የባርኔጣ ምስክርነት

«የአለባበስ ቀላልነት» ምስክርነት አንዱ ክፍል «ለባርኔጣ ክብር» ተብሎ በሚጠራው ልማድ ላይ የነበረው ምስክርነት ነው። ኩዌከሮች ባርኔጣን ማውለቅ ለእግዚአብሔር የሚሰጥ የአክብሮት ውጫዊ ምልክት ስለ ሆነ፣ ያንኑ ምልክት ለሰዎች መስጠት ትክክልም ተገቢም አይደለም ብለው ያምኑ ነበር።

ባርክሌይ፦ «ለፍጡሩ ራሱን የሚገልጥ ሰው ለፈጣሪ ምን አስቀርቶለታል?» ብሏል።

ባርኔጣን ማውለቅ ለተወሰኑ ሰዎች ወይም ለተወሰኑ ስፍራዎች የሚሰጥ የተለየ አክብሮት ምልክት ተደርጎ ይቆጠር ስለ ነበር፣ ወዳጆች (ኩዌከሮች) — ሰዎች ሁሉ የአንድ አባት ልጆች በመሆናቸው እኩል አክብሮት ይገባቸዋል፣ የእግዚአብሔርም መገኘት በሁሉ ስፍራ ስለ ሆነ ስፍራዎች ሁሉ እኩል ቅዱሳን ናቸው ብለው ያምኑ የነበሩት — ይህን እምነታቸውን የገለጡት ምቾት ካላስገደደ በቀር ለማንም ሰው ወይም በየትኛውም ስፍራ ባርኔጣቸውን ባለማውለቅ ነበር። ወደ አምልኮ ስፍራ ሲገቡ እንኳ ይህ ሥርዓት ሊላላ አይችልም ነበር፤ ምክንያቱም ባርኔጣን ማውለቅ እግዚአብሔር ከውጭ በሜዳው ላይ ካለው ይልቅ በዚያ ሕንፃ ውስጥ የበለጠ ይገኛል የሚል ትርጉም ይሰጣል። ይህ ሐሳብ ደግሞ ከኩዌከሮች መሠረታዊ እምነት ጋር ፈጽሞ የሚቃረን ነበር።

ፕሮፌሰር ዊልያም ጄምስ «የሃይማኖታዊ ልምምድ ዓይነቶች» በተሰኘው ጠቃሚ መጽሐፉ ስለ ቀደምት ኩዌከሮችና ስለ ልዩነቶቻቸው ሲያወሳ እንዲህ ይላል፦ «ከእነዚህ ልዩነቶች ብዙዎቹ የመነጩት ከማስመሰልና ከአስመሳይነት ጋር ምንም ግንኙነት ላለማድረግ፣ ይልቁንም ከእግዚአብሔርና ከሰዎች ጋር በሚያደርጉት ግንኙነት ሁሉ እውነተኞችና ቅኖች ለመሆን ከነበራቸው ቁርጠኝነት ነው።»

ጆርጅ ፎክስ ብዙዎቹ የተለመዱ ማኅበራዊ ልማዶች ሐሰተኞችና ግብዝነት የሞላባቸው መሆናቸውን ጌታ እንዳሳየው ያምን ነበር። እንዲህ ሲል ጻፈ፦ «ጌታ ወደ ዓለም በላከኝ ጊዜ ለከፍተኛም ሆነ ለዝቅተኛ ለማንም ባርኔጣዬን እንዳላወልቅ ከለከለኝ፤ ሀብታምንም ድሃንም፣ ታላቁንም ታናሹንም ሳላበላልጥ ወንዶችንና ሴቶችን ሁሉ ‹አንተ›፣ ‹አንቺ› ብዬ እንድጠራ ታዘዝሁ። ወዲያና ወዲህ ስመላለስም ሰዎችን ‹እንደምን አደሩ› ወይም ‹እንደምን አመሹ› እንዳልላቸው፣ ለማንም እንዳልሰግድ ወይም እግሬን ስቤ እጅ እንዳልነሣ ተከለከልሁ… ወይ፣ የተነሣው ንቀት፣ ንዴትና ቁጣ! ወይ፣ ለሰዎች ባርኔጣችንን ባለማውለቃችን የደረሰብን ግርፋት፣ ቡጢ፣ ድብደባና እስራት! ነገር ግን ጌታ ይባረክ፤ ብዙዎች ለሰዎች ባርኔጣን የማውለቅ ልማድ ከንቱ መሆኑን ተረዱ፤ በእርሱም ላይ የእውነትን ምስክርነት ክብደት ተሰማቸው።»

