የኩዌከሮች አጋጣሚዎች

በእኔ ዘመን የነበሩት ወዳጆች (ኩዌከሮች) «አጋጣሚዎች» የሚባሉ ነገሮችን የማድረግ ልማድ ነበራቸው። ይህ ቃል በእውነት ትርጉሙ፣ አሁን እንደምገምተው፣ ሸክም ሆኖባቸው የነበረውን አንድ «መልእክት» አውጥተው «አእምሮአቸውን የሚያሳርፉበት» አጋጣሚ ማግኘታቸው ነበር። በዚያን ዘመን ግን እንዲህ ያለ ተራ ማብራሪያ ፈጽሞ ወደ አእምሮዬ መጥቶ አያውቅም። «አጋጣሚ» እጅግ ምሥጢራዊ፣ በመለኮት የተሾመ ሥርዓት፣ በሰማይ አደባባዮች ከሚደረግ ጉባኤ ጋር የሚመሳሰል ነገር መስሎ ይታየኝ ነበር፤ በወጣትነት ሕይወቴም ትልቁ ናፍቆቴና ፍርሃቴ አንድ ሰባኪ ከእኔ ጋር «አጋጣሚ» እንዲኖረው ነበር።

በእንደዚህ ያሉ ጊዜያት ሰባኪው የልብህን እጅግ የተሰወሩ አሳቦች ለማየት በመለኮት ኃይል እንደሚችል፣ አንተ ብቻ እንደምታውቃቸው ተስፋ ያደረግሃቸውን የተሰወሩ ኃጢአቶችህንም ያለ ምሕረት በሚገልጥ እጅ እንደሚያጋልጥ ይታመን ነበር። ሰባኪዎቹ የወደፊቱን የማንበብ ኃይልም እንደ ተሰጣቸው ይታመን ስለ ነበር፣ የሚጠብቁህን ታላላቅ በረከቶች ወይም አስከፊ መከራዎች አስቀድመው ይናገራሉ ተብሎ ይጠበቅ ነበር። ስለዚህ አንድ «ተጓዥ ወዳጅ» ወደ ቤት መጥቶ «አጋጣሚ» እንዲደረግ ሲጠይቅ የነበረው ጉጉትና መነቃቃት እጅግ ከፍተኛ ነበር።

ሊገለጡ ስለሚችሉት ነገሮች የበረታው ፍርሃት ነበረ ወይስ ተስፋ፣ ለመናገር አስቸጋሪ ነው፤ ስሜታችን ምንም ይሁን ምን ግን ከቤተሰቡ አባላት አንድም ሰው፣ ከቤት ሠራተኞቹ ትንሹ እንኳ ቢሆን፣ ለመቅረት አይደፍርም ነበር። እንዲያውም አልፎ አልፎ ሁኔታዎች አንድ ሰው ቢቀር የተሻለ መስለው ሲታዩ፣ ሰባኪው ብዙ ጊዜ ይህ የተሰማው ይመስል ነበር፤ በአክብሮት ቃናም ሌላ ሰው አለመኖሩን ይጠይቅና የቀረው ሰው እስኪጠራ ድረስ «አጋጣሚውን» ለመቀጠል እንቢ ይል ነበር።

በእነዚህ «አጋጣሚዎች» ሰባኪው በዚያ ከተገኙት መካከል ስለ አንዳንዶቹ «ስለ ሁኔታቸው ይናገራል» ተብሎ ይጠበቅ ነበር፤ ትልቁ ጉጉትም ስለ ራስ ሁኔታ ይነገር ይሆን ወይ የሚለው ነበር።

ሰባኪው ስለ ሁኔታዬ ይናገር እንደ ሆነ ለማየት ምን ያህል በጉጉት፣ በተስፋና በፍርሃት እጠብቅ እንደ ነበር ቃላት ሊገልጹት አይችሉም፤ ነገር ግን እኔ እስከማስታውሰው ድረስ ይህ ታላቅ ሞገስ አንድም ጊዜ አልተሰጠኝም። አንድም ሰባኪ በተለየ ሁኔታ ሊያስተውለኝ ፈቅዶ አያውቅም፤ ብርሃኑን በጭፍን እየፈለገች እጇን የምትዘረጋ፣ ጉጉትና ረሃብ የያዛት አንዲት ነፍስ በዚያ መኖሯን ያስተዋለም አይመስልም ነበር፤ ለእርሷ ግን «በቀጥታ ከእግዚአብሔር» የመጡ ጥቂት ቃላት ከቃል በላይ የሆነ በረከት በሆኑላት ነበር።

እውነቱን ለመናገር፣ ስለ እኔ አንድ አስደናቂ ትንቢት ይነገራል ብዬ ሁልጊዜ እጠብቅ ነበር — ታላቅ ሰባኪ እንደምሆን፣ ለእግዚአብሔርም ታላቅ ሥራ እንደምሠራ። ጽድቅ ስለ ጐደለው ሁኔታዬ ሊገለጥ የሚችለውን ብፈራም፣ በተስፋ የምጠብቃቸው ትንቢቶች ክብር ከዚያ አብልጦ እንደሚካካስልኝ ይሰማኝ ነበር። ባልታሰበ ቅጽበት መለኮታዊው መነሣሣት ወርዶባቸው የምናፍቀው «መልእክት» ይነገረኝ ይሆናል በሚል ተስፋ፣ ወደ ቤታችን በመጡ «ተጓዥ ወዳጆች» አካባቢ እንዴት እንደምንከራተት በሚገባ አስታውሳለሁ።

