ሸክሞችና በእነርሱ ምን እንደምናደርግ

ሰንበትን ትጠብቃለህን? በእርግጥ ቃል በቃል የሰባተኛውን ቀን ዕረፍት ማለቴ አይደለም፤ ያ ቀን የተባረከ ምሳሌው የነበረውን የውስጥ ዕረፍት ነው እንጂ። በውጫዊው የሕይወት ሥራ ላይ የነበረው ፋታ የዚያ የውስጥ ጸጥታ ምሳሌ ብቻ ነበር፤ ያ ጸጥታ ለአንድ ቀን ሳይሆን ለቀናት ሁሉ፣ ለአንድ ሕዝብ ሳይሆን ለሰዎች ሁሉ፣ ለሚመጣው ዓለም ብቻ ሳይሆን ለአሁንም ነው። በዙሪያው በጠረጉት ማዕበሎች አንዲት ቅንጣት እንኳ ያልጐደለው፣ ለእግዚአብሔር ሕዝብ የቀረው የሰንበት ዕረፍት ለታማኝ ነፍሳት ሁሉ ነው፤ እነርሱም በፈለጉ ጊዜ ሊወስዱትና ይዘውት ሊሄዱ ይችላሉ፦

«በጨለማ መንገድና በሚጨቃጨቅ ገበያ መካከል፣

የዕለት ተግባራቸውን በሚፋጠን እግር እየፈጸሙ ያልፋሉ፤

ስውር ነፍሳቸው ቅዱስ ዜማን ትደግማለችና።»

ይህ ዜማ ከእግዚአብሔር ሕይወትና ማንነት ከዘላለማዊ ቅኝቶችና ስምምነቶች የተዋሰ ዜማ ነው።

ሰንበትን የመጠበቅ ምሥጢሩ ሸክምን አለመሸከም ነው። «እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፦ ለነፍሳችሁ ተጠንቀቁ፤ በሰንበት ቀን ሸክም አትሸከሙ፥ በኢየሩሳሌምም በሮች አታግቡት። በሰንበትም ቀን ከቤታችሁ ሸክም አታውጡ።» በሚከተሉትም ቃላት የንጉሥ ዘወትር መገኘት ስለ ሸክም በሚደረገው መታዘዝ ላይ እንዲመሠረት ተደርጓል (ኤርምያስ 17:24 እና ተከታዮቹ)። ነህምያ በዚህ ጉዳይ እጅግ አጥብቆ ስለ ነበር የጽዮንን ሽበታማ ጫፍ ዘውድ በደፉት የከተማይቱ በሮች ላይ ባሪያዎቹን አቆመ፤ ይህም «በሰንበት ቀን ሸክም እንዳይገባ» ነበር (ነህምያ 13:19)።

በዚያ ባለፈው ዘመን እውነት የነበረው ሁልጊዜም እውነት ነው። ሸክሞች ያለ ገደብ ወደ ነፍስ አደባባይ በሚገቡበት ጊዜ እውነተኛ ሰንበትን መጠበቅ ሊኖር አይችልም። ይህ ልክ መንፈሰ ብርቱና ጤነኛ ልጆች በቤቱ ውስጥ ወዲያና ወዲህ እየሮጡ በክፍሎቹ ሁሉ ድብብቆሽ በሚጫወቱበት ጊዜ ለመተኛት እንደ መሞከር ነው። ኃጢአት የነፍስን ዕረፍት እንደሚሰብር ሁሉ ጭንቀትም ይሰብረዋል። ሸክም የተሸከሙ ሐሳቦች ረጅም ሰልፍ በእግራቸው ኮቴና በጩኸታቸው ሁካታ መንፈሳችንን ሊሞሉ ከታች ካለው ዓለም ወደ ኮረብታው ዘወትር ይወጣሉ፤ በእነርሱም ፊት በሩን የመዝጋትን ጥበብ እስክንማር ድረስ አእምሮን ሁሉ የሚያልፈውን ሰላም ልናውቅ ተስፋ የለንም።

