የደስተኛ ሕይወት ምሥጢር

የገባሁበት ይህ አዲስ መንፈሳዊ ሕይወት ብዙ ልዩ ልዩ ስሞች ተሰጥተውት ነበር። ሜቶዲስቶች «ሁለተኛው በረከት» ወይም «የመቀደስ በረከት» ብለው ይጠሩት ነበር። ፕሪስባይቴሪያኖች «ከፍ ያለው ሕይወት» ወይም «የእምነት ሕይወት» የሚለውን ስም ይመርጡ ነበር። ወዳጆች (ኩዌከሮች) ደግሞ «በእግዚአብሔር ከክርስቶስ ጋር ተሰውሮአል» ስለሚባለው ሕይወት ይናገሩ ነበር። ስያሜው ምንም ይሁን ምን፣ ከእያንዳንዱ ሐረግ በስተጀርባ ያለው እውነት ፍጹም አንድ ዓይነት ነበር፤ ደግሞም በጥቂት ቀላል ቃላት ሊጠቃለል ይችል ነበር፦ «እኔም አሁን ሕያው ሆኜ አልኖርም ክርስቶስ ግን በእኔ ይኖራል።»

በእያንዳንዱ ሁኔታ የጉዳዩ እምብርት ራስን መስጠት ነበር — ጌታ በውስጣችን እንዲሠራ፣ ፍላጎታችንንም ሆነ ተግባራችንን እንደ ፈቃዱ እንዲቀርጽ ራሳችንን ለእርሱ አሳልፈን መስጠት። ይህም ቃሉን እንዳለ መቀበል ማለት ነበር፤ ከኃጢአት ቅጣት ብቻ ሳይሆን ከኃጢአት ኃይልም እንደሚያድነን በእርሱ መታመን፣ በማንኛውም የችግር ጊዜ ጸጋንና ርዳታን እንደሚሰጠን የገባውንም ተስፋ ማመን ማለት ነበር።

እኔ በበኩሌ ይህን በቀላሉ «የእምነት ሕይወት» ብሎ መጥራት እመርጣለሁ፤ ምክንያቱም ይህ ከሁሉ ይበልጥ ግልጽ የሆነው መግለጫ ነውና።

ነገር ግን ይህን በሰፊው ባብራራሁበት መጽሐፍ ውስጥ «የደስተኛ ሕይወት ምሥጢር» ብዬ ጠራሁት፤ ምክንያቱም ለረጅም ጊዜ በእውነትም ለእኔ ምሥጢር ሆኖብኝ ነበርና — ደግሞም እኔ በአንድ ወቅት የተሸከምኩትን ያንኑ ከባድ ሸክም ተሸክመው ለሚንገዳገዱ በመቶዎች ለሚቆጠሩ የእግዚአብሔር ልጆች አሁንም ምሥጢር ሆኖ እንዳለ እሰጋለሁና። ምሥጢር የነበረው እግዚአብሔር ስለ ሰወረው ሳይሆን እኔ ገና ስላላገኘሁት ነበር። እርሱ ሁልጊዜም የተገለጠ ምሥጢር ነበር — በመጽሐፍ ቅዱስ ገጾች ላይ በግልጽ ተዘርግቶ ያለ — ይህን ለማየት የሚያስችል መንፈሳዊ ማስተዋል ብቻ ቢኖረኝ ኖሮ።

«የአማልክት ምሥጢራት ከጥንት የነበሩ ናቸው፤ ለዘላለም የተጠበቁ፣ ለዘላለምም የሚነገሩ፤ በጆሮ ሁሉ የተለፈፉ፣ ነገር ግን ፍቺውን አማልክት ብቻ በሚያውቁት ልሳን የታወጁ።»

