በሃይማኖታዊ ሕይወቴ ሦስተኛው ዘመን (የሁሉ ነገር መታደስ)

ባለፈው ምዕራፍ እንደ ተናገርኩት፣ በክርስቶስ በኩል ባለው የመዳን የምሥራች — ለራሴና እንደ እኔ ላመኑት — ለጥቂት ዓመታት እጅግ ከተደሰትኩ በኋላ፣ ልቤ በተለየ መንገድ ወደሚያምኑት፣ በተለይም በተወለዱበትና ባደጉበት ሁኔታ ምክንያት በሕይወት ውስጥ ትክክለኛ ዕድል አግኝተው ወደማያውቁት ሰዎች መዘርጋት ጀመረ። እግዚአብሔርን አለማወቅ፣ ስለዚህም በኃጢአት መኖር፣ እጅግ ብዙ ለሆኑት ወገኖቼ የማይቀር ዕጣ ፈንታ እንደሚመስል ከማየት ልቀር አልቻልኩም። እንዲህ ያሉ ዕድለ ቢስ ነፍሳት ኃላፊነት በሌለባቸውና በአብዛኛው ሊያመልጡት በማይችሉት ሁኔታ ምክንያት ለዘላለማዊ ሥቃይ እንዲፈረድባቸው ማድረግ ከእግዚአብሔር ፍትሕ ጋር እንዴት እንደሚስማማ ላስታርቀው አልቻልኩም።

ከእነርሱ የበለጠ የማይገባኝ ሆኜ ሳለሁ እኔ ወደ እውነት እውቀት መድረሴና እነርሱ ግን ከውጭ በብርድ ተትተው መቅረታቸው እጅግ ከባድ ሸክም ስለ ሆነብኝ፣ በዚህ መንገድ ከእኔ ባነሰ ዕድል ላይ ለሚገኙት መዳንን መስጠት ብችል የገዛ መዳኔን በደስታ እንደምተው ብዙ ጊዜ ይሰማኝ ነበር።

ደስ ያለኝ መዳን ከሁሉ በኋላ ጠባብና ራስ ወዳድ መዳን እንደ ሆነ ይሰማኝ ጀመር — «ምሕረቱም በሥራው ሁሉ ላይ ነው» ብሎ በአጽንዖት ያወጀውን ፈጣሪ የማይመጥን፣ ዓለምን ለማዳን ብቻ ወደ ዓለም የመጣውን ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስን ደግሞ ይበልጥ የማይመጥን። ስለ እኛ የኖረው ሕይወትና የሞተው ሞት ሊያስወግደው ብሎ የመጣውን ያንኑ ክፋት በማስወገድ ረገድ በዚህ ያህል እንዲያንስ ታስቦ ነበር ብዬ ማመን አልቻልኩም። ባዘጋጀው መዳን ውስጥ ምንም ጕድለት ሊኖር እንደማይችል ተሰማኝ።

ችግሮቼ የተነሡት የእግዚአብሔርን ዕቅዶች በመሳሳት ብቻ እንደ ሆነ አመንኩ፤ ስሕተቴን ለማግኘትም በትጋት ተነሣሁ። ቀደም ብዬ እንደ ተናገርኩት፣ የመጀመሪያው መጠጊያዬ የክፉዎች መደምሰስ ነበር። ነገር ግን ይህ ብዙም ሳይቆይ ጠቢብና ቸር ፈጣሪን የማይመጥን — በእርግጥም በእርሱ በኩል የውድቀት አሳዛኝ ኑዛዜ — መስሎ ታየኝ፤ ከሁሉን ቻይነቱ ወይም ሁሉን አዋቂነቱ ጋርም ላስታርቀው አልቻልኩም። በእግዚአብሔር ተስፋ እቈርጣለሁ ብዬ መፍራት ጀመርኩ።

