ሁለቱ ዓይነት ሰዎች

«ሁለት ሰዎች ሊጸልዩ ወደ መቅደስ ወጡ።»—(ሉቃስ 18:10)።

አሁን ስለ ሁለት ዓይነት ሰዎች ልናገር እወዳለሁ፤ አንደኛ፣ አዳኝ እንደሚያስፈልጋቸው የማይሰማቸውና በመንፈስ ቅዱስ የኃጢአት ወቀሳ ያልደረሰባቸው፤ ሁለተኛ፣ የኃጢአት ወቀሳ ደርሶባቸው «እድን ዘንድ ምን ማድረግ ይገባኛል?» ብለው የሚጮኹ።

ጠያቂዎች ሁሉ በሁለት ወገን ሊመደቡ ይችላሉ፤ ወይ የፈሪሳዊው መንፈስ አላቸው፣ ወይ የቀራጩ መንፈስ። የፈሪሳዊ መንፈስ ያለው ሰው ከስብሰባው በኋላ ወደሚደረገው የጠያቂዎች ስብሰባ ቢመጣ፣ ጉዳዩን ለመግጠም ከሮሜ 3:10 የተሻለ የመጽሐፍ ክፍል አላውቅም፦ «እንዲህ ተብሎ እንደ ተጻፈ። ጻድቅ የለም አንድ ስንኳ፤ አስተዋይም የለም፤ እግዚአብሔርንም የሚፈልግ የለም።» ጳውሎስ እዚህ የሚናገረው ስለ ፍጥረታዊው ሰው ነው። «ሁሉ ተሳስተዋል፥ በአንድነትም የማይጠቅሙ ሆነዋል፤ ቸርነት የሚያደርግ የለም፥ አንድ ስንኳ የለም።» ከቍጥር 17 ጀምሮ በሚከተሉትም ቍጥሮች ደግሞ እንዲህ የሚል እናገኛለን፦ «የሰላምንም መንገድ አላወቁም። በዓይናቸው ፊት እግዚአብሔርን መፍራት የለም። አፍም ሁሉ ይዘጋ ዘንድ ዓለምም ሁሉ ከእግዚአብሔር ፍርድ በታች ይሆን ዘንድ ሕግ የሚናገረው ሁሉ ከሕግ በታች ላሉት እንዲናገር እናውቃለን።»

ከዚያም የቍጥር 22ን የመጨረሻ ሐረግ ተመልከት፦ «ልዩነት የለምና፤ ሁሉ ኃጢአትን ሠርተዋልና የእግዚአብሔርም ክብር ጎድሎአቸዋል።» ከሰው ልጆች ቤተ ሰብ ከፊሉ አይደለም፤ ነገር ግን ሁሉ—«ሁሉ ኃጢአትን ሠርተዋልና የእግዚአብሔርም ክብር ጎድሎአቸዋል»። የሰዎችን ኃጢአት ለመውቀስ እጅግ ብዙ ጊዜ ያገለገለ ሌላው ጥቅስ 1ኛ ዮሐንስ 1:8 ነው፦ «ኃጢአት የለብንም ብንል ራሳችንን እናስታለን፥ እውነትም በእኛ ውስጥ የለም።»

አንድ ጊዜ አርባ ሺህ ነዋሪዎች ባሉባት በአንዲት የምሥራቃዊ ግዛት ከተማ ስብሰባዎች ስናደርግ የሆነውን አስታውሳለሁ፤ አንዲት ሴት መጥታ ከስብሰባው በኋላ ወደሚደረገው የጠያቂዎች ስብሰባ ልታመጣው ስላሰበችው ስለ ባሏ እንድንጸልይ ለመነችን። ብዙ ተጕዣለሁ፤ ብዙ ፈሪሳዊ ሰዎችንም አግኝቻለሁ፤ ይህ ሰው ግን ራሱን በማጽደቅ እጅግ ተሸፍኖ ስለ ነበር የወቀሳን መርፌ ጫፍ በየትም በኩል ልታስገባበት አትችልም ነበር። ሚስቱንም፦ «እምነትሽን በማየቴ ደስ ብሎኛል፤ ነገር ግን ወደ እርሱ ልንቀርብ አንችልም፤ እስከ ዛሬ ካየኋቸው ሰዎች ሁሉ ይበልጥ ራሱን የሚያጸድቅ ሰው እርሱ ነው» አልኋት። እርሷም፦ «ግድ ነው! እነዚህ ስብሰባዎች እርሱ ሳይለወጥ ቢያልቁ ልቤ ይሰበራል» አለች። እርሷም ማምጣቷን አላቋረጠችም፤ እኔም እርሱን ማየት ሊሰለቸኝ ምንም አልቀረኝ ነበር።

