እርጅናና ሞት

አሁን ሰባ ዓመት ሆኖኝ ሕይወቴ በፍጥነት ወደ መጨረሻው እየተቃረበ ባለበት ጊዜ፣ የእግዚአብሔርን ራስ ወዳድ አለመሆን ማግኘቴ ስለ እርጅናም ሆነ ስለ ሞት ያለኝን ስሜት እንደ ለወጠው ያለ ምንም ማመንታት መናገር እችላለሁ። እግዚአብሔር እንዳለ፣ እግዚአብሔርም በቂ እንደሆነ — ፈጽሞና አስተማማኝ በሆነ ሁኔታ — ማወቅ እርጅናን በአሁኑ ጊዜ ደስታ፣ ሞትንም ለወደፊቱ ጣፋጭ ተስፋ ያደርገዋል።

ያለ እርሱ፣ እርጅና — በሚቀንሰው ጉልበቱና በተደጋጋሚ ሕመሞቹ — አሰልቺና አድካሚ ከመሆን በቀር ሌላ ሊሆን አይችልም። ነገር ግን ከሁሉ በስተ ጀርባ ካለው ከእግዚአብሔር ጋር — ከውቡና ራስ ወዳድ ካልሆነው አምላካችን ጋር — እርጅና የተረጋጋ ማረፊያ ይሆናል። ሰባ ዓመት መድረሴ ከሕይወት ጫና ገለል እንድል፣ ዓለምን የማስኬድን ሸክም እንዳወርድ ፈቃድ ይሰጠኛል፤ እኔም ያንን መለቀቅ በደስታ እቀበላለሁ።

የራሴን ትውልድ ኃላፊነቶች በመሸከም ድርሻዬን ተወጥቻለሁ፤ አሁን ያ ትውልድ ሊያልፍ በተቃረበበት ጊዜ፣ የዛሬው ዓለም ክብደት በእኔ ላይ ሳይሆን በወጣቶችና በብርቱዎች ትከሻ ላይ — እግዚአብሔር ለተመደበላቸው ሥራ በጠራቸው ላይ — ማረፉ ደስ ያሰኘኛል። ይህንን ሳስብ በእውነተኛ ደስታ ለብቻዬ እስቃለሁ፤ የእርጅና ድካሞችም ሲመጡ እንኳ እደሰትባቸዋለሁ። እያንዳንዳቸው ከአንድ ሥራ ወይም ግዴታ ነጻ ያደርጉኛል፤ በዓለም መድረክ ላይ የሚታገሉትን ወጣቶች በሰላማዊ ዕረፍት እንድመለከትም ያስችሉኛል። በአሮጌ ዓይኖቼ ስፈርድ፣ ሁልጊዜ በተሻለው መንገድ የሚታገሉ ላይመስለኝ ይችላል፤ ነገር ግን ለእያንዳንዱ ትውልድ የራሱን ሥራ፣ በራሱ መንገድ እንዲሠራው የሚሰጠውን መለኮታዊ ሥርዓት አደንቃለሁ። ለእኛ ጥበብ ቢመስልም ሞኝነት፣ የሚያልፈው ትውልድ ለሚነሣው ትውልድ ቦታ መልቀቅና ጣልቃ ከመግባት መቆጠብ አለበት።

እኛ አረጋውያን ምክር ልንሰጥና የልምዳችንን ፍሬ ልናካፍል እንችላለን፤ ምክራችን ቸል በተባለ ጊዜ ግን ፈጽሞ ረክተን መኖር አለብን። ይህንን ብናደርግ — በእውነት ብናደርገው — ወጣቶች ምክራችንን እጅግ በተደጋጋሚ በደስታ እንደሚሹ እርግጠኛ ነኝ። ነገር ግን ምክር መጠየቅ እንዲከተሉት እንደሚያስገድዳቸው፣ ባይከተሉትም እንደምንቀየም ስለሚፈሩ ያመነታሉ። ምክርን በእውነተኛ ነጻነት መሻት ሊኖር የሚችለው ያለመቀበል እውነተኛ ነጻነት አብሮ ሲኖር ብቻ ነው።