አንድ በሬና አንድ ፈላስፋ አንድን መስክ ቢመለከቱ፣ ፈጽሞ የተለያዩ ነገሮችን ያያሉ። እንደዚሁም ከዚህ ክቡር ግኝት በፊትም ሆነ በኋላ ያንኑ መጽሐፍ ቅዱስ ተመለከትኩ፤ ያንኑ ጥቅሶችም አነበብኩ — ነገር ግን ፈጽሞ በተለየ ዓይን አየኋቸው። መጽሐፍ ቅዱስ እንደ ተፈጥሮ ለሁሉ ክፍት ሆኖ ተዘርግቷል፤ ነገር ግን ሁሉም በእውነት አያዩትም። የስበት ሕግ ለዘመናት በሰው ልጆች ፊት በግልጽ ይሠራ ነበር፤ ያስተዋለው ግን ኒውተን ብቻ ነበር። እንደዚሁም የእምነት ሕግ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ በግልጽ ተጽፎ ነበር፤ እኔ ግን ልለየው አልቻልኩም ነበር። በተፈጥሮ ውስጥ የምንጠቀምባቸውን ኃይሎች እኛ አልፈጠርናቸውም፤ ያገኘናቸው ብቻ ነን፤ ከመገኘታቸው በፊትም ልክ ከተገኙ በኋላ እንዳሉት በእውነት ነበሩ። ማንኛውም የሳይንስ ተመራማሪ የተፈጥሮን ምሥጢራት በገለጠ ጊዜ፣ እኔ «የእግዚአብሔርን ምሥጢራት» በገለጥኩ ጊዜ ከተሰማኝ ደስታ የበለጠ ደስታ ተሰምቶት እንደማያውቅ እርግጠኛ ነኝ።

ደስታዬ እጅግ ታላቅ ከመሆኑ የተነሣ ስለ እርሱ ለሰው ሁሉ መናገር — እንዲያደምጡኝም አጥብቄ መጠየቅ — ግድ ሆነብኝ። መጀመሪያ ላይ ባለቤቴ — ትጉህና ፍሬያማ የክርስቲያን አገልጋይ የነበረው — በመጠኑ ደነገጠ። እኔን፣ ምናልባትም ሌሎችን፣ ሊጎዳ በሚችል ስሕተት ደስ እየተሰኘሁ ይሆናል ብሎ ፈራ።

በውስጣችን ያለው «አሮጌው ሰው» በዚህ ሕይወት ፈጽሞ ሊሸነፍ እንደማይችል፣ ሁልጊዜም በተወሰነ ደረጃ በባርነት እንደሚይዘን ደጋግሞ ይከራከር ነበር።

አንድ ቀን ጠዋት በዚህ ጉዳይ ስንወያይ እንዲህ አልኩት፦ «ይሁን እንጂ የማይቻል ቢሆንም ባይሆንም፣ መጽሐፍ ቅዱስ ይህን በእርግጥ ይላል። በሮሜ 6 ያለውን ይህን ክፍል ምን ትለዋለህ? ‹ከእንግዲህስ ወዲያ ለኃጢአት እንዳንገዛ የኃጢአት ሥጋ ይሻር ዘንድ አሮጌው ሰዋችን ከእርሱ ጋር እንደ ተሰቀለ እናውቃለን።› ይህ የኃጢአት ኃይል በእርግጥ እንደሚሸነፍ፣ ከእንግዲህም ለእርሱ መገዛት እንደማያስፈልገን ካልሆነ በቀር ሌላ ምን ትርጉም ሊኖረው ይችላል?»

ከእነዚያ ቃላት ድንገት የፈነጠቀ በሚመስለው ብርሃን ደንግጦ «እንዲህ ያለ ክፍል በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ የለም» አለ።

እኔም «ኧረ አለ እንጂ» ብዬ መለስኩለት። መጽሐፍ ቅዱሴን ከፍቼ አሳየሁት። ይህ ጥቅስ እርግጥ ለዓመታት ያውቀው የነበረ ነው፤ ሆኖም በዚያች ቅጽበት ከዚህ በፊት ፈጽሞ አይቶት የማያውቅ እስኪመስለው ድረስ እጅግ አዲስና አስደናቂ በሆነ ትርጉም ተገለጠለት። ጥልቅ እርግጠኛነትንም አመጣበት፤ ከዚያች ቅጽበት ጀምሮም እውነቱን ለራሱ እስኪያገኝ ድረስ አላረፈም።

