የመውጫው መንገድ

ይህ እረፍት ማጣትና ጥያቄ በ1865 ጫፍ ደረሰ። በቤተሰብ ሁኔታ ምክንያት በጀርመንታውን የነበረውን ደስ የሚያሰኘውን ቤታችንን — ከሰፊው የፍላጎቶቻችን ክበብ ሁሉ ጋር — ትተን በኒው ጀርሲ ወደምትገኝ ራቅ ያለች መንደር ለመዛወር ተገደድን፤ በዚያም ከሚስማማኝ ማኅበራዊ ኑሮ ፈጽሞ ማለት ይቻላል ተቆርጠን ነበር። በገንዘብ ረገድ ጥቅም ነበረው፤ በሌላው ነገር ሁሉ ግን ታላቅ ፈተና ነበር፤ በተለይ ለእኔ። መንፈሴ በዚህ ለውጥ ላይ በምሬት እንዳመፀ እመሰክራለሁ።

ያን ጊዜ እጅግ ባዶና ብቸኛ መስሎ በተሰማኝ በዚያው ስፍራ፣ በመንፈሳዊ ሕይወቴ አራተኛውንና ዘውድ የሆነውን ዘመን የሚያበሥር ክቡር አዲስ ብርሃን ይወጣል ብዬ ፈጽሞ አላሰብኩም ነበር።

የሆነውም እንዲህ ነው። ቀደም ብዬ እንደ ተናገርኩት፣ ስለ መዛወሩ በልቤ እጅግ አምፄ ነበር። ሆኖም ይህ ዓመፅ ስሕተት መሆኑን ለማወቅ የሚበቃ መንፈሳዊ ማስተዋል ነበረኝ። መዛወሩ ከአቅሜ በላይ የሆነ ግልጽ የእግዚአብሔር አሠራር ስለ ነበረ፣ ብቸኛው ትክክለኛ ምላሽ በደስታ መቀበልና ከልብ «ፈቃድህ ትሁን» ማለት ነበር። ነገር ግን ራሴን ዘወትር ብወቅስም የእግዚአብሔርን ፈቃድ ለመቀበል ራሴን ማስገዛት አልቻልኩም — እውነቱን ለመናገር ልቀበለውም አልፈለግኩም። ደስተኛውን የጀርመንታውን ቤቴንና የአገልግሎት መስኬን ትቼ እንደ ሚልቪል ባለ ብቸኛና ራቅ ያለ ስፍራ እንድኖር መገደዴ ጨካኝ አያያዝ መስሎ ተሰማኝ። እግዚአብሔር ይህን ሊፈቅድ ባልተገባው ነበር፣ እኔም ለማጉረምረምና ለመበሳጨት ሙሉ መብት አለኝ ብዬ አሰብኩ።

በዚህም የተነሣ እጅግ በማይመች የአእምሮ ሁኔታ ውስጥ ወደቅሁ። ግልጽ የነበሩት ትምህርቶቼ እንኳ ከእንግዲህ ሊረዱኝ አልቻሉም፤ የቀረኝንም መንፈሳዊነት ሁሉ አጣለሁ ብዬ መፍራት ጀመርኩ።

እንዲህ ያለ እውነተኛ ችግር ፊት ለፊት ሲገጥመኝ፣ ይቅር እንደ ተባልኩ ማወቄ ምንም መጽናናት አልሰጠኝም። ከይቅርታ የበለጠ ፈለግኩ — ነጻ መውጣትን ፈለግኩ። ነገር ግን እንዴት እንደማገኘው ምንም አላውቅም ነበር።

የሚስዮን ሰባኪዎች ብዙ ጊዜ ይጎበኙን ስለ ነበር፣ ለብዙዎቹ ሁኔታዬን አስረድቼ እርዳታ ለመንኩ፤ ነገር ግን አንዳቸውም የሚጠቅም ነገር ሊነግሩኝ አልቻሉም። በመጨረሻም እጅግ የተሳካለት አንድ የሃይማኖት መምህር ለጥቂት ቀናት መጣ፤ ለእርሱም ጭንቀቴን ሁሉ ዘርግፌ ወደ ነጻነት የሚያደርስ አንዳች መንገድ እንዲጠቁመኝ ተማጸንኩት። ሁኔታዬን በቁም ነገር አሰበበትና በመጨረሻ የሚያስፈልገኝ አንዳች የክርስትና ሥራ ውስጥ መሰማራት እንደ ሆነ እንደሚያምን ነገረኝ። በማግሥቱ ጠዋት ወጥቼ በሰፈራችን ያሉትን ድሆች ብጎበኝና እንዴት ልረዳቸው እንደምችል ባይ፣ መንፈሳዊ ሕይወቴ እንደሚታደስና ሁሉም ነገር እንደሚስተካከል አሰበ።