ነገር ግን አንድ ቀን እርሱን ትክክል መሆኑን ያረጋገጠ፣ ጥያቄውንም በሙሉ ለዘላለም የፈታ መገለጥ መጣ።

የምንጠራውን «የወንጌል ሥራ» ለማገዝ ያገኘነውን እያንዳንዱን አጋጣሚ እንፈልግ ስለ ነበር፣ የመነቃቃት ሰባኪዎች ብዙ ጊዜ በቤታችን ያርፉ ነበር። ከእነርሱም መካከል ክርስቲያኖች በክርስቶስ ደስታ ብቻ ሳይሆን በሥቃዩም በልዩ ሁኔታ መካፈላቸው መብታቸውና ግዴታቸው ነው በሚለው ሐሳብ እጅግ የተያዘ አንድ ሰው መጣ። እንዲህ ማድረግ በክርስቶስ ስላለው መዳን ምንም የማያውቁትን በሆነ መንገድ ይረዳል ብሎ ያሰበ ይመስል ነበር፤ በስብሰባዎቹም በዚህ ጉዳይ ላይ ብርቱ ጥሪ የማድረግ ልማድ ነበረው። ለሌሎች ሲሉ የክርስቶስን ሥቃይ ድርሻ በራሳቸው ላይ ለመውሰድ ፈቃደኛ የሆኑ ክርስቲያኖች በስብሰባው ፊት ለፊት ወዳለው አግዳሚ ወንበር «ወደ ፊት እንዲመጡ»፣ እንዲህ ያለውም መብት እንዲሰጣቸው እንዲጸልዩ ይጠይቅ ነበር።

ይህ ሁሉ በሆነ መንገድ እጅግ ታላቅና የጀግንነት ነገር መሰለ፤ ዕድል ያነሳቸውን ወገኖቼን ለመርዳት ከነበረኝ ናፍቆት ጋርም በትክክል ስለ ተስማማ፣ በማንኛውም ስብሰባው ለጸሎት ወደ ፊት ባልወጣም፣ ያ ልምድ ምንም ይሁን ምን ወደ እርሱ እንድገባ — በጭፍንና ባለማወቅ — በግሌ መጸለይ ጀመርኩ።

ውጤቱ ከጠበቅሁት እጅግ የተለየ፣ እጅግም ታላቅ ነበር።

ክርስቶስ ስለ እኛ በተሸከመው ሕይወትና ሞት የደረሰበትን የግል ሥቃይ የመረዳት ስሜት ውስጥ እገባለሁ ብዬ ጠብቄ ነበር። ይልቁንም በኃጢአት ምክንያት የደረሰበትን ሥቃዩን ሳይሆን የእኛን ሥቃይ መገለጥ የተቀበልኩ መሰለኝ። ኃጢአት ወደ ዓለም በመግባቱ በሰው ልጆች ላይ የመጣውን መከራና ጭንቀት፣ የክርስቶስንም ኀዘን — በዚህ ምክንያት ስለ ደረሰበት የራሱ ሥቃይ ሳይሆን፣ በዚህ ስለ ተረገሙት ምስኪን የሰው ልጆች ሥቃይ ያለውን ኀዘን — ያየሁ መሰለኝ።

በሰው ዘር ላይ እንዲደርስ በተፈቀደው አስፈሪ ዕጣ ፈንታ ፊት ጭንቀቱ ምን ያህል ሊሆን እንደሚገባ፣ ይህንንም ለማቅለል አንድ ነገር ማድረግ በመቻሉ ያለውን ደስታ በመጠኑ የተረዳሁ መሰለኝ። ሥቃዩ የእኛ እንደ ሆነ፣ እኛን ለማዳን ራሱን የመሠዋቱ ደስታም የእርሱ እንደ ሆነ አየሁ። እኔ መለኮታዊ ፈጣሪ ሆኜ የፈጠርኳቸው ፍጡራን ላይ እንዲህ ያለ አስፈሪ ዕጣ ፈንታ እንዲደርስ ፈቅጄ ቢሆን ኖሮ፣ በጭንቀት እንደምሞላና፣ ተራ ፍትሕ — ፍቅር ባይሆን እንኳ — ለዚህ መፍትሔ እንዳገኝ እንደሚጠይቀኝ እንደምረዳ ተሰማኝ። ከእግዚአብሔር የበለጠ ጻድቅ ልሆን እንደማልችልም አወቅሁ።