በ1868 የታተመው ስለዚህ ግኝቱ የጻፈው የራሱ ዘገባ እንዲህ የሚል ነበር። በክርስቲያናዊ ሕይወቱ ይሰማው የነበረውን ጉድለት ከገለጸ በኋላ እንዲህ ሲል ቀጠለ፦ «መጽሐፍ ቅዱስ እኔ ከማውቀው ሕይወት የተሻለ ሕይወት ለክርስቲያን ተስፋ የሚሰጥ እንደሚመስል አውቅ ነበር፤ ለዓመታትም ገና ያላገኘሁት የእግዚአብሔር እውነት ክፍል አለ የሚል እምነት በውስጤ እያደገ መጥቶ ነበር። መጽሐፍ ቅዱስን በምረዳበት መንገድ ውስጥ አንድ ዋና ነገር እንደ ጎደለ ተሰማኝ — መጽሐፍ ቅዱስ ከእውቀት ሁሉና ከእምነት ሁሉ እንደሚበልጥ የሚናገርለትን ያንን የፍቅር መንፈስ የሚያስገኝ ነገር። ከእግዚአብሔር ቃል ሊፈነጥቅ የሚጠባበቅ አንድ እውነት አለ — ሁሉን በሚታገሥ ፍቅር ልባችንን የሚሞላ ነገር — የሚለውን እያደገ የመጣ ስሜቴን ብዙ ጊዜ ገልጬ ነበር። ስሜቴ እጅግ ጠንካራ ከመሆኑ የተነሣ፣ ከእግዚአብሔር ቃል ያልተረዳነውና ያላስተማርነው የትኛውን ክፍል እንደ ሆነ በጥንቃቄና በዝርዝር እንድንመረምር፣ መጽሐፍ ቅዱስን ጠንቅቀው ከሚያውቁ ከብዙ ወንድሞች ጋር ስብሰባ አዘጋጀሁ።

«ሁኔታዎች ያንን ስብሰባ አዘገዩት፤ በዚህ መካከል ግን — ፈጽሞ ባልተጠበቀ መንገድ — የክርስቲያናዊ ነፃነትን ደስታና የእውነተኛ አገልግሎትን ኃይል ያስተማረኝን ምሥጢር ተቀበልኩ። ያም ምሥጢር እምነት ነበር። ለኃጢአት ስርየት መንገዱ እምነት እንደ ሆነ ዘወትር ሳስተምር የኖርኩት እኔ፣ ከኃጢአት ውስጣዊ ኃይል የመዳኛውም መንገድ እምነት ብቻ እንደ ሆነ ማየት አለመቻሌ እንዴት የሚገርም ነው። ኃጢአተኛው ብቻ ሳይሆን ክርስቲያኑም ሁሉን ነገር በእምነት መቀበል አለበት።

«በዚህ ጊዜ፣ እነርሱ እንደ ገለጹት ውስጣዊ ሕይወታቸው ከእኔ ፈጽሞ የተለየ የሚመስል አንዳንድ ክርስቲያኖችን አገኘሁ። ተግባራዊ መቀደስ ልክ እንደ መጽደቅ በቀላል እምነት እንደሚገኝ፣ እምነት ሙሉ በሙሉ ሊጨብጠው በሚችልበት በማንኛውም ቅጽበት ሊፈጸም እንደሚችል ተናገሩ፤ እነርሱ ራሳቸውም እንደ ተለማመዱት አጥብቀው ገለጹ። ጉዳዩ ደጋግሞ ፊት ለፊት ይገጥመኝ ነበር፤ ደጋግመውም የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍሎች ቀረቡልኝ — ሙሉ በሙሉ እንደምገዛላቸው ከልቤ የማምንባቸው ክፍሎች። ሆኖም ጉዳዩን በሙሉ በጥልቅ ስጋት ተመለከትኩት፤ ምክንያቱም የሚፈልጉትና አለን የሚሉት ነገር በሥጋ ፍጽምና እንጂ ሌላ እንዳልሆነ መሰለኝ — ያ ደግሞ የማይቻል እንደ ሆነ አውቅ ነበር።»

በዚህ ትምህርት ላይ የነበረኝን ጭፍን ጥላቻ ጥልቀት ለመግለጽ ያዳግተኛል። እንደዚህ ያለ ደመ ነፍሳዊ ተቃውሞ በውስጤ የቀሰቀሱ ሐሳቦች ጥቂቶች ነበሩ፤ በመካከላችን ሰርጎ እየገባ ነው ብዬ ያመንኩበት የዚህ «ኑፋቄ» አደገኛ ውጤት እያሳሰበኝ ብዙ የጭንቀት ሰዓታትን አሳለፍኩ። ተቃውሞዬ እጅግ የጸና ከመሆኑ የተነሣ የታወቁ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍሎች እንኳ — ለዓመታት የማውቃቸው ጥቅሶች — መቀደስ በእምነት እንደ ሆነ፣ ደግሞም «በነገር ሁሉ ደስ ልታሰኙ ለጌታ እንደሚገባ» መመላለስ እንደሚቻል ለማስረዳት አንድ ሰው ሲጠቅሳቸው እንግዳና የማላውቃቸው ያህል ይመስሉኝ ነበር።