ስለዚህ በማግሥቱ የመከረኝን መድኃኒት ሞከርኩ። ነገር ግን ከንቱ መሆኑን ወዲያው ተረዳሁ። ከገባሁባቸው ቤቶች በመጀመሪያው ማለት ይቻላል፣ ከእኔ ጋር አንድ ዓይነት በሆነ መንፈሳዊ ችግር የምትታገል አንዲት ሴት አገኘሁ፤ እርሷም እርዳታ እጅግ ያስፈልጋት ነበር — እኔ ግን የምሰጣት አንዳች አልነበረኝም። የተራቡትን ከባዶ ሳሕን ለመመገብ እንደሚሞክር ሰው ሆንኩ። ሞኝነትና የማይቻል ተግባር ነበር። ሌላውን ከመርዳቴ በፊት እኔ ራሴ ነጻ መውጣት እንዳለብኝ አምኜ፣ ከበፊቱ ይበልጥ ተስፋ ቆርጬ ወደ ቤት ተመለስኩ።

ብዙ ጊዜ ልብስ ልትሰፋልኝ የምትመጣ አንዲት የአካባቢው ልብስ ሰፊ ነበረች፤ በመንደሩ ያለኝ ወዳጅነት እጅግ ጥቂት ስለ ነበረ፣ አንዳንድ ጊዜ እየሠራን አብሬያት ተቀምጬ እጫወት ነበር። በመንፈሳዊ ነገር ለየት ያለ አሳብ ያላት ትመስል ነበር፤ ልምምዶቿም ይማርኩኝ ነበር። በፈተና ላይ እውነተኛ ድል እንዳለ እንደምታምን ተረዳሁ — እኔ እንዳሰብኩት ሕይወትን በሙሉ ኃጢአት እየሠሩና ንስሐ እየገቡ፣ ኃጢአት እየሠሩና ንስሐ እየገቡ መኖር አስፈላጊ እንዳልሆነ፣ ነገር ግን ክርስቲያን በእውነት ነጻ ሊወጣ እንደሚችል። በሜቶዲስቶች ዘንድ «ቅድስና» የተባለ ትምህርት፣ ከእርሱም ጋር «መቀደስ» ወይም «ሁለተኛው በረከት» የተባለ ልምምድ እንዳለ፣ ይህም ሰዎችን ወደ ድል ስፍራ እንደሚያመጣ ነገረችኝ። የምትናገረውን ሁሉ በከፍተኛ ጉጉት አደመጥኩ፤ ምናልባት የትግሌ መፍትሔ እዚህ ይገኝ ይሆናል ብዬም ተስፋ ማድረግ ጀመርኩ።

ደግሞም ቅዳሜ ምሽት በመንደሩ ይህ ትምህርት የሚሰጥበትና ሰዎች ልምምዳቸውን የሚካፈሉበት አንድ ትንሽ ስብሰባ እንደሚደረግ ነገረችኝ፤ እንድገኝም አጥብቃ ለመነችኝ። አንድ ቀን እሄድ ይሆናል ብዬ አሰብኩ፣ ነገር ግን ሌሎች ነገሮች እንዲያሰናክሉኝ ፈቀድኩ። ድሆችና ያልተማሩ የፋብሪካ ሠራተኞች ሊያስተምሩኝ የሚችሉት አንዳች ነገር ሊኖር አይችልም ብዬ አምኜ ነበር። መጽሐፍ ቅዱስን በሰፊው አጥንቼና አስተምሬ ነበር፤ ስለ ራሴ ሃይማኖታዊ ብቃትም ከፍ ያለ ግምት ነበረኝ። ወደ ስብሰባው ብሄድ እንኳ እነርሱ ከሚያስተምሩኝ ይልቅ እኔ የማስተምራቸው እጅግ እንደሚበዛ ተሰማኝ።

በመጨረሻ ግን አንድ ምሽት በመገኘቴ ውለታ ልውልላቸው ወሰንኩ — እውነትም ታላቅ ውለታ እንደ ሆነ ተሰምቶኝ እንደ ነበር እመሰክራለሁ። በራሴ አስፈላጊነትና ብልጫ ተሞልቼ፣ በመጽሐፍ ቅዱስ እውቀቴ ላስደንቃቸው እየጠበቅሁ ወደ ስብሰባው ሄድኩ።

ስገባ፣ በራሷ ላይ ሻል የጣለች አንዲት የፋብሪካ ሠራተኛ ሴት — ቆብ እንኳ ሳይኖራት አይቀርም — እየተናገረች ነበር። እንዲህ ስትል ሰማኋት፦ «ቀድሞ አድማሴን በሙሉ ይሞላው የነበረው ይህ ታላቅ ግዙፍ እኔነቴ ነበር፤ ነገር ግን ክርስቶስ ፍጹም አዳኜ እንደ ሆነ በጨረፍታ ባየሁ ጊዜ፣ ያ ታላቅ ግዙፍ እኔነቴ ተኮማትሮ ከንቱ ሆነ።»

እነዚያ ቃላት ለእኔ መገለጥ ሆኑልኝ። እንዲህ ያለውን ልምምድ ፈጽሞ እንደማላውቅ ተገነዘብኩ። የራሴ «እኔነት» እጅግ ትልቅና ራሱን የሚያጎላ ነበር፤ እንዴትስ «ተኮማትሮ ከንቱ ሊሆን» እንደሚችል ማሰብ አልቻልኩም። ነገር ግን ይህ እውነተኛው ክርስትና መሆን አለበት — ምናልባትም ስናፍቀው የነበረው ነገር ይኸው ነው — የሚል ጥልቅ እምነት በላዬ መጣ።