መታወቅ ያለበት ነገር እነዚህ «አጋጣሚዎች» በምንም ዓይነት መንገድ አስቀድመው የሚዘጋጁ አለመሆናቸው ነው። ሁልጊዜ የሚጀምሩት በተሰበሰቡት ሰዎች ላይ በድንገት በሚወርድ ግርማ ያለው ጸጥታ ነበር፤ ይህም ጸጥታ በማንኛውም ጊዜ፣ እጅግ በማይመች ሰዓትም እንኳ ሊመጣ ይችል ነበር። የትም ይሁን፣ ምንም ነገር እየተደረገ ይሁን፣ ሁሉ ነገር ለእርሱ ቦታ መልቀቅ ነበረበት።

«አጋጣሚዎች» በምሽት የወዳጆች ጨዋታ መካከል፣ ወይም ምግብ እየተበላ ሳለ፣ ወይም ሰባኪው ቤተሰቡን ሲሰናበት፣ ወይም ከአንድ ሰው ጋር ሲንሸራሸር፣ ወይም ከአንድ ወዳጁ ጋር በአንድ ክፍል ለመተኛት ሲሄድ ሲመጡ አውቃለሁ። ብዙ ጊዜ እጅግ በማይመች ሰዓት ይመጡ ነበር፤ ነገር ግን ምንም ነገር እንዲያግዳቸው አይፈቀድም ነበር።

አንድ ጊዜ ሰባኪ የነበረችውን አክስቴን አጅቤ በበርሊንግተን፣ ኒው ጀርሲ፣ ወደሚገኝ የአንድ ወዳጅ ቤት ለጉብኝት በሄድንበት ጊዜ በአንዱ ላይ መገኘቴን አስታውሳለሁ። ሻንጣዎቻችንን አዘጋጅተን ጨርሰን ነበር፤ ወደ ባቡሩ ሊወስደን በበሩ ላይ በቆመው ሠረገላ ላይም ተከምረው ነበር። ከዚያም ቆመን አስተናጋጆቻችንን ስንሰናበት በድንገት ጸጥታ ወረደ፤ በአክስቴም ላይ «አጋጣሚ» መጣባት። እኔ ነጠላዋን ይዤ ለመሄድ በትዕግሥት ማጣት እየተቃጠልኩ ቆሜ ሳለሁ፣ እርሷ ሰዓትንም ሆነ ባቡርን ከምንም ሳትቆጥር ቆማ መልእክቷን ማድረስ ነበረባት። በዚያን ጊዜ ሙሉ ሴት ሆኜ ነበር፤ በእነዚህ «አጋጣሚዎች» መለኮታዊ ምንጭ ላይ የነበረኝንም እምነት በጥቂቱ አጥቼ ነበር፤ በመጨረሻም ወደ ባቡራችን በሄድን ጊዜ ስለ መረጠችው ያልተገባ ሰዓት ጥቂት ከመውቀስ ራሴን መግታት እንዳልቻልኩ አስታውሳለሁ። ነገር ግን ምንም ተንኰል በሌለበት እምነት፦ «ውድ ልጄ ሆይ፣ መሪዬን አለመታዘዝ አልችልም ነበር፤ አንቺም እንደምታዪው፣ እርሱ ለነገሩ ባቡሩን በጊዜ እንድንደርስ አድርጎናል» ብላ የመለሰችልኝ መልስ ዝም አሰኘኝ።

እነዚህን «አጋጣሚዎች» በራሳቸው የቀመሱ ሰዎች ካልሆኑ በቀር፣ እነርሱ በልጅነቴ የኩዌከር ሕይወት ላይ ያሳደሩትን ጥልቅ ተጽዕኖ ማንም ሊረዳው አይችልም። እስከ ዛሬም ድረስ፣ አንዳንድ ጊዜ እንደሚሆነው፣ በተሰበሰቡ ሰዎች ላይ ለቅጽበት በድንገት ጸጥታ ሲወርድ፣ በደመ ነፍስ የሚመጣብኝ የመጀመሪያው ድንጋጤ ይህ «አጋጣሚ» ይሆንና አንድ ሰው መስበክ ይኖርበት ይሆን የሚል ነው።

የእነዚህ «አጋጣሚዎች» ፍርሃትና አክብሮት የሚያሳድር ተጽዕኖ፣ በዚህ መንገድ ለሚነገሩት መልእክቶችም ይሰጥ የነበረው ፍጹም መተማመን፣ አሥራ ሰባት ዓመት ገደማ ሳለሁ አንዳንድ «እንግሊዛውያን ወዳጆች» በፊላደልፊያ ያሉትን ስብሰባዎቻችንን በጎበኙ ጊዜ ከሆነው ነገር በተሻለ ሊገለጥ አይችልም። እዚህ ላይ መናገር ያለብኝ፣ በ«ወዳጆች» ዘንድ በተለያዩ ስፍራዎች ያሉ ሰባኪዎች ሌሎች የአምልኮ ስብሰባዎችንና አካባቢዎችን፣ እነርሱ በራሳቸው ልዩ አባባል እንደሚሉት «ለእውነት አገልግሎት»፣ ለመጎብኘት «ሃይማኖታዊ ሸክም» የሚሉት እንዲኖራቸው ልማድ እንደ ነበረ ነው።