የጆርጅ ፎክስ ተከታዮች ሁሉ እነዚህን መገለጦች ለእርሱ ብቻ ሳይሆን ለራሳቸውም እንደ መመሪያ ተቀበሏቸው። እርሱ ያወገዛቸውን ዓለማዊ ልማዶች ተዉ፤ ይህንም ለእውነት የሚቀርብ መሥዋዕትና ሥራቸው ያመኑትን መንፈስ ይበልጥ እንዲያንጸባርቅ የሚያደርግ መንገድ አድርገው ቆጠሩት። ይህ ክህደት እስከ እኔ ዘመን ድረስ ቀጠለ፤ ምንም እንኳ እርሱን ይፈጽሙ የነበሩት ብዙዎች ከእነዚህ ልዩነቶች በስተጀርባ ያሉትን ምክንያቶች ከእንግዲህ በሚገባ አይረዱም ነበር ብዬ ብጠረጥርም።

በወጣትነቴ ዘመን አንዳንድ ወዳጆች በተቻለ ጊዜ ሁሉ — በምግብ ሰዓት እንኳ — ባርኔጣ መልበስን እንደ ሃይማኖታዊ ግዴታ እስከ መቁጠር ደርሰው ነበር። በአንድ ወቅት የማውቀው አንድ ወጣት ከአንድ ሽማግሌ ጋር በዊልሚንግተን፣ ደላዌር ጎዳናዎች ላይ እየተጓዘ ነበር። ሽማግሌውም በሁኔታዎች ሁሉ የወዳጆችን ምስክርነቶች መደገፍ ምን ያህል አስፈላጊ እንደ ሆነ እየመከረው ሳለ እንዲህ አለው፦ «ውድ ወጣት ወዳጄ ሆይ፣ በመንገድ ላይ የምታውቃቸውን ሰዎች ስታገኝ ባርኔጣህን ላለማውለቅ፣ ወደ መሰብሰቢያ ቤቱም ስትገባ በወንበርህ እስክትቀመጥ ድረስ እንዳታወልቀው እንደምትጠነቀቅ በታላቅ ደስታ ተመልክቻለሁ። ነገር ግን በዚህ ጉዳይ ከዚህ የበለጠ ታማኝነት የሚታይበት ስፍራ እንዳለ አያለሁ፤ እኔም ከአልጋዬ ላይ ካልሆንሁ በቀር በማንኛውም ጊዜ ባርኔጣዬን መልበስ ትክክል እንደ ሆነ እንደማምን ልነግርህ ነፃነት ይሰማኛል። ጠዋት በተነሣሁበት ቅጽበት አደርገዋለሁ፤ ማታም ወደ አልጋ ከመግባቴ ትንሽ ቀደም ብዬ የሌሊት ልብሴን እስክለብስ ድረስ ላወልቀው ነፃነት አይሰማኝም።»

ይህ ባርኔጣን ያለማውለቅ ልማድ በማኅበራዊ ግዴታ ወይም በንግድ ምክንያት ይህን የአክብሮት ምልክት በሚጠብቁ ሰዎች ፊት መቅረብ ለሚገባቸው ኩዌከሮች ብዙ ጊዜ የግጭትና የፈተና ምንጭ ነበር። በቀደሙት የወዳጆች የሕይወት ማስታወሻዎች ውስጥ ይህ «የባርኔጣ ምስክርነት» ስላስከተለው መከራ ብዙ ታሪኮች አሉ። የሚልተን ወዳጅ የነበረውና የወዳጆችን አመለካከት አምኖ የተቀበለው ቶማስ ኤልውድ በሕይወት ማስታወሻው ውስጥ አባቱ ይህን ምስክርነት እንዴት አጥብቆ ይጠላ እንደ ነበር ይገልጻል።