ነገር ግን የሠላሳ ቀኑ ስብሰባችን ሊያበቃ ሲቃረብ ወደ እኔ መጥቶ የሚንቀጠቀጥ እጁን በትከሻዬ ላይ አኖረ። ስብሰባዎቹ የሚደረጉበት ስፍራ ቀዝቃዛ ነበር፤ አጠገቡም የጋዝ መብራት ብቻ የበራበት አንድ ክፍል ነበር፤ እርሱም፦ «ለጥቂት ደቂቃዎች ወደዚህ ልትገባ አትችልምን?» አለኝ። ከብርድ የተነሣ የሚንቀጠቀጥ መሰለኝ፤ እኔም ይበልጥ ወደሚበርድ ስፍራ ለመሄድ ብዙም አልፈለግሁም ነበር። እርሱ ግን፦ «በቨርሞንት ግዛት ውስጥ ካሉ ሰዎች ሁሉ የከፋሁ እኔ ነኝ። እንድትጸልይልኝ እፈልጋለሁ» አለ። ነፍስ ገድሏል ወይም ሌላ አሰቃቂ ወንጀል ፈጽሟል ብዬ አሰብሁ፤ ስለዚህም፦ «በተለይ የሚያስጨንቅህ አንድ ኃጢአት አለን?» ብዬ ጠየቅሁት። እርሱም፦ «ሕይወቴ በሙሉ ኃጢአት ሆኖአል። ትዕቢተኛና ራሱን የሚያጸድቅ ፈሪሳዊ ሆኜ ኖሬአለሁ። እንድትጸልይልኝ እፈልጋለሁ» አለ። ጥልቅ የኃጢአት ወቀሳ ደርሶበት ነበር። ይህን ውጤት ሰው ሊያመጣው አይችልም ነበር፤ መንፈስ ቅዱስ ግን አመጣው። ከሌሊቱ ስምንት ሰዓት ገደማ ብርሃን በነፍሱ ላይ በራ፤ እርሱም በከተማይቱ የንግድ መንገድ ላይ ወዲያና ወዲህ እየተመላለሰ እግዚአብሔር ያደረገለትን ተናገረ፤ ከዚያን ጊዜ ጀምሮም እጅግ ትጉ ክርስቲያን ሆኖ ኖሮአል።

ጠያቂዎችን በመርዳት ረገድ ክርስቶስ ራሱ የተጠቀመባቸው ሌሎች አራት ክፍሎች አሉ። «እውነት እውነት እልሃለሁ፥ ሰው ዳግመኛ ካልተወለደ በቀር የእግዚአብሔርን መንግሥት ሊያይ አይችልም።» (ዮሐንስ 3:3)።

በሉቃስ 13:3 እንዲህ እናነባለን፦ «ንስሐ ባትገቡ ሁላችሁ እንዲሁ ትጠፋላችሁ።»

በማቴዎስ 18 ደቀ መዛሙርቱ በመንግሥተ ሰማያት ከሁሉ የሚበልጥ ማን እንደ ሆነ ለማወቅ ወደ ኢየሱስ በቀረቡ ጊዜ፣ አንድ ሕፃን ወስዶ በመካከላቸው እንዳቆመና እንዲህ እንዳለ ተነግሮናል፦ «እውነት እላችኋለሁ፥ ካልተመለሳችሁ እንደ ሕፃናትም ካልሆናችሁ፥ ወደ መንግሥተ ሰማያት ከቶ አትገቡም» (18:1-3)።

በማቴዎስ 5:20 ደግሞ ሌላ አስፈላጊ «ካልሆነ በቀር» አለ፦ «ጽድቃችሁ ከጻፎችና ከፈሪሳውያን ጽድቅ ካልበለጠ፥ ወደ መንግሥተ ሰማያት ከቶ አትገቡም።»

ሰው ወደ እግዚአብሔር መንግሥት ለመግባት ከመፈለጉ በፊት ለእርሷ የተገባ ሆኖ መዘጋጀት አለበት። ከታላቁ ወንድም ጋር ከውጭ ከመቅረት ይልቅ ከታናሹ ወንድም ጋር ወደ መንግሥቱ መግባትን እመርጣለሁ። ለእንደዚህ ያለ ሰው መንግሥተ ሰማያት ራሷ ሲኦል በሆነችበት ነበር። በታናሽ ወንድሙ መመለስ ደስ ሊለው ያልቻለ ታላቅ ወንድም ለእግዚአብሔር መንግሥት «የሚገባ» አይሆንም። ይህ ስናስበው የሚያስፈራ ነገር ነው፤ መጋረጃው ግን ሲወርድ እርሱን ከውጭ፣ ታናሹን ወንድም ደግሞ በውስጥ ይተዋል። አዳኙ በሌላ ሁኔታ የተናገረው ቃል ለእርሱ የሚስማማ ይመስላል፦ «እውነት እላችኋለሁ፥ ቀራጮችና ጋለሞቶች ወደ እግዚአብሔር መንግሥት በመግባት ይቀድሙአችኋል።» (ማቴዎስ 21:31)።

