የእግዚአብሔር ራስ ወዳድ አለመሆን

የእግዚአብሔር ራስ ወዳድ አለመሆን በእውነት የተገለጠልኝ በዚህ ቅጽበት እንደ ነበረ ሁልጊዜ ይሰማኛል።

እስከዚያ ጊዜ ድረስ፣ ለራሴ ባገኘሁት መዳን ደስ ቢለኝም፣ በመጨረሻ ሲታይ ይህ መዳን በእግዚአብሔርም በኩል በእኔም በኩል ራስ ወዳድነት ያለበት መዳን ነው የሚል ስውርና የሚያሠቃይ ጥርጣሬ አሁንም ያስጨንቀኝ ነበር።

ራሱ ከፈጠራቸው ፍጥረታት ብዙዎቹ ለዘላለም ጉስቁልና እንደ ተፈረደባቸው እያወቀ፣ ቸር አምላክ — በሆነ መንገድ ራስ ወዳድ አምላክ ካልሆነ በቀር — እንዴት በሰማይ ደስ ብሎት ሊኖር ይችላል? መጽሐፍ ቅዱስ እርሱ የፍቅር አምላክ እንደ ሆነ እንደሚናገር አውቅ ነበር፤ እውነትም መሆን አለበት ብዬ አሰብሁ። ነገር ግን በልቤ ጥልቅ ውስጥ፣ ፍቅሩ በገዛ ልቤ ውስጥ ከሚሰማኝ የፍቅር አርአያ ጋር ሲነጻጸር ሊቆም አይችልም የሚል ያ የተሰወረ ስሜት ቀርቶ ነበር።

ፍቅሬ ምንም ያህል ፍጹም ባይሆንም፣ ከልጆቼ አንዱ እንኳ — ምንም ያህል የማይታዘዝ ቢሆን — በውጭ ተዘግቶበት ሳለ በሰማይ ደስ ብሎኝ መኖር ፈጽሞ እንደማልችል አውቅ ነበር። እግዚአብሔር ግን ቍጥር የሌላቸው በሺህ የሚቈጠሩ ልጆቹ በውጭ ተዘግቶባቸው ሳለ በሰማይ ደስ ብሎት መኖር ይችላል፣ ደግሞም ይኖራል የሚለው ሐሳብ፣ የፍቅር እጅግ መሠረታዊ በሆነው ባሕርይ ውስጥ ጕድለት እንዳለ የሚያሳይ መሰለኝ። ስለዚህ ስለ ተደረገልኝ ይቅርታና ለራሴ ስላለኝ የሰማይ እርግጠኛ ተስፋ አመስጋኝ ሆኜ ሳለሁ እንኳ፣ የማመልከው አምላክ ከፈጠራቸው ከሚሠቃዩ ፍጥረታት ይልቅ ለራሱ ምቾትና ለክብሩ የሚጨነቅ ራስ ወዳድ አምላክ መሆን አለበት የሚል ስሜት ብዙ ጊዜ ይሰማኝ ነበር።

አሁን ግን የእግዚአብሔር ፍቅር ስፋት ከቶ ካሰብሁት ሁሉ እጅግ የራቀ እንደ ሆነ ማየት ጀመርሁ። በመላው ዓለም ያሉትን የእናቶችን ሁሉ ልብ ራስ ወዳድ ያልሆነ ፍቅር ሰብስቤ፣ በሚሊዮን አባዝቼ፣ በአንድ ስፍራ ባከማቸው እንኳ፣ ከእግዚአብሔር ራስ ወዳድ አለመሆን ደካማ ጥላ የሚበልጥ ምንም ነገር አይኖረኝም ነበር።

ሁልጊዜ አፍቃሪ እንደ ሆነ አስብ ነበር። አሁን ግን እጅግ የጠለቀ ነገር አገኘሁ፦ ፍቅር ያለው ብቻ አልነበረም — እርሱ ራሱ ፍቅር ነበር፤ በማንነቱ ዋና ባሕርይ ውስጥ የተገለጠና የተሸመነ ፍቅር።