ያን ምሽት አንዳች ለማስተማር እንዳልሞከርኩ መናገር አያስፈልግም። ይልቁንም የመጽሐፍ ትምህርትን ጥቂት ብቻ በሚያውቁ፣ ነገር ግን ነፍሳቸው እኔ ፈጽሞ ባልደረስኩበት የመንፈሳዊ እውነት ጥልቀት በመንፈስ ቅዱስ በግልጽ በተማረች በእነዚህ ትሑታን ክርስቲያኖች እግር ሥር እንደ ተማሪ ተቀመጥኩ። ስብሰባውን እንደ ተማሪ አዘውትሬ መካፈል ጀመርኩ፤ ይህን የሕይወት መንገድ ከሚያስተውሉት ጋር ለመነጋገርም ያገኘሁትን አጋጣሚ ሁሉ ተጠቀምኩ። ዋናው ቁም ነገሩ ጳውሎስ «እኔም አሁን ሕያው ሆኜ አልኖርም ክርስቶስ ግን በእኔ ይኖራል» ብሎ በጻፈ ጊዜ ያለው ትርጉም በትክክል እንደ ሆነ ተረዳሁ — የምፈልገው ድል የሚመጣው የራሴን ሕይወት መኖር ትቼ የእግዚአብሔር ኃይል «ስለ በጎ ፈቃዱ መፈለግንም ማድረግንም በእኔ እንዲሠራ» በመፍቀድ እንደ ሆነ።

ኦክቶበር 18 ቀን 1866 በተጻፈው ማስታወሻ ደብተሬ እንዲህ ብዬ ጻፍኩ፦ «ጌታ በቅርቡ በፈተና ፊት ያለኝን ፍጹም ድካም በብዙ መንገድ ሲያስተምረኝ ቆይቷል። በእውቀት እጅግ አድጌአለሁ፣ በጸጋ ግን አላደግኩም፤ መጀመሪያ በተለወጥኩ ጊዜ ከነበረኝ የበለጠ በኃጢአት ላይ እውነተኛ ኃይል እንደሌለኝ አገኘሁ። ይህ ግን የእግዚአብሔር ልጅ መሆኔን — የጸደቅሁ፣ ይቅር የተባልኩ፣ የዘላለም ሕይወት ያለኝና የሰማያዊ ርስት ወራሽ መሆኔን — እንድጠራጠር አላደረገኝም።

ነገር ግን ይህ ማረጋገጫ እያለኝ እንኳ ልቤ እየኮነነኝ ደስተኛ ልሆን አልችልም። ተጨማሪ ቅድስናን፣ በኃጢአት ላይ ተጨማሪ ኃይልን፣ ከእግዚአብሔር ጋር ያልተቋረጠ ኅብረትን እናፍቃለሁ። ነገር ግን እንዴት እንደማገኘው አላውቅም። ውሳኔዎች ከንቱ ናቸው፤ ጥረቶቼም በከንቱ ናቸው። ጸሎቶቼ መልስ አያገኙም። በኃጢአት ላይ ድል እንዳገኝ ፈጽሞ የእግዚአብሔር ፈቃድ አይደለም ብዬ ለመደምደምና በተስፋ መቁረጥ ለመተው ሺህ ጊዜ ተዘጋጅቻለሁ። ሆኖም መጽሐፍ ቅዱስ እጅግ የተለየ ሥዕል ያቀርባል — ‹ያለ ነቀፋና ያለ ተንኰል፣ ነውር የሌለባችሁ›፤ ከፈተና ሁሉ ጋር ‹መውጫውን›፤ ‹የነጻ›፤ ‹የልጁን መልክ እንዲመስሉ›፤ ‹እርሱ ቅዱስ እንደ ሆነ ቅዱሳን›።»

ቀጥሎም እንዲህ ብዬ ጻፍኩ፦ «ለመጽደቃችን ክርስቶስን በእምነት እንደ ተቀበልነው ሁሉ ለመቀደሳችንም በእምነት በመቀበል፣ የምናፍቀው ይህ ሥራ ሁሉ ይፈጸማል የሚሉ ክርስቲያኖች እንዳሉ አገኘሁ — ይኸውም የሚፈጸምበት መንገድ ይገኛል ማለት ነው። ጌታ ከኃጢአት በደል እንደሚያድን ሁሉ ከኃጢአት ኃይልም ሊያድን እንደሚችል መጽሐፍ ቅዱስ ያስተምራል ይላሉ፤ ነፍስም ይህን እንዲያደርግላት በእርሱ መታመንን ትማራለች፤ በራሷ ውሳኔና በቅድስና ጥረቷ መደገፏን ትታ፣ ከክፉ የመጠበቅን ሥራ ሁሉ ለጌታ ብቻ ታስረክባለች።»

