ውቡ የእግዚአብሔር ፈቃድ

ዓይኖቼ ስለ እግዚአብሔር ፍጹም ቸርነትና ራስ ወዳድ አለመሆን አዲስ በመከፈታቸው፣ ለፈቃዱ የነበረኝ አመለካከት ሙሉ በሙሉ ተለወጠ። ቀደም ሲል የእግዚአብሔርን ፈቃድ በእኔ ላይ እንደ ተነሣ ነገር እመለከተው ነበር፤ አሁን ግን ሙሉ በሙሉ ለእኔ እንደ ሆነ አገኘሁ። እንደ ጨካኝ ነገር እፈራው ነበር፤ አሁን ግን በደስታ እንደምቀበለው ነገር አየሁት። ፈቃዱ ለመቅጣት በእኔ ላይ የሚወርድ የጥብቅነቱ አስፈሪ መሣሪያ እንደ ሆነ አስብ ነበር። አሁን ግን ወደ ሕይወቴ እጅግ ደግና መልካም የሆነውን ብቻ የሚያመጣ የፍቅሩ ርኅሩኅ መሣሪያ እንደ ሆነ አየሁት።

የፍጹምና ራስ ወዳድ ያልሆነ ፍቅር ፈቃድ መልካም ብቻ ሊሆን እንደሚችል ተገነዘብኩ፤ እግዚአብሔርም ዕውቀትን ሁሉና ጥበብን ሁሉ ያለው በመሆኑ፣ ፈቃዱ — በራሱ ባሕርይ — ዓለማት ሊያቀርቡ ከሚችሉት ሁሉ የሚበልጥ መልካም ነገር መሆን አለበት። ያ ውብና ራስ ወዳድ ያልሆነ ፈቃድ በእኛም ውስጥ ለእኛም ፍጹም ሆኖ ከመፈጸሙ የሚበልጥ ብፅዕና ለማናችንም ሊመጣ አይችልም።

አንዳንድ ጊዜ ራሴን በእግዚአብሔር ፈቃድ ውስጥ መሰወሬ ምንም ጉዳት ሊደርስብኝ ወደማይችልበት፣ ወደማይደፈር የፍቅርና የጥበቃ ምሽግ እንደ መግባት ነበር። በሌላ ጊዜ ደግሞ እጅግ ለስላሳ በሆነ የላባ አልጋ ውስጥ እንደ መስመጥና በፍጹም ሰላም እንደ ማረፍ ነበር። ስለ እግዚአብሔር ፈቃድ ውበት፣ ርኅራኄ፣ ልግስናና ወሰን የሌለው ቸርነት ማየት የጀመርኩትን ሁሉ ፈጽሞ በቃላት ልገልጸው አልችልም። በጣፋጭነቱ በእውነት ተደሰትኩ።

ይህ ማለት ሕይወት ከመከራ ነጻ ይሆናል ማለት አልነበረም፤ ጠቢብና አፍቃሪ ፈቃድ መከራዎችን አስፈላጊ የፍቅር ስጦታዎች አድርጎ ሊያያቸው ይችላልና። በእያንዳንዱ ችግር ውስጥ የመለኮትን እጅ መለየቴም ግድ አልነበረም። እግዚአብሔር በሁሉ ስፍራ የሚገኝ ከሆነ በመከራዎቼም ውስጥ መገኘት እንዳለበት — በዚያም ካለ ሊረዳና ሊባርክ በዚያ እንዳለ — ቀላሉ ማስተዋሌ ነገረኝ።

ልምምዶቻችን በእርግጥ ደስታዎች ወይም ሐዘኖች መሆናቸውን ለመፍረድ በቂ ጥበብ የለንም፤ ጌታ ግን ያውቃል። ወሰን በሌለው፣ ራስ ወዳድ ባልሆነ ፍቅርም ስለሚወደን፣ ከባድ፣ ጨካኝ ወይም ክፉ የሚመስሉትን ነገሮች እንኳ ለታላቁ መልካማችን በአንድነት እንዲሠሩ ከማድረግ ሊያቅተው አይችልም — በቃሉ ትክክለኛ ትርጉም ሊያቅተው አይችልም። «ሊያቅተው አይችልም» የምለው፣ እንደዚህ ያለ አምላክ በሌላ መንገድ ሊሠራ ይችላል ብሎ ማሰብ የማይቻል ስለ ሆነ ነው።

