ግኝት እንጂ ስኬት አይደለም

ይህን ፍጹም ግልጽ ለማድረግ እንደ ገና አንድ ጊዜ እፈልጋለሁ፦ የመጣልኝ ነገር ግኝት እንጂ ስኬት አልነበረም። በድንገት የተሻልኩ ሴት አልሆንኩም። ክርስቶስ ካሰብኩት እጅግ የሚበልጥ አዳኝ እንደ ሆነ በቀላሉ ተገነዘብኩ። ፈተናዎቼን ለማሸነፍ ከቀድሞው የበለጠ ችሎታ አልነበረኝም — ነገር ግን እርሱ ሊያሸንፍልኝ እንደሚችልና እንደሚፈቅድ አገኘሁ። የራሴ የሆነ ተጨማሪ ጥበብ ወይም ጽድቅ አልነበረኝም፤ ነገር ግን ሐዋርያው እንዳወጀው እርሱ በእውነት ጥበብና ጽድቅ ቅድስናም ቤዛነትም ሊሆንልኝ እንደሚችል በመጨረሻ ተማርኩ።

ይህ ውብ አባባል ብቻ ሳይሆን እውነተኛና ተግባራዊ እውነታ መሆኑን ለመጀመሪያ ጊዜ ያገኘሁበትን ጊዜ ፈጽሞ አልረሳውም።

የክርስቶስን የማዳን ሙላት መረዳት ከጀመርኩ ብዙም ሳይቆይ፣ በተለይ በእኔ ላይ ጠላትነት ያላት አንዲት ሴት በቤታችን ለሁለት ሳምንት ልትቆይ እንደምትመጣ ሰማሁ። ሁልጊዜ የምታበሳጭና አስቸጋሪ ነበረች። ጊዜው እየቀረበ ሲመጣ፣ በክርስቶስ መንገድ ልይዛት ከፈለግኩ ዘወትር ካለኝ እጅግ የበዛ ትዕግሥት እንደሚያስፈልገኝ እርግጠኛ ሆንኩ።

በእምነት ሕይወት ገና አዲስ ስለ ነበርኩ፣ በቂ ትዕግሥት የማገኝበት ብቸኛው መንገድ በጸሎት መታገል ነው ብዬ አሰብኩ። ቀኖቼ በሥራ የተጣበቡ ስለ ነበሩ፣ ለዚህ መንፈሳዊ ትግል አንድ ሙሉ ሌሊት ለመስጠት ወሰንኩ። ቤተሰቡ ከተኙ በኋላ ራሴን በክፍሌ ዘጋሁ፤ ብራብ ብዬ አንድ ሳሕን ብስኩት ይዤ፣ ሌሊቱን ሙሉ ለሚቆይ ውጊያ ተዘጋጅቼ በአልጋዬ አጠገብ ተንበረከክሁ። ጀግና የሆንኩ ያህል ተሰማኝ፤ ረጅም የጸሎት ሰዓታት ሁልጊዜ ያደክሙኝ ነበርና፤ ነገር ግን የትዕግሥት ጎተራ እጅግ ያስፈልገኝ ስለ ነበር፣ ይህን የማገኝበት ብቸኛው መንገድ ይህ ነው ብዬ አሰብኩ። በልቤ ውስጥ እንደ ትልቅ «ጥፍጥፍ» ያለ ትዕግሥት እንደሚቀመጥልኝ ጠበቅሁ — በሚያስፈልገኝ ጊዜ ሁሉ ቁራሽ እየቆረስኩ የምጠቀምበት መጠባበቂያ።

ነገር ግን ጉልበቶቼ መሬት እንደ ነኩ ወዲያው የታወቀው ጥቅስ በአእምሮዬ ብልጭ አለ፦ «እናንተ ግን ከእርሱ በክርስቶስ ኢየሱስ ናችሁ፥ እርሱም ከእግዚአብሔር ዘንድ ጥበብና ጽድቅ ቅድስናም ቤዛነትም ሆነልን… የሚመካ በጌታ ይመካ።»

«አዎን!» ብዬ በውስጤ ጮኽኩ። «ይህማ ትዕግሥትንም እንደሚጨምር የተረጋገጠ ነው!»