እንዲህ ሲል ጽፏል፦ «ወደ ፊቱ ስቀርብ ባርኔጣዬን በራሴ ላይ ማየቱ እጅግ ስላስቆጣው በሁለቱም እጆቹ ወደ እኔ ተወርውሮ ባርኔጣዬን በኃይል ነጥቆ ወረወረው፤ ከዚያም ራሴን ጥቂት ጊዜ መትቶ፦ ‹አንተ ልጅ፣ ወደ ክፍልህ ውጣ› አለኝ።»

በሌላ ቀን ደግሞ ባርኔጣውን እንደ ለበሰ ወደ ማዕድ እንዴት እንደ ሄደ ይተርካል፦ «ልክ እንደ ገባሁ ባርኔጣዬ አሁንም አባቴን እንዳስቀየመው ከፊቱ ገጽታ ተረዳሁ። ከተቀመጥሁ በኋላ ግን ምንም ሳልበላ ይህን ይበልጥ ግልጽ አደረገው፤ እንዲህ አለኝ፦ ‹ሂዝህን (ባርኔጣዬን እንዲህ ብሎ ነበር የሚጠራው) በራስህ ላይ ሳታደርግ ወደ ምሳ መምጣት የማትችል ከሆነ፣ እባክህ ተነሥተህ ምሳህን ሌላ ቦታ ሂደህ ብላ።› ይህን ከሰማሁ በኋላ ከማዕዱ ተነሥቼ ወደ ማድ ቤት ሄድሁ፤ አገልጋዮቹ ለምሳ እስኪቀመጡም ድረስ በዚያ ቆየሁ፤ ከዚያም ከእነርሱ ጋር በደስታ ተቀመጥሁ።»

ኤልውድ ይህን ካሳለፈ ከብዙ ዓመታት በኋላ፣ ጆሴፍ ጆን ገርኒ የተባለ አንድ ሀብታም እንግሊዛዊ ወዳጅ በ1810 የደረሰበትን የራሱን ፈተና እንዲህ ሲል ገልጿል፦ «ከረጅም ጊዜ በፊት ለአንድ የእራት ግብዣ ቃል ገብቼ ነበር። ከግብዣው በፊት ለሦስት ሳምንታት ያህል ባርኔጣዬን እንደ ለበስሁ ወደ እንግዳ መቀበያው ክፍል መግባት እንዳለብኝ ስለማውቅ ተረብሼ ነበር። ምንም እንኳ እንግዳና ሊገለጽ የማይችል ቢመስልም፣ ከዚህ መሥዋዕት ማምለጥ አልቻልሁም። የወዳጆችን ልብስ ለብሼ፣ ባርኔጣዬንም እንዳደረግሁ በዚያች በፈራኋት ቅጽበት ወደ እንግዳ መቀበያው ክፍል ገባሁ፤ ከቤቱ እመቤት ጋር ተጨባበጥሁ፤ ከዚያም ወደ መተላለፊያው ተመልሼ ባርኔጣዬን አስቀምጬ ተመለስሁ። በተወሰነ ሰላምም ወደ ቤቴ ሄድሁ። ከዚያም በኋላ በጳጳሱ ቤት ያንኑ ማድረግ ነበረብኝ። ውጤቱም ራሴን ቁርጠኛ ኩዌከር ሆኜ አገኘሁት፤ ያንን አቋም እንደ ያዝሁም በሚገባ ታወቀ፤ ከቤተሰብ ክበብ በቀርም ወደ እራት ግብዣዎች ዳግመኛ አልተጠራሁም።»