አንድ ቀን ጠዋት ሮሜ 6:6 ተነበበልኝ፦ «ከእንግዲህስ ወዲያ ለኃጢአት እንዳንገዛ የኃጢአት ሥጋ ይሻር ዘንድ አሮጌው ሰዋችን ከእርሱ ጋር እንደ ተሰቀለ እናውቃለን።» ወዳጄም «በእርግጥ እነዚህ ቃላት አንድ ትርጉም ሊኖራቸው ይገባል — ያውም አማኝ የኃጢአት ባሪያ መሆኑን እንዲያቆም የሚያስችል ትርጉም» ብሎ ጨመረ።

የጥቅሱ ኃይል እጅግ ስላስደነገጠኝ «ያ ክፍል በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ የለም!» ብዬ በአጽንዖት ተናገርኩ — በእውነቱ ግን በመጽሐፍ ቅዱስ ሁሉ ውስጥ እጅግ ከማውቃቸው ክፍሎች አንዱ ነበር። በእርግጥ እዚያ መኖሩን ለማመን በተገደድኩ ጊዜ፣ ይህ ሕጋዊ እውነት ብቻ ነው — «በእግዚአብሔር ፊት» እውነት የሆነ፣ በክርስቲያን ተሞክሮ ግን ፈጽሞ በተግባር እውነት የማይሆን — በሚል ማብራሪያ ተጠለልኩ።

ከዚያች ቅጽበት ጀምሮ ግን እነዚህ ሰዎች በሚያስተምሩት ነገር ውስጥ ምናልባት እውነት ይኖር ይሆን ብዬ ማሰብ ጀመርኩ። ቀስ በቀስ እንዳልተረዳኋቸው ገባኝ። የሚናገሩት በሥጋ ስለሚገኝ ፍጽምና ሳይሆን ስለ ሥጋ ሞት — በክርስቶስም ስለ ተሰወረ ሕይወት ነበር።

በእርሱ የመኖር፣ በእርሱ የመመላለስ፣ በኃይሉ የመኖር ሕይወት — እግዚአብሔርን በእውነት ደስ የሚያሰኝ የድልና የደስታ ሕይወት።

ይህ እውነት በተለየ ኃይል ተጭኖ በቀረበልኝ አንድ ወቅት «ማለታችሁ ይህ ብቻ ነው?» ብዬ ጠየቅሁ። «ይህ አዲስ ነገር አይደለም። ሁልጊዜም አውቀው ነበር።»

«ግን ኖረህበታል?» የሚል መልስ መጣ።

«አዎን» ብዬ መለስኩ፤ «አንዳንድ ጊዜ እንዲህ ኖሬአለሁ። ብዙ ጊዜ ራሴን ሙሉ በሙሉ ለጌታ ጥበቃ አሳልፌ ሰጥቼ እኔ እንደ ሞትሁ፣ በእኔም የሚኖረው እርሱ ብቻ እንደ ሆነ ተገንዝቤአለሁ።»

«ይህን አልፎ አልፎ እንደሚያጋጥም ተሞክሮ አውቀኸዋል» አለኝ ወዳጄ በገርነት። «ግን እንደ ሕይወት አውቀኸው ታውቃለህ? አንዳንድ ጊዜ በጌታ እንደምትጠለል ትናገራለህ — ግን በእርሱ ውስጥ መኖሪያህን አድርገህ ታውቃለህ?»

ይህን እንዳላደረግሁ ወዲያውኑ ተገነዘብኩ። በዚህ ጉዳይ ላይ የነበረኝ እምነት እየተቆራረጠ የሚመጣ ነበር። ልዩ ችግር ባጋጠመኝ ጊዜ ወይም በተለይ ደካማነት በተሰማኝ ቁጥር፣ ወደ ጌታ ብቻ ዘወር እል ነበር፤ ለችግሬም በቂ ሆኖ ሁልጊዜ አገኘው ነበር። ነገር ግን ይህ አልፎ አልፎ የሚያጋጥመኝ ተሞክሮ የሕይወቴ ሁሉ ተሞክሮ ሊሆን እንደሚችል — እንዲሆንም እንደሚገባው — ፈጽሞ ታስቦኝ አያውቅም ነበር።