ጆርጅ ማክዶናልድ በአንዱ ታሪኩ ውስጥ በመቃብር ድንጋይ ላይ ያሰፈራቸውን እነዚህን ስንኞች በልቤ ደጋግሜ ስደግማቸው ራሴን አገኘሁት፦ «እባብን የፈጠርህ አንተ ሆይ፣ ይቅርታን ስጠን፣ ይቅርታችንንም ተቀበል።»

በእግዚአብሔር ላይ ስለምንሠራው ኃጢአት አስከፊነት ብዙ ሰምቼ ነበር፤ አሁን ግን ራሴን እንዲህ ስጠይቅ አገኘሁት፦ ኃጢአተኞች ሆነን በመፈጠራችን የደረሰብን ዕጣ ፈንታ አስከፊነትስ? እኔ በሌላ በማንም ላይ ኃጢአት ከምሠራ ይልቅ ሌላ ሰው በእኔ ላይ ኃጢአት ቢሠራ እጅግ አልመርጥምን? ሌላ ሰው ከሚበድለን ይልቅ ኃጢአተኛ ሆኖ መፈጠር እጅግ የከፋ አይደለምን?

እግዚአብሔር ኃጢአት ወደ ዓለም እንዲገባ ስለ ፈቀደ፣ በተራ ፍትሐዊነት ከበሽታው ጋር የሚተካከል መድኃኒት ማዘጋጀት ግድ እንደሚሆንበት ማየት ጀመርኩ። ልጆቻቸው በዘር በወረሱት በሽታ የሚሠቃዩባቸውን፣ እነዚህን ልጆች በእንዲህ ያለ አስከፊ ሁኔታ ወደ ዓለም በማምጣታቸው ያደረሱትን ጕዳት በማንኛውም መንገድ መቀልበስ ቢችሉ ሕይወታቸውን ራሳቸውን በመሠዋት አሳልፈው ለመስጠት እጅግ ደስ የሚላቸውን የማውቃቸውን እናቶች አስታወስኩ። ራሴንም፦ እግዚአብሔር ከዚህ ያነሰ ሊያደርግ ይችላልን? ብዬ ጠየቅሁ።

በተቀበልነው በደል ሚዛን ሲመዘን፣ ኃጢአተኞች ሆነን የተፈጠርነው እኛ፣ እኛ ራሳችን ኃጢአት ከሠራንበት ከማንኛውም ሰው ይልቅ ይቅር የምንለው እጅግ ብዙ ነገር እንዳለን አየሁ።

ይህ ሁሉ ወደ እኔ የመጣበት ሕያውነት ፈጽሞ ሊገለጽ አይችልም። አላሰብኩትም፣ አልገመትኩትም፣ አልጠረጠርኩትም። አየሁት። ይህ የነገሮች እውነተኛ ባሕርይ መገለጥ ነበር — ላይ ላዩን በሆኑ፣ በተለመዱ ሐሳቦች መሠረት ሳይሆን ከሥር ባሉት እውነተኛ እውነታዎች መሠረት — ሊካድም አይችልም ነበር። በማየው እያንዳንዱ የሰው ፊት ላይ በኃጢአት በኩል ወደ ዓለም የገባው የመከራና የጭንቀት ታሪክ በፊቴ የተገለጠ መሰለኝ። እግዚአብሔር ይህን ከእኔ እጅግ በጠሩ ዓይኖች ሊያየው እንደሚገባ፣ ስለዚህም በዚህ ትዕይንት የሚደርስበት ሥቃይ ወሰን በሌለው ሁኔታ ታላቅ እንደ ሆነ አወቅሁ — የእኔ እንኳ ሊሸከሙት የማይቻል መስሎ ሳለ። የፈጠራቸውን ፍጡራን ከእንዲህ ያለ አስፈሪ መከራ ነጻ ለማውጣት የሚረዳውን ማንኛውንም ነገር ሊነገር በማይችል ደስታ መቀበል እርሱ ሊያደርገው የሚችለው ትንሹ ነገር እንደ ሆነ መረዳት ጀመርኩ።