መከራውን የሚጀምረው ማን እንደሆነ — የሰው ክፋት፣ የመንፈሳዊ ክፋት ኃይል ወይም የራሳችን ሞኝነት — ምንም ለውጥ አያመጣም። እግዚአብሔር ወደ እኛ እንዲደርስ ከፈቀደ፣ በዚያው ፈቃዱ መከራውን የራሱ ያደርገዋል፤ ነፍሳችንን በሌላ መንገድ ልንደርስባቸው ወደማንችላቸው በረከቶች የሚወስድ የፍቅር ሰረገላ አድርጎ ይለውጠዋል። በእግዚአብሔር ፈቃድ ምሽግ ውስጥ ለሚኖር ክርስቲያን «ሁለተኛ ምክንያቶች» የሉም፤ የምሽጉ መለኮታዊ ጠባቂ በሩን ካልከፈተ በቀር ምንም ነገር ወደዚያ ምሽግ ሊገባ አይችልም።

በሩን ሲከፍት ደግሞ፣ ያንን ነገር ለዘላለማዊ መልካማችን የራሱ አድርጎ ተቀብሎታል ማለት ነው።

ዮሴፍ በወንድሞቹ ክፋት ወደ ግብፅ ተሸጠ፤ እግዚአብሔር ግን ጭካኔያቸውን ወደ ድል የወሰደው ሰረገላ አደረገው። ስለዚህ ፀሐይ ነገ እንደምትወጣ ከምናውቀው ይበልጥ በዚህ እርግጠኞች መሆን እንችላለን፦ የእግዚአብሔር ፈቃድ ለእኛ በዓለማት ውስጥ ካሉት ነገሮች ሁሉ እጅግ ውብ ነው— ሁልጊዜ የተሻለ ስለሚመስል ሳይሆን፣ የወሰን የሌለው ፍቅር ፈቃድ በመሆኑ ከሁሉ የተሻለ ከመሆን በቀር ሌላ ሊሆን ስለማይችል ነው።

የፌበርን ውብ መዝሙር ያለማቋረጥ እዘምር ነበር፦ «ጣፋጭ የአምላክ ፈቃድ ሆይ፣ አመልክሃለሁ፤ መንገዶችህንም ሁሉ አደንቃለሁ፤ በሕይወቴ ዘመን ቀን በቀን፣ አንተን ይበልጥ እወድሃለሁ።»

በልምምድ ብዙ ጊዜ እውነት ሆኖ ስላገኘሁት በተለይ ያስደስተኝ አንድ ስንኝ ነበር፦ «መጠራጠር ምን እንደሆነ አላውቅም፤ ልቤ ሁልጊዜ ፈክቷል፤ ምንም አልሰጋም፣ የመጣው ቢመጣ፣ ሁልጊዜ ፈቃድህ ይፈጸማልና።»

ይህንን በጥልቅና በተግባር ለመጀመሪያ ጊዜ የተገነዘብኩት የምወዳት ሴት ልጄ ከተወለደች ከሦስት ቀናት በኋላ ነበር — በማይነገር ናፍቆት የጓጓሁላት፣ ለሰው እንክብካቤ ከተሰጡት ሁሉ እጅግ የከበረ ሀብት መስላ የታየችኝ ልጅ ነበረች።

አስታማሚዬ በድንገት ታማ ለመሄድ ተገደደች፤ ስለዚህ መልኳን ያላመንኩትንና አለማወቋ ግልጽ የሚመስለውን አንዲት እንግዳ ሴት ማምጣት ግድ ሆነብን። በዚያን ጊዜ የሠለጠኑ አስታማሚዎች እጅግ ጥቂት ነበሩ፤ ይህችም ፈጽሞ ብቃት እንደሌላት ተሰማኝ። የከበረችውን ልጄን እንድትነካት እንኳ መታገሥ አቃተኝ፤ ሆኖም ልጄን ራሴ እንድንከባከብ አልተፈቀደልኝም ነበር።

ክረምት ነበር፤ በክፍሌ ምድጃ ላይም የሚንበለበል የእንጨት እሳት ይነድ ነበር። አስታማሚዋ በመጣችበት የመጀመሪያው ምሽት አልጋዬ ላይ ካስተኛችኝ በኋላ ልጄን ጭኗ ላይ አድርጋ ከእሳቱ አጠገብ ተቀመጠች። ብዙም ሳይቆይ ጮክ ብላ እያንኮራፋች ከባድ እንቅልፍ ወሰዳት፤ እኔም ስነቃ ሕፃኔ ባዘነበሉት ጉልበቶቿ ላይ ለነበልባሉ በአደገኛ ሁኔታ ቀርባ ተኝታ፣ የአስታማሚዋም ራስ ከላይዋ በአደገኛ ሁኔታ አቀርቅሮ አየሁ።