በመጨረሻም፦ «ጌታ ገደብና ወሰን የሌለው መታመን እንደሚገባው ይበልጥ በግልጽ ማየት ጀምሬአለሁ፤ ምናልባትም ይህ ስፈልገው የነበረው ብርሃን የመጀመሪያ ንጋት ይሆናል። ይህ የሜቶዲስቶች ትምህርት ነው፤ ሜቶዲስቶች ስለ እርሱ ሲተቹ መስማትም ለረጅም ጊዜ ልማዴ ነበር፤ ነገር ግን የሚያስፈልገኝን የሚያሟላው ብቸኛው ነገር ይመስላል፤ ልሞክረውም ግድ ሆኖ ይሰማኛል።»

ፌብሩዋሪ 11 ቀን 1867 ይህን ድል የሚነሣ እምነት ለመጨበጥ ያደረግሁትን የመጀመሪያ ሙከራ መዝግቤ እንዲህ ጻፍኩ፦ «የነፍሴ የአሁኑ አቋም በጌታ መታመን ነው። ይህም በተግባር የሚታይ እውነት እንደ ሆነ አግኝቻለሁ — እርሱ በእርግጥ ነጻ ያወጣል። ፈተና ሲመጣ ወዲያውኑ ‹ጌታ ሆይ፣ አድነኝ። ራሴን ከዚህ ኃጢአት ማዳን አልችልም፤ አንተ ግን ትችላለህ፣ ታደርገዋለህም› ብዬ ወደ እርሱ ብዞር ከቶ አይሳነውም።

ወይ ስሜቴን ፈጽሞ ይለውጠዋል፣ ወይም ነገሩን ሁሉ እንድረሳው ያደርገኛል — ድሉም፣ ይልቁንም የእርሱ ድል፣ ፍጹም ይሆናል። ይህ ቀድሞ ፈጽሞ ያላወቅሁት የክርስትና ሕይወት ምሥጢር ነው።

ግን ለምን አላወቅሁትም ነበር? በድል ልኖር እየቻልኩ መንገዴ ስለ ምን እንዲህ የሚያነክስና የሚያሳዝን ሆነ? እኔ የሰው ልብ በባሕርዩ ያለበትን ሕግ አጥባቂነትና አለማመን የሚያሳይ ግልጽ ምሳሌ ነኝ። ለመጽደቄ ሙሉ በሙሉ በጌታ እየታመንኩ፣ ለመቀደሴ ግን ሁልጊዜ በራሴ ታምኛለሁ።

ቅዱስ ኑሮን ለመኖር በራሴ ጥረት፣ ውሳኔ፣ ትጋት፣ ቅንዓትና ትግል ተደግፌአለሁ። ይህ ሕግ አጥባቂነት ነበር — ነፍሴን ለማዳን መጀመሪያውኑ በእነዚህ ነገሮች ታምኜ ቢሆን ኖሮ እንደሚሆነው ያህል እውነተኛ ሕግ አጥባቂነት። ሕግ አጥባቂዎች ብዬ የኮነንኳቸው ሰዎች በመጽደቅ ረገድ የእግዚአብሔርን ጸጋ ‹እንደሚጥሉ›፣ እኔም በመቀደስ ረገድ ያንኑ ያህል ጸጋውን ‹እጥል› ነበር። እነርሱ በሕግ ጥረታቸው የክርስቶስን ሞት እንዴት ከንቱ እንደሚያደርጉ በቀላሉ ማየት እችል ነበር፤ እኔ ግን ያንኑ ነገር እያደረግሁ መሆኔን አላየሁም። የእነርሱና የእኔ ትግል በግቡ ይለያያል፤ በሁለቱም ግን ራስ እንጂ ክርስቶስ አልነበረም። ምክንያቱም ‹ጽድቅስ በሕግ በኩል ከሆነ እንኪያስ ክርስቶስ በከንቱ ሞተ›።

አሁን ግን ሁሉ ነገር እንዴት የተለየ ሆኗል! አሁን የዘላለም ዕጣ ፈንታዬን ለእርሱ አደራ እንደምሰጥ ሁሉ የዕለት ኑሮዬንም ለእርሱ አደራ እሰጣለሁ። በአንዱ እንደምታመንበት በሌላውም እንዲሁ ምንም ሳልደገፍ እታመንበታለሁ። በሁለቱም እኩል አቅመ ቢስ ነኝ።

ምንም ማድረግ አልችልም — እኔ ‹አዲሱ ሰው› እንኳ — ጌታ ሁሉን ካላደረገ ምንም አይደረግም።

ኦ፣ ክቡር እውነት — እርሱ በእርግጥ ያደርገዋል! በእርሱ ስታመን ከኃጢአት በደል እንደሚያድነኝ ሁሉ ከኃጢአት ኃይልም ነጻ ያወጣኛል። ሁሉን በእርሱ እንክብካቤ ሥር ላኖር እችላለሁ — ችግሮቼን፣ ፈተናዎቼን፣ እድገቴን፣ አገልግሎቴን፣ የዕለት ኑሮዬን፣ በየቅጽበቱ። ኦ፣ በዚህ መንገድ መኖር እንዴት ያለ ዕረፍትና ጸጥታ ነው!