በኃጢአት ምክንያት ስላለው የዓለም ጭንቀት የማይረሳ ማስተዋል ነበር።

ምን ያህል ጊዜ እንደ ቆየ ላስታውስ አልችልም፤ በቆየበት ጊዜ ግን ሊያደቅቀኝ ምንም አልቀረውም ነበር። የማላውቀውን ሰው ፊት ባየሁ ቍጥር ሁልጊዜ ይመለስ ስለ ነበር፣ ከዚያ ግንዛቤ አስፈሪ ተጽዕኖ ራሴን ለመጠበቅ ወደ መንገድ በወጣሁ ቍጥር ወፍራም መሸፈኛ ለመልበስ ተገደድኩ።

አንድ ቀን በፊላደልፊያ በማርኬት ጎዳና በትራም እየሄድኩ ሳለሁ ሁለት ሰዎች ገብተው ፊት ለፊቴ ተቀመጡ። በመሸፈኛዬ ውስጥ በብዥታ አየኋቸውና እፎይ አልኩ — ብዥታ ከለላ ማለት ነበርና። ተቆጣጣሪው ዋጋውን ሊቀበል ሲመጣ ሳንቲሞቹን ለመቍጠር መሸፈኛውን ማንሣት ነበረብኝ። ሳነሣውም የእነዚያን የሁለቱን ፊቶች ሙሉ በሙሉ አየሁ፤ የሚያጥለቀልቅ የጭንቀት ጐርፍም በውስጤ ጠረገ። ኃጢአት በሰው ልጆች ላይ ያመጣውን መከራ የሚያሳይ ሌላ — ይበልጥ ግልጽና ጥልቅ — መገለጥ የተቀበልኩ መሰለኝ። ልሸከመው ከምችለው በላይ ነበር። እጆቼን ጨብጬ በውስጤ እንዲህ ብዬ ጮኽሁ፦ «አቤት አምላኬ፣ ይህን እንዴት ልትታገሠው ትችላለህ? ልትከለክለው ትችል ነበር፣ ግን አልከለከልኸውም። አሁንም እንኳ ልትለውጠው ትችላለህ፣ ግን አትለውጠውም። እንዲህ ያለውን ትዕይንት እየታገሥህ እንዴት መኖር እንደምትችል አይገባኝም።»

እግዚአብሔርን ነቀፍኩት። ይህንንም በማድረጌ ትክክል እንደ ሆንኩ ተሰማኝ።

ከዚያም ድንገት እግዚአብሔር የመለሰልኝ መሰለኝ። አንድ ውስጣዊ ድምፅ ወሰን በሌለው ፍቅርና ርኅራኄ ቃና፦ «ስለ ነፍሱ ድካም ያያል፥ ይረካማል» አለኝ።

«ይረካል!» ብዬ በውስጤ ጮኽሁ። «ክርስቶስ ሊረካ ነው! የዓለምን መከራ፣ ከዚያም በዚህ ምክንያት የታገሠውን ድካም ይመለከታል፤ በውጤቱም ይረካል! እኔ ክርስቶስ ብሆን ኖሮ፣ በመጨረሻ እያንዳንዱ የሰው ልጅ ካልዳነ በቀር ምንም ሊያረካኝ አይችልም ነበር። ስለዚህ ከዚህ ያነሰ ምንም ነገር እርሱን ሊያረካው አይችልም።»

