በሃይማኖታዊ ሕይወቴ ሁለተኛው ዘመን (የእምነት መመለስ)

ጊዜው 1858 ነበር፤ ዕድሜዬም ሃያ ስድስት ዓመት ነበር። የአምስት ዓመት ውድ ትንሽ ሴት ልጄን ገና አጥቼ ነበር፤ ልቤም በሐዘን ይጠዘጥዝ ነበር። ውዷ ልጄ አምላክ ወደሌለበት ዓለም ብቻዋን ሄዳለች ብሎ ማሰብ ሊቻለኝ አልቻለም፤ ሆኖም ወደ የትኛውም አቅጣጫ ብዞር አንዲት የብርሃን ጭላንጭል አልታየችኝም።

በዚያው ጊዜ በከተማይቱ የንግድ ሰፈር፣ ከቀትር ጀምሮ ለአንድ ሰዓት የሚደረጉና በነጋዴዎች የሚጨናነቁ የዕለት የቀትር ስብሰባዎች መጀመራቸው የሃይማኖቱን ዓለም እጅግ አነቃንቆት ነበር። ስለ እነዚህ የቀትር ስብሰባዎች የሰማሁት በጣም በደከመ ፍላጎት ነበር፤ እየሞተ ያለ አጉል እምነት ዓላማውን ለመደገፍ የሚያደርገው ሌላ ጥረት ብቻ እንደ ሆኑ አስብ ነበርና።

ይሁን እንጂ አንድ ቀን ከእነዚህ ስብሰባዎች አንዱ በሚካሄድበት ስፍራ አጠገብ ሆኜ፣ ገብቼ ምን እንደሚመስል ልይ ብዬ አሰብኩ።

በከተማይቱ እጅግ ሥራ ከሚበዛባቸው ክፍሎች በአንዱ፣ በዚያ ሰዓት እንዲህ ያሉ ብዙ ሥራ የሚበዛባቸው ወንዶችና ሴቶች ተሰብስበው ማየት ልብ የሚነካ ነገር ነበር፤ ይህ ሁሉ ስለ ምን ሊሆን እንደሚችል በድብዝዝ መደነቄም ትዝ ይለኛል። ከዚያም በድንገት አንድ ነገር ደረሰብኝ። ምን እንደ ሆነ ወይም እንዴት እንደ መጣ አላወቅሁም፤ ነገር ግን እንደ ምንም በነፍሴ ውስጥ አንድ ውስጣዊ ዓይን የተከፈተ መሰለኝ፤ ከሁሉ በኋላ እግዚአብሔር እውነታ እንደ ሆነ — የእውነታዎች ሁሉ መሠረታዊ እውነታ — ማድረግ ያለብኝ ብቸኛው ነገርም ስለ እርሱ ሁሉንም ማወቅ እንደ ሆነ ያየሁ መሰለኝ።

የምፈልገው ዓይነት መንፈሳዊ ስሜት አልነበረም፤ ነገር ግን ጽኑ እርግጠኝነት ነበር፤ አንድ የሒሳብ ጥያቄ በድንገት ሲፈታ በሰው ላይ የሚመጣው ዓይነት እርግጠኝነት። ሰው መፈታቱ አይሰማውም፤ ነገር ግን ያውቀዋል፤ ከዚያ በኋላም ጥያቄ ሊኖር አይችልም። የተባለውን ምንም አላስታውስም። አንዳች እንደ ሰማሁ እንኳ አላውቅም። እጅግ አንደበተ ርቱዕ የሆነ ሰባኪ ሊናገረው ከሚችለው ከማንኛውም ነገር እጅግ የጠለቀ ትርጉም ያለው ታላቅ አብዮት በውስጤ እየተካሄደ ነበር። እግዚአብሔር ራሱን እንደ እውነተኛ ህልውና እየገለጠ ነበር፤ ነፍሴም እርሱን ለማወቅ በማይገታ ጩኸት ዘለለች።