ሰባኪው ከሩቅ ስፍራ ባይመጣም እንኳ፣ እነዚህ ጉብኝቶች ለእኛ ለወጣቶቹ ሁልጊዜ ታላቅ ጉጉት የሚፈጥሩ ነበሩ። ከእንግሊዝ በመጡ ጊዜ ግን — እንግሊዝ ለእኛ የማናውቃት የግርማና የምሥጢር አገር ነበረች — አድናቆታችንና አክብሮታችን ወሰን አልነበረውም። «እንግሊዛውያን ወዳጆች» ከመላእክት ዓለም የመጡ እንግዶች ያህል ይመስሉን ነበር፤ ከእነርሱ አንዱ ቢያስተውላቸው ወይም ቢያነጋግራቸው፣ ይህን ዕድል ያገኙት ሰዎች ሰማይ ራሱ ወደ እነርሱ የወረደ ያህል ይሰማቸው ነበር።

የምናገርላቸውን እንግሊዛውያን ወዳጆች በፊላደልፊያ በቆዩበት ጊዜ ያስተናገዷቸው በፊልበርት ጎዳና ከቤታችን ትይዩ ይኖሩ የነበሩት ማርማዱክና ሣራ ኮፕ ነበሩ። ልጃቸው ማጂ የቅርብ ወዳጄ ነበረች፤ አንድ ቀን ጠዋትም ከ«እንግሊዛውያን ወዳጆች» አንዱ ባለፈው ምሽት ሁለታችንም ከምናውቀው አንድ ወጣት ጋር ስላደረገው አስደናቂ «አጋጣሚ» በታላቅ መደነቅ ተሞልታ ወደ እኔ መጣች።

እርሷም አንዳንድ ወዳጆች እንግሊዛውያኑን ወዳጆች ለማየት ጎራ ብለው እንደ ነበረ፣ በምሽቱም መካከል «አጋጣሚ» እንደ መጣባቸውና ከተጓዦቹ ወዳጆች አንዱ መስበክ እንደ ጀመረ ነገረችኝ። አጭር ምክር ከሰጠ በኋላ ይህን ወጣት ለይቶ እጅግ በሚያስደንቅ ሁኔታ ተናገረው፤ ወደ አገልግሎት እንዲገባ ከእግዚአብሔር ቀጥተኛ ጥሪ እንደ ተቀበለ ነገረው፤ ታላቅ ሰባኪ እንደሚሆንና «ለእውነት አገልግሎት» ወደ ሩቅ አገሮች እንደሚሄድም ትንቢት ተናገረለት።

ይህ ሁኔታ በእኔ ላይ ያሳደረውን ጥልቅ ስሜት እስከ ዛሬ ድረስ በግልጽ አስታውሳለሁ።

ለዚህ ወጣት መልእክቱን ያስተላለፈው ሰባኪ፣ ቀጥተኛ መልእክት ይሰጠኛል ብዬ ተስፋዬን ሁሉ የጣልኩበትና ተስፋዬ የከሸፈበት ሰው ነበር፤ አሁን ደግሞ በእኔ አስተያየት ከእኔ የበለጠ የሚገባው ስላልነበረ አንድ ወጣት፣ አንድ ሰባኪ ስለ እኔ እንዲተነብይልኝ ሁልጊዜ የምመኛቸውን እነዚያኑ ነገሮች ትንቢት ተናገረለት። «መለኮታዊው ሞገስ» እኔን አልፎ ከእኔ የበለጠ የሚገባው በእውነት በማይመስለኝ ሰው ላይ በማረፉ ጥልቅ የቅናት ሥቃይ እንደ ተሰማኝ እመሰክራለሁ። ቢሆንም ይህ ሁሉ የሕይወታችን ታላቅ ፍቅራዊ ጕዞ አካል ነበር፤ ደግሞም ወደፊት በአንድ በተባረከ «አጋጣሚ» ለእኔም ሊሰጠኝ የሚችልበት ዕድል ሁልጊዜ ነበረ፤ ለብዙ ቀናትም ስለዚሁ ጉዳይ ተሞልቼ እዞር ነበር።

ይህ ከሆነ ከአንድ ወይም ከሁለት ቀን በኋላ፣ ከአንዲት በጣም ልዩ ወዳጄ ጋር በሠረገላ እየተንሸራሸርኩ ነበር፤ እርሷም በታሪኬ በሌላ ክፍል እንደሚገለጠው፣ በአሥራ ስድስት ዓመቴ ለመንቃቴ ምክንያት የሆነችው ነበረች። በዚያን ጊዜ አሥራ ሰባት ዓመት ሊሞላኝ ጥቂት ቀርቶኝ ነበር፤ ወዳጄም ምናልባት ከእኔ በዘጠኝ ወይም በአሥር ዓመት ትበልጥ ነበር። እርሷን እጅግ አደንቃትና እወዳት ነበር፤ የሚያስደስተኝንም ነገር ሁሉ ሁልጊዜ በአዛኝ ጆሮዎቿ ውስጥ አፈስስ ነበር። በዚያን ቀን ስለዚሁ ጉዳይ ተሞልቼ ስለ ነበር፣ በራሴ ዓይን ያገኘውን ክብደት ሁሉ ሰጥቼ ታሪኩን በሙሉ በዝርዝር ነገርኳት። ወዳጄም በጥልቅ የተሳበች ትመስል ነበር፤ ስለ «መልእክቱ» ዝርዝርና ወጣቱን እንዴት እንደ ነካው ብዙ ጥያቄዎችን ጠየቀችኝ። ከጥቂት ሳምንታት በኋላ ከዚሁ ወጣት ጋር ለመጋባት መታጨቷን ነገረችኝ፤ በዚያ «አጋጣሚ» የተነገረው ትንቢት እንደሚፈጸም እርግጠኛ ስለ ነበረችና የወደፊት ሕይወቱ «ለእውነት አገልግሎት» በሚሆን ሥራ የተሞላ ከሚሆን ሰው ጋር መጣመር ታላቅ መብት እንደሚሆን ስለ ተሰማት፣ ለውሳኔዋ እኔ የነገርኳት ነገር ትልቅ ድርሻ እንደ ነበረው ተናዘዘችልኝ።