ይህም የሜቶዲስቶች ‹የቅድስና በረከት› ነው። እኔ ሙሉ በሙሉ በማልቀበለው አገላለጽ ይገልጹታል፤ በዙሪያውም የስሕተት ቅልቅል የሚመስለኝ ነገር አለ — ነገር ግን እነርሱ በእውነት ይለማመዱታል፣ ደስም ይሰኙበታል። ስለ እውነተኛነቱ ለሰጡት ምስክርነት በእውነት አመሰግናለሁ። ቀድሞ እኔ እንደ ነበርኩት በትምህርት ትክክል ሆኖ ያለ እርሱ ከመኖር ይልቅ፣ ከስሕተት ጋር የተቀላቀለ ቢሆንም እንኳ ልምምዱን ማግኘት እጅግ የተሻለ እንደ ሆነ አሁን አያለሁ።»

የዚያ ዘመን ማስታወሻ ደብተሬ እያደረግኋቸው በነበሩት አስደናቂ ግኝቶች የተሞላ ነው፤ ነገር ግን እነዚህ ጥቅሶች ይበቃሉ። ከዚያን ጊዜ ጀምሮ የእምነት እድሎች ፈጽሞ ባላለምኩት መንገድ በፊቴ ተከፈቱ። «ዓለምንም የሚያሸንፈው እምነታችን ነው» የሚለው ቃል በእውነት እንደ ሆነ አየሁ፤ ይህን ከቶ ባለማስተዋሌም በዕውርነቴ ተደነቅሁ።

እንደ ገና መጋረጃ ከመጽሐፍ ቅዱስ ላይ የተገፈፈ ያህል ተሰማኝ፤ ለእኔም አዲስ መጽሐፍ ሆነ፦ «ትናንት የእኔ የነበረው እውነት ዛሬ ይበልጥ ሰፍቷል፤ ፊቱ ይበልጥ መለኮታዊ ሆኗል፣ ንግሥናውም ይበልጥ ሙሉ።

ዘመናት ሲንከባለሉ እውነት ማደግ አለበትና፣ እግዚአብሔርም በነፍስ ውስጥ ይበልጥ ገዝፎ ይታያል።»

አንድ ቀን ተናጋሪው ዮሐንስ 15ን ባነበበበት ስብሰባ ላይ ነበርኩ፤ «ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉም» የሚሉትም ቃላት ትንፋሽ በሚያሳጣ ኃይል መቱኝ። እነዚህን ቃላት በመቶ የሚቆጠሩ ጊዜ አንብቤአቸውና ጠቅሼአቸው ነበር — እንዲያውም ሰብኬባቸው ነበር። አሁን ግን በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ አዲስ የተጨመሩ እስኪመስሉ ድረስ በትርጉም ነደዱ። ጌታ በግልጽ «ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉም» እያለ ነበር፤ እኔ ግን በዚያ ጊዜ ሁሉ ብዙ ማድረግ እችላለሁ — ደግሞም አለብኝ — ብዬ ሳስብ ነበር።

ቀድሞ «ምንም» ለሚለው ቃል ምን ትርጉም ሰጥቼው ነበር? ለማስታወስ ሞከርኩ፣ ነገር ግን ባዶ ብቻ ነበር። በእውነት ልብ ብዬው አላውቅም ነበር።

ሌላ ቀን ደግሞ ኢየሱስ የሰማዩ አባታችን ስለሚያስብልን «ስለ ነፍሳችሁ … አትጨነቁ» ብሎ የሚነግረንን በማቴዎስ 6 ያለውን ክፍል አነበብኩ — የሰማይ ወፎችንና የሜዳ አበቦችን በምሳሌነት ጠቅሶ፣ እኛ ከእነርሱ እጅግ እንደምንበልጥ ያሳስበናል። ክፍሉን በፍጹም መደነቅ ደጋግሜ አነበብኩት። ይህ በእርግጥ እውነት ሊሆን ይችላልን? በእውነት በእነዚህ ዓመታት ሁሉ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ነበርን? እንዲህ ከሆነ እንዴት አላየሁትም ነበር? ሆኖም ያየሁት ብቻ አይደለም — በቃሌ አጥንቼው ብዙ ጊዜ ደጋግሜዋለሁ። ነገር ግን ዋጋ ባለው ብቸኛ ትርጉም፣ ከዚያ በፊት ፈጽሞ አላየሁትም ነበር።

አሁን አየሁ — በዚያም እይታ ሸክሞቼ፣ ጭንቀቶቼ፣ ፍርሃቶቼና ስጋቶቼ በፀሐይ ፊት እንደ ጉም ተኑ።

የታወቁት የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍሎች ሁሉም እንዲሁ ሆኑ — በፍጹም አዲስ ትርጉም ደመቁ። እያንዳንዱ ገጽ በኢየሱስ ክርስቶስ በማመን የሚኖረውን ድል አድራጊ የክርስትና ሕይወት እውነተኛነት በመለከት እንደሚያውጅ ያህል አወጀ። ነፍሴ ሁሉ በዚህ ግኝት ነደደች። ከዚህ ሌላ ብዙም ማሰብም መናገርም አልቻልኩም። ስለ ክርስቶስ ማዳን ፈጽሞ ያላሰብኩትን አንድ ነገር አገኘሁ — ከማስበው እጅግ የተሟላ አዳኝ መሆኑን የሚያረጋግጥ ነገር።