ራሴን መዳን እንደሚያስፈልገው ኃጢአተኛ አድርጌ ስለ ቆጠርኩ፣ ወይም ስለ ወደፊት ዕጣ ፈንታዬ ስለ ተጨነቅሁ አልነበረም። ፈጽሞ የግል ጥያቄ አልነበረም። ነገሩ በቀላሉ፣ እግዚአብሔርን ማስተዋሌና እርሱን እስካውቀው ድረስ ማረፍ እንደማልችል መሰማቴ ብቻ ነበር። ጥሩ ልሆን ወይም ክፉ ልሆን እችላለሁ፤ ወደ መንግሥተ ሰማይ ልሄድ ወይም ወደ ገሃነም ልሄድ እችላለሁ — እነዚህ ነገሮች ከጥያቄው ውጭ ነበሩ። የፈለግሁት ሁሉ በድንገት ካስተዋልኩት አምላክ ጋር መተዋወቅ ብቻ ነበር። እንዴት ልጀምረው እንደምችል ሐሳቤን ሁሉ የያዘው ብቸኛ ጥያቄ ነበር። ልጠይቀው የምፈልገው ማንም ሰው አልነበረኝም፤ ጸሎት ሊረዳኝ እንደሚችልም ፈጽሞ ወደ አእምሮዬ አልመጣም።

አንድን አዲስና አስደናቂ የእውቀት ዘርፍ በሙሉ ትጋት እንደ ማጥናት መሰለኝ፤ ምናልባት የሚያስፈልገኝ መጽሐፍ መጽሐፍ ቅዱስ ነው ብዬ ደመደምኩ። «ይህ መጽሐፍ» አልኩ ለራሴ፣ «ስለ እግዚአብሔር አስተምራለሁ ይላል። አንዳች ሊያስተምረኝ ይችል እንደ ሆነ አያለሁ።»

ከቤተሰቤ ጋር ጥቂት ሳምንታትን በባሕር ዳርቻ ለማሳለፍ እየሄድኩ ነበር፤ ከመጽሐፍ ቅዱስ በቀር ምንም መጽሐፍ ላለመያዝና ስለ እግዚአብሔር የሚለውን ለማወቅ ለመሞከር ወሰንኩ።

በማስታወሻ ደብተሬ በጁላይ 16 ቀን 1858 እንዲህ ብዬ ጻፍኩ፦ «የመዳን ዕቅዱ ምን እንደ ሆነ ለማወቅ ቆርጬ በዚህ በጋ መጽሐፍ ቅዱሴን ወደ አትላንቲክ ሲቲ ይዤ መጥቻለሁ። የራሴ ዕቅዶች ፈጽመው ከሽፈዋል፤ አሁን ቢቻል የእግዚአብሔርን እሞክራለሁ። … እርሱን እንደ ትንሽ ሕፃን በቀላሉ ለማመን እየሞከርኩ ነው። ምን ማድረግና ምን ማለት እንዳለበት አስቀድሜ የያዝኳቸውን ሐሳቦች ወደ ጎን ትቼ፣ ምን እንዳደረገና ምን እንዳለ ለማየት በቅንነት ወደ መጽሐፍ ቅዱስ መጥቻለሁ፤ እርሱንም አምነዋለሁ።»

አንድ ሰው በአንድ ወቅት በፊቴ፣ የሮሜ መጽሐፍ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ከሚገኙት የክርስትና አስተምህሮ መግለጫዎች ሁሉ እጅግ ግልጽና የተሟላውን የያዘ እንደ ሆነ ተናግሮ ነበር፤ እኔም ላነብበው ተነሣሁ። ያለ ምንም መመሪያ ከእርሱ ምን እንደምረዳ ልናገር አልችልም፤ ነገር ግን አንድ ቀን እኛን ልትጠይቅ ለመጣች አንዲት ሴት የሮሜን መጽሐፍ ትምህርት ለመረዳት በመሞከሬ ምን ያህል እንደ ተማረክሁ፣ ግን ምን ያህል አስቸጋሪ ሆኖ እንዳገኘሁት ነገርኳት፤ እርሷም ለእርሷ ያብራራላት አንዲት ትንሽ መጽሐፍ እንዳለቻት ነግራኝ ልትሰጠኝ ትችል እንደ ሆነ ጠየቀችኝ።

በጉጉት ተቀበልኩት፤ እጅግም ዓይን የሚከፍት ሆኖ አገኘሁት። በሮሜ ሦስተኛው፣ አራተኛውና አምስተኛው ምዕራፎች እንደ ተገለጸው የመዳንን ዕቅድ እንደ ንግድ ውል ግልጽና ቀጥተኛ በሆነ፣ ልቤን አጥብቆ በሳበ መንገድ አቀረበ። የሰው ልጆች ሁሉ ኃጢአተኞች እንደ ሆኑና ሁሉም ቅጣት እንደሚገባቸው — ሁሉ ኃጢአትን ሠርተዋል የእግዚአብሔርም ክብር ጎድሎአቸዋል፤ ጻድቅ የለም አንድ ስንኳ — ይገልጽ ነበር፤ ስለዚህም አፍ ሁሉ እንደ ተዘጋና ዓለም ሁሉ ከእግዚአብሔር ፍርድ በታች እንደ ሆነ ያውጅ ነበር (ሮሜ 3:1–19)።