ወዳጄም በመቀጠል እንዲህ አለ፦ «ለነፍሳቸው መዳን በእንዲህ ያለ እየተቆራረጠ በሚመጣ መንገድ በክርስቶስ ስለሚታመኑ ሰዎች ምን ታስባለህ? አንድ ሳምንት ምንም አቅም እንደሌላቸው ተሰምቷቸው ራሳቸውን ፈጽመው በእርሱ ላይ ቢጥሉ፣ በሚቀጥለው ሳምንት ግን መዳንን በከፊል በራሳቸው ለማግኘት ሲጥሩ ቢያሳልፉና የጎደላቸውን ብቻ እንዲሞላላቸው ቢለምኑት እንበል። እንዲህ ያለውን አካሄድ ወጥነት የሌለውና ሞኝነት አድርገህ አትቆጥረውምን? ታዲያ ለዕለታዊ ሕይወትህ በዚህ አንድ ጊዜ በሚሆን ሌላ ጊዜ በማይሆን መንገድ በእርሱ መታመን — አንዳንድ ጊዜ በእምነት እየተመላለስክ፣ አንዳንድ ጊዜ ደግሞ በራስህ ብርታት እየተደገፍክ — እንዲሁ ወጥነት የጎደለውና ክርስቶስንም እንዲሁ የሚያቃልል አይደለምን?»

የዚህን እውነትነት መካድ አልቻልኩም፤ የማያቋርጥ የእምነት ሕይወት የሚቻል መሆኑና ውበቱም በፊቴ መገለጥ ጀመረ።

ባለቤቴ ግኝቱን የተረከው እንዲህ ነበር። እጅግ ደስ ባሰኘኝ ሁኔታ፣ ከዚያን ጊዜ ጀምሮ በዚህ ጉዳይ ሙሉ በሙሉ አንድ ሆንን። ይህም ከሁለታችን አንዳችን ኃጢአት የሌለብን ሆነናል ብለን ስላመንን ወይም ዳግመኛ ፈጽሞ አልወደቅንም ማለት አይደለም። ይልቁንም የድልን ምሥጢር አግኝተን ነበር — ከእንግዲህ ለኃይሉ እንድንገዛ የተገደድን የኃጢአት ባሪያዎች እንዳልሆንን፣ ነገር ግን ከመረጥን «በወደደን በእርሱ ከአሸናፊዎች» ልንበልጥ እንደምንችል ተረድተን ነበር።

ይህ ማለት ፈተናዎች ቆሙ ማለት አልነበረም። ነገር ግን በእርሱ ብቻ ብንታመን ጌታ ከፈተና ሁሉ ሊያድነን የሚችልም ፈቃደኛም እንደ ሆነ ተምረን ነበር። ዕድሜ ልካችንን «የኃጢአት ባሪያዎች» ሆነን እንድንኖር ተፈርዶብናል የሚለው የቀድሞ እምነታችን ከመጽሐፍ ቅዱስ ጋር የሚቃረንና የክርስቶስን የማዳን ሙላት የሚያጎድፍ ስም ማጥፋት እንደ ሆነ አየን፤ እርሱ የሞተው ከኃጢአት ባርነት ነፃ ሊያወጣን ነውና። «ኃጢአት አይገዛችሁምና፤ ከጸጋ በታች እንጂ ከሕግ በታች አይደላችሁምና።»

ከዚህም በላይ እምነት — እምነት ብቻ — የድል መንገድ እንደ ሆነ፣ በዚህ ውጊያ ጥረትና ከራስ ጋር መታገል ምንም እንደማያስገኝ ተማርን። የእኛ ድርሻ ራስን መስጠትና መታመን ነበር፤ የእግዚአብሔር ድርሻ ደግሞ የቀረው ሁሉ ነበር።

ቀደም ብዬ እንደ ተናገርኩት፣ ለሦስተኛ ጊዜ ከመጽሐፍ ቅዱስ ገጾች ላይ መጋረጃ የተገፈፈ መሰለ፤ በየስፍራውም «የድል ምሥጢር» በብርሃን ፊደላት ሲያበራ አየን። የቆዩ ጥቅሶች በአዲስ ሙላት አበቡ። ለምሳሌ ይህን ተመልከት፦ «ከእግዚአብሔር የተወለደ ሁሉ ዓለምን ያሸንፋልና፤ ዓለምንም የሚያሸንፈው እምነታችን ነው። ኢየሱስም የእግዚአብሔር ልጅ እንደ ሆነ ከሚያምን በቀር ዓለምን የሚያሸንፍ ማን ነው?» ቀድሞ ይህ ከሞት በኋላ ስለሚመጣ የወደፊት ድል ብቻ የሚናገር ይመስለን ነበር። አሁን ግን ገና በዓለም እየኖርን ሳለ በአሁኑ እምነት ስለሚገኝ የአሁን ድል እንደሚናገር አየን።