ሸክም መሸከም በከባድ ለተጫኑት የሚያመጣውን ውጤት ለመግለጽ ጊዜ መውሰድ አያስፈልገንም። በጭንቀት በደከመው ፊት፣ በዛለው ዓይን፣ በከበደው እርምጃ ግልጽ ናቸው። ከእነዚህ ይልቅ በጥልቀት ደግሞ በጸሎት ኃይል፣ በእግዚአብሔር ደስታ፣ በለመለመ መስክ መመሰግ፣ በዕረፍት ውኃ አጠገብ መሄድ የለም። በሰሜን ዋልታ የበረዶ ቅንጣቶች ወይም በሐሩር ምድር የአሸዋ ቅንጣቶች ብርሃንን ሊከለክል የሚበቃ ግድብ በአንዲት ዝቅተኛ ጎጆ ፊት እንደሚገነቡ፣ እንዲሁ እያንዳንዳቸው በራሳቸው እጅግ ጥቃቅን የሆኑ ጭንቀቶች የተባረከውን የእግዚአብሔር ብርሃን ከነፍስ ይከልላሉ፤ እግዚአብሔር እኩለ ቀን እንዲሆን ባሰበበትም እኩለ ሌሊትን ያደርጋሉ።

ሸክም መሸከም እግዚአብሔርን በእጅጉ ያዋርደዋል። የዓለም ሰዎች የእግዚአብሔር ልጆች ነን የሚሉትን ሰዎች ፊት ሲመለከቱ፣ በራሳቸው ፊት ላይ በተጣለው በዚያው ጥላ ጨልሞ ሲያዩት፣ ይህ እንዴት ያለ አባት ነው ብለው ቢደነቁ አያስገርምም። አንድ ሰው የሚናገረው ምንም ይሁን ምን፣ በልጆቹ ፊት ከመፍረድ ልንቆጠብ አንችልም። እግዚአብሔርም አንዳንድ ልጆቹ ሳያውቁት ስለ እርሱ በሚሰጡት ዘገባ ቢፈረድበት፣ ጠላቶቹ በእርሱ ላይ የተናገሩት እጅግ ከባድ ነገር እንኳ ከእውነት የራቀ አይሆንም።

በእንዲህ ያለ ሁኔታ የማያምን ሰው፦ «ወይ እግዚአብሔር የለም፤ ወይ ለመርዳት አቅም የለውም፤ ወይ በእርግጥ አይወድም፤ ወይ ስለ ልጆቹ ችግር ግድ የለውም። ታዲያ ሃይማኖት ምን ይጠቅመኛል?» ብሎ ቢከራከር ተገቢ ነው።

እኛ ወይ በእግዚአብሔር ላይ የሐሰት ክስ ነን፣ ወይ ሰዎች የሚያነቡን መጽሐፍ ቅዱስ ነን፤ ወይ የወደብ መብራቶች፣ ወይ የአደጋ ማስጠንቀቂያዎች ነን፤ ወይ የምንስብ፣ ወይ የምናርቅ ነን፤ ከእነዚህ የትኛው እንደ ሆንን የሚወሰነውም በአብዛኛው ሸክሞቻችንን በምንይዝበት መንገድ ነው።

በእርግጥ በጭንቀትና በሥቃይ መካከል ልዩነት አለ፤ በራሳችን የሠራነውን የጭንቀታችንን ሸክም በመሸከምና እንደ እግዚአብሔር ፈቃድ መከራን በመቀበል መካከል ልዩነት አለ። ጌታችን መታዘዝን ለመማር ከእኛ በፊት በተቀመጠባቸው መቀመጫዎች ባሉበት ትምህርት ቤት ብቻ ሊማሩ የሚችሉትን ትምህርቶች ሊያስተምረን አባታችን የላከውን መከራ አቅልለን ማየት የለብንም። የተቀጣ መንፈስ በቀስታ መሄድና መከራውን ለመቀበል ራሱን ገለል ማድረግ አለበት። ይህ ግን ሸክምን ከመሸከም እጅግ የተለየ ነው። በዚህ ውስጥ ስለ አባቱ ጥበቃ ጥርጣሬ፣ ስለ ፍጻሜው ጭንቀት፣ ስለ ሩቁ የወደፊት ጊዜም ሥጋት አይኖርም፤ ያ የወደፊት ጊዜ ከራስ በላይ ጥቁር ደመናዎች ቢያንዣብቡም ፀሐይ በግርማ እያበራችበት እንዳለው የባሕር አድማስ ጠርዝ በእምነት ዓይን ያንጸባርቃል።

አንዳንድ ጊዜ ጠዋት ሙሉ በሙሉ ሳንነቃ፣ ሁሉ ነገር ደኅና እንዳልሆነ ያህል የድብርት ስሜት ይሰማናል፤ አንድ ድምፅም ሰዓታቱ ሲያልፉ የሚሸከሙትን ሸክሞችና የሚገጥሙትን ችግሮች ረጅም ታሪክ የሚተርክ ይመስላል።