ከዚህም ማምለጫ «ለሚያምኑ ሁሉ የሆነ» በሆነው በክርስቶስ ጽድቅ በቀር ሌላ እንደሌለ፣ ክርስቶስም ማስተስሪያችን እንደ ሆነና በእርሱ በኩል «በፊት የተደረገውን ኃጢአት» ስርየት እንዳገኘን ቀጥሎ ያሳይ ነበር (ሮሜ 3:20–26)። ከዚያም በዚህ ሂደት ትምክህታችን ሁሉ እንደ ተወገደ፣ እኛም በእግዚአብሔር ፊት የጸደቅነው እኛ ባደረግነው ወይም ልናደርገው በምንችለው ነገር ሳይሆን መለኮታዊው አዳኛችን ስለ እኛ ባደረገው እንደ ሆነ አመለከተ (ሮሜ 3:27–31)።

ክርስቶስ የኃጢአተኞች ምትክ እንደ ሆነ — በእነርሱ ፋንታ የሚገባቸውን ቅጣት እንደ ተሸከመ፣ የዚህንም ምትክነት ሙሉ ጥቅም ለማግኘት እኛ ማድረግ ያለብን ሁሉ በእርሱ በቀላሉ ማመንና በዚህ መንገድ የተገዛውን ይቅርታ መቀበል ብቻ እንደ ሆነ — ያውጅ ነበር።

በእርግጥ ይህ ለእነዚህ ክፍሎች የተሰጠ እጅግ ሕጋዊና ንግዳዊ ትርጓሜ ነበር፤ እኔ ዛሬ የምሰጣቸው ትርጓሜም በፍጹም አይደለም፤ ነገር ግን ነገሮች በዚያን ጊዜ እንዴት እንደ ተሰሙኝ በተቻለኝ መጠን በእውነት ልናገር እወዳለሁ። የትርጓሜው ጥሬነትና ውጫዊነት ራሱ እንደ እኔ ላለ አላዋቂ በቀላሉ የሚጨበጥ አደረገው፤ በዚያን ጊዜም እጅግ ምክንያታዊና አጥጋቢ ዝግጅት መስሎ ታየኝ።

ልረዳው የምችለው «የመዳን ዕቅድ» ነበር። ምንም ምሥጢራዊ ወይም ረቂቅ ነገር አልነበረበትም — ስሜቶችን ለማግኘት መጣጣር የለም፣ ልምዶችን መጠባበቅ የለም። ሁሉም ሌላው ስለ እኔ የሠራው ሥራ ነበር፤ ከእኔም ቀላልና የተለመደ ማስተዋልና እምነት በቀር ምንም አይፈልግም ነበር። በግልጽ ሲቀመጥ እንዲህ ነበር፦ ሁላችንም ኃጢአተኞች ነበርን፤ ስለዚህ ሁላችንም ቅጣት ይገባን ነበር። ነገር ግን ክርስቶስ ኃጢአታችንን በራሱ ላይ ወስዶ በእኛ ፋንታ ቅጣቱን ተሸክሞአል፤ ስለዚህም የተቆጣው አምላክ ቍጣው ተወግዶለት ይቅር ሊለንና ነጻ ሊለቀን ፈቃደኛ ሆኗል። ከዚህ የበለጠ ግልጽና ቀላል ነገር ሊኖር አይችልም። ሕፃን እንኳ ሊረዳው ይችላል።

ሁሉም ከሰው ውጭ ነበር፤ ከእግዚአብሔር ጋር ነገሮችን ለማስተካከል በውስጥ መፈተሽ ወይም የራስን ውስጣዊ ስሜቶች መቆፈር አያስፈልግም ነበር። ክርስቶስ አስተካክሏቸዋል፤ እኛም ሁሉንም ከእርሱ እንደ ነጻ ስጦታ ከመቀበል በቀር የምናደርገው ነገር አልነበረም። ከዚህም በላይ፣ እንዲህ ያለ ቀላል ዕቅድ ሊያዘጋጅ የሚችል አምላክ የሚረዳና የሚቀረብ ነበር፤ እኔም እውነት መሆን አለበት ብዬ ማሰብ ጀመርኩ።

