ጥያቄዎች

በምናገርላቸው በእነዚያ ዓመታት ሁሉ፣ ቀደም ብዬ እንደ ተናገርኩት፣ የፕሊማውዝ ወንድሞች ከዋና አስተማሪዎቼ መካከል ነበሩ። ነገር ግን በትምህርታቸው ውስጥ ልቀበላቸው የማልችላቸውን አንዳንድ ነገሮች ቀስ በቀስ ማግኘት ጀመርኩ፤ ይህም በተለይ ጽንፈኛ በሆነው የካልቪን አስተምህሮአቸው ላይ ነበር።

በዚህ አመለካከት ረገድ በመካከላቸው ሁልጊዜ የሐሳብ ልዩነት እንደ ነበረ አምናለሁ፤ ነገር ግን እኔ አብሬያቸው የነበርኩት፣ አንዳንድ ሰዎች ለመዳን «የተመረጡ» እንደ ሆኑ፣ አንዳንዶቹ ደግሞ ለ«ኵነኔ» እንደ ተመረጡ፣ ግለሰቡም የሚያደርገው ምንም ነገር እነዚህን ዘላለማዊ ውሳኔዎች ሊለውጥ እንደማይችል በጣም አጥብቀው ያምኑ ነበር። እኛ ደግሞ በእርግጥ ለመዳን ከተመረጡት መካከል ነበርን፤ ስለዚህም በጥልቅ እንድናመሰግን ተምረን ነበር።

ከዚህ ጋር ለመስማማት ብዙ ጣርኩ። ይህን ያህል ያስተማሩኝ ሰዎች በእንዲህ ያለ ወሳኝ ነጥብ ላይ ሊሳሳቱ ይችላሉ ብሎ ማመን አስቸጋሪ መሰለኝ። ነፍሴ ግን ይበልጥ እየተቃወመችው ሄደች። እኩል የሚገባቸው፣ ነገር ግን እኔ ያገኘሁትን ዕድል ያላገኙ ሌሎች ምስኪን ነፍሳት በራሳቸው በደል ሳይሆን በእግዚአብሔር ዘላለማዊ ውሳኔ ለ«ኵነኔ» «የተመረጡ» ሆነው ሳሉ፣ እኔ ራሴ መንግሥተ ሰማያት እንደምገባ እርግጠኛ መሆኔን በማወቅ እንዴት ልረካ እችላለሁ? እንዲህ ያለው አስተምህሮ እጅግ ከማረከኝ የይቅርታ አዋጅ ጋር ፈጽሞ የማይስማማ መሰለኝ። በዚህ አዋጅ ውስጥ ምንም ገደብ ማግኘት አልቻልኩም፤ ባወጀው በእግዚአብሔር አእምሮ ውስጥም የተሰወሩ ገደቦች አሉ ብዬ ማመን አልቻልኩም።

ደግሞም ፈጣሪ አፍቃሪ ባይሆን እንኳ፣ እርሱ ራሱ እንጂ ሌላ ማንም ያልፈጠራቸውን አንዳንድ ፍጥረታቱን፣ የቱንም ያህል ታላላቅ ኃጢአተኞች ቢሆኑ፣ ለዘላለማዊ የሲኦል ሥቃይ አሳልፎ በመስጠቱ እንዴት ጻድቅ ሊሆን እንደሚችል ማየት አልቻልኩም። ይህ አስተምህሮ እውነት ቢሆን፣ በዚያ ያህል ደስታ ባገኘሁት አምላክ ላይ እጅግ በሚያሳዝን ሁኔታ ተስፋ እንደምቈርጥ ተሰማኝ።

ከዚህም በላይ፣ ከሁሉ በኋላ እያንዳንዳችን በአብዛኛው የሁኔታዎች ፍጡራን እንደ ሆንን ከማየት ልቀር አልቻልኩም — ማንነታችንና የምናደርገው ነገር ብዙም ይሁን ጥቂት የባሕርያችን፣ በዘር የወረስናቸው ጠባዮች፣ የማኅበራዊ አካባቢያችንና የትምህርታችን ውጤት እንደ ሆነ፤ እነዚህም ሁሉ በእግዚአብሔር አሠራር ለእኛ የተዘጋጁ፣ ብዙ ጊዜም እኛ ልንለውጣቸው ኃይል የሌለን እንደ መሆናቸው፣ በመካከላቸው ያኖረን አምላክ ዘላለማዊ ዕጣ ፈንታችንን እንዲወስኑ ቢተዋቸው ፍትሕ እንደማይሆን ተረዳሁ።

