅ ያጸድቅሃል፤ እንደ ጻድቅም ይቈጥርሃል።

ራሳቸውን ጻድቃን አድርገው የሚቈጥሩ፣ ስለዚህም ንስሐ መግባትና በወንጌል ማመን የማያስፈልጋቸው የሚመስላቸው አንዳንዶች ምናልባት አሉ። እነርሱ እንደ ሌሎች ሰዎች—«ቀማኞችና ዓመፀኞች አመንዝሮችም፥ ወይም እንደዚህ ቀራጭ»—ባለመሆኑ እግዚአብሔርን እንዳመሰገነውና በመቀጠልም፦ «በየሳምንቱ ሁለት ጊዜ እጦማለሁ፥ ከማገኘውም ሁሉ አሥራት አወጣለሁ» እንዳለው በምሳሌው ውስጥ እንዳለው ፈሪሳዊ ናቸው። እንደዚህ ራሳቸውን በሚያጸድቁ ሰዎች ላይ የተሰጠው ፍርድ ምንድን ነው? «እላችኋለሁ፥ ከዚያ ይልቅ ይህ [ምስኪኑ፣ ልቡ የተሰበረውና ንስሐ የገባው ቀራጭ] ጻድቅ ሆኖ ወደ ቤቱ ተመለሰ» (ሉቃስ 18:11-14)። «ጻድቅ የለም አንድ ስንኳ።» «ሁሉ ኃጢአትን ሠርተዋልና የእግዚአብሔርም ክብር ጎድሎአቸዋል።» (ሮሜ 3:10፣ 23)። ማንም እርሱ ንስሐ መግባት እንደማያስፈልገው አይናገር። እያንዳንዱ እውነተኛ ስፍራውን—የኃጢአተኛን ስፍራ—ይያዝ፤ ያን ጊዜ እግዚአብሔር ወደ ይቅርታና ወደ መጽደቅ ስፍራ ከፍ ያደርገዋል። «ራሱን ከፍ የሚያደርግ ሁሉ ይዋረዳልና፥ ራሱንም የሚያዋርድ ከፍ ይላል።» (ሉቃስ 14:11)።

እግዚአብሔር በልብ ውስጥ እውነተኛ ንስሐን ባየበት ስፍራ ሁሉ ያችን ነፍስ ይገናኛታል።

ከጥቂት ጊዜ በፊት በኮሎራዶ ወንጌልን ስሰብክ ልቤን እጅግ የነካ አንድ ነገር ሰማሁ። የግዛቱ አገረ ገዢ በወኅኒ ቤቱ ውስጥ ሲያልፍ፣ በአንዲት ክፍል ውስጥ መስኮቱን በአበቦች የሞላ አንድ ወጣት አገኘ፤ አበቦቹም እጅግ በርኅራኄና በጥንቃቄ የተያዙ ይመስሉ ነበር። አገረ ገዢው እስረኛውን ከዚያም አበቦቹን ተመለከተና የማን እንደ ሆኑ ጠየቀ። ምስኪኑ እስረኛ፦ «እነዚህ የእኔ አበቦች ናቸው» አለ። «አበቦችን ትወዳለህን?» «አዎን፣ ጌታዬ።» «እዚህ ምን ያህል ጊዜ ቆየህ?» ይህን ያህል ዓመታት እንደ ቆየ ነገረው፤ የረጅም ጊዜ እስራት ተፈርዶበት ነበር። አገረ ገዢው አበቦቹን እንዲህ መውደዱ አስደነቀውና፦ «እነዚህን አበቦች ለምን እንዲህ እንደምትወዳቸው ልትነግረኝ ትችላለህን?» አለው። እርሱም በብዙ ስሜት፦ «እናቴ በሕይወት ሳለች አበቦችን እጅግ ትወድ ነበር፤ ወደዚህ ስመጣም እነዚህ ቢኖሩኝ እናቴን ያስታውሱኛል ብዬ አሰብሁ» ብሎ መለሰ። አገረ ገዢው እጅግ ደስ ስላለው፦ «እንግዲህ አንተ ወጣት፣ እናትህን ይህን ያህል የምታስብ ከሆንህ ነጻነትህን የምታደንቅ ይመስለኛል» አለው፤ በዚያው ቦታና በዚያው ቅጽበት ምሕረት አድርጎ ፈታው።

እግዚአብሔር ያንን ውብ የእውነተኛ ንስሐ አበባ በሰው ልብ ውስጥ ሲበቅል ባገኘ ጊዜ፣ መዳን ወደዚያ ሰው ይመጣል።