ይህ ሁሉ እጅግ ውጫዊና ጥሬ ይመስላል፤ ነገር ግን ከሁሉ በኋላ፣ ምንም ያህል ጥሬ ቢመስል፣ ከበስተጀርባው — እንደ ምንም ቢሆን — እግዚአብሔር በክርስቶስ ሆኖ ዓለሙን ከራሱ ጋር ያስታርቅ ነበር የሚለው ታላቁ መሠረታዊ እውነታ ነበር፤ የያዘኝም ይህ በእግዚአብሔርና በሰው መካከል ያለው የመታረቅ ወሳኝ እውነታ ነበር። ይህም እውነታ፣ በማንኛውም መንገድ ቢገለጽ፣ በማንኛውም አጥጋቢ ሃይማኖታዊ ሕይወት መጀመሪያ ላይ ብቸኛው አስፈላጊ ነገር እንደ ሆነ አምናለሁ። ነፍስ በሙሉ ልብ ልታመልከውና ልታገለግለው ከመሞከሯ በፊት በእርሷና በእግዚአብሔር መካከል ሁሉ ነገር የተስተካከለ መሆኑን ማወቅ አለባት።

ይህን ወሳኝ እውነታ አግኝቼ ነበር፤ ሃይማኖታዊው ሕይወትም በጉጉትና በቅንዓት በተሞላ ደስታ ጀመረልኝ። በማስታወሻ ደብተሬ በ1858 የሚከተሉትን ማስታወሻዎች አገኛለሁ፦ «ኦገስት 20 ቀን 1858። በእርግጥ ወደ ክርስቶስ እየመጣሁ ነውን? ይህን ጥያቄ በመደነቅና በመገረም ራሴን እጠይቃለሁ። ከአንድ ወር በፊት ፈጽሞ የማይቻል ይመስል ነበር። ነገር ግን እየመጣሁ እንደ ሆነ አምናለሁ። በአዲስ ኪዳን ያሉ እነዚህ እውነቶች ነፍሴን የያዙ ይመስላሉ፤ ልቃወማቸውም አልችልም። መጨረሻው ምን እንደሚሆን እግዚአብሔር ብቻ ያውቃል።»

«ኦገስት 21 ቀን 1858። በንባቤ ብዙ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍሎች በአእምሮዬ ላይ ተቀርጸዋል፤ ላለመከራከርና ላለመጠየቅ፣ በቀላሉ ለማመን ስለ ወሰንኩም፣ ክርስቶስን እንደ ቤዛዬ ወደ መቀበል መምጣቴ የማይቀር ሆኖ አገኘዋለሁ። ላለፉት ጥቂት ሳምንታት በማንኛውም ጉዳይ ቁርጥ ማስረጃ አድርጌ የያዝኩት መሪ ቃሌ ‹እግዚአብሔር እንዲህ ይላል› የሚለው ነው።»

«ኦገስት 30 ቀን 1858። አሁን ለተስፋዬ መሠረት አድርጌ በቀላሉ በእግዚአብሔር በራሱ ምስክር ላይ አርፌአለሁ።

እርሱ ኢየሱስ ክርስቶስ የሚወደው ልጁ እንደ ሆነ ይናገራል፤ እኔም አምናለሁ። ደግሞም ልጁን ስለ ኃጢአታችን ማስተስሪያ እንዲሆን እንደ ሰጠ ይናገራል፤ ይህንንም አምናለሁ። እርሱ ረዳቴ ብቻ ሳይሆን አዳኜ ነው፤ በተፈጸመው ሥራውም አርፌአለሁ። የአለማመን ደንዳና ልቤ እንኳ እንዲህ ብሎ ከመጮኽ ራሱን ሊገታ አይችልም፦ ‹ጌታ ሆይ፣ አምናለሁ፤ አለማመኔን እርዳው።›»