የምናገረው ስለ ልጆች ሳይሆን በሁለት የተለያዩ ትውልዶች ስላሉ አዋቂዎች ነው። በአጠቃላይም፣ አረጋውያን ምክራቸው መፈጸም አለበት ብለው ሲያስገድዱ፣ የዓለምን እድገት የሚያደናቅፉ ሆነው ራሳቸውን በአሳዛኝ ቦታ ላይ ያስቀምጣሉ። ዛሬ በሁሉም መስክ ማለት ይቻላል፣ ንግዶች ይበልጥ ወጣት ሠራተኞችን ይቀጥራሉ፤ ምክንያቱም በዕድሜ የገፉት በአንድ ልማድ ውስጥ የመቀርቀርና ከዚያ እንዲወጡ ሲገፋፉ የመቃወም ዝንባሌ አላቸው። ከዚህ አንጻር፣ በመለኮታዊ ትእዛዝ እስራኤላውያን በአምሳ ዓመታቸው ከሕዝብ አገልግሎት —በመገናኛው ድንኳንም ሆነ በሠራዊቱ— ይገለሉ እንደ ነበር ማስተዋል የሚደንቅ ነው። «ከአምሳ ዓመትም ጀምሮ ከአገልግሎቱ ሥራ ይመለሱ… ከዚያም ወዲያ አያገልግሉ።» በአምሳ ዓመታቸው ገለል ካሉ፣ እኔ በሰባ ዓመቴ ከዓለም ሥራ ገለል ብዬ የእርጅና የሆነውን ከኃላፊነት የመለቀቅን ብፁዕ ስሜት ለመደሰት በእርግጥ ነጻ ነኝ።

ወጣቶች ለአረጋውያን ስላለባቸው ግዴታ ብዙ ጊዜ እንሰማለን። እኔ ግን አረጋውያን ለወጣቶች ስላለባቸው ግዴታ ማሰባችን እጅግ የበለጠ አስፈላጊ እንደሆነ አምናለሁ። ወጣቶች ለእኛ ምንም ዕዳ የለባቸውም ማለቴ አይደለም፤ ነገር ግን በሰባ ዓመቴ ትልቁ ሸክም በእኛ በኩል እንዳለ በግልጽ አያለሁ። አዲሱን ትውልድ ሳናማክረው ወደ ዓለም አመጣነው። ስለዚህ — የፈጠረን እግዚአብሔር በክርስቶስ መሥዋዕትነት ራሱን ለእኛ መልካም እንዳፈሰሰ ሁሉ — እኛም ራሳችንን ለእነርሱ መልካም ማፍሰስ ግዴታችን ነው። እግዚአብሔር ከዚህ ያነሰ እንዴት ሊያደርግ ይችል እንደ ነበር አይታየኝም፤ እኛም ከዚህ ያነሰ ማድረግ እንደሚገባን አይታየኝም።

የእግዚአብሔርን ራስ ወዳድ አለመሆን ካገኘን — ሰባ ዓመት የደረሰ ሰው ሁሉ ሊያገኘው እንደሚገባው — ለሌሎች ያለን አመለካከት በመጠናችን ያንኑ ራስ ወዳድ አለመሆን ማንጸባረቅ አለበት። ኢየሱስ ጠላቶቻችንን እንድንወድ፣ የሚረግሙንን እንድንባርክና የሚጠሉንን መልካም እንድናደርግላቸው ሲያሳስበን፣ «በሰማያት ያለው የአባታችን ልጆች» እንድንሆን — እርሱ ራሱ እነዚህኑ ነገሮች ያደርጋልና — ማለቱ በእርግጥ ይህ ነው። ኢየሱስም እንዲህ ሲል ይደመድማል፦ «እንግዲህ የሰማዩ አባታችሁ ፍጹም እንደ ሆነ እናንተ ፍጹማን ሁኑ።» ፍጹምነታችን የራስ ወዳድ ያልሆነ ፍቅር ፍጹምነት ነው። ባረጀን ቁጥር ይህንን ይበልጥ በጥልቅ ልንረዳውና ልንኖረው ይገባናል።