ለወደፊት ብቻ ሳይሆን ለአሁኑም ሁሉን የሚበቃ አዳኜ እንደ ሆነ አየሁ።

ጦርነቴን እኔ ራሴ እንዳልዋጋ የሚዋጋልኝ አለቃዬ። ሸክሜን ከደካማ ትከሻዬ ላይ እንዳንከባልል ሸክሜን ተሸካሚዬ። ከጠላቶቼ የምጠለልበት ምሽጌ። ጋሻዬ፣ መሪዬ፣ አጽናኜ፣ እረኛዬ። ከእንግዲህ ራሴን መጠበቅ፣ መከላከል ወይም ለራሴ መዋጋት አያስፈልገኝም ነበር። ሁሉ ነገር ለማዳን በሚችለው በኃያሉ እጅ ነበር — ታዲያ በእርሱ ከመታመን ሌላ ምን ላደርግ እችላለሁ?

በጌታ ተከማችቶ ያገኘሁትን ሙላትና በቂነት ምንም ቃል ሊገልጸው አይችልም። እንዲህ ያለውን ክቡር የምሥራች ለራሴ ብቻ ልይዘው አልቻልኩም። ወደ እኔ የቀረበ ሁሉ ታሪኬን ለመስማት ግድ ሆነበት።

መጀመሪያ ከነገርኳቸው አንዷ ቀደም ብዬ የጠቀስኳት ዘመዴ ነበረች — ኃጢአታችን ይቅር ቢባልልንም በሕይወት ዘመናችን ሁሉ የኃጢአት ኃይል ባሪያዎች ሆነን መኖር አለብን የሚለው ትምህርቴ ቀድሞ ግራ ያጋባት። በመጀመሪያው አጋጣሚ እንድትጎበኘኝ ጋበዝኳት፤ እንደ ደረሰችም ወዲያውኑ «ኦ፣ ኬሪ፣ የምነግርሽ አስደናቂ ነገር አለኝ። አንዲት ደቂቃ እንኳ ማባከን የለብንም!» ብዬ ጮኽኩ።

ብቻችንን እንደ ሆንን ወዲያው ግኝቴን አፈሰስኩላት — በክርስቶስ ለኃጢአት ይቅርታ ብቻ ሳይሆን ከኃይሉም ነጻ መውጣት እንዳለ፣ ከእንግዲህ የኃጢአት ባሪያዎች ሆነን መኖር እንደማያስፈልገን፣ ነገር ግን በእርሱ ከአሸናፊዎች ልንበልጥ እንደምንችል።

በመደነቅና ግራ በመጋባት ጉጉት አደመጠች፤ በእያንዳንዱ ዓረፍተ ነገር ፊቷ ይበልጥ እየተደነቀ ሄደ። በመጨረሻም እንዲህ ብላ ፈነዳች፦ «ሃና፣ ምን ማለትሽ ነው? የእግዚአብሔር ልጅ ብትሆኚም ከኃጢአትም ሆነ ከጭንቀት ነጻ መውጣትን መጠበቅ እንደማትችዪ ሁልጊዜ ትነግሪኝ ነበር — አሮጌው አዳም እጅግ ብርቱ፣ አዲሱ ባሕርይም እጅግ ደካማ ነው ብለሽ። እኔ በተለወጥኩ ጊዜ ከኃጢአትና ከእረፍት ማጣት ነጻ እወጣለሁ ብዬ ሙሉ በሙሉ ጠብቄ ነበር፤ ስለዚህ ነገር ስጠይቅሽ ግን በዚህ ሕይወት የማይቻል ነው አልሽኝ። እኔም አመንኩሽ!

አሁን ደግሞ ተቃራኒውን ትያለሽ። እጅግ ግራ የሚያጋባ ነው — ምን እንደማስብ አላውቅም!»

ግራ የሚያጋባ መሆኑን ተስማማሁ፤ ነገር ግን እንዲህ ያለውን የተዛባ አመለካከት እንዳስተምር ያደረገኝ ክፋት ሳይሆን አለማወቅ ነበር። አሁን በወንጌል ውስጥ እጅግ የተሻለ ነገር ስላገኘሁ፣ ማድረግ ያለብን አሮጌውን ስሕተት ትተን የተገለጠልንን አዲሱን እውነት መቀበል ብቻ ነበር።

ከመጀመሪያው አንሥቶ አሮጌው አመለካከት ክርስቶስ ሊሰጥ ያለውን ምርጥ ነገር ሊወክል ፈጽሞ እንደማይችል በውስጧ ይሰማት የነበረው ዘመዴ አዲሱን ትምህርት በጉጉት ተቀበለች፤ ከእኔም ይልቅ እጅግ በታማኝነት ኖረችበት።