«ሴፕቴምበር 13 ቀን 1858። ልቤ በክርስቶስ እጅግ ክቡርነት ተሞልቷል። ከእጁ ትንሿን ሞገስ እንኳ ለማግኘት ፈጽሞ ለማይገባኝ ለእኔ ያሳየውን ወሰን የሌለው ምሕረት ሳስተውል በመደነቅ እዋጣለሁ። እንዴት እንዲህ ርኅሩኅና አፍቃሪ ሊሆን ቻለ! ‹ሁሉም ከነጻ ጸጋ ነው› የሚሉትን ቃላት ልጽፍ እችላለሁ፤ ነገር ግን የዚህ ጸጋ ወሰን የሌለው ነጻነት በእኔ ውስጥ ያሳደረውን ጥልቅ ስሜት በደካማ ሁኔታ ብቻ ነው የሚያስተላልፉት። ‹ገና ኃጢአተኞች ሳለን ክርስቶስ ስለ እኛ ሞቶአል።› ከዚህ የበለጠ ነጻ የሆነ ነገር ሊኖር ይችላልን? የራሴን ጽድቅ ለማበጀት በመሞከር ራሴን ለረጅም ጊዜ ግራ አጋብቼ፣ በዚያም እጅግ ደክሜ ስለ ነበር፣ በክርስቶስ ያለልኝን የተባረከ ዕረፍት በበቂ ጥልቀት ፈጽሞ ላደንቀው የማልችል ይመስለኛል። ‹እኛ በእርሱ ሆነን የእግዚአብሔር ጽድቅ እንሆን ዘንድ ኃጢአት ያላወቀውን እርሱን ስለ እኛ ኃጢአት አደረገው።› ሐዋርያው ከሞላ ልብ ‹ስለማይነገር ስጦታው እግዚአብሔር ይመስገን!› ብሎ መጮኹ አያስደንቅም።»

የማስታወሻ ደብተሬ እንደዚህ ባሉ መዛግብት የተሞላ ነው፤ ነገር ግን ያገኘሁትን አስደናቂ ግኝት ለመናገር እነዚህ በቂ ናቸው። ሁሉም ወደ እኔ የመጣው እንደ ግኝት እንጂ በምንም መንገድ በጥረት እንደ ተደረሰበት ነገር እንዳልሆነ በግልጽ እንዲታወቅ እፈልጋለሁ። ቀደም ሲል በጥረት የሚደረስባቸውን ነገሮች እፈልግ ነበር፤ አሁን ግን በክርስቶስ በኩል ስላለው መዳን ባገኘኋቸው ግኝቶች ነበልባል ውስጥ በራሴ ጥረት ስለምደርስበት ነገር የነበረኝን ሐሳብ ሁሉ ረስቼ ነበር።

ከእንግዲህ እኔ ምን እንደ ሆንኩ ወይም ምን ማድረግ እንደምችል በጥቂቱም ቢሆን ጥያቄ አልነበረም፤ ይልቁንም ሙሉ በሙሉ እግዚአብሔር ምን እንደ ሆነና ምን እንዳደረገ ጥያቄ ነበር። ራሴን፣ እንደ ራሴ፣ ከጉዳዩ ፈጽሞ ያወጣሁና ስለ ክርስቶስ ሥራ የቻልኩትን ሁሉ ማወቅ ብቻ የሚገደኝ መሰለ።

ያስገረመኝ ነገር መጽሐፍ ቅዱስ በሚገኝበት ዓለም ውስጥ ይህን ያህል ጊዜ እየኖርኩ ይህን ሁሉ ቀደም ብዬ ሳላገኝ እንዴት እንደ ቆየሁ ነበር። ለምን ማንም አልነገረኝም? ይህን ያገኙ ሰዎች እንዲህ ያለውን ድንቅ የምሥራች ለራሳቸው እንዴት ደብቀው ሊይዙት ቻሉ? እኔ በእርግጥ ለራሴ ብቻ ልይዘው አልቻልኩም፤ በእኔ በኩል በተቻለ መጠን፣ ልደርስበት የምችለው ማንም ሰው ለአንድ ቀን እንኳ ተጨማሪ ሳያውቅ እንዳይቀር ቆረጥኩ።

ሰውን ሁሉ እያስቆምሁ፣ ወደ ማዕዘንና ወደ በር ኋላ እየሳብኩ፣ በጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ በኩል ስለሚገኘው መዳን በመጽሐፍ ቅዱስ ያገኘኋቸውን አስደናቂና አስደሳች ነገሮች እነግራቸው ጀመርኩ። ማንኛውም ሰው ከቶ ሊናገረው ከቻለው የምሥራች ሁሉ እጅግ ታላቁ መሰለኝ፤ በመናገሩም ተመካሁ።