በዚህም ከጽንፈ ዓለሙ ዕቅዶች ላይ መሸፈኛ የተነሣ መሰለ። መጽሐፍ ቅዱስ እንደሚያውጀው፣ «ሁሉ በአዳም እንደሚሞቱ እንዲሁ ሁሉ በክርስቶስ ደግሞ ሕያዋን ይሆናሉ» የሚለው እውነት እንደ ሆነ አየሁ። የመጀመሪያው እንደ ሆነ፣ ሁለተኛውም እንዲሁ ነው። በአንዱ ስፍራ ያለው «ሁሉ» በሌላው ስፍራ ካለው «ሁሉ» ያነሰ ነገር ማለት በፍትሕ ሊሆን አይችልም። ስለዚህ መድኃኒቱ ከበሽታው ጋር መተካከል እንዳለበት — መዳን እንደ ውድቀቱ ሁሉ ዓለም አቀፋዊ መሆን እንዳለበት — አየሁ።

ይህን ሁሉ በዚያ ቀን በማርኬት ጎዳና በትራም ውስጥ አየሁት — ያሰብኩት፣ ወይም ተስፋ ያደረግሁት፣ ወይም ያመንኩት ብቻ ሳይሆን ያወቅሁት ነበር። መለኮታዊ እውነታ ነበር። ከዚያች ቅጽበት ጀምሮም ስለ ሰው ዘር የመጨረሻ ዕጣ ፈንታ ፈጽሞ ጥርጣሬ አድሮብኝ አያውቅም። እግዚአብሔር የእያንዳንዱ ሰው ፈጣሪ ነው፤ ስለዚህ የእያንዳንዱ አባት ነው፤ ሁሉም ልጆቹ ናቸው። ክርስቶስም ለእያንዳንዱ ሞተ፤ ስለ እርሱም «የኃጢአታችን ማስተስሪያ ነው፥ ለኃጢአታችንም ብቻ አይደለም፥ ነገር ግን ለዓለሙ ሁሉ ኃጢአት እንጂ» ተብሎ ታውጆአል (1ኛ ዮሐንስ 2:2)።

አለማወቁ የቱንም ያህል ታላቅ ቢሆን፣ ኃጢአቱም የቱንም ያህል ከባድ ቢሆን፣ የመዳን ተስፋ ፍጹምና ገደብ የሌለው ነው።

«በአንድ በደል ምክንያት ፍርድ ለኵነኔ ወደ ሰው ሁሉ እንደ መጣ» እውነት ከሆነ፣ «በአንድ ጽድቅ ምክንያት ስጦታው ሕይወትን ለማጽደቅ ወደ ሰው ሁሉ መጣ» የሚለውም እኩል እውነት ነው። የኋለኛውን «ሰው ሁሉ» መገደብ የቀድሞውንም መገደብ ነው። መዳኑ ከውድቀቱ ጋር በትክክል እኩል ነው። የመጨረሻ «የሁሉ ነገር መታደስ» ይሆናል፤ ያን ጊዜ «በሰማይና በምድር ከምድርም በታች ያሉት ሁሉ በኢየሱስ ስም ይንበረከኩ ዘንድ፥ መላስም ሁሉ ለእግዚአብሔር አብ ክብር ኢየሱስ ክርስቶስ ጌታ እንደ ሆነ ይመሰክር ዘንድ» ነው። ጕልበት ሁሉ፣ መላስ ሁሉ — ከዚህ የበለጠ ሁሉን የሚያቅፍ ምንም ነገር ሊኖር አይችልም።

እንዴትና መቼ እንደሚሆን ማየት አልቻልኩም። ነገር ግን የሚያስፈልገኝ ዋናው እውነታ ብቻ ነበር፦ በሆነ ስፍራ፣ በሆነ መንገድ፣ እግዚአብሔር ለፈጠራቸው ፍጡራን ሁሉ ሁሉን ነገር ትክክል ሊያደርግ ነው። ልቤም በዚህ ለዘላለም አረፈ።