አንድ ጊዜ አንዲት ሴት ለልጅዋ አንድ ውለታ ልትጠይቀኝ መጣች። እርሷም፦ «በትምህርትህ እንደማልስማማ ልታስታውስ ይገባሃል» አለችኝ። እኔም፦ «ችግርሽ ምንድን ነው?» ብዬ ጠየቅኋት። እርሷም፦ «ታላቁን ወንድም የምትነቅፍበት መንገድ እጅግ የሚያስጠላ ይመስለኛል። እርሱ የተከበረ ጠባይ ያለው ሰው ይመስለኛል» አለች። እኔም ስትከራከርለት ለመስማት ፈቃደኛ እንደ ሆንሁ፣ ነገር ግን እንደዚያ ያለውን አቋም መያዝ የሚያስፈራ ነገር እንደ ሆነ፣ ታላቁ ወንድምም እንደ ታናሹ ሁሉ መለወጥ እንደሚያስፈልገው ነገርኋት። ሰዎች ስለ ግብረ ገብነታቸው ሲናገሩ፣ ሽማግሌው አባት አልገባም ያለውን ልጁን ሲለምን በደንብ እንዲመለከቱ ማድረግ መልካም ነው።

አሁን ግን ልንረዳው ወደሚገባን ወደ ሁለተኛው ወገን እንለፍ። ይህ ወገን የኃጢአት ወቀሳ የደረሰባቸውንና ከፊልጵስዩሱ የወኅኒ ጠባቂ እንደ ወጣው ያለ «እድን ዘንድ ምን ማድረግ ይገባኛል?» የሚል ጩኸት የሚወጣባቸውን ሰዎች ያጠቃልላል። ይህን የንስሐ ጩኸት ለሚጮኹ ሰዎች ሕግን መስጠት አያስፈልግም። በቀጥታ ወደዚህ መጽሐፍ ክፍል ማምጣታቸው መልካም ነው፦ «በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ እመን አንተና ቤተ ሰዎችህ ትድናላችሁ» (የሐዋርያት ሥራ 16:31)። ብዙዎች ፊታቸውን አጨፍግገው፦ «ማመን ምን እንደ ሆነ አላውቅም» ይሉሃል፤ ለመዳን ማመን እንዳለባቸው የሰማይ ሕግ ቢሆንም፣ እነርሱ ግን ከዚያ ሌላ ነገር ይጠይቃሉ። ምን እንደሚያምኑ፣ በማን እንደሚያምኑና እንዴት እንደሚያምኑ ልንነግራቸው ይገባናል።

በዮሐንስ 3:35 እና 36 እንዲህ እናነባለን፦ «አባት ልጁን ይወዳል ሁሉንም በእጁ ሰጥቶታል። በልጁ የሚያምን የዘላለም ሕይወት አለው፤ በልጁ የማያምን ግን የእግዚአብሔር ቍጣ በእርሱ ላይ ይኖራል እንጂ ሕይወትን አያይም።»

ይህ እንግዲህ ምክንያታዊ ይመስላል። ሰው ሕይወትን ያጣው ባለማመን ነው—የእግዚአብሔርን ቃል ባለማመን፤ እኛም ሕይወትን መልሰን የምናገኘው በማመን ነው—እግዚአብሔርን በቃሉ በመያዝ። በሌላ አነጋገር፣ አዳም በወደቀበት ስፍራ እንነሣለን። እርሱ በአለማመን ድንጋይ ተሰናክሎ ወደቀ፤ እኛ ደግሞ በማመን ተነሥተን ቀጥ ብለን እንቆማለን። ሰዎች ማመን አንችልም ሲሉ ምዕራፍና ቍጥሩን አሳያቸው፤ በዚህችም አንዲት ነገር ላይ አጥብቀህ ያዛቸው፦ «እግዚአብሔር በእነዚህ ስድስት ሺህ ዓመታት ውስጥ የገባውን ቃል አፍርሶ ያውቃልን?» ዲያብሎስና ሰዎች ሁልጊዜ ሲሞክሩ ኖረዋል፤ አንዲትም የተስፋ ቃል እንዳፈረሰ ግን ለማሳየት አልተሳካላቸውም፤ እርሱ ከተናገረው ቃል አንዲቱ ልትፈርስ ብትችል ኖሮ ዛሬ በሲኦል ታላቅ ፌሽታ በሆነ ነበር። ሰው ማመን አልችልም ቢል በዚህች አንዲት ነገር ላይ አጥብቆ መጠየቁ መልካም ነው።

ዛሬ ከገዛ ልቤ ይልቅ እግዚአብሔርን ማመን ይቀለኛል። «ልብ ከሁሉ ይልቅ ተንኰለኛ ነው፥ እጅግም ክፉ ነው፤ ማንስ ያውቀዋል?» (ኤርምያስ 17:9)። ከራሴ ይልቅ እግዚአብሔርን ማመን ይቀለኛል። የሕይወትን መንገድ ልታውቅ ብትወድ፣ ኢየሱስ ክርስቶስ የግል አዳኝ እንደ ሆነ እመን፤ ከትምህርቶችና ከሃይማኖት መግለጫዎች ሁሉ ተላቀቅና በቀጥታ ወደ እግዚአብሔር ልጅ ልብ ና። በደረቅ ትምህርት ስትመገብ ቆይተህ ከሆነ፣ በዚያ ዓይነት ምግብ ብዙ ዕድገት የለም። ትምህርቶች ለነፍስ ማለት፣ ለእራት ወደ ጋበዘኝ ወዳጅ ቤት የሚወስዱ መንገዶች ለሥጋ እንደ ሆኑ ናቸው። ትክክለኛውን ከያዝሁ ወደዚያ ያደርሱኛል፤ በመንገዶቹ ላይ ብቻ ብቀር ግን ረኃቤ ከቶ አይጠግብም። በትምህርቶች መመገብ በደረቅ ገለባ ለመኖር እንደ መሞከር ነው፤ ከሰማይ ከተላከው እንጀራ የማትካፈል ነፍስ በእርግጥ ከሲታ ሆና ትቀራለች።