ይሁን እንጂ ስለ ክርስትና ሐሳቦችና ስለ ክርስትና ቃላት የማውቀው እጅግ ጥቂት ስለ ነበር፣ ያገኘሁት ነገር በእኔ ላይ በግሌ አንዳች ለውጥ እንዳመጣ፣ ወይም በዚህ ሁሉ ማመኔ ክርስቲያን የሚሉትን እንዳደረገኝ ቅንጣት ታህል ግንዛቤ አልነበረኝም። በደስታ የሞላኝንና ሰው ሁሉ እንዲያውቀው የፈለግሁትን ስለ እግዚአብሔር አንድ አስደሳች ነገር ያገኘሁ ብቻ መሰለኝ። ነገር ግን ይህ ግኝት «መለወጥ» የሚባለው እንደ ሆነ፣ ወይም እኔ በግሌ ከቀድሞው በማንኛውም መንገድ እንደ ተለየሁ ፈጽሞ ወደ አእምሮዬ አልመጣም።

አንድ ቀን ግን «የፕሊማውዝ ወንድም» የሆነ አንድ ጓደኛዬ ታሪኬን ስነግር ሰምቶ፦ «ወይዘሮ ስሚዝ፣ በመጨረሻ ክርስቲያን በመሆንዎ እግዚአብሔር ይመስገን» አለ። እኔም ፈጽሞ ስላልተረዳሁት ወዲያው፦ «ኧረ አይደለም፤ እኔ ፈጽሞ ክርስቲያን አይደለሁም። ከዚህ በፊት የማላውቀውን አንድ አስደናቂ የምሥራች ማግኘቴ ብቻ ነው» ብዬ መለስኩለት።

«ነገር ግን» አለ አጥብቆ፤ «ያ ግኝት ራሱ ክርስቲያን ያደርግዎታል፤ መጽሐፍ ቅዱስ ይህን የምሥራች የሚያምን ሁሉ ከሞት ወደ ሕይወት እንደ ተሻገረና ከእግዚአብሔር እንደ ተወለደ ይናገራልና። እርስዎ እንደሚያምኑበትና ደስ እንደሚሰኙበት አሁን ተናግረዋል፤ ስለዚህ በእርግጥ ከሞት ወደ ሕይወት ተሻግረዋል፤ ከእግዚአብሔርም ተወልደዋል።»

ለአንድ አፍታ አሰብኩ፤ የተናገረው ነገር ያለውንም አመክንዮ አየሁ። ከእርሱ ማምለጥ አልተቻለም። ትንፋሼ ቀጥ እንዳለ ሆኖ፦ «እንዴ፣ እንግዲያውስ መሆን አለብኝ። በእርግጥ ይህን የምሥራች አምናለሁ፤ ስለዚህ በእርግጥ ከእግዚአብሔር ተወልጃለሁ ማለት ነው። እንግዲህ ደስ ብሎኛል» አልኩ።

ከዚያች ቅጽበት ጀምሮ ጉዳዩ እልባት አገኘ፤ የእግዚአብሔር ልጅ መሆኔንና የዘላለም ሕይወት ባለቤት መሆኔን በተመለከተ ማንኛውም ጥርጣሬ ከዚያ ወዲህ በእኔ ላይ ትንሽ እንኳ ኃይል ኖሮት አያውቅም። ምንም ስሕተት እንደሌለ ራሴን ለማረጋገጥ ወደ መጽሐፍ ቅዱሴ ሮጥኩ፤ በዚህ ትምህርትም ተሞልቶ ሲፈስ አገኘሁት።

«የሚያምን … አለው።» «የሚያምን … ተወልዶአል።» ከዚህ በላይ የሚባል ነገር ያለ አይመስልም ነበር። በተለይ ሦስት ክፍሎች ልቤን ነኩት፦ 1ኛ ዮሐንስ 5:1፦ «ክርስቶስ ነው ብሎ በኢየሱስ የሚያምን ሁሉ ከእግዚአብሔር ተወልዶአል።»

ዮሐንስ 5:24፦ «እውነት እውነት እላችኋለሁ፥ ቃሌን የሚሰማ የላከኝንም የሚያምን የዘላለም ሕይወት አለው፥ ከሞትም ወደ ሕይወት ተሻገረ እንጂ ወደ ፍርድ አይመጣም።»