ያገኘሁት ይህ ግሩም እውነት ሳላስተውለው ከጥንቱ ጀምሮ በዚያ ኖሮ ይሆን እንደ ሆነ ለማየት መጽሐፍ ቅዱሴ ጋር ለመድረስ ጓጉቼ ወደ ቤት ቸኮልኩ። ወደ ቤት እንደ ገባሁ ባርኔጣዬን እንኳ ሳላወልቅ፣ መጽሐፍ ቅዱሴና የቃላት ማውጫዬ (ኮንኮርዳንስ) ሁልጊዜ ተዘጋጅተው ወደሚቀመጡበት ጠረጴዛ ሮጥኩ። መመርመር ጀመርኩ — ወዲያውኑም መጽሐፉ በሙሉ የበራ መሰለ። ሐዋርያው ጴጥሮስ ስለ እርሱ «እግዚአብሔር ከጥንት ጀምሮ በቅዱሳን ነቢያቱ አፍ የተናገረው» ያለው «ነገር ሁሉ እስከሚታደስበት ዘመን» የሚለው እውነት በእያንዳንዱ ገጽ ላይ ለጥርጣሬ ምንም ስፍራ ሳይተው አበራ።

ከገጽ ወደ ገጽ በጉጉት ገለጥኩ፤ ገጹን በሞላው የብርሃን ነበልባል በደስታ ጮክ ብዬ እየሳቅሁ። አዲስ መጽሐፍ ሆነ። ከእያንዳንዱ ጥቅስ ላይ ሌላ ልባስ የተላጠ ያህል ነበር፤ እያንዳንዱም ቍጥር በአዲስ ትርጕም አበራ — የተለየ ትርጕም አይደለም፤ አዲሱ አሮጌውን አይቃረንም ነበርና፤ ነገር ግን ይበልጥ ጥልቅ ትርጕም፣ በውጫዊው የቃላት ቅርጽ ውስጥ የተሰወረው እውነተኛ ትርጕም ነበር። በጽሑፉ ውስጥ መለወጥ የሚያስፈልገው ምንም ነገር አልነበረም፤ መከፈት ያስፈልገው የነበረው የእኔ ማስተዋል ብቻ ነበር። አሁንም በመጨረሻ ተከፈተ።

ከዚያ ብዙም ሳይቆይ፣ በዕለት ዕለት የመጽሐፍ ቅዱስ ንባቤ ወደ መዝሙረ ዳዊት ደርሼ፣ በእጅግ ጥብቅ — ደም የተጠሙ እንኳ በሚመስሉ — ውግዘቶቻቸው ላይ በበራው አዲስ ብርሃን እንደ ተደነቅሁ አስታውሳለሁ። በፊደል ሳይሆን በመንፈስ ሲነበቡ፣ ተስፋ በተሰጠበት የመልካም በክፉ ላይ የመጨረሻ ድል የተሞሉ እንደ ሆኑ፣ ጠላቶቹ ሁሉ፣ የእኛም ጠላቶች፣ ከእግሩ በታች እስኪሆኑ ድረስ የማያርፈውን — ማረፍም የማይገባውን፣ የማይችለውንም — የእግዚአብሔርን ቸርነትና ፍትሕ በግሩም ሁኔታ የሚያረጋግጡ እንደ ሆኑ አየሁ።