አንዳንዶች፦ «ልቤ እንዴት ሊሞቅ ይችላል?» ብለው ይጠይቃሉ። በማመን ነው። እስክታምን ድረስ እግዚአብሔርን ለመውደድና ለማገልገል ኃይል አታገኝም።

ሐዋርያው ዮሐንስ እንዲህ ይላል፦ «የሰውን ምስክር ብንቀበል የእግዚአብሔር ምስክር ከእርሱ ይልቅ ይበልጣል፤ ስለ ልጁ የመሰከረው የእግዚአብሔር ምስክር ይህ ነውና። በእግዚአብሔር ልጅ የሚያምን በነፍሱ ምስክር አለው፤ በእግዚአብሔር የማያምን እግዚአብሔር ስለ ልጁ የመሰከረውን ምስክር ስላላመነ ሐሰተኛ አድርጎታል። እግዚአብሔርም የዘላለምን ሕይወት እንደ ሰጠን ይህም ሕይወት በልጁ እንዳለ ምስክሩ ይህ ነው። ልጁ ያለው ሕይወት አለው፤ የእግዚአብሔር ልጅ የሌለው ሕይወት የለውም» (1ኛ ዮሐንስ 5:9)።

የሰዎችን ምስክርነት ባንቀበል የሰው ጕዳይ ሁሉ በቆመ ነበር። የሰዎችን ምስክርነት ብንንቅ በተለመደው የኑሮ ግንኙነት እንዴት እንዘልቅ ነበር? ንግድስ እንዴት ይቀጥል ነበር? በአርባ ስምንት ሰዓት ውስጥ ማኅበራዊና የንግድ ጕዳዮች ሁሉ ቀጥ ብለው በቆሙ ነበር! የሐዋርያው ክርክር ዋና አሳብ ይህ ነው፦ «የሰውን ምስክር ብንቀበል የእግዚአብሔር ምስክር ከእርሱ ይልቅ ይበልጣል።» እግዚአብሔር ስለ ኢየሱስ ክርስቶስ መስክሮአል። ሰው ብዙ ጊዜ እውነት ያልሆነውን የሚናገሩትንና ሁልጊዜ ታማኞች ሆነው የማናገኛቸውን ባልንጀሮቹን ማመን ከቻለ፣ እግዚአብሔርን በቃሉ ይዘን ምስክርነቱን የማናምነው ስለ ምንድን ነው?

እምነት ምስክርነትን ማመን ነው። አንዳንዶች እንደሚነግሩን በጨለማ ውስጥ የሚደረግ ዝላይ አይደለም። እንደዚያ ቢሆንማ ከቶ እምነት ባልሆነ ነበር። እግዚአብሔር የሚያምነው ነገር ሳይሰጠው ማንንም እንዲያምን አይጠይቅም። የሚያምነው ነገር ሳትሰጠው ሰውን እመን ብሎ ማዘዝ፣ ያለ ዓይን እንዲያይ፣ ያለ ጆሮ እንዲሰማ፣ ያለ እግርም እንዲራመድ እንደ መጠየቅ ነው።

ወደ ካሊፎርኒያ ጕዞ በጀመርሁ ጊዜ የመንገድ መምሪያ መጽሐፍ ገዛሁ። ይህም የኢሊኖይን ግዛት ከለቀቅሁ በኋላ ሚሲሲፒን፣ ከዚያም ሚዙሪን እንደምሻገር፣ ወደ ኔብራስካ እንደምገባ፣ ከዚያም የሮኪ ተራሮችን አልፌ በሶልት ሌክ ሲቲ ወዳለው የሞርሞኖች መንደር እንደምደርስ፣ በሴራ ኔቫዳ በኩልም ወደ ሳን ፍራንሲስኮ እንደምገባ ነገረኝ። እየሄድሁ ሳለሁ የመምሪያ መጽሐፉ ትክክል ሆኖ አገኘሁት፤ ከመንገዱ ሦስት አራተኛውን ትክክል መሆኑን ካረጋገጥሁ በኋላ፣ ለቀረው ጕዞ አላምነውም ብል ኖሮ ምስኪን ተጠራጣሪ በሆንሁ ነበር።

አንድ ሰው ወደ ፖስታ ቤት የሚወስደውን መንገድ ሲያሳየኝ አሥር ምልክቶችን ቢሰጠኝ፣ እኔም ወደዚያ ስሄድ ዘጠኙን እንደ ነገረኝ ሆነው ባገኛቸው፣ ወደ ፖስታ ቤቱ እየተቃረብሁ እንደ ሆነ ለማመን በቂ ምክንያት ይኖረኛል።