ዮሐንስ 20:30–31፦ «ኢየሱስም በዚህ መጽሐፍ ያልተጻፈ ሌላ ብዙ ምልክት በደቀ መዛሙርቱ ፊት አደረገ፤ ነገር ግን ኢየሱስ እርሱ ክርስቶስ የእግዚአብሔር ልጅ እንደ ሆነ ታምኑ ዘንድ፥ አምናችሁም በስሙ ሕይወት ይሆንላችሁ ዘንድ ይህ ተጽፎአል።»

ከዚህ በላይ የሚባል ነገር ያለ አይመስልም ነበር። ስለ ክርስቶስ የተጻፉት ነገሮች እንደ ቀን ብርሃን ግልጽ ሆነው በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ነበሩ፤ እኔም የተጻፈውን በሙሉ ልቤና ነፍሴ አመንኩ፤ ስለዚህ «በስሙ ሕይወት» ካገኙት አንዷ መሆኔን ልጠራጠር አልቻልኩም። ጥያቄው ያለ ተጨማሪ ክርክር እልባት አገኘ። ከስሜቴ ጋር ምንም ግንኙነት አልነበረውም፤ ግንኙነቱ እግዚአብሔር ከተናገረው ጋር ብቻ ነበር። አመክንዮው ሊቋቋሙት የማይቻል መሰለኝ፤ በዚያን ጊዜ ያሳመነኝ ብቻ ሳይሆን፣ ከዚያ ወዲህ ከእግዚአብሔር ጋር ያለኝን ግንኙነት በተመለከተ በላዬ በመጣው በማንኛውም ዓይነት ጥርጣሬ ውስጥ በድል አሳልፎኛል። ለሚጠራጠር ሁሉ እንደማይሳሳት መፍትሔ ልመክረው እችላለሁ።

በእርግጥ፣ ክርስቲያን መሆኔን የሚለውን ይህን ተጨማሪ ግኝት ወዲያውኑ ስገነዘብ፣ ስነግረው በነበረው ታሪክ ላይ ጨመርኩት፤ ንግግሬንም ሁልጊዜ በእነዚህ ቃላት እደመድም ነበር፦ «አሁንም ይህን ሁሉ ካመንክ ክርስቲያን ነህ፤ መጽሐፍ ቅዱስ የሚያምን ከእግዚአብሔር ተወልዶአል፣ የዘላለም ሕይወት አለው ይላልና።»

የሃይማኖት ሁሉ አስፈላጊ መሠረት የሆነውን — ማለትም ከእግዚአብሔር ጋር መታረቅን — ጨብጬ ነበር፤ እርሱንም በኢየሱስ ክርስቶስ ፊት እንደ ተገለጠው ለመጀመሪያ ጊዜ በጭላንጭል አይቼው ነበር። ለእርሱ የነበረኝ ፍርሃት ሁሉ ጠፋ። ወደደኝ፣ ይቅር አለኝ፣ ከጎኔ ቆመ፤ በመካከላችንም ሁሉ ነገር መልካም ሆነ።

ከዚህም በላይ ስለ እግዚአብሔር ያለኝ እውቀት መምጣት ያለበት ሁልጊዜ እንዳሰብኩት ከራሴ ውስጣዊ ስሜቶች ሳይሆን ከክርስቶስ ሕይወትና ቃል እንደ ሆነ ተምሬ ነበር፤ እፎይታዬም ሊገለጽ የማይችል ነበር።

ወደ ኋላ መለስ ብዬ ስመለከት፣ በጉጉት በተቀበልኳቸው አስተምህሮዎች ሥር የተሰወሩትን መንፈሳዊ እውነታዎች በብዙ መንገድ ላያቸውን ብቻ እንደ ነካሁ አሁን አያለሁ። ገና በነገሮች መጀመሪያ ላይ ብቻ ነበርኩ። ነገር ግን በትክክለኛው አቅጣጫ የተደረገ ጅማሬ ነበር፤ ታሪኬም እንደሚያሳየው በኋላ ለሚመጣው «የበዛ ሕይወት» መግቢያ ነበር።

ይህ በእንዲህ እንዳለ፣ የእግዚአብሔርን ራስ ወዳድ አለመሆን ለመጀመሪያ ጊዜ በጭላንጭል አይቼ ነበር። ገና ጭላንጭል ብቻ ነበር፤ ነገር ግን በደስታ እንድፈካ ለማድረግ በቂ ነበር።