ድምፁ፦ «ወይ! ዛሬ እንዴት ያለ የመከራ ቀን ይሆናል!» ይላል።

እኛም በፍርሃት፦ «እንዴት?» ብለን እንጠይቃለን።

«ያን ባለ ዕዳ መገናኘት፣ ያን የተወሳሰበ ጕዳይ መፍታት፣ ያን ብስጭት ማብረድ፣ እነዚያን ኃይለኛ ቍጡዎች መጋፈጥ እንዳለብህ አስታውስ። መጸለይ ምንም አይጠቅምም። ባለህበት ብትቆይ፣ ከዚያም ቀኑን እንደ ምንም ብትገፋው ይሻላል። ወደ ሞቱ እንደሚወሰድ ሰማዕት ነህ።»

ብዙ ጊዜም ለዚህ ሐሳብ ተሸንፈናል፤ በራሳችን ላይ በጫንናቸው ሸክሞች እጆቻችን ተይዘው ኃይላችንም ተሟጦ የዕለት ሥራችንን እየሠራን ሰዓታቱን በድካም ገፍተናቸዋል። እግዚአብሔር ለሚሰጠን ተግባር ሁሉ ኃይልን ሊሰጥ ቃል ገብቷል፤ በተጨማሪ ልንሸከማቸው ለምንመርጣቸው ሸክሞች ግን አይደለም።

ለሸክም መሸከም ብቸኛው መድኃኒት ሸክሞችን ሁሉ በጌታ ላይ መጣል ነው።በተሻሻለው የእንግሊዝኛ ትርጒም ኅዳግ ላይ መዝሙር 55:22 እንዲህ ይነበባል፦ እርሱ የሰጠህን በእግዚአብሔር ላይ ጣል። ጌታ የሰጠህ ሸክም ምንም ይሁን ምን፣ መልሰህ ስጠው። የጭንቀትን ሸክም በአንድ ወቅት የኃጢአትን ሸክም እንዳደረግኸው አድርገው፤ ተንበርክከህ ሆን ብለህ ለኢየሱስ አሳልፈህ ስጠው። እንዲህም በለው፦ «ጌታ ሆይ፣ ይህን፣ ይህንና ይህን አደራ እሰጥሃለሁ። ልሸከማቸው አልችልም፤ እየደቀቁኝ ነው፤ ነገር ግን እንድትይዛቸው፣ እንድታስተካክላቸውና እንድታዘጋጃቸው ሁሉንም ቍርጥ አድርጌ ለአንተ አደራ እሰጣለሁ። ኃጢአቴን ወስደሃል። ኀዘኔንም ውሰድ፤ በምትኩም ሰላምህንና ዕረፍትህን ስጠኝ።» ጆርጅ ኸርበርት በልዩ አገላለጹ እንደሚለው፦ «ሁሉን በክርስቶስ ከረጢት ውስጥ ማኖር አለብን።»

ጌታችን ኢየሱስ ካወቅነው ከምርጡ ምድራዊ ወዳጅ ያላነሰ እውነተኛና ታማኝ አይሆንምን? በሁላችንም ሕይወት ራሳችንን ለመርዳት እጅግ የደከምንበት ወይም አቅም ያጣንበት ጊዜ አልነበረምን? ያን ጊዜ የሚያደክመንን አንዳች ጭንቀት ለአንድ ደግና ብርቱ ሰው በምስጋና አሳልፈን ሰጥተናል፤ አንድ ጊዜ አደራ ከተሰጠው በኋላ እስኪያጠናቅቀውና እስኪረካበት ድረስ እንደማያርፍ እርግጠኞች ነበርን። በእርግጥም ስለ እኛ ሊሞት እስኪበቃ ድረስ የወደደን እርሱ የዕለት ሕይወታችንን ታናናሽ ጉዳዮች ሁሉ እንዲያስተካክል ልንታመንበት ይገባል!