እግዚአብሔር፣ እንደ ማለት፣ ከፍቅር የተሠራ እንደ ሆነ አየሁ፤ ስለዚህም በነገሮች ተፈጥሮ ራሱ ከፍቅር ተቃራኒ ሊያደርግ አይችልም። ላለማድረግ መረጠ ማለት አይደለም — ፍቅር የባሕርዩ ዋና ማንነት ስለ ሆነ ሊያደርግ አይችልም ማለት ነው። የፍቅር ሕግ እንደ ስበት ሕግ በአሠራሩ የማይቀር ነው።

ይህን ለማለት ብደፍር፣ እግዚአብሔር በዚህ ሕግ ሥር ነው፤ ከመታዘዙም ሊቀር አይችልም። ይህን ከተረዳሁ በኋላ በፍቅር አምላክ መታመን እንደ መተንፈስ ተፈጥሮአዊ ሆነልኝ። ጥርጣሬ ሁሉ ተኖ ጠፋ፤ እንደዚህ ባለ ራስ ወዳድ ባልሆነ አምላክ የመፈጠሬ ሐሳብም ወሰን በሌለው ደስታ ሞላኝ።

ፈጣሪ መሆኑ በራሱ እንደሚንከባከበንና ሁሉን ለበጎአችን አብሮ እንዲሠራ እንደሚያደርግ ፍጹም ዋስትና እንደ ሆነ አየሁ። የባለቤትነት ኃላፊነቶች እጅግ በሚያስደንቅ ግልጽነት አበሩልኝ። ሁልጊዜ እንዳሰብሁት የባለቤትነት መብቶች አይደሉም — ግዴታዎቹ እንጂ፣ ባለቤትነት የሚጭናቸው ኃላፊነቶች።

በሠለጠነ ኅብረተሰብ ውስጥ ሰዎች — በሕዝብ አስተያየት ወይም በሕግ እንኳ — የራሳቸውን ንብረት በአግባቡ እንዲንከባከቡ ተጠያቂ እንደሚሆኑ፣ እንዲሁ ፈጣሪያችን በገዛ ባሕርዩ የሞራል ሕግ የፈጠራቸውን ፍጥረታት በአግባቡ ለመንከባከብ የግድ የታሰረ ነው። ለደኅንነታችን ተጠያቂ ሊሆን ይገባዋል።

ሁሉም እጅግ የከበረ ከመሆኑ የተነሣ — እንደዚህ ያለ ራስ ወዳድ ያልሆነ አምላክ ንብረት በእውነት መሆናችን — ብዙ ጊዜ እውነት ለመሆን ከሚችለው በላይ መልካም መስሎ ይታየኝ ነበር። ስለ ቸርነቱ አዲስ መረዳት ባሸነፈኝ ጊዜ ብዙ ጊዜ መጽሐፍ ቅዱሴን አንሥቼ፣ የእርሱ እንደ ሆንን የሚናገሩትን ክፍሎች ከፍቼ፣ ጣቶቼን በቍጥሮቹ ላይ አኑሬ፣ እርሱ በእርግጥ የእኔ ባለ ንብረት እንደ ሆነ — በነጻነትና ያለ ገደብ — እንደሚናገሩ ራሴን ለማረጋገጥ ብቻ ጮክ ብዬ አነብባቸው ነበር።

«ፈጣሪህን አስብ» የሚለው ቃል በድንገት ፍጹም የተለየ መልክ ያዘ። ሁልጊዜ አስፈራርቶ ወደ መልካም ጠባይ እንዲመልሰን የታሰበ ማስጠንቀቂያ እንደ ሆነ አስብ ነበር። አሁን ግን በመጽናናት አበራ — እንደዚህ ያለ ራስ ወዳድ ያልሆነ ፈጣሪ ፍጥረታት ነገር ሁሉ ደኅና ሊሆንላቸው ግድ ነው የሚል አስደሳች ማረጋገጫ ሆነ።