ያንን ወጣት የሕይወት ጉዞ በታላቅ ትኩረት ስከታተል ኖሬያለሁ፤ ምክንያቱም በትክክል ለእኔ መምጣት የነበረበትን መልእክት እርሱ እንደ ተቀበለ በዚያን ጊዜ ከመሰማት ራሴን መግታት አልቻልኩም ነበር፤ ደግሞም እኔን እጅግ ያስቀኑኝ ትንቢቶች በእርሱ ሕይወት ፈጽሞ አለመፈጸማቸውን መናዘዝ አለብኝ። አሁን ሁለታችንም አረጋውያን በሆንንበት ጊዜ፣ ሕይወቴ ከእርሱ ሕይወት ይልቅ ወደ ፍጻሜያቸው እጅግ እንደ ቀረበ ከማየት አልቀርም። እርሱ እጅግ ቅን፣ ሕሊናውን የሚጠብቅ፣ በጸጥታ መንገድም በእውነት ሃይማኖተኛ ሰው ሆኖ ኖሯል፤ ነገር ግን ፈጽሞ ሰባኪ አልሆነም፤ በሕዝብ ፊት የሚደረግ የክርስትና ሥራም አልሠራም። እኔ ግን፣ ሁልጊዜ እናፍቀው የነበረውና አስፈላጊ ነው ብዬ የማስበው ምንም ዓይነት «መልእክት» ወይም «ጥሪ» ሳይኖረኝ፣ ሰባኪ ሆንኩ፤ በብዙ አገሮችም «የጌታ የኢየሱስ ክርስቶስን የወንጌል የምሥራች» ለማወጅ ሞክሬአለሁ።

ስለዚህ በዚህ ጉዳይ «መልእክቱ» መግቢያ ያጣ ይመስላል። ነገር ግን በብዙ ሌሎች ጊዜያት ተመሳሳይ መልእክቶች እጅግ በሚያስደንቅ ሁኔታ ተፈጽመዋል፤ የእነዚህም ታሪኮች እምነታችንን እንዲያጸኑ ሁልጊዜ ይነገሩን ስለ ነበር፣ መልእክቶቹ የማይሳሳቱ መሆናቸውን በጥልቅ እያመንን ማደጋችን አያስደንቅም።

አንድ የኩዌከር ሰባኪ በአንድ «ስብሰባ» ወይም «አጋጣሚ» ላይ፣ በዚያ ለተገኘ አንድ ሰው ያ ሰው ብቻ የሚያውቀውን ነገር ሲገልጥለት፣ ወይም ስለ አንድ ሰው ወይም ስለ አንድ ማኅበረሰብ የወደፊት ሁኔታ በዚያን ጊዜ ምንም ምልክት ያልነበረውን ነገር ሲተነብይ፣ ያም ልክ እንደ ተነገረው ሲፈጸም ብዙ ጊዜ አውቃለሁ።

ይህ ስጦታ በሚያስደንቅ መጠን የነበራት የምትመስል አንዲት ሴት ወዳጅ አውቅ ነበር። አንድ ጊዜ በሳምንቱ መካከል በተደረገ ስብሰባ ፈጽሞ ለማያውቋት ጉባኤ እየሰበከች ሳለ በስብከቷ መካከል ቆም ብላ እንዲህ ማለቷን አስታውሳለሁ፦ «አንድ ወጣት ወደዚህ ክፍል ገብቷል፤ በኪሱም ታላቅ ኃጢአት ሊሠራባቸው ያሰበባቸውን አንዳንድ ወረቀቶች ይዟል። ዛሬ ከሰዓት በኋላ ወደ — (የምታርፍበትን ቤት ጠቀሰች) መጥቶ ቢያገኘኝ፣ ከችግሩ መውጫ መንገድ የሚያሳየው ከጌታ የተላከ መልእክት አለኝ።» ከዚያም ስብከቷን ካቆመችበት ቀጠለች፤ ስለ ሁኔታውም ከዚያ በላይ ምንም አልተናገረችም።

ይህን ነገር እስከ መጨረሻው ለመከታተል በጣም ጓጓሁ፤ በእርግጥም አንድ እንግዳ ወጣት በዚያው ከሰዓት በኋላ ሰባኪዋን ሊያገኛት እንደ መጣ ተረዳሁ፤ በኪሱም ሊመነዝረው እየሄደ የነበረ የተጭበረበረ ቼክ እንደ ነበረውና፣ በአጠገቡ ሲያልፍ ምን እንደ ሆነ ሊናገር የማይችለው አንድ ኃይል ወደ መሰብሰቢያ ቤቱ እንዲገባ እንዳደረገው ተናዘዘ። ስሙ አልተጠየቀም፤ አልተነገረምም፤ ነገር ግን የጌታ መልእክት ተነገረው፤ ወጣቱም የተጭበረበረውን ቼክ በሰባኪዋ ፊት ቀደደው፤ አዲስ ሕይወት ለመኖርም ቃል ገባ። ከጥቂት ዓመታት በኋላ ሰባኪዋ ዳግመኛ አገኘችው፤ የገባውንም ቃል እንደ ፈጸመ ተረዳች።