በማመንም ከዚህ በፊት ኖሮኝ የማያውቀውን አዲስ ሕይወትን፣ ተስፋን፣ ሰላምን፣ ደስታንና ለነፍሴ ዕረፍትን ካገኘሁ፣ ራሴንም መግዛት ካገኘሁና ክፉን ለመቃወምና መልካምን ለማድረግ ኃይል እንዳለኝ ካወቅሁ፣ ወደ «መሠረት ያላትን፥ እግዚአብሔር የሠራትንና የፈጠራትን ከተማ» በሚወስደው ትክክለኛ መንገድ ላይ እንዳለሁ በቂ ማስረጃ አለኝ። በእግዚአብሔርም ቃል እንደ ተጻፈው ነገሮች ከሆኑና አሁንም እየሆኑ ከሆኑ፣ የቀረውም እንደሚፈጸም ለመደምደም በቂ ምክንያት አለኝ። ሰዎች ግን አሁንም ስለ መጠራጠር ይናገራሉ። ፍርሃት ባለበት እውነተኛ እምነት ሊኖር አይችልም። እምነት እግዚአብሔርን ያለ ቅድመ ሁኔታ በቃሉ መያዝ ነው። ፍርሃት ባለበት እውነተኛ ሰላም ሊኖር አይችልም። «ፍጹም ፍቅር ፍርሃትን አውጥቶ ይጥላል።» ሚስት ባሏን ብትጠራጠር ምንኛ ጐስቋላ በሆነች ነበር! እናትም ልጅዋ ከቤት ከሄደ በኋላ ከቸልተኝነቱ የተነሣ የልጅዋን ፍቅር የምትጠራጠርበት ምክንያት ቢኖራት ምንኛ ባዘነች ነበር! እውነተኛ ፍቅር ከቶ ጥርጣሬ የለበትም።

ለእምነት የግድ አስፈላጊ የሆኑ ሦስት ነገሮች አሉ—ማወቅ፣ መቀበል (መስማማት) እና የራስ ማድረግ።

እግዚአብሔርን ማወቅ አለብን። «እውነተኛ አምላክ ብቻ የሆንህ አንተን የላክኸውንም ኢየሱስ ክርስቶስን ያውቁ ዘንድ ይህች የዘላለም ሕይወት ናት» (ዮሐንስ 17:3)። ከዚያም በምናውቀው ነገር መስማማት ብቻ ሳይሆን እውነቱን አጥብቀን መያዝ አለብን። ሰው በመዳን ዕቅድ መስማማት ብቻ ቢሰጥ አያድነውም፤ ክርስቶስን አዳኙ አድርጎ መቀበል አለበት። እርሱን መቀበልና የራሱ ማድረግ አለበት።

አንዳንዶች የሰው ሕይወት በሚያምነው ነገር እንዴት ሊነካ እንደሚችል ሊገባቸው እንደማይችል ይናገራሉ። ነገር ግን ተቀምጠንበት ያለው አንድ ሕንፃ በእሳት እንደ ተያያዘ አንድ ሰው ቢጮኽ፣ በምናምነው ነገር ላይ ተመሥርተን እንዴት ፈጥነን እንደምንወጣ ተመልከት። በምናምነው ነገር ሁልጊዜ እንነዳለን፤ ልናስቀረው አንችልም። ሰውም እግዚአብሔር ስለ ክርስቶስ የሰጠውን ምስክር ቢያምን፣ ሕይወቱን በሙሉ ወዲያውኑ ይነካዋል።

ዮሐንስ 5:24ን ውሰድ። በዚያች አንዲት ቍጥር ውስጥ ነፍስ ሁሉ ለመዳን ልታርፍበት የሚበቃ እውነት አለ። የጥርጣሬን ጥላ እንኳ አታስተናግድም። «እውነት እውነት»—ይህም በእርግጥ በእርግጥ ማለት ነው—«እላችኋለሁ፥ ቃሌን የሚሰማ የላከኝንም የሚያምን የዘላለም ሕይወት አለው—አለው—፤ ከሞትም ወደ ሕይወት ተሻገረ እንጂ ወደ ፍርድ አይመጣም።»

እንግዲህ ሰው የኢየሱስን ቃል በእውነት ቢሰማና ልጁን የዓለም አዳኝ እንዲሆን በላከው በእግዚአብሔር በልቡ ቢያምን፣ ይህንንም ታላቅ መዳን አጥብቆ ይዞ የራሱ ቢያደርግ፣ የፍርድ ፍርሃት የለበትም። ወደ ታላቁ ነጭ ዙፋን በስጋት አይመለከትም፤ በ1ኛ ዮሐንስ 4:17 እንዲህ እናነባለንና፦ «በፍርድ ቀን ድፍረት ይሆንልን ዘንድ ፍቅር በዚህ ከእኛ ጋር ተፈጽሞአል፤ እርሱ እንዳለ እኛ ደግሞ እንዲሁ በዚህ ዓለም ነንና።»