ድምፄ ደካማ ስለ ነበር ልቀሰቅሳት አልቻልኩም። ትንሿ ልጄ በማንኛውም ቅጽበት ተንከባላ ወደ እሳቱ ስትወድቅ እንደማያት ጠበቅሁ። ማንንም ላሰማ አልቻልኩም፤ ከአልጋ ተነሥቼ ቀዝቃዛውን ወለል መሻገርም ጤናዬን በብርቱ ሊጎዳ ይችል ነበር። ሆኖም ጭንቀቴ ቀና አደረገኝ፤ ለመቆም እየታገልኩ ሳለሁ በድንገት እነዚህ ቃላት በአእምሮዬ ውስጥ ብልጭ አሉ፦ «ምንም አልሰጋም፣ የመጣው ቢመጣ፣ ሁልጊዜ ፈቃድህ ይፈጸማልና።»

ከእነዚያ ቃላት ጋር ልጄ በእግዚአብሔር እንክብካቤ ሥር ፍጹም ደኅና እንደሆነች ጥልቅ እርግጠኝነት መጣ። ጥልቅ ሰላም በላዬ አረፈ። ራሴ ወደ ትራሴ ተመልሶ አረፈ፤ ነፍሴም ወደ እግዚአብሔር ፈቃድ ጣፋጭነት ተመልሳ አረፈች። ሕፃኔ ሁሉን በሚችል ፍቅር ክንዶች ውስጥ እንደ ታቀፈች አየሁ። ምንም የፍርሃት ምልክት ሳይኖርብኝ አንቀላፋሁ፤ ስነቃም ልትጠባ ከጎኔ ሲያስተኟት አገኘሁ።

የእግዚአብሔርን ፈቃድ ውበትና ብፅዕና እንደዚህ ባለ ተግባራዊ መገለጥ መለማመድ ከቃላት በላይ ውብ ነበር።

ከዚያ የመጀመሪያ ግንዛቤ ወዲህ ብዙ ተመሳሳይ ማስተዋሎች አግኝቻለሁ፤ የእግዚአብሔር ፈቃድ በዓለማት ውስጥ ካሉት ሁሉ እጅግ ጣፋጭና አስደሳች እውነታ እንደ ሆነም — ከትንሿ የጥርጣሬ ጥላ እንኳ በላይ — ለማወቅ ደርሻለሁ። ይህ የሆነው ሕይወት ሁልጊዜ እኔ እንደምመርጠው ስለሚሄድ ወይም በእኔ ውስጥ ልዩ መንፈሳዊነት ስላለ ሳይሆን፣ ቀላሉ ማስተዋል የፍጹምና ራስ ወዳድ ያልሆነ ፍቅር ፈቃድ አስደሳች ብቻ ሊሆን እንደሚችል ስለሚነግረኝ ብቻ ነው። ሰማይ ሰማይ የሆነው የእግዚአብሔር ፈቃድ በዚያ ፍጹም ሆኖ ስለሚፈጸም ነው፤ ፈቃዱም በዚህ ፍጹም ሆኖ ቢፈጸም ምድር ያለ ጥርጥር ሰማይን ትመስል ነበር።

ለዓመታት ክርስቲያኖች ለእግዚአብሔር ፈቃድ ራስን መቀደስን ጥቂት ልዩ ትጉ ነፍሳት ብቻ ሊደርሱበት ተስፋ የሚያደርጉት እጅግ ከፍ ያለ መንፈሳዊ ስኬት አድርገው ሲገልጹት እሰማ ነበር። ነገር ግን የእግዚአብሔርን ወሰን የሌለው ራስ ወዳድ አለመሆን ካገኘሁ በኋላ፣ ራስን መቀደስ ፈጽሞ ስኬት እንዳልሆነ — በዋጋ የማይተመን መብት እንደሆነ — ተገነዘብኩ። ሰዎች የፈቃዱን ውበት በእውነት ቢረዱ፣ በተለይ ትጉ የሆኑት ብቻ ሳይሆኑ በሕይወት ያለ ነፍስ ሁሉ በሕይወቱ ለእያንዳንዱ ቅጽበት ፈቃዱን በደስታ ለመምረጥ እንደሚሯሯጥ እርግጠኛ ነኝ።

ይህ ከፍ ያለ የመንፈሳዊነት ደረጃ አይደለም፤ ከፍ ያለ የጤናማ ማስተዋል ደረጃ ብቻ ነው። መንገድ በሌለው ምድረ በዳ ውስጥ ጠፍቼ ምንም መውጫ ማየት ባልችል፣ ልምድ ያለው መሪም ወደ ደኅንነት ሊመራኝ ቢያቀርብ፣ ራሴን በእጁ አሳልፌ ሰጥቼ «እንደ ፈቃድዎ ይሁን» ማለት ከባድ ወይም መሥዋዕትነት ይሆንብኝ ነበርን? እንደዚያ ካልሆነ ደግሞ ራሴን ለሰማያዊው መሪዬ አደራ ሰጥቼ «ፈቃድህ ትሁን» ማለት እንዴት ሸክም ሊሆንብኝ ይችላል? ሊሆን አይችልም— የማይቻል ነው። ለእግዚአብሔር ራስን መስጠት፣ ወይም ብዙዎች እንደሚሉት ራስን መቀደስ፣ በዚህ ሕይወት ለማንኛውም ነፍስ ከተሰጠ መብት ሁሉ የሚበልጥ መብት ነው። «ፈቃድህ ትሁን» ማለት የሰው ልጅ እንዲናገር ከተፈቀደለት ዓረፍተ ነገሮች ሁሉ እጅግ አስደሳች ከሆኑት አንዱ ነው።