በራስ ወዳድ ባልሆነ ፍቅር ሲመራና ሲገዛ ሁሉ ነገር ደኅና ነው። ስለዚህ ያረጀው ልቤ በጸጥታ ያርፋል። የጦር መሣሪያዬን በደስተኛ መተማመን ማስቀመጥ እችላለሁ። እግዚአብሔር በሰማዩ ስላለ፣ ምንም ቢመስል በመጨረሻ ከእርሱ ዓለም ጋር ሁሉ ነገር መልካም መሆን አለበት። አሁን ምሥጢር የሚመስለውን ለመረዳት፣ በየሰዓቱ እየቀረበ እስካለው እስከዚያ የክብር የመገለጥ ቀን ድረስ በሰላም መጠበቅ እችላለሁ።

እጅግ ከሚያጽናኑኝ ግኝቶቼ አንዱ እግዚአብሔር ያለ እኔ እርዳታ እንኳ ዓለማቱን ብቻውን ማስተዳደር መቻሉ ነው። ፀሐይን፣ ጨረቃን ወይም ከዋክብትን —«የጣቶቹን ሥራ»— ባየሁ ቁጥር፣ እነርሱ የእርሱ ኃላፊነት እንጂ የእኔ አለመሆናቸውን በማወቅ ጥልቅ እርካታ ይሰማኛል። በዚህም ምክንያት፣ ስሄድ ነገሮች ይፈራርሳሉ ብዬ ትንሽም ሳልፈራ በደስታ ልሞትና መላውን ዓለማት በእርሱ እንክብካቤ ልተወው እችላለሁ። እግዚአብሔር የራሱ ፍጥረት ቤት ጠባቂ ነው። በግሮቨነር ሮድ ስለሚኖሩ ጎረቤቶቼ የቤት አያያዝ መጨነቅ ለእኔ ሞኝነት እንደሆነ ሁሉ፣ ስለ እግዚአብሔር የቤት አያያዝ መጨነቅ ከዚያ የባሰ ሞኝነት ነው። ስለዚህ በተረጋጋ አእምሮ ሞትን እጠባበቃለሁ። ይህንን ሕይወት ትቼ ከዚያ ባሻገር ወዳለው ወደ ሰፊውና ታላቁ ሕይወት የመግባት ሐሳብ ንጹሕ ደስታ ነው።

በማይታወቁ ድንቆች ወደ ተሞላ አዲስ አገር ደጃፍ ላይ እንደ መቆም ነው — ማንም ሆነ ምንም ወደዚያ ከመሄድ ሊያግደኝ እንደማይችል ማወቄም ልቤን በሚስጥራዊና በማያቋርጥ ደስታ ይሞላዋል።

ብዙ ጊዜ፣ አንድ ደስ የሚል ምድራዊ ዕቅድ ሲበላሽ፣ በድል ስሜት ለራሴ እንዲህ እላለሁ፦ «እሺ፣ ተስፋዬ ፈጽሞ የማይከሽፍበት አንድ ነገር አለ — እርሱም መሞት ነው። ማንም፣ ጠላትም እንኳ ቢሆን፣ ያንን ከእኔ ሊወስድ አይችልም።» የቀብር ሥነ ሥርዓት ባየሁ ቁጥር፣ እንደዚህ ያለ ደስተኛ የወደፊት ዕድል ለእያንዳንዳችን እንደሚጠብቀን እንደገና በመገንዘብ በውስጤ እስቃለሁ። የሐዘን መግለጫ ደብዳቤዎችን ለመጻፍ አሁን እምብዛም አልደፍርም፤ ምክንያቱም ሁልጊዜ ማለት ይቻላል ሌላ ነፍስ ከዚህ ምድራዊ እስር ቤት በተባረከ ሁኔታ በማምለጧ የደስታ መግለጫ ደብዳቤዎች ይሆናሉ።

አባል በሆንኩባቸው ድርጅቶች ውስጥ ጓደኞቼ ስለ ሞተው ሰው መለቀቅ ምስጋና ለማቅረብ እንዳልፈተን በመስጋት የመታሰቢያ ሥነ ሥርዓት እንድመራ ፈጽሞ አይጠይቁኝም። በጣም የምወደው ሰው ሲሞት እንኳ ደስ ሊለኝ ይችላል። የራሴ ጉዳት የእነርሱን ሊለካ የማይችል ትርፍ እንዲጋርድ መፍቀድ ከራስ ወዳድነት በቀር ሌላ አይመስለኝም።