እግዚአብሔር በሃይማኖታዊ ትርጕም ብቻ ሳይሆን በእውነተኛውና እጅግ ተግባራዊ በሆነው የቃሉ ትርጕም ቸር እንደ ሆነ አየሁ። ቸር ፈጣሪ ደግሞ ከፍጥረቱ ጋር ነገር ሁሉ እንዲቃና ማድረግ ግዴታው ነው። ከዓይኑ የተሰወረ ምንም ነገር አለመኖሩ — ቀድሞ እጅግ ያስፈራኝ የነበረው — በዓለም ሁሉ እጅግ የሚያጽናና እውነት ሆነልኝ፤ ምክንያቱም ስለ እኛ ሁሉን ያውቃል፣ ስለዚህም ለእኛ የሚበጀውን ሁሉ ሊያደርግ ይችላል ማለት ነውና።

የእናትነት የገዛ ልምዴ — ቀድሞ ስለ እግዚአብሔር ከነበረኝ እምነት ጋር ይጋጭ የነበረው — አሁን ፍጹም ስምምነት ውስጥ ገባ። ልጆቼ የሕይወቴ ደስታ ሆነዋል። ክንዶቼ በዙሪያቸው ከተጠመጠሙባቸው ጊዜያት የበለጠ ግሩም ደስታ ማሰብ አልችልም። እነዚያ ጊዜያት በምድር ላይ ካለ ከማንኛውም ነገር ይልቅ ለሰማይ ደስታ የቀረቡ መስለውኛል። ይህም ደስታ እግዚአብሔር ለልጆቹ ስላለው ስሜት ከሌላ ከማንኛውም ነገር የበለጠ እንዳስተማረኝ አስባለሁ።

እኔ ውሱን ችሎታ ያለኝ ውሱን ሰው በልጆቼ እንዲህ ያለ ደስታ ማግኘት ከቻልሁ፣ ወሰን የሌለው ልብ ያለው እግዚአብሔር ለልጆቹ ምን ያህል ይሰማው ይሆን? ስለ እግዚአብሔር ፍቅር ያለኝ መረዳት አብዛኛው የመጣው ከዚሁ ልምድ ነው። እግዚአብሔር እርሱ ራሱ ካለው የሚበልጥ ራስ ወዳድ ያልሆነ የፍቅርና ራስን የመሠዋት ችሎታ ሰጥቶ ፈጥሮኛል ብዬ ማመን አልቻልሁም። የእግዚአብሔርን የእናት ልብ ካገኘሁ ወዲህ፣ ስለ እግዚአብሔር ፍቅር የሚነሣብኝን ጥርጣሬ ሁሉ እንደ እናት የገዛ ልቤን በመመልከት ብቻ መልሼዋለሁ።

ለእኔ እውነተኛ እናት ለልጆቿ ራስ ወዳድ መሆኗ የማይቻል ነገር ነው። ከልጆቿ ይልቅ የራሷን ምቾትና ደኅንነት የምታስቀድም እናት፣ በእኔ አመለካከት፣ ከተፈጥሮ ውጭ የሆነች፣ ከፍተኛ ጥሪዋን የሳተች እናት ናት። ዝቅተኛ ፍጥረት የምንለውን ብንመለከት እንኳ፣ እንስሳት ራሳቸው የእናትነትን ራስን የመሠዋት ታላቅ ግዴታ ያስተምሩናል። እናት ነብር በግልገሎቿ ላይ ጉዳት እንዲደርስ ከመፍቀድ ይልቅ ትሞታለች። እነርሱ እንዲበሉ እርሷ ትራባለች። እግዚአብሔር ከዚህ ያነሰ ሊያደርግ ይችላልን?

ስለ ራስን መሠዋት እናገራለሁ፤ በእውነቱ ግን መሥዋዕት ልለው አልችልም። የእናትነትን እውነታ የምታውቅ እውነተኛ እናት ልጆቿን መንከባከቧን ፈጽሞ እንደ መሥዋዕት አትቈጥረውም። ድካም ወይም ችግር ሊኖርበት ይችላል፤ በተለመደው ትርጕም ግን መሥዋዕት አይደለም። እውነተኛው መሥዋዕትማ እነርሱን እንድትንከባከብ ባይፈቀድላት ነበር።

በዚህም ምክንያት የሚመኙትን ምስጋና ያላገኙ ብዙ ያዘኑ እናቶች ራሳቸውን ብቻ መውቀስ እንዳለባቸው አምናለሁ፤ ምስጋናን ከማነሣሣት ይልቅ ጠይቀዋልና።