ወይም ይህን፦ «እነሆ የዓለምን ኃጢአት የሚያስወግድ የእግዚአብሔር በግ።» ሁልጊዜ ይህ የኃጢአትን ቅጣት ማስወገድ ማለት እንደ ሆነ እንረዳው ነበር። አሁን ግን የኃይሉን መወገድ ማለት እንደ ሆነ አየን — ከእንግዲህ ልንገዛለት ወይም በእርሱ ባርነት ልንያዝ እንደማያስፈልገን።

ይህን የመጽሐፍ ቅዱስ መገለጥ የሚያሳዩ ስፍር ቍጥር የሌላቸው ምሳሌዎችን ልሰጥ እችል ነበር፤ ነገር ግን እነዚህ ይበቃሉ። ሕይወትን የሚለውጥ ግኝት አግኝተን ነበር፤ ሐሳባችንንም ሁሉ ሞላው። ወዳጅ ባገኘሁ ቁጥር የመጀመሪያ ጥያቄዬ «ምን ያህል ጊዜ አለህ? የምነግርህ አንድ ድንቅ ነገር አለኝ» የሚል ነበር። ከዚያም ያገኘሁትን የታላቁን መዳን ታሪክ ሁሉ አፈስስ ነበር።

ለአብዛኞቹ ልክ ለእኔ እንደ ነበረው አዲስና አስደሳች ነበር፤ ብዙዎቹም ወዲያውኑ እንደ ሕያው ተሞክሮ ተቀበሉት። ነገር ግን አንዲት ወዳጄ — በአሥራ ስድስት ዓመቴ ለሃይማኖታዊ ነገሮች ያነቃችኝ፣ ከዚያን ጊዜ ጀምሮም የቅርብ መንፈሳዊ ምሥጢረኛዬ የነበረችው ያችው ሴት — ካዳመጠች በኋላ «ግን ሃና፣ ይህ አዲስ ነገር አይደለም። ሁልጊዜም አውቀው ነበር» አለች።

«ታዲያ ለምን ፈጽሞ አልነገርሽኝም?» ብዬ በቁጣ ጮኽኩ። «በእነዚህ ዓመታት ሁሉ እንዴት እንደ ታገልኩ ታውቂ ነበር — ጥቂት ውጊያዎችን እያሸነፍኩ እጅግ ብዙዎቹን እየተሸነፍኩ — አንቺ ግን በዚያ ሁሉ ጊዜ ይህን የድል ምሥጢር ይዘሽ አልነገርሽኝም! እንዴት እንዲህ ጨካኝ ልትሆኚ ቻልሽ?»

«እኔ እኮ ሁሉም ሰው የሚያውቀው መስሎኝ ነበር» አለች። «ኩዌከሮች ሁልጊዜ ያስተማሩት ይህንኑ ነው። ስብከታቸው ከሞላ ጎደል ሙሉ በሙሉ ስለዚሁ ነው።»

«እንግዲያውስ» አልኩ፤ «ሁሉም ሰው አያውቀውም። የሚያውቁት በጣም ጥቂቶች ናቸው። አብዛኞቹ ክርስቲያኖች ከሥጋ ድካም የተነሣ በሕይወታቸው ሁሉ ‹የኃጢአት ባሪያዎች› ሆነው መኖር እንዳለባቸው ያምናሉ። አብዛኞቹም ድል የሚያገኙ ከሆነ ለእርሱ ራሳቸው መዋጋት እንዳለባቸው፣ ሽንፈት የቀረበ ሲመስል ብቻ ጌታን ለርዳታ ሊጠሩ እንደሚችሉ ያስባሉ። እስራኤላውያን በቀይ ባሕር አጠገብ ጸንተው ቆመው የእግዚአብሔርን ማዳን እንዳዩ፣ ውጊያው ከመጀመሪያው ጀምሮ ለእርሱ አሳልፎ መሰጠት እንዳለበት አይገነዘቡም።»

«ደግሞም» ብዬ በእርግጠኛነት ጨመርኩ፤ «ይህን ለምችለው ሰው ሁሉ ለመናገር አስቤአለሁ።»