ብናምን ለእኛ ኵነኔ የለም፤ ፍርድም የለም። ያ ከበስተ ኋላችን ነው፤ አልፎአልም፤ በፍርድም ቀን ድፍረት ይኖረናል።

ሕይወቱ በፍርድ ላይ ስለ ነበረ አንድ ሰው ያነበብሁትን አስታውሳለሁ። ተሰሚነት ያላቸው ወዳጆች ነበሩት፤ እነርሱም ችሎቱን አልፎ ፍርድ እንዲፈረድበት በሚል ቅድመ ሁኔታ ከንጉሡ ምሕረት አስገኙለት። ምሕረቱን በኪሱ ይዞ ወደ ፍርድ ቤቱ ገባ። ሕዝቡ በእርሱ ላይ እጅግ ተቈጥቶ ነበር፤ ዳኛውም ችሎቱ እርሱ ይህን ያህል ግድ ባለ መስጠቱ እጅግ እንደ ደነገጠ ተናገረ። ፍርዱ በተነገረ ጊዜ ግን ምሕረቱን አውጥቶ አቀረበና ነጻ ሰው ሆኖ ወጣ። እርሱ ምሕረት ተደርጎለታል፤ እኛም እንዲሁ። እንግዲያውስ ሞት ይምጣ፤ የምንፈራው ምንም የለም። በዓለም ያሉ መቃብር ቈፋሪዎች ሁሉ የዘላለምን ሕይወት የሚይዝ ያህል ሰፊና ጥልቅ መቃብር ሊቈፍሩ አይችሉም፤ በዓለም ያሉ የሬሳ ሣጥን ሠሪዎች ሁሉ የዘላለምን ሕይወት የሚይዝ ያህል ሰፊና ጥብቅ ሣጥን ሊሠሩ አይችሉም። ሞት አንድ ጊዜ እጁን በክርስቶስ ላይ ጭኖ ነበር፤ ዳግመኛ ግን ከቶ አይጭንም።

ኢየሱስ እንዲህ አለ፦ «ትንሣኤና ሕይወት እኔ ነኝ፤ የሚያምንብኝ ቢሞት እንኳ ሕያው ይሆናል፤ ሕያው የሆነም የሚያምንብኝም ሁሉ ለዘላለም አይሞትም» (ዮሐንስ 11:25፣ 26)። በራእይም ከሙታን የተነሣው አዳኝ ዮሐንስን፦ «ሕያውም እኔ ነኝ፥ ሞቼም ነበርሁ እነሆም፥ ከዘላለም እስከ ዘላለም ድረስ ሕያው ነኝ» እንዳለው እናነባለን (ራእይ 1:18)። ሞት ዳግመኛ ሊነካው አይችልም።

ሕይወትን የምናገኘው በማመን ነው። እንዲያውም አዳም ካጣው የሚበልጥ እናገኛለን፤ የተቤዠው የእግዚአብሔር ልጅ አዳም በገነት ሳለ ሊያስበው ከሚችለው ሁሉ የበለጸገና የከበረ ርስት ወራሽ ነውና፤ አዎን፣ ያም ርስት ለዘላለም ይኖራል—ከቶ አይወሰድበትም።

በገነት ከመኖር ይልቅ ሕይወቴ በእግዚአብሔር ከክርስቶስ ጋር ተሰውሮ መኖሩን እጅግ እመርጣለሁ፤ አዳም በዚያ አሥር ሺህ ዓመት ከኖረ በኋላም እንኳ ኃጢአት ሠርቶ ሊወድቅ ይችል ነበርና። አማኙ ግን እነዚህ ነገሮች እውን ቢሆኑለት ይበልጥ በደኅንነት ይኖራል። ተረት ሳይሆኑ እውነት እናድርጋቸው። እግዚአብሔር ተናግሮታል፤ ያም በቂ ነው። ዱካውን ልንከተል በማንችልበትም ስፍራ እንኳ እንታመነው። ባይብል ትሬዠሪ በተባለው መጽሔት ላይ ባነበብሁት በሚከተለው ቀላል ነገር ግን ልብ በሚነካ ታሪክ ውስጥ በትንሿ ማጊ ላይ የነበረው ያው መታመን እኛንም ያነሣሣን፦—

«ለጥቂት ቀናት ከቤት ርቄ ነበር፤ ወደ መኖሪያ ቤቴም እንደ ገና ስቀርብ፣ ገና ለብቻዋ መቀመጥ የጀመረችው ትንሿ ማጊ ታስታውሰኝ ይሆን ብዬ አሰብሁ። ትዝታዋን ለመፈተን እኔ እርሷን ማየት በምችልበት፣ እርሷ ግን እኔን በማታየኝ ስፍራ ቆምሁና በለመደችው ድምፅ፦ ‹ማጊ!› ብዬ ስሟን ጠራሁ። መጫወቻዎቿን ጥላ ክፍሉን ዙሪያውን ተመለከተች፤ ከዚያም ወደ መጫወቻዎቿ ዝቅ ብላ አየች። እንደ ገና፦ ‹ማጊ!› ብዬ ስሟን ደገምሁ፤ እርሷም ክፍሉን አንድ ጊዜ ደግማ ቃኘች፤ ነገር ግን የአባቷን ፊት ስላላየች እጅግ አዘነች፤ ቀስ ብላም ወደ ጨዋታዋ ተመለሰች። አንድ ጊዜ ደግሜ፦ ‹ማጊ!› ብዬ ጠራሁ፤ እርሷም መጫወቻዎቿን ጥላ እንባዋ እየፈሰሰ ድምፁ ወደ መጣበት አቅጣጫ እጆቿን ዘረጋች፤ ልታየው ባትችልም አባቷ በዚያ መኖር እንዳለበት ታውቅ ነበርና፤ ድምፁን ታውቅ ነበርና።»