ይህ መረዳት እግዚአብሔር ለእኛ ያለውን ስሜት ገለጠልኝ፦ የክርስቶስ «ራስን መሠዋት» የምንለው የፍቅሩ ተፈጥሮአዊና የግድ መገለጫ ብቻ እንደ ሆነ፤ የሚያስደንቀውም ነገር ያንን ማድረጉ ሳይሆን ከዚያ ሌላ ማድረግ አለመቻሉ እንደ ሆነ።

የእግዚአብሔርን የእናት ልብ ካገኘሁ ወዲህ ለማናቸውም ልጆቹ ትንሽ እንኳ ጭንቀት ተሰምቶኝ አያውቅም — ልጆቹ ስል መልካሞቹን ብቻ ሳይሆን ክፉዎቹንም እኩል ማለቴ ነው። መልካሙ እረኛ ደኅና ያሉትን ዘጠና ዘጠኙን በጎች ትቶ የጠፋውን አንዱን ለመፈለግ እንደሚሄድ፣ እስኪያገኘውም ድረስ እንደማያርፍ ኢየሱስ አልነገረንምን?

በእናትነት ብርሃን ሲታይ «የጠፋ» የሚለው ቃል እጅግ የሚያጽናና ይሆናል። የአንድ ሰው ንብረት ካልሆነ በቀር ምንም ነገር «ሊጠፋ» አይችልም። መጥፋት ማለት «ገና አልተገኘም» ማለት ብቻ ነው። የጠፋው ሳንቲም አሁንም የንጉሡን ምስል የያዘ ወርቅ ነው። የጠፋው በግ አሁንም በግ ነው እንጂ ተኵላ አይደለም። የጠፋው ልጅ አሁንም በደም ሥሩ የአባቱ ደም ያለበት ልጅ ነው።

ስለዚህ አንድ ሰው «የጠፋ ኃጢአተኛ» ከሆነ፣ ይህ ማለት የመልካሙ እረኛ ንብረት ነው ማለት ብቻ ነው፤ እረኛውም በባለቤትነት ግዴታው ራሱ የጠፋውን ፍለጋ መሄድ አለበት — እስኪያገኘውም ድረስ መፈለጉን መቀጠል።

ለእኔ «የጠፋ» የሚለው ቃል ባለቤትነትን የሚያረጋግጥ እጅግ ጠንካራ ማስረጃ ይዟል።

ልጅ የጠፋባት እናት ልጁ እስኪገኝ ድረስ ለአንድ ቅጽበት እንኳ ታርፋለች ብሎ ማን ሊያስብ ይችላል?

እግዚአብሔርስ ከእናት ያነሰ ይጨነቃል ብሎ ማን ሊያስብ ይችላል?

ትጉህ ኅሊና ያላቸውን ነፍሳት ብዙ ጊዜ የሚያስጨንቁ የመንፈሳዊ ሕይወት ችግሮች ሁሉ፣ የእግዚአብሔር የእናት ልብ ሙሉ ብርሃን በላያቸው እንዲያበራ ቢፈቀድ ብቻ፣ በምትወጣ ፀሐይ ፊት እንዳለ የማለዳ ጭጋግ ይጠፉ ነበር ብዬ አምናለሁ።

መጽሐፍ ቅዱስ በእግዚአብሔር መልክ እንደ ተፈጠርን ስለሚናገር፣ ያንን መልክ የሚያንጸባርቀው በእኛ ውስጥ ያለው ከሁሉ የከፋው ሳይሆን ከሁሉ የተሻለው እንደ ሆነ ለማመን እንገደዳለን ብዬ ተረዳሁ። እጅግ ከፍ ባለውና ራስ ወዳድ ባልሆነው ጊዜያችን ራስ ወዳድ፣ ደግነት የጎደለው፣ ፍትሕ የሌለው ወይም የራስን ጥቅም የሚፈልግ መስሎ የሚታየን ማንኛውም ነገር፣ ነገሮች ምንም ያህል እንዲህ «ቢመስሉ» እንኳ፣ በፍጹም ለእግዚአብሔር ሊሰጥ አይገባም። እግዚአብሔር ራስ ወዳድ ካልሆነ፣ ልናስበው ከምንችለው እጅግ የከበረ አርአያ ቢያንስ ያላነሰ ራስ ወዳድ ያልሆነ መሆን አለበት — እርግጥ ነው፣ ወሰን በሌለው መጠን የሚበልጥ።