ከዚያም ቆየት ብሎ የገዛ ውድ አባታችንም ተመሳሳይ ፈተና ገጥሞት ነበር። በአንድ ወቅት የአንድ ትልቅ መርከብ አዛዥ ሆኖ ለመሾም ተስፋ አድርጎ ነበር፤ ለመርከቡ ባለቤቶችም ማመልከቻ ለማቅረብ ሲዘጋጅ፣ ባርኔጣውን እንደ ለበሰ በፊታቸው መቅረብ ግዴታው እንደ ሆነ ያምን ስለ ነበር እጅግ ተጨነቀ። ይህ በእርሱ ላይ ጥላቻ እንዲያድርባቸው ያደርጋል ብሎ ፈራ፤ ነገር ግን ሃይማኖታዊ ግዴታዬ ነው ብሎ ባመነበት ነገር ጸና፤ ጌታም እንደሚያከናውንለት ታመነ። በማስታወሻ ደብተሩም እንዲህ ሲል ጽፏል፦ «አንዳንድ ወዳጆቼ ቀላሉ አለባበሴና አነጋገሬ እንቅፋት ይሆኑብኛል ብለው አሰቡ፤ እኔ ግን በሕይወቴ ያገኘሁትን ስኬት ሁሉ በምሰጠው በእግዚአብሔር በረከት ቦታውን አገኝ እንደ ሆነ ቆይተው እንዲያዩ ነገርኋቸው። ኒው ጀርሲ የተባለችው መርከብ በ1824 በአሥራ ሁለተኛው ወር በመጀመሪያው ቀን ወደ ውኃ ተመረቀች፤ በሦስተኛውም ቀን ባለቤቷ ዊተን ኢቫንስ የአዛዥነቱን ሥልጣን ሰጠኝ።»

በቅርቡ «የኢግናቲየስ ሎዮላ ኑዛዜ» የተሰኘ እጅግ ማራኪ መጽሐፍ ሳነብ፣ ይህ የአሥራ ስድስተኛው መቶ ክፍለ ዘመን ጥንታዊ ቅዱስ ከእነዚህ የቀደምት ኩዌከሮች የሕሊና ጥንቃቄዎች ብዙዎቹን ይጋራ እንደ ነበር ሳገኝ ተገረምሁ። ሰዎችን ሲያነጋግር እንደ «ጌትነትዎ» ወይም «ክብርዎ» ያሉትን የማዕረግ ስሞች ሁሉ መተው ልማዱ እንደ ነበር ይጽፋል፤ ያ ቀላልነት የክርስቶስና የሐዋርያቱ ልማድ እንደ ነበር ያምን ነበርና። ከዚህም ሌላ፣ የሚመጣውን መዘዝ በመፍራት ለአንድ ሻምበል ሲል ይህን ልማዱን እንዲያላላ እንዴት እንደ ተፈተነ፣ ይህም ፈተና መሆኑን እንደ ተገነዘበ ወዲያውኑ እንዴት እንደ ወሰነ ይተርካል፦ «ነገሩ እንዲህ ከሆነ፣ ‹ጌትነትዎ› ብዬ አልጠራውም፣ አክብሮትም አላሳየውም፣ ቆቤንም ከራሴ ላይ አላወልቅም።»