እንግዲህ የማየትና የመስማት ኃይል እንዳለን የማመንም ኃይል አለን። ጠያቂዎች ማመን አንችልም የሚል አቋም መያዛቸው ፍጹም ሞኝነት ነው። ቢፈልጉ ይችላሉ። የብዙዎቹ ሰዎች ችግር ግን ስሜትን ከማመን ጋር ማያያዛቸው ነው። ስሜት ደግሞ ከማመን ጋር ምንም ግንኙነት የለውም። መጽሐፍ ቅዱስ፦ የሚሰማው፣ ወይም የሚሰማውና የሚያምን የዘላለም ሕይወት አለው አይልም። እንዲህ ያለ ነገር ከቶ የለም። ስሜቴን መቈጣጠር አልችልም። ብችል ኖሮ ከቶ አልታመምም፣ ራስ ምታትም ሆነ የጥርስ ሕመም አያገኘኝም ነበር። ሁልጊዜ ጤነኛ እሆን ነበር። እግዚአብሔርን ግን ማመን እችላለሁ፤ እግራችንን በዚያ ዓለት ላይ ካቆምን፣ ጥርጣሬና ፍርሃት ቢመጡ፣ ማዕበሉም በዙሪያችን ቢናወጥ፣ መልሕቁ አጥብቆ ይይዛል።

አንዳንድ ሰዎች ሁልጊዜ እምነታቸውን ይመረምራሉ። እምነት በረከቱን የሚቀበል እጅ ነው። ስለ አንድ ለማኝ ይህን ምሳሌ ሰምቻለሁ። ለዓመታት ሲለምን የምታውቀውን ሰው በመንገድ ብታገኘውና ገንዘብ ብትሰጠው፣ እርሱም፦ «አመሰግናለሁ፤ ገንዘብህን አልፈልግም፤ ለማኝ አይደለሁም» ቢልህ፦ «ይህ እንዴት ሆነ?» «ትናንት ማታ አንድ ሰው አንድ ሺህ ዶላር በእጄ ላይ አኖረልኝ።» «እውነት! ገንዘቡ ትክክለኛ መሆኑን እንዴት አወቅህ?» «ወደ ባንክ ወስጄ አስቀመጥሁት፤ የባንክ ደብተርም አግኝቻለሁ።» «ይህን ስጦታ እንዴት አገኘኸው?» «ምጽዋት ለመንሁ፤ ሰውየውም ካነጋገረኝ በኋላ አንድ ሺህ ዶላር አውጥቶ በእጄ ላይ አኖረልኝ።» «በትክክለኛው እጅህ ላይ እንዳኖረው እንዴት ታውቃለህ?» «ገንዘቡን እስካገኘሁ ድረስ በየትኛው እጄ ቢሆን ምን ግድ አለኝ?» ብዙ ሰዎች ክርስቶስን የሚይዙበት እምነት ትክክለኛው ዓይነት እንደ ሆነ ወይም እንዳልሆነ ሁልጊዜ ያስባሉ—እጅግ የሚበልጠው ግን ትክክለኛው ክርስቶስ እንዳለን ማረጋገጥ ነው።

እምነት የነፍስ ዓይን ነው፤ ማየቱ ፍጹም ሆኖ ሳለ ዓይኑ ትክክለኛው ዓይነት መሆኑን ለማየት ዓይኑን አውጥቶ ለመመርመር የሚያስብ ማን ነው? ራቤን የሚያጠግበው የመቅመስ ችሎታዬ ሳይሆን የምቀምሰው ነገር ነው። እንዲሁም ውድ ወዳጆች ሆይ፣ ለመዳናችን መንገድ የሚሆነው እግዚአብሔርን በቃሉ መያዝ ነው። እውነቱ ከመጠን በላይ ቀላል ሊደረግ አይችልም።

በኒው ዮርክ ከተማ የሚኖር፣ በሃድሰን ወንዝ አጠገብም ቤት ያለው አንድ ሰው አለ። ልጁና ቤተ ሰቧ ክረምቱን ከእርሱ ጋር ሊያሳልፉ ሄዱ፤ በወቅቱም ቀይ ትኩሳት ተነሣ። አንዲት ትንሽ ልጅ ከሌሎቹ ተለይታ እንድትቆይ ለብቻዋ ተገለለች። ሽማግሌው አያት በየማለዳው ወደ ሥራው ከመሄዱ በፊት ሄዶ የልጅ ልጁን፦ «ደኅና ሁኚ» ይላት ነበር። ከእነዚህ ቀናት በአንዱ ትንሿ ልጅ ሽማግሌውን በእጁ ይዛ ወደ ክፍሉ ማዕዘን ወሰደችው፤ አንዲትም ቃል ሳትናገር፦ «አያቴ፣ የቀለም ሳጥን እፈልጋለሁ» የሚል እንዲነበብ ትናንሽ ብስኩቶችን ያደረደረችበትን ወለል አሳየችው። እርሱም ምንም አልተናገረም። ወደ ቤት ሲመለስ ካፖርቱን ሰቀለና እንደ ልማዱ ወደ ክፍሉ ሄደ፤ ትንሿ የልጅ ልጁም ምኞቷ ተፈጽሞላት እንደ ሆነ ለማየት እንኳ ሳትመለከት ወደዚያው ማዕዘን ወሰደችው፤ በዚያም በዚያው ዓይነት፦ «አያቴ፣ ስለ ቀለም ሳጥኑ አመሰግናለሁ» ተጽፎ አየ። ሽማግሌው ልጅቱን ደስ ማሰኘቱን በምንም ዋጋ አያስቀረውም ነበር። ያ እምነት ነበር።