ስለ እግዚአብሔር ቸርነት የሚናገሩ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍሎች ሁሉ በድንገት በአዲስ ትርጕም አበሩ። ቸርነቱ ከላይ ወደ ታች የሚመለከት በጎ አድራጊነት ሳይሆን እውነተኛ፣ በሙሉ ልብ የሆነ ቸርነት እንደ ሆነ ተገነዘብሁ — እውነተኛ ራስ ወዳድ አለመሆንን፣ ጥልቅ አሳቢነትን፣ ከሁሉም በላይ ደግሞ ፍትሕን የሚያጠቃልል ቸርነት። ፍትሕ ሁልጊዜ ከቸርነት የመጀመሪያዎቹ አስፈላጊ ነገሮች አንዱ መስሎ ይታየኛል፤ የውጭ የበጎነት መልኩ ምንም ያህል አስደናቂ ቢሆን፣ ፍትሕ የጎደለውን ሰው «ቸር» ብዬ መጥራት አልችልም። በአጭሩ፣ ስለ እግዚአብሔር ውስጣዊና ባሕርያዊ ቸርነትና ራስ ወዳድ አለመሆን እጅግ ከአቅም በላይ የሆነ መገለጥ አገኘሁ፤ ከዚያ ወዲህም ምንም ነገር ሊያናውጠው አልቻለም። ከዓለም ጋር ያለው አያያዝ ብዙ ገጽታዎች ለእኔ ምሥጢር ሆነውብኝ ነበር፤ አሁንም ናቸው። ነገር ግን በበቂ ጥልቀት ማየት ብችል ኖሮ እያንዳንዳቸው በፍቅሩና በፍትሑ መነጽር ሊብራሩ እንደሚችሉ እርግጠኛ ነኝ። አንድ ቀንም አሁን በእምነት የያዝሁትን በግልጽ እንደማየው አምናለሁ፦ ምሕረቱ በእውነት በሥራው ሁሉ ላይ እንደ ሆነ።

ይህ መረዳት ሁሉ በአንድ ጊዜ መጣልኝ ማለቴ አይደለም። ነገር ግን በዚያ ቀን፣ በፊላደልፊያ በትራም ተሳፍሬ ሳለሁ፣ በእግዚአብሔር ባሕርይ ላይ ብርሃን ፈነጠቀ ማለቴ ነው — ከዚያ ወዲህ በትንሹ እንኳ ያልደበዘዘ፣ ይልቁንም በየዓመቱ እየደመቀ የሄደ ብርሃን።

ለእኔ «እግዚአብሔር አለ» ማለት ብቻ በቂ ነው፤ የችግር ሁሉ መልስ በዚያው ውስጥ አለ። የሚያስደንቀኝ ነገር እኔም ሆንሁ ሌሎች ብዙ ክርስቲያኖች የተከፈተው መጽሐፍ ቅዱስ በፊታችን እያለ ይህን ማየት አለመቻላችን ነው — ደግሞም የእግዚአብሔርን ባሕርይ የሚያጣምሙ ልዩ ልዩ ነገሮች፣ እንዲያውም በቸርነቱ ላይ የሚነገሩ ግልጽ ስም ማጥፋቶች፣ በክርስቲያኖች ልብ ውስጥ በቀላሉ ተቀባይነት ማግኘታቸው ነው። ለእኔ እንዲህ ያሉ የተዛቡ አቀራረቦች የማይታገሡ ሆኑብኝ። የእግዚአብሔርን ባሕርይ እስካላጠፋ ድረስ ማንኛውንም እንግዳ ወይም ከተለመደው አስተምህሮ የወጣ ሐሳብ በትዕግሥት — እንዲያውም በጕጕት — ማዳመጥ እችል ነበር። ነገር ግን ልታገሠው ያልቻልሁት ብቸኛው ነገር፣ ዝም ብዬ ልቀመጥበት ያልቻልሁት ብቸኛው ነገር፣ በእግዚአብሔር ፍቅር ወይም በራስ ወዳድ አለመሆኑ ላይ — በመንፈሳዊነት ካባ ተሸፍኖም ቢሆን — ትንሽ እንኳ ስድብን የሚጠቁም ማንኛውም ነገር ነበር።