የግኝቴ ተግባራዊ አሠራር አስደነቀኝ። አመፀኛውን መንፈሴን ሁሉ ለጌታ አሳልፌ ሰጠሁ፤ እኔ ላሸንፈው እንደማልችል ነገር ግን እርሱ ሊያሸንፍልኝ እንደሚችል እንደማምን ነገርኩት። ከዚያም፣ እንደሚባለው፣ ወደ ጎን ቆሜ ውጊያውን ለእርሱ ተውኩለት። ሊነገር በማይችል ደስታዬ፣ ዓመፄን ሁሉ አስወግዶ በፈቃዱ ላይ እንዲህ ያለ ሰላማዊ መቀበልን ተካልኝ፤ ስለዚህም እጅግ የሚያስጠላ መስሎ የታየኝ ኑሮ አሁን ደስ የሚያሰኝ — እንዲያውም የሚወደድ — ሆኖ ታየኝ። «ፈቃድህ ትሁን» ብዬ በእውነተኛ ምስጋና ለማለት ቻልኩ።

ግኝቴ በተግባር የተሳካ መሆኑን አስመሰከረ፣ እኔም እጅግ ደስ አለኝ። በብዙ መንገዶች ፈተንኩት — አንድ ጊዜም እንኳ አልከሸፈም። በተለይ አንድ አጋጣሚ በአእምሮዬ ውስጥ ደምቆ ይኖራል።

ፈጽሞ ፍትሕ የጎደለው ነው ብዬ ያሰብኩት አያያዝ የተደረገብኝ ጊዜ መጣ — በዚያን ጊዜ ተገቢ ያልሆነ፣ ዛሬም መለስ ብዬ ሳየው ተገቢ ያልሆነ። እጅግ እንደ ተበደልኩ ተሰማኝ፤ በጥልቅ የተሰማኝን ቁጣ ዝምታዬና ቅዝቃዜዬ እንዲገልጹ እየፈቀድኩ ለረጅም ጊዜ ወደ ተዳፈነ ኩርፊያ ለመሸሸግ ብርቱ ፈተና ገጠመኝ።

ነገር ግን ፈተናው በመጣበት ቅጽበት መውጫውን ወዲያው አየሁ። ብቻዬን ለመሆን ቸኮልኩ፤ በቁጣ እጅግ ተሞልቼ በእርጋታ መራመድ እንኳ ስላልቻልኩ ወደ መኝታ ቤቴ እየሮጥኩ ማለት ይቻላል ሄድኩ። ውጊያውን ለመዋጋት ብቸኝነትን አጥብቄ ፈልጌ በሮቹን ከኋላዬ በኃይል ዘጋኋቸው።

ብቻዬን ስሆን ተንበርክኬ እንዲህ ብዬ ጸለይኩ፦ «ጌታ ሆይ፣ ተቆጥቻለሁ። መቆጣትም እፈልጋለሁ። እውነቱን ለመናገር በቂ ምክንያት ያለኝ ይመስለኛል።

ነገር ግን ለዚህ እጄን መስጠት እንደማይገባኝ አውቃለሁ፤ ድልንም እፈልጋለሁ። ይህን ጉዳይ ሁሉ ለአንተ እሰጣለሁ። ይህን ውጊያ ልዋጋው አልችልም — አንተ ልትዋጋልኝ ይገባል። ኢየሱስ አሁን ያድነኛል።»

እነዚያን ቃላት የተናገርኩት ልቤ ገና ፈጽሞ እያመፀ ሳለ ነበር። በውጭ ሲታይ ውሸት የማውጅ ሳልመስል አልቀረሁም። ከቁጣዬ እንደ ዳንኩ አልተሰማኝም፤ ልድን የምችል መሆኑም ፈጽሞ አልመሰለኝም። ነገር ግን በእምነት እውነቱን አጥብቄ ያዝኩ፤ በሁከቱ መካከል እንኳ ጌታ ሊያድነኝ እንደሚችልና አሁን እንደሚያድነኝ አጸናሁ።

ከዚያም ሆነ።

ወዲያውኑ እንደ በጋ ጠዋት የደመቀ ጸጥታ በላዬ ሰፈረ። ቅሬታዬ ሁሉ ጠፋ።

ቁጣዬ ቀለጠ። በፀሐይ ብርሃን እንዳለች ወፍ ከጭንቀት ነጻና ደስተኛ ሆንኩ፤ ከጥቂት ቅጽበታት በፊት ያስቆጣኝ በነበረው ሁኔታ እንኳ ደስ አለኝ። እምነቴ መለኮታዊ እውነታን ጨበጠ፦ እግዚአብሔር ነጻ ሊያወጣ ይችላል፤ በእርሱ የምትታመነውንም ነፍስ በእርግጥ ነጻ አወጣት።