በእርግጥ ሸክሞቻችንን ለጌታ ኢየሱስ አሳልፈን ሰጥተን በፍጹም መተማመን ከእርሱ ዘንድ ልንተዋቸው ከመቻላችን በፊት ልንፈጽማቸው የሚገቡ አንድ ወይም ሁለት ቅድመ ሁኔታዎች አሉ። ጭንቀታችንን በእርሱ ላይ ከመጣላችን በፊት ኃጢአታችንን በእርሱ ላይ መጣል አለብን። እርሱ ስለ እኛ በቸርነት ጣልቃ እንደሚገባ በማመን የእግዚአብሔርን ሰላም ከማግኘታችን በፊት በአዳኛችን ሥራ በኩል ከእግዚአብሔር ጋር ሰላም ሊኖረን ይገባል። ደግሞም በእግዚአብሔር ዕቅድ ላይ ልንኖር፣ ከደመናው በታች ልንቆይ፣ ሕጎቹን ልንታዘዝና እስከምናውቀው ድረስ ዕቅዶቹን ልንፈጽም ይገባናል። ደግሞም እምነትን በተስፋ ቃል ልንመግበው ይገባናል፤ እንዲያድግ ይህ ምግብ የግድ አስፈላጊ ነውና። ይህን ሁሉ ባደረግን ጊዜም እንዲህ ማድረግ እንደሚከብደን አናገኘውም፦

«መንበርከክና ሸክማችንን፣

ገና ስንጸልይ በአምላካችን ላይ መጣል፣

ከዚያም በቀለለ ደስታ መነሣት።»

I. — እንዴት በጸጋ እንደምታድግ የሚያስጨንቅህን ሸክም ለክርስቶስ አሳልፈህ ስጥ።

ይህ ለአንዳንድ ትጉ ሰዎች እጅግ ታላቅ ሸክም ነው። ከአንዱ ጉባኤ ወደ ሌላው ጉባኤ፣ ከአንዱ ተናጋሪ ወደ ሌላው ማስታወሻ ደብተር በእጃቸው ይዘው ይሄዳሉ፤ «በረከቱን» (እነርሱ እንደሚሉት) ለማግኘት እጅግ ይጓጓሉ፤ ብዙ ጊዜም ከሰጪው ማንነት ይልቅ ስለ ስጦታው ደስታ ያስባሉ። ሌሎች እነርሱ የማያውቁትን ልምድ እንዳገኙ ስለሚሰሙም የቅሬታንና ራስን የመውቀስን ከባድ ሸክም ይሸከማሉ።

ይህ ልክ በጀማሪዎች ክፍል ያለ ሕፃን በትምህርት ቤቱ ከፍተኛ ክፍሎች ስላልገባ እንደሚበሳጭ ነው። ስለ ወደፊት ዕድገቱ ለምን ይጨነቃል? የእርሱ ብቸኛ ሥራ መምህሩ የሰጠውን ትምህርት መማር ነው። እነዚህን ሲማር ተማሪውን ተጨማሪ ማስተማርና ፈጣን ዕድገት ወደሚገኝበት ደረጃ ማሳደግ የመምህሩ ፈንታ ነው። እኛም ጌታ ኢየሱስ ቀን በቀን የሚሰጠንን ትምህርት መማር የእኛ ፈንታ ነው፤ ወደ ሙሉው የእግዚአብሔር እውቀትና ፍቅር እንዲመራን ለእርሱ እንተወዋለን።

ቶማስ በጌታችን ትምህርት ቤት ከነበሩት ዘገምተኛ ተማሪዎች አንዱ ነበር። ለሌሎቹ ሁሉ ግልጽ የነበረውን ማየት አልቻለም። ጌታ ግን እርሱን ከመገሠጽና በጨለማ እንዲዳብስ ከመተው ይልቅ ልዩ ጕብኝት አደረገለት፤ የትንሣኤውንም አስደሳች እውነት እጅግ ቀላል አደረገለት፤ ስለዚህም ተጠራጣሪው ከሌሎቹ ጋር ደስ ሊለው ቻለ። ስለ ዘገምተኝነትህ አትጨነቅ፤ የሚያመጣው ውዱ ጌታ ረዘም ያለና ይበልጥ የግል የሆነ ትኩረት እንዲሰጥህ ብቻ ነው። እናቶች ከልጆቻቸው መካከል ለታመሙት፣ ለደከሙትና ለዘገምተኞቹ ከሁሉ የበለጠ ይደክማሉ።

II. — የክርስቲያንነት ምስክርነትህን የመጠበቅን ሸክም ለክርስቶስ አሳልፈህ ስጥ።

ብዙዎች ጸንተው መቆም ፈጽሞ አይችሉም የሚል ስውር ስሜት ስላላቸው ራሳቸውን ከጌታ ሕዝብ ጋር በግልጽ ከማቆራኘት ይቆጠባሉ። በክርስቲያንነት ምስክርነታቸው ላይ ውርደትን እንዳያመጡ፣ የክርስቶስንም ዓርማ በአፈር ላይ እንዳይጐትቱ የሚያሸብር ፍርሃት ይዘው ይዞራሉ። ሳያውቁት ማለት ይቻላል የዳዊትን ቃል፦ «አንድ ቀን በሳኦል እጅ እጠፋለሁ» ብለው ይደግማሉ።