ወዲያውኑ የትዕግሥት ክምችት አስቀድሜ ማከማቸት እንደማያስፈልገኝ ፍጹም በመተማመን ከተንበረከክሁበት ተነሣሁ። ይልቁንም ፍላጎቱ በተነሣ ጊዜ ሁሉ ለዚያው ጊዜ የሚሆን አቅርቦት ለማግኘት ወደ ጌታ መመልከት ብቻ እችል ነበር። ክርስቶስን ሁልጊዜ ክፍት፣ ሁልጊዜ የተሞላ፣ ሰፊና የማያልቅ ጎተራ አድርጌ አየሁት — በሚያስፈልግበት ቅጽበት በትክክል የሚያስፈልገውን ጸጋ የሚሰጥ። በድንገትም በመንፈሳዊ ኪሶቼ ውስጥ የጸጋ እሽጎችን ይዤ መዞር ሞኝነት መሰለኝ — ልሰበስባቸው ብችል እንኳ እጅግ በሚያስፈልጉኝ ቅጽበት የሚጠፉብኝ።

እንደሚጠበቀውም ያ እምነት ሙሉ በሙሉ መልስ አገኘ። እንግዳዬ ከወትሮው ይበልጥ የምታበሳጭ ሆነች፤ ሆኖም ትዕግሥት በየቅጽበቱ ወደ እኔ መጣ — ሁልጊዜ ለዚያው ቅጽበት በትክክል የሚበቃ።

ከትዕግሥቱ ራሱ ይልቅ ይበልጥ አስደናቂው ያደረግሁት ግኝት ነበር፦ የእግዚአብሔር የጸጋ ጎተራ ሁልጊዜ ክፍት ነው፤ አቅርቦቱም ለልጆቹ ሁልጊዜ ይገኛል።

አንዳንድ ሰዎች ትዕግሥቴን «ስኬት» ብለው ይጠሩት ይሆናል። እኔ ግን ምንም አልደረስኩበትም። በቀላሉ የእግዚአብሔርን አቅርቦት አግኝቼ፣ እያንዳንዱ ሰዓት እንደሚጠይቀው በየሰዓቱ በእምነት ያዝኩት።

ግኝቴ ወደ ቀላሉ መልኩ ሲጠቃለል ይህ ነበር፦ በክርስቶስ ለእያንዳንዱ ፍላጎት ፍጹም አቅርቦት አለ፤ ያም አቅርቦት የሚፈስበት ብቸኛ መስመር እምነት ነው። መፍጨርጨር ሊያመጣው አይችልም። መታገል ሊያመጣው አይችልም። መጨነቅና መሠቃየት ሊያመጡት አይችሉም። እምነት ግን ሁልጊዜ ያመጣዋል። እምነት ሁልጊዜም ያመጣዋል — ዘወትር ያደርገዋል።

ይህ እጅግ ቀላል ግንዛቤ ይመስላል — መጽሐፍ ቅዱስን የሚያነብ ማንኛውም አማኝ ወዲያው ያውቀዋል ብሎ ሰው ያስባል። እኔ ግን ለዘጠኝ ዓመት በጥንቃቄ ካጠናሁና በትጋት ከጣርኩ በኋላ እንኳ አላወቅሁትም ነበር። በመጨረሻ ባገኘሁት ጊዜም ሕይወቴን ከሥሩ ለወጠው።

በውስጡ ምንም ምሥጢራዊ ነገር አልነበረም። በወንጌል ላይ የተጨመረ ነገር አልነበረም — የወንጌል እውነተኛ ትርጉም ነበር። መጽሐፍ እንደሚለው፣ ክርስቶስ አንዳንድ ነገሮችን ለመፈጸም መጣ፤ የእኔ ግኝት እነርሱን እንደሚፈጽም በእርግጥ በእርሱ መታመን እንደሚቻል ብቻ ነበር። ይህም እውነት ከሆነ፣ እነዚህ ነገሮች እንዲፈጸሙ የሚሹ ሁሉ ሥራውን ለያዘው ለእርሱ አሳልፈው ሊሰጡት ይገባል።

ለእኔ ይህ አንዳች ያልተለመደ መንፈሳዊ ስኬት ሳይሆን ቀላል፣ ተግባራዊ ጤናማ ማስተዋል መሰለኝ — አሁንም እንዲሁ ይመስለኛል። ቤት እንዲሠራልኝ አንድ ግንበኛ ስቀጥር፣ እርሱ መገንባት ስለሚያውቅና እኔ ስለማላውቅ ነው። ሥራውን ለእርሱ መስጠቴን በእኔ በኩል ታላቅ «ስኬት» አድርጌ አልቆጥረውም — በቀላሉ ማስተዋል ነው። ወደሚያስገመግም ወንዝ ደርሼ ድልድይ ባገኝ፣ መሻገሬን እንደ ትልቅ ክንውን አልቆጥረውም — የተዘጋጀልኝን በቀላሉ እጠቀማለሁ።