እንዳልኩትም አደረግሁ። ወጣትም ሽማግሌም፣ የበሰሉ ክርስቲያኖችም ሆኑ ጀማሪዎች — ለመናገር ከደፈርኩ ማንም ታሪኩን ሳይሰማ አላመለጠም። የሰሙት ሁሉ ማለት ይቻላል ተቀበሉት፤ በኃይሉም መኖር ጀመሩ።

ከእነርሱም አንዷ ሰባት ወይም ስምንት ዓመት ገደማ የሆናት ትንሿ ልጄ ነበረች። ልቈጣጠረው እስኪያቅተኝ ድረስ ጠንካራ እልኸኝነት ማዳበር ጀምራ ነበር። እርሷ ራሷ ይህ ስሕተት እንደ ሆነ ተገንዝባ ለማሸነፍ በብርቱ ትሞክር ነበር፤ ነገር ግን በእርሱ የተያዘች ያህል ይመስል ነበር። አንድ ቀን ግራ ተጋብታ ወደ እኔ መጥታ እንዲህ አለች፦ «እማዬ፣ ለምንድን ነው እንዲህ ባለጌ የሆንኩት? ትንሽ ክርስቲያን ልጅ እንደ ሆንኩ አውቃለሁ፤ ክርስቲያን ልጆች ሁልጊዜ ጥሩዎች የሚሆኑ መስሎኝ ነበር። ግን ራሴን ጥሩ ለማድረግ የቱንም ያህል ብሞክር ባለጌ ከመሆን ልቆጠብ አልችልም።»

ከራሴ ተሞክሮ የተነሣ ፍጹም ተረዳኋት። እንዲህም አልኳት፦ «ውዴ፣ ምክንያቱ ራስሽን ጥሩ ለማድረግ ስለምትሞክሪ ይመስለኛል። የቱንም ያህል ብንሞክር ራሳችንን ፈጽሞ ጥሩ ልናደርግ አንችልም። ይህን ማድረግ የሚችለው የሰማዩ አባታችን ብቻ ነው። ባለጌ ለመሆን በተፈተንሽ ቁጥር ሁሉንም ንገሪው፣ ጥሩ እንዲያደርግሽ ለምኚው፤ ከዚያም እንደሚያደርገው ታመኚበት። እርሱ በእርግጥ ባለጌነትሽን ያስወግድልሻል።»

ለጥቂት ጊዜ አሰበችና «ኦ፣ ይህን አላውቅም ነበር። ሰው ፈቃዱን ተጠቅሞ ራሱ ማድረግ ያለበት መስሎኝ ነበር» አለች።

ይህን አዲስ ሐሳብ እያሰላሰለች እንደ ሆነ በግልጽ እያስታወቀች በጸጥታ ሄደች። ብዙም ሳይቆይ ታላቅ ለውጥ አስተዋልኩ። እልኸኝነቷ ፈጽሞ የጠፋ ይመስል ነበር፤ እንደ በግ የዋህና ታዛዥ ሆነች። የሁኔታውን ስስነት ለማክበር ፈልጌ ምንም አልተናገርኩም። ከጥቂት ቀናት በኋላ ከአሻንጉሊቶቿ ጋር በዝግታ ስትጫወትና በጸጥታ ደስታ እንዲህ ስታንጎራጕር ሰማኋት፦ «ኦ፣ የሰማዩ አባት እንዲህ ጥሩ እያደረገኝ ስለ ሆነ እንዴት ደስ ብሎኛል። ጥሩ መሆን እንዴት ደስ ይላል።»

አሁንም ምንም አልተናገርኩም። ነገር ግን ከጥቂት ምሽቶች በኋላ አልጋዋ ላይ አስተኝቼ ብርድ ልብሷን ሳለብሳት ድንገት እንዲህ አለች፦ «ኦ እማዬ፣ የሰማዩ አባት እንዲህ ጥሩ እያደረገኝ ስለ ሆነ ደስ አላለሽም? ከዚህ እጅግ የበለጠ ጥሩ ሊያደርገኝ ነው፤ ግን አሁን እንዳለሁት ያህል ጥሩ ስላደረገኝ ደስ አላለሽም?»