እንደዚህ ስላለው እጅግ የተቀደሰ ጉዳይ መጨነቅ፣ የማይጨበጡ የጉም ጥምጥሞች ግርማ ያላቸውን በበረዶ የተሸፈኑ ጫፎች እንደሚሰውሩ፣ የክርስቶስን ፊት ይሰውራል። ደግሞም ፈጽሞ አስፈላጊ አይደለም። ያዳነው እርሱ ደግፎ ሊይዝ ይችላል። የፍቅሩ ልብ እንደ ሆነ የኃይሉ ክንድ እንዲሁ ነው። ሳንሰናከል ሊጠብቀን፣ በክብሩም ፊት ነውር የሌለን አድርጎ ሊያቆመን ይችላል። ነገር ግን ጀልባዋን የሙጥኝ እስካልን ድረስ፣ ወይም አንድ እጃችንን እንኳ በጎኗ ላይ እስካደረግን ድረስ፣ የዚያን ጥበቃ በቂነት ፈጽሞ አናውቅም። በጌታ ኃይል ፈጽመን ተደግፈን በውኃው ላይ ፈጽመን ስንወጣ ብቻ ለእርሱ የተሰጠውን አደራ እስከዚያ ቀን ድረስ እንዴት በብፅዕና እና በእርግጠኝነት እንደሚጠብቅ እናውቃለን።

በየዕለቱ በእርሱ የመኖርን ሸክም እንኳ መሸከም የለብንም። ይልቁንም በእርሱ መታመናችንንና በእርሱ መኖራችንን እንዲጠብቅልን በእርሱ እንታመን። እንዲህ ብናደርግ አይጥለንም፤ እምነታችንንም ያልተቋረጠ ኅብረት ምሥጢሮች ለሆኑት ለጸሎት፣ ለመጽሐፍ ቅዱስ ጥናትና ለኅብረት ልምምዶች ፍላጎት በመስጠት ይመልስልናል።

III. — የክርስቲያን አገልግሎትን ሸክም ለክርስቶስ አሳልፈህ ስጥ።

ምእመናኖቻችንን እንዴት እንደምናቆይ፤ በአጠገባችን ካሉ አገልጋዮች ፉክክር መካከል እንዴት ስፍራችንን እንደምንጠብቅ፤ የአገልግሎት አሠራራችንን ብርታትና ብቃት እንዴት እንደምናስጠብቅ፤ በአብረውን በሚሠሩና በበታቻችን ባሉ ሠራተኞች መካከል የሚነሡ አለመግባባቶችን እንዴት እንደምናስተካክል፤ ለስብከቶችና ለንግግሮች በቂ ቁም ነገር እንዴት እንደምናገኝ — ከእንደነዚህ ያሉ ሸክሞች ጫና በታች ስንት አገልጋዮች ይወድቃሉ! ሥራውን ሊሸከሙት ይችሉ ነበር፤ ጭንቀቱን ግን አልቻሉም።

ይሁን እንጂ የሥራው ኃላፊነት የጌታችን እንጂ የእኛ አይደለም። እናት የታመመ ልጅዋን እንደምትታቀፍ እርሱ ይህን ዓለም በክንዱ ተሸክሞታል። ለሰው ወሰን የሌለው ፍላጎት እያገለገለ ነው። ለአባቱ ክብር ታላቁን የቤዛነት ዕቅዱን እያከናወነ ነው። ከእኛ የሚፈልገው ሁሉ የሚሰጠንን የዕለት ተግባር በታማኝነት መፈጸም ብቻ ነው።

ወጣቱ መርከበኛ በተንጠልጣይ አልጋው ላይ በሰላም ይተኛ፤ ካፒቴኑ የመርከቢቱን አቅጣጫ በትክክል ያውቃል። የመልእክተኛው ልጅ እንደ ታዘዘው በማምጣትና በመውሰድ ይርካ፤ የድርጅቱ ኃላፊዎች የሚያደርጉትን ያውቃሉ፤ ፍላጎታቸውንም ሁሉ የሚያሟላ ብዙ ሀብት አላቸው። የክርስቲያን አገልጋይም ጌታ ብቻ ሊሸከማቸው የሚችላቸውን ሸክሞች ከመሸከም ይጠንቀቅ። ጌታ እስከ መጨረሻ ሊያደርሰን መቻሉን አስቀድሞ ሳያሰላ ወደ ሥራው ፈጽሞ አይልከንም ነበር።