የራሴን ውጊያ ፈጽሞ መዋጋት እንደማያስፈልገኝ እንዴት ያለ አስደናቂ እውነት እንደ ሆነ ተገነዘብኩ። ጌታ ስለ እኔ ይዋጋል፣ እኔም ዝም ብዬ መቆም እችላለሁ። ከዚያ ቀን ጀምሮ እንደዚህ ያሉ በመቶ የሚቆጠሩ ውጊያዎች በመዳኔ ራስ ስለ እኔ ተዋግተዋል — ድልም ተደርጎባቸዋል። ያን ጊዜ የተማርኩት ምሥጢር — ውጊያውን ሙሉ በሙሉ በእጁ አኑሮ እርሱ እንዲዋጋ ወደ ጎን መቆም — በተለማመድኩት ጊዜ ሁሉ አንድ ጊዜም እንኳ አልከሸፈም። የክርስቶስ ቃል «አይዞአችሁ፤ እኔ ዓለምን አሸንፌዋለሁ» ሕያው ማስረጃ መሆኑን ደጋግሞ አስመሰከረ።

እርሱ አሸንፎታል — እኛ አይደለንም — ጉዳዩን ለእጁ አሳልፈን ብቻ ብንሰጥ ሁልጊዜም ያሸንፋል።

ይህን ባደረግሁ ጊዜ አንድ ጊዜም እንኳ አላፈርኩም። ጥቂቶች ብቻ የሚያስተውሉት ቢመስልም፣ ስለ እነርሱም ሊያማልድ ዘወትር በሕይወት ይኖራልና ስለዚህ ደግሞ በእርሱ ወደ እግዚአብሔር የሚመጡትን ፈጽሞ ሊያድናቸው ይችላል — ይህ እጅግ ክቡር እውነት ነው። የዕብራውያን መልእክት በተጻፈ ጊዜ ይችል ነበር፤ አሁንም እንዲሁ ይችላል፤ እርሱ አልሞተምና — ስለ እኛ ሊያማልድ አሁንም ሕያው ነው።

እምነት የአጽናፈ ዓለም ገዥ ሕግ እንደ ሆነ አገኘሁ። እግዚአብሔር ተናገረ፣ ሆነም፤ እኛም በእርሱ ስንደገፍ እንናገራለን፣ ይሆናልም። በ1ኛ ዮሐንስ 5:14-15 ባሉት ቃላት ላይ ደማቅ አዲስ ብርሃን በራ፦ «በእርሱ ዘንድ ያለን ድፍረት ይህ ነው፤ እንደ ፈቃዱ አንዳች ብንለምን ይሰማናል። የምንለምነውንም ሁሉ እንዲሰማልን ብናውቅ ከእርሱ የለመነውን ልመና እንደ ተቀበልን እናውቃለን።»

እንዲህ ያሉት ቃላት ውብ ሐሳቦች ብቻ ናቸው ብዬ ሁልጊዜ አስብ ነበር — አስተዋይ ሰው በምድር ላይ ይለማመዳቸዋል ብሎ የማይጠብቃቸው የክርስትና ሕይወት ደማቅ ሕልሞች። አሁን ግን ሕልሞች ሳይሆኑ የመለኮታዊ ሕግ ግልጽ መግለጫዎች እንደ ሆኑ አየሁ፦ የእምነት ሕግ — አንድ ሰው ቢያስተውለው እንደ ስበት ሕግ እውነተኛና አስተማማኝ የሆነ።

ክርስቶስ እንደ እምነታችን እንደሚሆንልን ደጋግሞ ይነግረናል፤ ያለ ገደብም ለሚያምን ሁሉ ይቻላል ብሎ ያውጃል። ይህን የቅኔ ማጋነን ነው ብዬ አስቤ ነበር። አሁን ግን ተረዳሁ፦ እርሱ የመንፈሳዊውን መንግሥት ሕጎች በቀላሉ እየገለጸ ነበር — ማንም ሊፈትናቸውና ሊያረጋግጣቸው የሚችል ሕጎች። እምነት ከእግዚአብሔር ሁሉን ቻይ ኃይል ጋር ያገናኘናል፤ ድካማችንም ከብርታቱ በነጻ እንዲቀዳ ያስችላል። እድሎቹ ማለቂያ የሌላቸው መሰሉኝ።

«እምነት፣ ኃያል እምነት፣ የተስፋውን ቃል ያያል፣ ወደ እርሱም ብቻ ይመለከታል፤ በማይቻሉ ነገሮች ይስቃል፣ ‹ይሆናል› ብሎም ይጮኻል።»

ከዚያ ቅጽበት ጀምሮ በዚህ መለኮታዊ ሕግ ኃይል ያለማቋረጥ ኖርኩ ማለት ብችል ምንኛ በወደድኩ ነበር። አልኖርኩም። ነገር ግን ይህን ማለት እችላለሁ፦ የእግዚአብሔርን ብርታት በእምነት ለመያዝ ሆን ብዬ በመረጥኩ ቁጥር ኃይሉ በድካሜ ተፈጽሟል፤ እኔም ድል አድርጌአለሁ። የሐዋርያውን የድል ቃላት ደጋግሜ ለማስተጋባት ችያለሁ፦ «በዚህ ሁሉ ግን በወደደን በእርሱ ከአሸናፊዎች እንበልጣለን።»