በእርግጥም በክርስትና ታሪክ ሁሉ የተሰጡ አማኞች ቁርጠኝነታቸውን ከገለጡባቸው መንገዶች አንዱ የአለባበስ ወይም የአነጋገር ልዩነት ነበር፤ ከያዘው የተለየ መልክ በቀር ቀደምት ወዳጆች በዚህ ረገድ ያልተለመዱ አልነበሩም። ከብዙ ሌሎች የክርስቲያን ወገኖች በተለየ ግን ደማቅ ቀለሞችን ሁሉ የሚቃወም የተለየ ምስክርነት ነበራቸው፤ እነዚህ ቀለሞች ግልጽ ባልሆነ ምክንያት እንደ ዓለማዊ ይቆጠሩ ነበር። ቡናማና ግራጫማ ቀለሞች ዓለማዊ እንዳልሆኑ ይታሰብ ነበር፤ አብዛኞቹ ልብሶቻችንም የእነዚህ ቀለሞች ዓይነቶች ነበሩ። አልፎ አልፎ ትንሽ አረንጓዴ ይፈቀድ ነበር፤ የሚገርመውም ጥቁር ወይን ጠጅ አንዳንድ ጊዜ ይፈቀድ ነበር፤ ቀይ፣ ሰማያዊ፣ ሮዝ ወይም ቢጫ ግን «በጣም ቅንጡ» ተብለው ፈጽሞ የተከለከሉ ነበሩ። በአትክልት ቦታቸው ደማቅ ቀይ ጄራንየም ለማብቀል ወይም በእንግዳ ማረፊያ ክፍላቸው ደማቅ ቀይ አበቦች የያዘ የአበባ ማስቀመጫ ለማኖር ነፃነት ያልተሰማቸው አንዳንድ ሕሊናቸው ጥንቁቅ የሆኑ ወዳጆችን እንኳ አውቅ ነበር።

እውቅና ያገኘሁ ሃይማኖታዊ አስተማሪ ከሆንሁ በኋላ በመንፈሳዊ ችግር ውስጥ ያሉ ሰዎች ብዙ ጊዜ ለእርዳታ ወደ እኔ ይመጡ ነበር። ከእነርሱም መካከል ሕሊናዋ እጅግ ስሱ የሆነች አንዲት ወጣት ወዳጅ ነበረች፤ አንድ ቀን ስለ ደማቅ ቀይ ጄራንየሞች በጣም ተጨንቃ መጣች። በፊላደልፊያ ዳርቻ ግማሽ ግድግዳ በሚጋራ ቤት በአንደኛው ግማሽ ትኖር ነበር። በሁለቱም ቤቶች ፊት ለፊት ሞላላ የአበባ መደብ ያለው አንድ ትንሽ የጋራ የአትክልት ቦታ ነበር፤ እርሷና ጎረቤቷም በየጸደዩ በተራ ይተክሉበት ነበር። በዚያ ዓመት ተራው የእርሷ ነበር፤ ጎረቤቷንም ለማስደሰት ፈልጋ ምን ዓይነት አበቦች እንትከል ብላ ጠየቀቻት። ጎረቤቷ ደማቅ ቀይ ጄራንየሞችን መረጠች፤ ወዳጄም ልታዝዛቸው ስትል በቤቷ ፊት ያለውን የአትክልት ቦታ እንዲህ ያሉ ደማቅ አበቦች እንዲያስጌጡት መፍቀድን የሚቃወም ድንገተኛ የሕሊና ጥርጣሬ ያዛት። ስለዚህ ጉዳይ ታገለች፣ ጸለየችም፤ አብዝታ በጸለየች ቁጥር ደግሞ ውስጣዊው ድምፅ ደማቅ ቀይ ጄራንየሞችን መትከል ትክክል እንደማይሆን ይበልጥ ጮክ ብሎ የሚነግራት መሰላት። ነገር ግን ይህን ስለ ወዳጆች ምንም ለማታውቀው ጎረቤቷ እንዴት እንደምታስረዳ ማሰብ አቃታት፤ በታላቅም ጭንቀት ለእርዳታ ወደ እኔ መጣች።

ከሕሊና ጥርጣሬዎች የበለጠ ለመዋጋት የሚያስቸግር ምንም ነገር እንደሌለ ሁልጊዜ ተገንዝቤአለሁ። በክርስትና ሕይወት ውስጥ በአትክልት ቦታዎቻችን ካሉት አበቦች ቀለም እጅግ የሚበልጡ ጉዳዮች እንዳሉ፣ ጌታም በአበባ ቀለም ላይ ከሚደረግ ከማንኛውም ጥብቅ ሕግ ይልቅ ለጎረቤቷ በምታሳየው ጨዋነትና ደግነት ይበልጥ ሊደሰት እንደሚችል — ደግሞም እነዚያን አበቦች እርሱ ራሱ ስለ ፈጠራቸው ሊያስከፉት እንደማይችሉ — ምስኪኗንና ግራ የተጋባችውን ወዳጄን ለማሳመን እጅግ ብጥርም ሁሉም ከንቱ ሆነ።