እምነት እግዚአብሔርን በቃሉ መያዝ ነው፤ አንዳች ምልክት የሚፈልጉ ሰዎች ሁልጊዜ ወደ ችግር ይገባሉ። ወደዚህ መድረስ ይገባናል፦ እግዚአብሔር ተናግሮታል—እንመነው።

አንዳንዶች ግን፦ እምነት የእግዚአብሔር ስጦታ ነው ይላሉ። አየርም እንዲሁ ነው፤ ነገር ግን መተንፈስ አለብህ። እንጀራም እንዲሁ ነው፤ ነገር ግን መብላት አለብህ። ውኃም እንዲሁ ነው፤ ነገር ግን መጠጣት አለብህ። አንዳንዶች ተአምራዊ የሆነ ስሜትን ይፈልጋሉ። ያ እምነት አይደለም። «እምነት ከመስማት ነው መስማትም በእግዚአብሔር ቃል ነው» (ሮሜ 10:17)። እምነት የሚመጣው ከዚያ ነው። ተቀምጬ እምነት እንግዳ በሆነ ስሜት ሾልኮ እስኪመጣብኝ መጠበቅ የእኔ ድርሻ አይደለም፤ የእኔ ድርሻ እግዚአብሔርን በቃሉ መያዝ ነው። የምታምነው ነገር ከሌለህ ደግሞ ልታምን አትችልም። ስለዚህ ቃሉን እንደ ተጻፈ ውሰደው፤ የራስህም አድርገው፤ አጥብቀህም ያዘው።

በዮሐንስ 6:47፣ 48 እንዲህ እናነባለን፦ «እውነት እውነት እላችኋለሁ በእኔ የሚያምን የዘላለም ሕይወት አለው። የሕይወት እንጀራ እኔ ነኝ።» እንጀራው በእጅህ አጠገብ አለ፤ ተካፈለው። በቤቴ በሺህ የሚቈጠሩ እንጀራዎች፣ ያን ያህል የተራቡ ሰዎችም ሲጠብቁ ሊኖሩ ይችላሉ። እንጀራው በዚያ መኖሩን ሊቀበሉ ይችላሉ፤ ነገር ግን እያንዳንዳቸው አንድ እንጀራ ወስደው መብላት ካልጀመሩ ረኃባቸው አይጠግብም። እንዲሁም ክርስቶስ የሰማይ እንጀራ ነው፤ ሥጋ በተፈጥሮአዊ ምግብ እንደሚመገብ ነፍስም በክርስቶስ መመገብ አለባት።

ሊሰጥም ያለ ሰው እርሱን ለማዳን የተወረወረ ገመድ ቢያይ ሊይዘው ይገባዋል፤ ይይዘውም ዘንድ ሌላውን ነገር ሁሉ መልቀቅ አለበት። ሰው ቢታመም መድኃኒቱን መውሰድ አለበት—መድኃኒቱን መመልከት ብቻ አይፈውሰውምና። ጠያቂው በክርስቶስ አምኖ፣ ብቸኛ ተስፋውም አድርጎ ካልያዘው በቀር ስለ ክርስቶስ ማወቁ አይረዳውም። በእባብ የተነደፉት እስራኤላውያን እባቡ ከፍ ብሎ እንደ ተሰቀለ አምነው ሊሆን ይችላል፤ ነገር ግን ባይመለከቱ ኖሮ በሕይወት ባልኖሩ ነበር (ዘኍልቍ 21:6-9)።

አንድ የእንፋሎት መርከብ ድርጅት ውቅያኖሱን እንደሚያሻግረኝ አምናለሁ፤ ሞክሬዋለሁና፤ ነገር ግን መሄድ የሚፈልገው ሌላ ሰው በእኔ እውቀት ላይ ተመሥርቶ ካልተንቀሳቀሰ ይህ አይረዳውም። እንዲሁም ስለ ክርስቶስ ማወቃችን በእርሱ ላይ ተመሥርተን ካልተንቀሳቀስን አይረዳንም። በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ ማመን ይህ ነው፤ በምናምነው ነገር ላይ መሥራት ነው። ሰው አትላንቲክን ለመሻገር ወደ እንፋሎት መርከብ እንደሚሳፈር፣ እንዲሁ ክርስቶስን ወስደን ነፍሳችንን ለእርሱ አሳልፈን መስጠት አለብን፤ እርሱም በእርሱ የሚታመኑትን ሁሉ ሊጠብቅ ተስፋ ሰጥቶአል። በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ ማመን በቀላሉ እርሱን በቃሉ መያዝ ነው።