በሌላ ጊዜ ደግሞ ይህችው ሰባኪ በገጠር በአንድ የአጎቴ ልጅ ቤት አርፋ ሳለች፣ አንድ ቀን ጠዋት ቁርስ ለመብላት ወርዳ፣ ከዚያ ጥቂት ማይሎች ርቆ ለሚኖር አንድ ሰው መልእክት እንድትወስድ ጌታ በሌሊት እንደ ገለጠላት ተናገረች። ስም አልተሰጣትም፤ ልታገኘው ያለችው ሰው የት እንዳለ የሚጠቁም ምንም ምልክትም አልተሰጣትም፤ ነገር ግን የአጎቴ ልጅ በሠረገላው ቢወስዳት፣ በየትኛው አቅጣጫ እንዲሄዱ ጌታ እንደሚያሳያቸው እርግጠኛ እንደ ሆነች ነገረችው።

ስለዚህ ተነሥተው ሄዱ፤ ሰባኪዋም የሚሄዱበትን መንገድ አንዱን ከሌላው እያስከተለች ታመለክት ነበር፤ በመጨረሻም ከቤት ስድስት ማይል ያህል ርቀው፣ ሰባኪዋም ሆነች የአጎቴ ልጅ ምንም በማያውቁት የአገሩ ክፍል ሳሉ፣ በሩቅ የሚታይ አንድ ቤት አመለከተችና፦ «ቤቱ ያ ነው፤ በደረስን ጊዜ ሰውየውን በአትክልቱ ቦታ አገኘዋለሁ፤ አንተም በበሩ ላይ ልትጠብቀኝ ትችላለህ» አለች።

በዚህም መሠረት በዚያ ቤት ቆሙ፤ የአጎቴ ልጅ ሲጠብቅ ሰባኪዋ በቀጥታ በግቢው አልፋ ወደ አትክልቱ ቦታ ገባችና በዚያ ላገኘችው ሰው መልእክቷን ነገረችው። በራሱና በቤተሰቡ ላይ ታላቅ መከራ የሚያመጣ እጅግ የተሳሳተ ድርጊት ለመፈጸም እያሰበ እንደ ሆነ፣ ጌታ ግን ሊያድነው ፈቃደኛ እንደ ሆነ፣ ለማድረግ የወሰነውን ነገር ኃጢአትነትና አደጋ እንዲያይ ዓይኖቹን እንድትከፍት እንደ ላካትም ነገረችው።

ሰውየውም በጥልቅ ተነካ፤ ጥቂት ካመነታም በኋላ የተናገረችው ሁሉ እውነት እንደ ሆነ፣ ዕቅዱ ሊፈጸም የነበረውም በዚያው ቀን እንደ ነበረ፣ አሁን ግን ሊቀጥልበት እንደማይደፍር ተናዘዘ። በዚያውም ቅጽበት ተወው፤ እግዚአብሔር ለእርሱ እንደሚያስብ እንዲህ ያለ ግልጽ ምልክት ካየ በኋላ፣ ጉዳዩን ሁሉ በእርሱ እጅ እንደሚያስቀምጥና እርሱ እንዲያስተካክለው እንደሚታመነው ተናገረ።

ከዚያ በኋላ የሆኑት ነገሮችም ይህ በእርግጥ እንደ ተደረገና ሁሉ ነገር እርሱ ሊጠብቀው ከሚችለው እጅግ በተሻለ እንደ ተፈጸመ አረጋገጡ። ቦታ ቢኖር ተመሳሳይ የሆኑ በመቶዎች የሚቆጠሩ ታሪኮችን ልተርክ እችል ነበር፤ ነገር ግን እነዚህ ይበቃሉ። ቢሆንም እንደዚህ ያሉ እውነታዎች በፊታችን ሳሉ በእምነት የተሞላን መሆናችን የሚያስደንቅ እንዳልሆነ በቀላሉ ይገባል።

እስካገባሁ ድረስ፣ አገልጋይ ለእኔ ከተራ ወንዶችና ሴቶች ጎራ ፈጽሞ የተለየ ሰው፣ ከሌላ ዓለም የመጣ የሚመስል፣ ከሰው ልጅ የተለመዱ ድካሞች አንዳቸውም የሌሉበት፣ ለመለኮታዊ ሥራ የተለየና መለኮታዊ ሊባሉ የሚቀርቡ ባሕርያት የተሰጡት ፍጡር ነበር። ልጅ ሳለሁ በ«ስብሰባ» ተቀምጬ እመለከታቸው ነበር፤ እነርሱም ፊታቸውን ወደ ጉባኤው አዙረው በከፍተኛዎቹ አግዳሚ ወንበሮች ላይ በረጃጅም ረድፎች፣ ወንዶቹ በአንድ ወገን ሴቶቹም በሌላው ወገን ይቀመጡ ነበር፤ እኔም ለእኔ ባይታይም ራሳቸውን ይከብባል ብዬ እርግጠኛ የነበርኩበት የብርሃን አክሊል በየደቂቃው ሲገለጥ ለማየት እጠብቅ ነበር። አንዳንድ ጊዜም መጠበቅ ሲሰለቸኝ፣ በምመለከተው ነገር ሁሉ ዙሪያ የሚያንጸባርቅ ክበብ የሚመስል ነገር እስኪፈጠር ድረስ ዓይኖቼን አጥብቤ እጨፍን ነበር፤ ከዚያም ይህ ለማየት እጅግ የምናፍቀው የማይታየው የብርሃን አክሊል እንደ ሆነ ራሴን ለማሳመን እሞክር ነበር።