በመጨረሻም ብዙም ያልወደድሁትን ምክር ልሰጣት ተገደድሁ፤ «ጆሳያን ጠይቂው» አልኋት።

ጆሳያ ባሏ ነበር፤ ጥሩ የማስተዋል ችሎታም እንዳለው አውቅ ነበር። ባሎች እንዲህ ያሉትን ጉዳዮች ለሚስቶቻቸው እንዲወስኑ መፍቀድን በአጠቃላይ ባልደግፍም፣ በዚህ ጉዳይ ግን ይህ የግድ አስፈላጊ መሰለኝ። እምነቴም ትክክል ሆኖ ተገኘ፤ ጆሳያ — በጣም በማስተዋል — ስለ ደማቅ ቀይ ጄራንየሞቹ ኃላፊነቱን በራሱ ትከሻ ላይ እንደሚወስድ፣ ጌታም እርሱ ራሱ የሠራቸውን አበቦች በቤታቸው ፊት በማየቱ እንደማይከፋ እርግጠኛ እንደ ሆነ ተናገረ።

በጊዜ ሂደት፣ በተፈጥሮ፣ በእነዚህ ጽንፈኛ አመለካከቶች ላይ ማሻሻያዎች መታየት ጀመሩ፤ በሕይወት ዘመኔም ልጅ ሳለሁ ማሰቡ ራሱ ስድብ ይመስለኝ የነበሩ ቀስ በቀስ የመጡ ለውጦችን አይቻለሁ።

የእኔ ትውልድ ወጣቶች — እነዚህን የቀድሞ ምስክርነቶች የግል እምነታቸው አድርገው ሳይሆን እንዲያው እንደ «የሽማግሎችን ወግ» ብቻ ይቆጥሯቸው የነበሩት — ወደ ጉልምስና ሲደርሱ ቀስ በቀስ ተዉአቸው። አንዱ ዓመታዊ ስብሰባ ከሌላው ቀጥሎ፣ በአንድ ወቅት በኀፍረትና በሐዘን እስከ ምድር ድረስ ያጎብጧቸው የነበሩትን ለውጦች ለመድዋቸው።

እኔ እስከማስታውሰው ድረስ እጅ የሰጡት የመጀመሪያዎቹ የእንግሊዝ ወዳጆች ነበሩ፤ የአሜሪካ ዓመታዊ ስብሰባዎችም ከእኛው ከፊላደልፊያው በቀር ብዙም ወደ ኋላ አልቀሩም። እኛ በፊላደልፊያ ያለነው የቀድሞ ልማዶቻችንን የቻልነውን ያህል አጥብቀን ያዝን፤ በመጨረሻ ግን እኛም እጅ መስጠት ግድ ሆነብን።

ከእኅቶቼ አንዷ አግብታ በባልቲሞር ዓመታዊ ስብሰባ ክልል ውስጥ ኖረች — ይህ ስብሰባ እነዚህን ለውጦች ከእኛ እጅግ በፍጥነት የተቀበለ ሲሆን እኛ በፊላደልፊያ ያለነው በሚያሳዝን ሁኔታ «ቅንጡ» እንደ ሆነ እንቆጥረው ነበር። እኅቴ ግን የፊላደልፊያን መንፈስ ይዛ ሄደች፤ ብዙዎቹ ሴቶች ልጆቿም ሲያድጉ የፊላደልፊያን የቀላልነት መስፈርት እንዲጠብቁ በትጋት ሞከረች። ሆኖም ሁሉም ከንቱ ሆነ፤ አንዱ አዲስ ነገር ከሌላው ቀጥሎ ሾልኮ ገባ፤ እርሷም ልታስቆመው አቅም እንደሌላት ተገነዘበች።