ከቦስተን የመጣ አንድ የታወቀ ሰባኪ በቤታችን እንግዳ በነበረ ጊዜ የሆነውን አንድ የማይረሳ ክስተት ፈጽሞ አልረሳውም። በቁርስ ላይ ጨዋታው ወደ እግዚአብሔር ፍቅር ዞረ። እርሱም በዚህ ፍቅር ከመጠን በላይ መደገፍ እንደማይገባ አጥብቆ ተናገረ፤ ምክንያቱም እግዚአብሔር ሊታገሠው የሚችለው ነገር ገደብ አለው — ልክ፣ እንዳለው፣ የእናት ፍቅርም ገደብ እንዳለው። አንዲት ሴት ልጅ እናቷ ፈጽሞ ይቅር ልትለው የማትችለውን፣ ልቧንና ቤቷን ለዘላለም የሚዘጋ ኃጢአት ልትሠራ ትችላለች አለ፤ እግዚአብሔርም እንዲሁ ነው ብሎ ተከራከረ። ከዚህ በተለየ ማመን፣ እንዳለው፣ «የአያት ልል ሃይማኖት» መያዝ ነው።

ስለ ሁሉ ነገር መታደስ ያለኝን አመለካከት ለማፍረስ አስቦ እንደ ነበረ አልጠራጠርም፤ ምንም እንኳ ስለዚያ ርእስ ባንነጋገርም። እግዚአብሔር እኔ እንዳመንሁት «በሞኝነት የሚወድ» እንዳልሆነ ሊያሳምነኝ ብቻ ፈልጎ ነበር። ነገር ግን እናቶች፣ እናቶችንም የፈጠረ እግዚአብሔር፣ በዚህ ዓይነት ሲዛቡ መስማት ከምችለው በላይ ነበር። እንግዳዬ ቢሆንም በከባድ ቍጣ ፈነዳሁ፤ ስለ እግዚአብሔር እንዲህ ያለ ስም አጥፊ አሳብ ከያዘ ሰው ጋር በማዕድ እንደማልቀመጥ ተናገርሁ፤ እያለቀስሁም ከክፍሉ ወጣሁ። ዳግመኛ ላየው እንቢ አልሁ። ይህ ምላሽ ጨዋነት ያለበት ወይም ክርስቶስን የሚመስል ነበር አልልም፤ ነገር ግን በዚህ ጉዳይ ምን ያህል አጥብቄ እንደ ተሰማኝ ያሳያል። ለእኔ የእግዚአብሔር ክብር ከማኅበራዊ ሥርዓት ደንብ ሁሉ ይበልጥ ነበር።

ያንን ክብር በእኩል ብርታት፣ ነገር ግን ክርስቶስን በሚመስል እጅግ በተሻለ መንገድ ልከላከለው እችል እንደ ነበረ አሁን አያለሁ። ቢሆንም እስከ ዛሬ ድረስ ለመታገሥ እጅግ የሚከብደኝ ብቸኛው ነገር የእግዚአብሔርን ባሕርይ የሚያጠፋ ማንኛውም ነገር ነው። ከዚህ ጋር በአስፈላጊነት የሚነጻጸር ሌላ ነገር የለም፤ መዳናችን በሙሉ እግዚአብሔር ማን እንደ ሆነ ላይ ፍጹም የተመሠረተ ነውና። እርሱ ፈጽሞ ቸር፣ ፈጽሞ ራስ ወዳድ ያልሆነና ፈጽሞ ጻድቅ መሆኑ ካልተረጋገጠ፣ ጉዳያችን ፈጽሞ ተስፋ ቢስ ነው። መዳናችን እግዚአብሔር ብቻ ነው፤ እርሱ በትንሹ መጠን እንኳ ቢጥለን፣ ሌላ የምንዞርበት ስፍራ የለንም።