እያደግሁ ስሄድ እነዚህ ምናባዊ አሳቦች በእርግጥ ተዉኝ፤ ነገር ግን ለብዙ ዓመታት «የፊት ወንበር ወዳጆችን» አስደሳች ምሥጢርና ፍርሃት የተቀላቀለበት አክብሮት ይከባቸው ነበር፤ የአንድ «ተጓዥ አገልጋይ» መምጣትም በጉጉትና በሚጣፍጥ ተስፋ ይሞላኝ ነበር። ይህም በተለይ በአሥራ ስድስት ዓመቴ ከነቃሁ በኋላ እንደዚያ ነበር። ለዚያ ወጣት ያንን አስደናቂ መልእክት የሰጠውን ያንኑ አገልጋይ በሚመለከት በማስታወሻ ደብተሬ እንዲህ ብዬ ጻፍኩ፦ «አሥራ አንደኛው ወር፣ 29ኛው ቀን፣ 1848። ዛሬ ለረጅም ጊዜ ከሰማሁት ሁሉ እጅግ አስደሳች ዜና ሰማሁ። እንግሊዛውያኑ ወዳጆች፣ ውድ ቤንጃሚን ሲቦምና ሮበርት ሊንድሲ፣ እስከሚመጣው የመጀመሪያው ቀን ድረስ ወደ ከተማ ይመጣሉ ተብሎ ይጠበቃል። ኦ! እንዴት ያለ ደስታ ይሆናል! ደስታ! በመጀመሪያው ቀን የምሽት ስብሰባችን ላይ ይገኛሉ።

እልል! ኦ! እጅግ ደስ ብሎኛል፤ ራሴን መቆጣጠር እንኳ ያቅተኛል። ባለፈው ጊዜ እዚህ በነበሩበት ወቅት ከነበርኩት እጅግ የተለየሁ ነኝ።

*ከተለበጠው ከውጭ ገጽታ ይልቅ ጠልቆ ነቅቶ ያለው ዓይኔ አይቷል፤ ከጠባቡ የአሁን ዘመን ባሻገር ጉዞዬ ርቋል።

በሕይወት ባዶ ራእዮች መካከል የጊዜን ግርማዊ ኮቴ፣ የሌላውንም ዓለም ለስላሳ ምሥጢራዊ ድምፆች ሰምቻለሁ።

የሕልውና ምሥጢር ሁሉ በመንፈሴ ላይ ተጭኗል፤ በጥፋት ውኃ ዘመን እንደ ተንከራተተችው ርግብ፣ የሚያርፉበት ስፍራ የማያገኙ አሳቦች።»* እነዚህ በመንፈስ የሚመሩ ወዳጆች ያለፍኩበትን ሁሉ በውስጣዊ መገለጥ እንደሚያውቁ ሙሉ በሙሉ ጠብቄ ነበር፤ በእርግጥም ለእኔ በቀጥታ ከእግዚአብሔር የመጣ መለኮታዊ መልእክት ይኖራቸዋል ብዬ ተስፋ አደረግሁ። የተናፈቀው የመጀመሪያው ቀን ደረሰ፤ እኔም በፍርሃትና በሚጣፍጥ ጉጉት ተሞልቼ ከወንድሜ ጋር ወደ ስብሰባ ሄድኩ። ነገር ግን ወዮ! ሁልጊዜ በእኔ ላይ እንደሚሆነው፣ ተስፋዬ እንዲከሽፍ ተፈርዶብኝ ነበር። ቢሆንም ሌላ ጊዜ ሊመጣ ይችል ነበር፤ እኔም በተስፋ ኖርኩ።

የወጣትነት ሕይወቴን ፍቅራዊ ጕዞ ያደረገው ይህ ከእግዚአብሔር ቀጥተኛ ቃል የመጠበቅ የማያቋርጥ ተስፋ ነበር፤ የኩዌከር እምነት በእኔ ዘመን በነበሩ ወጣቶች ላይ ከነበረው ታላቅ ተጽዕኖ ምሥጢሮች አንዱም ይኸው እንደ ነበረ እርግጠኛ ነኝ።

ነገር ግን ከዚህ በመንፈስ መነሣሣት ከሚደረግ ስብከት በቀር፣ ከማኅበራችን የተቀበልነው ግልጽ የሆነ ሃይማኖታዊ ትምህርት እጅግ ጥቂት ነበር። ቀደም ብዬ እንደ ተናገርኩት፣ የሰንበት ትምህርት ቤቶችም ሆኑ የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት ክፍሎች አልነበሩንም፤ አስተምህሮዎችና ቀኖናዎችም፣ ቢያንስ ለእኔ፣ ፈጽሞ የማይታወቁ ነገሮች ነበሩ። የሃይማኖት ትምህርት መጠይቅ (ካቴኪዝም) አልነበረንም፤ አሥርቱ ትእዛዛት እንኳ አልተማርንም፤ ምክንያቱም በክርስቶስ ለተሻረው ለአሮጌው የአይሁድ ሥርዓት እንደሚገቡ ይታሰብ ነበር።