ደግነቱ፣ ደስ የሚያሰኝ የቀልድ ስሜት ተሰጥቷት ነበር፤ ለቀላልነት በምታደርገው ትግል መካከል እንኳ የሁኔታውን አስቂኝነት ማየት ትችል ነበር። አንድ ቀን ችግሮቿን ልትነግረኝና ምክሬን ልትጠይቅ ወደ እኔ መጣች። ሁሉን ነገር በፊቴ ካቀረበች በኋላ ድንገት በዓይኗ የተንኮል ብልጭታ እየታየ ዘልላ ተነሣች፤ አንድ እግሯን ወደ ላይ አንሥታ እንዲህ አለች፦ «እንግዲህ ሃና፣ እግሬን የት ባሳርፍ ደኅና እንደ ሆነ እባክሽ ንገሪኝ። አንድ ጊዜ በላይኛው ቀሚስ ላይ አሳረፍሁት፤ ነገር ግን ብዙም ሳይቆይ እንደ ገና ማንሣት ግድ ሆነብኝ። ከዚያም በልጆቹ ባርኔጣዎች ላይ ባሉት ሰው ሠራሽ አበቦች ላይ አሳረፍሁት፤ እንደ ገናም ማንሣት ነበረብኝ። ቀጥሎም በጣቶቻቸው ላይ ባሉት ቀለበቶች ላይ አሳረፍሁት፤ እንደ ገናም መነሣት ነበረበት። አሁን ደግሞ እንደማላነሣው ፈጽሞ እርግጠኛ እስክሆን ድረስ ዳግመኛ ማሳረፍ አልፈልግም። ሃና፣ አንቺ ምን ይመስልሻል፣» — እዚህ ላይ የሚያስቅ ኮስታራ ፊት አሳየች — «በአፍንጫ ቀለበቶች ላይ ላሳርፈው እደፍር ይሆን?»

ይህ ከትዕግሥቴ በላይ ሆነ። በሳቅ ፈነዳሁ፤ እኅቴም ተቀላቀለችኝ። እንደምንም አየሩ ጠራ፤ እርሷም የፊላደልፊያን አሳብ በባልቲሞር ላይ ለመጫን የምታደርገውን ፍሬ ቢስ ጥረት ከእንግዲህ መቀጠል እንደማትችል ወሰነች። እንደ ወዳጆች ባለ ወግ አጥባቂ ማኅበር ውስጥ እንኳ መምጣታቸው የማይቀረውን ለውጦች ትቀበላለች።

ቀላሉ እውነት፣ እንዳሳየሁት፣ የኩዌከሮች ዓላማ ሁልጊዜ «የዓለምን ከንቱ ፋሽኖች» ከመከተል መራቅ ነበር። አዲስ ዘይቤን የሚቀበሉት ያረጀና እያለፈ ሲሄድ ብቻ ነበር። የባልቲሞር ወዳጆች ይህን ከፊላደልፊያ ወዳጆች ትንሽ ቀደም ብለው ለማድረግ ዝግጁ ነበሩ፤ ልዩነቱ ይኸው ብቻ ነበር። ከባልቲሞር የእኅቶቼ ልጆች አንዷ በአንድ ወቅት የፊላደልፊያ የአጎት ልጆቿ ባዘጋጁት ግብዣ ላይ ለመገኘት ወደ ፊላደልፊያ እንደ መጣችና ልብሷ ከእነርሱ ይልቅ ፋሽንን የተከተለ ስለ ነበር ራሷን እጅግ ዓለማዊና ክፉ አድርጋ እንደ ቆጠረች እንደምታስታውስ ነገረችኝ።

የዛሬ ዘመን ወጣት ኩዌከሮች ይህን ሁሉ ምን ያህል ጥቂት ሊረዱት ይችላሉ! ለእኛ ግን ይህ ሁሉ ምንኛ እውነተኛ ነበር።