አንድ የጥንት ጸሐፊ የእግዚአብሔር ፈቃድ ብዙዎች እንደሚያስቡት የሚሸከሙት ሸክም ሳይሆን የሚያርፉበት ትራስ ነው ብሎ ነበር። ይህም እጅግ እውነት ሆኖ አገኘሁት። ነፍሴ በማይነገር የሰላማዊ እርካታ ጣፋጭነት ወደ ፈቃዱ ሰመጠች። በሌላ ጊዜ ደግሞ «ፈቃድህ ትሁን» ማለት እንደ ግሩም የድል ጩኸት ይሰማኝ ነበር — በመላው ዓለማት ፊት የድል ሰንደቅ ከፍ አድርጎ እንዲቃወመኝ እንደ መገዳደር። ይህ ስሜት እጅግ ሕያው ከመሆኑ የተነሣ፣ አሸናፊ ወታደር ከጦርነት በኋላ እንደሚዘምር ቀንና ሌሊት ይህንን እደጋግም ነበር፦ «አምላኬ ሆይ፣ ድንቅና ታላቅ ፈቃድህን በድል አሁን የራሴ አደርገዋለሁ፤ ፍቅርም ለእያንዳንዱ ውድ ትእዛዝህ በደስታ አዎን ብሎ ይጮኻል።»

ነገር ግን የእግዚአብሔርን ቸርነትና ራስ ወዳድ አለመሆን ሳገኝ ነፍሴ ያገኘችውን ሁሉ ፈጽሞ ተናግሬ ልጨርስ አልችልም። እርሱ በቂ ነው ማለት ሊነሣ ለሚችል ጥርጣሬና ጥያቄ ሁሉ ሙሉና የማይናወጥ መልስ መስጠት ነው። ስሜቶቼ ጸሎቶች እንደ ተመለሱ ወይም ተስፋዎች እንደ ተፈጸሙ ሁልጊዜ ላያረጋግጡ ይችላሉ — ግን ይህ ምን ያመጣል? ከእያንዳንዱ ጸሎትና ከእያንዳንዱ ተስፋ በስተ ጀርባ እግዚአብሔር ራሱ — እንዲህ ማለት ከተፈቀደልኝ፣ እግዚአብሔር ብቻውን — ቆሞአል፤ እርሱም በእርግጥ ካለ፣ በቂ መሆን አለበት።

ለዓመታት እነዚህን የታወቁ ቃላት እዘምር ነበር፦ «ክርስቶስ ሆይ፣ የምሻው አንተን ብቻ ነው፤ በአንተ ከሁሉ በላይ አገኛለሁ።»

እስከ አሁን ግን ትርጉማቸውን በእውነት ተረድቼ አላውቅም ነበር። ውብ ሆነው ይሰሙ ነበር፤ ነገር ግን እንደ ቅኔያዊ ስሜት ብቻ ነበር። አሁን ግን ሐቅን እንደሚገልጹ አየሁ። እርሱ በእውነት የሚያስፈልገኝ ሁሉ እንደ ሆነ — ከምለምነው ወይም ከማስበው ሁሉ ይልቅ እጅግ አብልጦ በእርሱ ውስጥ እንደ ተከማቸልኝ — ማግኘት ጀምሬ ነበር።

በአንድ መልኩ፣ እግዚአብሔርን መፈለጌ በዚያ አበቃ፤ እርሱ በቂ እንደሆነ አግኝቼ ነበርና። ከዚያ ወዲህ ስለ እርሱ ሌሎች ብዙ ውብና ውድ እውነቶችን አግኝቻለሁ፤ በዚያ ቅጽበት ግን ራሱን — ከመልኮች ሁሉ በስተ ጀርባ ያለውን እውነተኛውን አምላክ — ደርሼበት ነበር፤ ልቤም ወደ ዕረፍቱ ገባ። ከዚህ በቀር በመጨረሻ ምንም ነገር ትርጉም እንደሌለው አየሁ፤ የእምነት መግለጫዎችም ሆኑ ሥርዓቶች፣ ትምህርቶችም ሆኑ ቀኖናዎች።