ይህ በቀጥታ ተነግሮኝ ያውቃል ብዬ አላስብም፤ ነገር ግን በልጅነቴ አሥርቱ ትእዛዛት ልክ እንደ ጌታ ጸሎት ለ«ቅንጡ» እና ለ«ዓለማዊ» ሰዎች ጥቅም የተሰጡ ናቸው የሚል ግልጽ ስሜት ነበረኝ። በሆነ መንገድ ለውጭው ዓለም ብቻ (ማለትም ወዳጆች ላልሆኑት ሁሉ) የተሰጡ እንደ ሆኑ ይሰማኝ ነበር፤ እነርሱ ምናልባት መልካም ሆነው እንዲኖሩ ውጫዊ ትእዛዛት ያስፈልጓቸው ይሆናል፤ እኛ ወዳጆች ግን ከጥልቅ ምክንያቶች የተነሣ መልካም መሆን ነበረብን። ይህ የሆነው የ«አሥርቱ ትእዛዛት» ግብረ ገባዊ ትምህርት አስገዳጅነቱ ስለ ቀረ አልነበረም፤ ነገር ግን ወዳጆች ይህ ትምህርት በክርስቶስ ሥርዓት አዲሶቹ ትእዛዛት ውስጥ እጅግ በሙላት እንደ ተሰጠ ያምኑ ነበር፤ እነዚህም በድንጋይ ጽላት ወይም በመጽሐፍ ገጾች እንኳ ሳይሆን በልባችን መንፈሳዊ ጽላት ላይ የሚጻፉ ነበሩ።

ወዳጆች በክርስቶስ ስለ ሆንን ከውጭ በሆነ ሕግ ሳይሆን ከውስጥ በሆነ ሕግ መመራት እንዳለብን ያምኑ ነበር፤ ለእነርሱም በመንፈስ ለሚመሩ ሰዎች «ሕግ የለም» መባሉ ቃል በቃል እውነት ነበር። በውስጥ የሚኖረው መንፈስ ፍሬ የግድ የሕግ ፍጻሜ እንደሚሆን፣ ስለዚህም ውጫዊ ሕግ እንደማያስፈልግ ያስተምሩ ነበር፤ ልቡ ቅን የሆነ ሰው ከማጭበርበር የሚጠብቀው ሕግ እንደማያስፈልገው ሁሉ፣ አንድ ሰው በእውነት ክርስቲያን ከሆነ እንደ ክርስቲያን እንዲመላለስ የሚያስገድደው ሕግ አያስፈልገውም። ይህን የሚያደርገው ከውስጣዊ ሕይወቱ በሚመነጭ ግፊት ነው።

የጥንቶቹ ወዳጆች እግዚአብሔር ልብን ከያዘ ስለ በጎ ፈቃዱ መፈለግንም ማድረግንም በእኛ እንደሚሠራ፣ ስለዚህም ውጫዊ ሕግ ትርፍ ነገር እንደሚሆን ሙሉ በሙሉ ያምኑ ነበር። ስለዚህም ለዚህ ውስጣዊ መለኮታዊ ሥራ ራሳችንን እንድንሰጥና በልባችን የመንፈስ ቅዱስን ድምፅ እንድናዳምጥ ታዘዝን፤ ይህ ድምፅ በተሰማ ጊዜም ያለ ምንም ጥያቄ በታማኝነት መታዘዝ እንዳለበት ተማርን።

ይህን «ውስጣዊ ድምፅ» በማንኛውም ወይም በሁሉም ጊዜ፣ ስለ ሁሉም ነገር እንድንሰማ መጠበቅ ነበረብን፤ ነገር ግን በተለይ መላው ጉባኤ «በጌታ ፊት» በጸጥታ በሚቀመጥበት «ለአምልኮ በምናደርጋቸው ስብሰባዎች» ላይ እንድንጠብቀው እንበረታታ ነበር።

የኩዌከሮች ስብሰባዎች ሁልጊዜ የሚደረጉት በዚህ በጸጥታ የመጠበቅ መሠረት ላይ ነበር፤ ይህም በጸጥታው ውስጥ መንፈስ ቅዱስ ለእያንዳንዱ ነፍስ በቀጥታ የሚናገርበት ዕድል እንዲያገኝ ነበር። ወዳጆች በስብሰባዎቻቸው ውስጥ የማይታየውን ነገር ግን ሕያው የሆነውን የክርስቶስን መገኘት ያውቁ ነበር፤ «አገልግሎቱን እንዲመራ» ወይም በነፍሳቸውና በማይታየው አስተማሪያቸው መካከል መካከለኛ እንዲሆን የተለየ ማንም ሰው አልነበረም። ማንም ሰው፣ «እውቅና ያገኘ አገልጋይ» እንኳ ቢሆን፣ የመንፈስ ቀጥተኛና ቅጽበታዊ ምሪት ካልተሰማው በቀር ጸጥታውን ሊሰብር አይችልም ነበር፤ በዚያ ምሪት ሥር ግን ማንም ሰው፣ እጅግ ድሀ የሆነች ልብስ አጣቢ ወይም ትንሹ ሕፃን እንኳ ቢሆን፣ «መልእክቱን» ሊያደርስ ይችል ነበር።

ምን ሊሆን እንደሚችል፣ ወይም ማን — ምናልባትም እኛ ራሳችን — ለመሳተፍ «ሊመራ» እንደሚችል ፈጽሞ ስለማናውቅ፣ ይህ ለስብሰባዎቻችን ምሥጢራዊና እንዲያውም አስደናቂ ሳቢነት ሰጣቸው።