ከዘላለማዊ ሥቃይ አስተምህሮ ለማምለጥ፣ መጀመሪያ ላይ ክፉዎች ፈጽመው ይደመሰሳሉ የሚለውን አስተምህሮ ተቀበልኩ፤ ለጥቂት ጊዜም ይህ ሕይወት ለእነርሱ ሁሉን ነገር ያበቃል በሚለው እምነት ራሴን ለማጽናናት ሞከርኩ። ነገር ግን ይበልጥ ባሰብኩበት ቍጥር፣ ፈጣሪ ከፍጥረቱ ችግር መውጫ መንገድ ያገኘው የፈጠራቸውን ፍጡራን በማጥፋት ብቻ ቢሆን፣ ይህ በእርሱ በኩል የከባድ ውድቀት ኑዛዜ እንደሚሆን ይበልጥ ታየኝ።

ከልጆቼ አንዷ ሳታውቀው የዚህን ምሳሌ ሰጠችኝ። አንድ ቀን ጠዋት ከእንቅልፌ ቀስቅሳ፣ ሰው እንደ ሠራች በማስመሰል አልጋ ላይ ተኝታ ታላቅ ደስታ ስትጫወት እንደ ነበረ ነገረችኝ። የፀጉሩንና የዓይኖቹን ቀለም፣ ቁመናውን፣ ርዝመቱን፣ ኃይሉን፣ ጥበቡን፣ ሊያደርጋቸው ያሉትንም ታላላቅ ነገሮች ሁሉ ገለጸችልኝ፤ በመፍጠር ደስታ በግልጽ በመደሰቷም እጅግ በጋለ ስሜት ተሞልታ ነበር። የሰውዋን ግሩም ባሕርያት ሁሉ ዘርዝራ ስትጨርስ፦ «ግን የኔ ውድ፣ መጥፎ ሆኖ ቢገኝስ? ክፋት ቢያደርግና ሰዎችን ቢጐዳ፣ ነገሮችንም ቢያበላሽ፣ ያን ጊዜ አንቺ ምን ታደርጊያለሽ?» አልኳት።

እርሷም፦ «ኧረ፣ ምንም ችግር አይገጥመኝም፤ ዝም ብዬ እንዲጋደም አድርጌ ራሱን እቈርጠዋለሁ» አለች።

ይህ የፈጣሪን ኃላፊነት የሚያሳይ እንዴት ያለ ግሩም ምሳሌ እንደ ሆነ ወዲያውኑ አየሁ፤ ወይዘሮ ሼሊ የጻፈችውን ስለ ሠዓሊው ፍራንከንስታይን የሚናገረውን አስፈሪ ታሪክም አስታወሰኝ፤ እርሱ የሰውን አስፈሪ ምስል ሠራ፤ ምስሉም ተሠርቶ እንዳለቀ፣ ድንገት፣ እርሱን በሚያስደነግጥ ሁኔታ ሕያው ሆነና ወደ ዓለም ወጥቶ በሄደበት ሁሉ ጥፋት አደረሰ። በጣም የደነገጠው ሠሪውም የተደረገውን ክፋት ጥቂቱን እንኳ ለመቀልበስና ያደረሳቸውን ጕዳቶች በተቻለ መጠን ለማስተካከል የእጁን ሥራ በየስፍራው መከተል ግድ ሆነበት።

እርሱ በፈጠረው ፍጡር ሥራ ምክንያት በእርሱ ላይ ያረፈው አስፈሪ የኃላፊነት ስሜት፣ እግዚአብሔር የፈጠራቸው ፍጡራን መጥፎ ሆነው ቢገኙ በግድ ሊሰማው የሚገባውን ኃላፊነት እንዳይ ዓይኖቼን ከፈተልኝ። ለዘላለም ያሠቃያቸዋል ብዬ ማመን አልቻልኩም፤ መደምሰስ ለኃጢአት ያለው የተሻለ መፍትሔ ነው በሚለው ሐሳብም ማረፍ አልቻልኩም።

የፈጣሪን ፍቅርና ፍትሕ ከፍጥረታቱ ዕጣ ፈንታ ጋር የማስታረቅ ተስፋ ቈረጥኩ፤ ወዴት እንደምዞርም አላወቅሁም። ነገር ግን ነጻ መውጫዬ ቀርቦ ነበር፤ በክርስትና ልምዴ ሦስተኛው ዘመንም ጎህ ሊቀድ ነበር።