መንግሥቱ በውጭ ከመሆኑ በፊት በውስጥ መሆን እንዳለባት፤ የሐሳቦች መንግሥት እንጂ የጭካኔ ኃይል መንግሥት እንዳልሆነች፤ ግዛቱ በልቦች ላይ እንጂ በግዛቶች ላይ እንዳልሆነ፤ ድሎቹ በውጭ ከመታየታቸው በፊት በውስጥ መፈጸም እንዳለባቸው አየሁ። እርሱ ከሥጋ ይልቅ መንፈስን ሊገዛ ይፈልጋል። ልብን ከሚያሸንፈው ድል በቀር — የተሸነፈ ባሪያ ተራ እጅ መስጠት ሳይሆን፣ ነጻና እርግጠኛ የሆነች ነፍስ ራስን መስጠት — ሌላ ምንም ድል ሊያረካው አይችልም። ሚልተን እንደሚለው፣ «በኃይል የሚያሸንፍ ጠላቱን ግማሹን ብቻ አሸንፎአል»፤ ይህም እውነት እንደ ሆነ አየሁ።

በዚህ ብርሃን ሲነበቡ፣ በአንድ ወቅት በፍርሃት ይሞሉኝ የነበሩት እነዚያው ቃላት አሁን ነፍሴን በምስጋና አስፈነደቋት፦ «እግዚአብሔር ይነሣ፥ ጠላቶቹም ይበተኑ፤ የሚጠሉትም ከፊቱ ይሽሹ።

ጢስ እንደሚበንን እንዲሁ ይብነኑ፤ ሰም በእሳት ፊት እንደሚቀልጥ እንዲሁ ኃጥአን ከእግዚአብሔር ፊት ይጥፉ።»

የእግዚአብሔር ቍጣ በኃጢአት ላይ እንጂ በኃጢአተኛው ላይ አይደለም፤ ጠላቶቹም ሲበተኑ የእኛም ጠላቶች ከእነርሱ ጋር ይበተናሉ። ሰይፉ ጽድቅ ነው፤ ኃጢአተኛው በሕይወት እንዲኖር ኃጢአትን ይገድላል። የቍጣው እሳት የአንጥረኛ እሳት ነው፤ እርሱ የሚቀመጠው የነፍስ አጥፊ ሆኖ ሳይሆን አጥሪዋ ሆኖ፣ ወርቅና ብር እንደሚጠሩ እርሷን ሊያነጻ ነው።

«ፍቅር አይበርድም።

ጠላቶች በጉቦ ወይም በልመና ከክፉ ዓላማቸው ሊመለሱ ይችላሉ፤ ደግነትን ያሰበ ግን ሳይበርድ ይሄዳል።»

ዘማሪው፦ «አንተ ይቅር ያልሃቸው አምላክ ነበርህ፥ ሥራቸውን ግን ተበቀልህ» ይላል፤ ይህንንም ቁልፍ በእጄ ይዤ፣ በአንድ ወቅት ለጆሮዬ እጅግ ጨካኝና ፍትሕ የጐደላቸው የነበሩት የእግዚአብሔር ቍጣ ውግዘቶች ሁሉ፣ በመንግሥተ ሰማያት ከእርሱ ጋር ለዘላለም ለመኖር የሚበቃ መልካም እንድንሆን ሊያደርገን ያለውን የፍቅር ቍርጥ ውሳኔ ወደሚያውጁ ቃላት ተለወጡ።

በቅዱሳት መጻሕፍት በእያንዳንዱ ገጽ ላይ በሚማርክ ውበት ስለ በራው ስለዚህ አዲስ ብርሃን ማለቂያ የሌላቸውን ምሳሌዎች ማብዛት እችል ነበር፤ ነገር ግን እነዚህ ይበቃሉ። በመጨረሻ ሐዋርያው ጳውሎስ «በመንፈስ እንጂ በፊደል ለማይሆን ለአዲስ ኪዳን አገልጋዮች» ለመሆን እንደ በቃ ሲናገር፣ «ፊደል ይገድላልና መንፈስ ግን ሕይወትን ይሰጣል» ሲል ምን ማለቱ እንደ ሆነ መረዳት ጀመርኩ። በአንድ ወቅት በፊደል አንብቤ የተንቀጠቀጥኩባቸው ነገሮች አሁን — በመንፈስ ሲነበቡ — በደስታ ሞሉኝ።