የዎልት ዊትማንን ተወዳዳሪ የሌለውን የሞት መዝሙር እወደዋለሁ፤ ለሚሞት ጓደኛዬ ሁሉ ልልከው ሁልጊዜ እናፍቃለሁ፦ «ደስ ይበልህ፣ የመርከብ ጓደኛዬ፣ ደስ ይበልህ… ሕይወታችን ተዘጋ፣ ሕይወታችን ይጀምራል…» ይህ አላፊ ሕይወት፣ ከነጉዳዮቹ ሁሉ — በአንድ ወቅት እጅግ አስፈላጊ የነበሩት — ከዚያ ባሻገር ካለው ሕይወት ጋር ሲነጻጸር ወደ ኢምንትነት ይቀንሳል። ከዚህ ሕይወት ልጨርስ በመቃረቤ ደስ ብሎኛል። በእኔ ላይ የነበረው መሳቡ ጠፍቷል። እኔ፣ አንድ ጊዜ አዲስ ቦታንና አዲስ ልምምድን ሁሉ እናፍቅ የነበርኩት፣ አሁን ለእነርሱ ግድ የለኝም። በዚህች ምድር ጨርሻለሁ የሚል ጥልቅና አርኪ ስሜት ይሰማኛል። እያንዳንዱ ቦታ ለእኔ አንድ ዓይነት ይመስለኛል፤ እያንዳንዱ ልምምድ ከፊቴ ካለው ጋር ሲነጻጸር ተራ ይመስለኛል።

ያ ሕይወት ምን እንደሚመስል በብዥታ ብቻ ልገምት እችላለሁ። ከሽፋኗ ሾልካ ለመውጣት እንደምትዘጋጅ ቢራቢሮ ይሰማኛል፤ ከውጭ ያለውን ሕይወት ትናፍቃለች፣ ያ ሕይወት ምን እንደሚመስል የሚነግራት ልምድ ግን የላትም። ሆኖም የሐዋርያውን ቃል በሙሉ ልቤ አምናለሁ፦ «ዓይን ያላየችው ጆሮም ያልሰማው በሰውም ልብ ያልታሰበው እግዚአብሔር ለሚወዱት ያዘጋጀው።» ነፍስ ከዚህ የበለጠ ምን የከበረ ተስፋ ልትመኝ ትችላለች?

በአንድ ወቅት የየሎውስቶን ፓርክንና የዋዮሚንግን የሁዱ ተራሮች የማይታወቁ ድንቆች የመመርመርን ሐሳብ ሳስብ የተሰማኝን ደስታ አስታውሳለሁ — ያልታወቁና በዕድል የተሞሉ በመምሰላቸው የጨመረ ደስታ ነበር። ነገር ግን ያ ደስታ፣ ወደ ሐሳቤ እንኳ ያልገቡትን እግዚአብሔር ያዘጋጃቸውን ነገሮች እየተመለከትኩ አሁን ከሚሰማኝ ጋር ሲነጻጸር ምንም ነው።

በእርግጠኝነት የማውቀው አንድ ነገር ይህ ነው፦ የኢየሱስ ጸሎት ይፈጸማል — «አባት ሆይ፥ … ክብሬን እንዲያዩ እኔ ባለሁበት የሰጠኸኝ እነርሱ ደግሞ ከእኔ ጋር ይሆኑ ዘንድ እወዳለሁ።» ያ ክብር የሚያጥበረብር ብርሃን ወይም የሚያንጸባርቅ ወርቅ ሳይሆን የራስ ወዳድ ያልሆነ ፍቅር ክብር ነው፤ ካለው ክብር ሁሉ የሚበልጠው ክብር ነው። እዚህ የእርሱን ደብዛዛ ቅጽበታዊ እይታዎች አግኝቻለሁ፤ እነዚያ ቅጽበታዊ እይታዎች እንኳ ልቤን ማርከውታል።

በዚያ ግን ማንም የሰው አእምሮ አስቦት በማያውቀው ወሰን የሌለው ራስ ወዳድ አለመሆን ሙሉ ግርማ እርሱን እንዳለ አየዋለሁ — ያንንም ቅጽበት በደስታ እጠባበቃለሁ።

ፍጻሜ