እያቀፍኳትና እየሳምኳት ከእርሷ ጋር ደስ ስሰኝ፣ አጥብቃ «እማዬ፣ ስለዚህ ነገር ለሰው ሁሉ ትነግሪያለሽ?» ብላ ጨመረች።

ለመናገር እንደምሞክር ነገርኳት፤ እርሷ ግን አጥብቃ እንዲህ አለች፦ «መሞከር ብቻ አይበቃም — በሰበክሽ ቁጥር በእርግጥ ማድረግ አለብሽ። ብዙ ሰዎች እንደ እኔ ይመስሉኛል — ጥሩ መሆን እየፈለጉ እንዴት እንደሚሆኑ የማያውቁ። ለምታገኚው ሰው ሁሉ አንድም ሳይቀር መንገር አለብሽ።»

ያን ሁልጊዜ ወደ ሥራዬ እንደ ተሰጠኝ አንድ ዓይነት መለኮታዊ ጥሪ አድርጌ ቈጥሬዋለሁ።

እውነቱን ለመናገር፣ ልባችን እጅግ ሞልቶ ስለ ነበር ማበረታቻ አያስፈልገንም ነበር ማለት ይቻላል። የምናውቀው ሰው ሁሉ ውሎ አድሮ ታሪኩን ሰማ፤ ብዙም ሳይቆይ ታላቅ እንቅስቃሴ ተፈጠረ — በራሳችን ማኅበረሰብ ብቻ ሳይሆን በመላው የአሜሪካ ቤተ ክርስቲያን፣ እንዲያውም በእንግሊዝ ጭምር። «የሚልቪል፣ ኒው ጀርሲ ፒርሳል ስሚዞች የሚያስተምሩት አዲስ ትምህርት» ምን እንደ ሆነ የሚጠይቁ ደብዳቤዎች ከየአቅጣጫው ጎረፉ። እስከ ዛሬም ድረስ የቀጠሉ ስብሰባዎችና ጉባኤዎች ተነሡ፤ ብዙዎቹም «መንፈሳዊ ሕይወትን ለማጥለቅ የሚደረጉ ስብሰባዎች» በመባል ይታወቃሉ።

ይህ ግኝት በየስፍራው በቤተ ክርስቲያን መንፈሳዊ ሕይወት ውስጥ የታላቅ መነቃቃት ጅማሬ ነበር። በ1873 እና በ1874 በአውሮፓ ክፍለ አህጉር በተደረጉት ስብሰባዎች፣ በኋላም በኦክስፎርድና በብራይተን ከፍታው ላይ ደረሰ፤ በዚያም መልእክቱን ለመስማት በሺዎች የሚቈጠሩ ሰዎች መጡ። ውጤቱ እስከ ዛሬ ድረስ ቍጥር በሌላቸው ሕይወቶች ውስጥ ይታያል። በሄድኩበት ሁሉ ሰዎች በዚያ በተማሩት ነገር ሕይወታቸው በሙሉ እንደ ተለወጠ ይነግሩኛል።

ያገኙት አዲስ ሃይማኖት ሳይሆን የአሮጌው ሃይማኖት ሕያውነት ነበር። ለረጅም ጊዜ በአፋቸው ሲመሰክሩላቸው የኖሩ እውነቶች ሕያው እውነታ ሆኑ። ክርስቶስን አዳኛችን ብለው ይጠሩት ነበር፤ አሁን ግን በእውነት እንደሚያድን ተማሩ፤ በእርሱም ሲታመኑ ታማኝ ሆኖ አገኙት።

በትምህርቱ ውስጥ ምንም ዓይነት የወገንተኝነት ነገር አልነበረም። ማንም የሃይማኖት መግለጫውንም ሆነ ቤተ እምነቱን መለወጥ አላስፈለገውም።

በሁሉም አብያተ ክርስቲያናት — በሜቶዲስት፣ በኩዌከር፣ በካቶሊክ፣ በሌሎችም — የእምነትን ሕይወት በእውነት የተረዱና የኖሩበት ሰዎች ሁልጊዜም ነበሩ። እኔ እንደማምነው ይህ የእያንዳንዱ የክርስትና የሃይማኖት መግለጫ እምብርት ነው። የሚያስፈልገው አማኞች እምነታቸውን በአፍ መመስከር ብቻ ትተው በእርግጥ ማመን እንዲጀምሩ ነው — ያን ጊዜም ሁልጊዜ እውነት ሆኖ ያገኙታል።

የእምነት ሕይወት ለእያንዳንዱ የሃይማኖት መግለጫና ለእያንዳንዱ ቤተ እምነት ይስማማል። ታሪኩ በየትም ስፍራ አንድ ነው።