ስለዚህም ስኬቶች ከሚለው ቃል ይልቅ ስጦታዎች የሚለውን ቃል እጅግ እመርጣለሁ። ስኬቶች የራሴን ሥራና ጥረት ያመለክታሉ፤ የክርስትና ጸጋዎች ግን ከእግዚአብሔር በነጻ የሚሰጡ ስጦታዎች ናቸው። «በሕይወት ይነግሣሉ» የተባለላቸው በራሳቸው ጥረት ወደ ታላቅ ከፍታ የሚወጡ ሳይሆኑ የጸጋን ብዛትና የጽድቅን ስጦታ ብዛት የሚቀበሉ ናቸው። ለገዛ ልጁ ያልራራለት ነገር ግን ስለ ሁላችን አሳልፎ የሰጠው ያው ከእርሱ ጋር ደግሞ ሁሉን ነገር እንዲያው እንዴት አይሰጠንም?

ነገር ሁሉ በእውነት የእኛ መሆኑን ማግኘት ስኬት አይደለም — ግሩም ግኝት ነው። እንዲህ ያለውን ሀብት ያገኘች ማንኛዋም ነፍስ የሚያስፈልጋትን ሁሉ የራሷ ባታደርግ ጤናማ ማስተዋል እጅግ የጎደላት ትሆናለች።

ይህ ግኝት ለእኔ ምን ማለት እንደ ሆነ ማንም መልአክ ሙሉ በሙሉ ሊገልጸው አይችልም። ነገር ግን ሕይወቴ ተለወጠ ማለት ይበቃል። ቀድሞ ሽንፈትና ውድቀት በነገሡበት ስፍራ፣ ድልና አሸናፊነት የዕለትና የሰዓት ልምምዴ ሆኑ — በእምነት ልይዛቸው በመረጥኩ ጊዜ ሁሉ። ከእንግዲህ ብጠላውም እንኳ ልታዘዘው የተገደድኩ የኃጢአት ባሪያ አልነበርኩም፤ ነገር ግን ክርስቶስ ወደሚሰጠው ነጻነት ገብቼ ነበር፣ ከእንግዲህ በአሮጌዎቹ ሰንሰለቶች አልታሰርኩም።

ከዚህ በፊት ደስተኛ እንደ ሆንኩ አስብ ነበር፤ አሁን ግን ደስታዬ ከቃላት በላይ ነበር። አንዳንድ ጊዜ መንግሥተ ሰማያት ራሷ እንኳ ከዚህ የበለጠ ልትሰጥ የምትችል አይመስለኝም ነበር። ሆኖም ይህ ደስታ በራሴ ወይም በራሴ ስኬት ላይ የተመሠረተ አልነበረም — ምንም ስኬት አልነበረኝምና። በጌታ የሆነ ደስታ ነበር።

በመጨረሻ የነቢዩን ቃላት አስተዋልኩ፦ «ጠቢብ በጥበቡ አይመካ፥ ኃያልም በኃይሉ አይመካ፥ ባለ ጠጋም በባለ ጠግነቱ አይመካ፤ ነገር ግን የሚመካው እኔን በማስተዋሉና በማወቁ በዚህ ይመካ።»

በራሴ ጥበብ፣ ብርታት ወይም ሀብት አልነበረኝም — ነገር ግን ጌታን ማወቅ እየተማርኩ ነበር፤ በእርሱም በፍጹም ልቤ ልመካ እችል ነበር።

«ትምክህት እንግዲህ ወዴት ነው?» ሲል ሐዋርያው ይጠይቃል።

«እርሱ ቀርቶአል። … በእምነት ሕግ ነው እንጂ።»

ምንም ስኬት የሌላት ነፍስ በራሷ ልትመካ አትችልም፤ ሁሉን ከጌታ በነጻ የምትቀበል ነፍስም በእርሱ ከመመካት ልትቆጠብ አትችልም።

«ጸጋው በእምነት አድኖአችኋልና፤ … ከእናንተ አይደለም፤ … ማንም እንዳይመካ ከሥራ አይደለም።»

«ምድርን በሰይፋቸው አልወረሱአትም፥ ክንዳቸውም አላዳናቸውም፤ ነገር ግን አቤቱ፥ ቀኝህና የፊትህ ብርሃን ነው።»

ይህ የእኔ ልምምድ ነበር። በፍጹም ልቤም ከዘማሪው ጋር እንዲህ ማለት ቻልኩ፦ «ቀኑን ሁሉ በእግዚአብሔር እንመካለን፥ ስምህንም ለዘላለም እናመሰግናለን።»