ቢሆንም በማንኛውም ስብሰባ ልዩ ነገር ወደ እኔ መጥቶ ያውቃል ማለት አልችልም። አልፎ አልፎ ለእኔ ሁኔታ የሚስማማ የሚመስል ስብከት ይሰበክ ነበር፤ ነገር ግን በእውነት ልቤን ለመንካት የሚያስችል ያህል ጎልቶ አያውቅም፤ አልፎ አልፎም በአንድ ምሥጢራዊ ተጽዕኖ ልቤ፣ እንደሚባለው፣ «ይራራ» ነበር፤ ለጥቂት ጊዜም እግዚአብሔር ለካስ ያስብልኛል፣ ይረዳኛልም የሚል ስሜት ይሰማኝ ነበር። በአጠቃላይ ግን «ስብሰባዎቼ» በአብዛኛው አየር ላይ ግንቦችን በመገንባት ያልፉ ነበር፤ ይህም እጅግ ስሕተት እንደ ሆነ የሚሰማኝ፣ ነገር ግን ልቋቋመው የማልችለው መስሕብ የነበረው ሥራ ነበር።

የሚገርመው፣ እነዚህ የቀን ሕልሞች የወጣትነት የአየር ላይ ግንቦች በአብዛኛው እንደሚሆኑት የፍቅር ታሪክ መልክ ይዘው አያውቁም፤ ይህም ልብ ወለድ መጻሕፍትን እንዳነብ ፈጽሞ ስላልተፈቀደልኝና ስለ መፋቀር ምንም ሰምቼ ስለማላውቅ ይመስለኛል። ነገር ግን ሁልጊዜ ራሴን እጅግ አስደናቂና ታላቅ፣ በሚያዩኝ ሁሉ የምደነቅ አድርጌ እስል ነበር። አንዳንድ ጊዜ አንደበተ ርቱዕነቷ ዓለም ከተፈጠረ ጀምሮ የነበሩትን ሰባኪዎች ሁሉ የሚበልጥ ሰባኪ እሆን ነበር፤ አንዳንድ ጊዜ ከዚህ በፊት ከተፈለሰፉት ሁሉ የሚበልጡ አስደናቂ ማሽኖችን የምትፈለስፍ እሆን ነበር፤ ብዙውን ጊዜ ግን ዓለም ካወቃቸው ሁሉ እጅግ አስደናቂ ዘፋኝ እሆን ነበር።

በትዝታዬ ከሌሎቹ ሁሉ ይበልጥ ጎልተው የሚታዩኝ «ስብሰባዎች» በአሥራ አራተኛ ዓመቴ በአንድ ልዩ ክረምት የነበሩት ናቸው፤ በዚያን ጊዜ ሁሉንም የሚያስደምምና ዓለምን ከእግሬ በታች የሚያመጣ ታስቦ የማይታወቅ የዘፈን ስጦታ ለራሴ ሰጠሁ። በቀን ሕልሞቼ ለምን ዘፈንን እንደ መረጥኩ ማሰብ አልችልም፤ ምክንያቱም በኩዌከሮች ዘንድ የተከለከለ ዓለማዊነት ነበረ፤ በሕዝብ ፊትም ሆነ በግል ብዙም የሰማሁት ነገር አልነበረም። እኔ ራሴም ምንም ዓይነት የሙዚቃ ችሎታ ፈጽሞ ስለሌለኝ በሕይወቴ ሙሉ አንዲት ድምፅ እንኳ ለመዘመር፣ ወይም አንዱን ዜማ ከሌላው ለመለየት እንኳ አልቻልኩም። ነገር ግን እንደዚያ ነበር፤ በብዙ ረጅም ስብሰባዎች ውስጥ ከእናቴ ጎን በአግዳሚ ወንበሩ ላይ እቀመጥ ነበር፤ በውጭ ጨዋ ትንሽ ኩዌከር ልጃገረድ፣ በውስጥ ግን ታላቅ ፕሪማ ዶና (ራሴን እንዲህ ብዬ ባልጠራም)፣ ሞኝ ትንሽ ልቤ ሁሉ በመድረክ ላይ ባገኘሁት የድል ክብር እየተነፋ ሊፈነዳ ሲደርስ — መድረክ ግን ከቶ አይቼው እንኳ የማላውቀው ቦታ ነበር!

አንዳንድ ጊዜ ግን ሕሊናዬ በቀን ሕልሞቼ እንድዝናና አይፈቅድልኝም ነበር፤ ያን ጊዜም «ስብሰባዎቼ» ከሚባዝኑ አሳቦች ጋር በሚደረግ ከንቱ ትግል፣ ወይም ሊገታ የማይችለውን የእንቅልፍ ፍላጎት ለመቋቋም በሚደረግ ከንቱ ጥረት ይሞሉ ነበር፤ ምክንያቱም «በስብሰባ ላይ መተኛት» ለሁላችንም ከውርደቶች ሁሉ የከፋ ነው ለማለት ይቻል ነበር።

እነዚያ ረጃጅም፣ ግርማ ያላቸው፣ ሰፊ የጸጥታ ጊዜያት የነበሩባቸው፣ ስብከቶቻቸውም — ሲኖሩ — በቀጥታ ብዙም የማይማርኩኝ የነበሩ ስብሰባዎች በአጠቃላይ ለሃይማኖታዊ አስተዳደጌ ጠቃሚ ክፍል ነበሩ ወይስ አልነበሩም፣ ለመናገር ዝግጁ አይደለሁም። ነገር ግን አንድ ነገር እርግጥ ነው፤ ከስብሰባዎቻችን ስብከት፣ ወይም ከሽማግሌዎቻችን ንግግር፣ ወይም በዙሪያችን ከነበረው ድባብ፣ በትዝታዬ ጎልተው የሚታዩ አንዳንድ ጠንካራ ስሜቶች በውስጤ ተቀርጸዋል።