IV. — የስሜትን መውረድና መውጣት ሸክም ለክርስቶስ አሳልፈህ ስጥ።

ስሜቶቻችን እንደ ሚያዝያ የአየር ጠባይ ተለዋዋጭ ናቸው። መንፈሳዊና ውስጣዊ በሆኑ ምክንያቶች ብቻ ሳይሆን ስፍር ቍጥር በሌላቸው ረቂቅ ምክንያቶችም ይነካሉ — በአካል ጤንነታችን፣ በአየሩ ሁኔታ፣ ከልክ በላይ በመድከም፣ በእንቅልፍ እጦት። በጥቃቅን ለውጦች ከእኛ ይበልጥ የሚነካ ባለ አውታር የሙዚቃ መሣሪያ የለም። የስሜት ማዕበል ሲሸሽ ስናይም ነገሩን አጥብቀን ወደ ልባችን ልንወስደው ይቀናናል።

በእንደዚህ ያለ ጊዜ የስሜታችን መጥፋት በምናውቀው ኃጢአት ወይም በጭንቀት ምክንያት እንደ ሆነ ለማየት ራሳችንን መመርመር አለብን፤ እንዲህ ካልሆነ ግን በዚህ ጉዳይ ያለንን ተጨማሪ ጭንቀት ሁሉ ፍጥረታችንን ለሚያውቅ፣ እኛም አፈር እንደ ሆንን ለሚያስብ ለእርሱ አሳልፈን ልንሰጥ እንችላለን። በጨለማው ደረጃ ስንወርድም የፈቃዱን መደገፊያ አጥብቀን እንያዝ፤ በጨለማ ውስጥም ቢሆን ፈቃዱን ለማድረግ አሁንም ፈቃደኞች እንሁን። «በፍቅርህ ከሁሉ ይበልጥ ደስ ባለኝ ጊዜ እንደ ነበርሁት፣ አሁንም በነፍሴ ጥልቅ ውስጥ እንዲሁ የአንተ ነኝ፤ እንዲሁም ለአንተ የተሰጠሁ ነኝ።»

V. — ሌሎቹን ሸክሞች ሁሉ ለክርስቶስ አሳልፈህ ስጥ።

ዘወትር የሚቀያየሩ የቤት ሠራተኞች፤ ምክንያታዊ ያልሆነ ነገር የሚጠይቁ አሠሪዎች፤ ስለ አንተ የሚወራ ክፉ ሐሜትና የስም ማጥፋት ወሬ፤ የንግድ ግራ መጋባትና ኪሳራ፤ ኑሮን የማሸነፍ ችግር፤ መኖሪያህን ወይም ሥራህን ለውጦ ሌላ የማግኘት ጥያቄ፤ የሕፃንነት ሕመም ያለባቸውና የወጣትነት ዕልከኝነት ያለባቸው ልጆች፤ ለሕመምና ለእርጅና የሚሆን ዝግጅት። የሥራቸው ዓይነት በተለይ የሚያስጨንቅና የጭንቀት ሐሳብ ሊያመጣ የሚችል አንዳንድ ሰዎች አሉ፤ ሌሎች ደግሞ አድማሳቸው ዘወትር በልመናና በድሆች መጠለያ አስፈሪ ጥላዎች የተከበበ ነው።

እጅግ ጸጥ ባለው ሌሊት አንድ የሚጮኽ ውሻ እንቅልፋችንን እንደሚሰብር፣ በዓይን ውስጥ የገባች አንዲት የአቧራ ቅንጣትም ዓይንን ውብ የሆነውን ትዕይንት እንዳይደሰትበት እንደምታደርግ፣ ከእነዚህ ማንኛውም ዕረፍታችንን ይሰብራል።

እንግዲያስ ሸክማችንን፣ በእርግጥም ራሳችንን፣ በእግዚአብሔር ላይ ከማንከባለል በቀር ሌላ የቀረልን የለም (መዝሙር 22:8፣ የኅዳግ ንባብ)።

አንድ ትንሽ ልጅ አባቱ መጻሕፍትን ሲያጓጕዝ ለመርዳት ሲሞክር በአንድ ከባድ መጽሐፍ ክብደት ተጭኖ በደረጃው ላይ ወደቀ፤ አባቱም ሊረዳው ሮጦ ልጁንም ሸክሙንም አንሥቶ በክንዱ ታቅፎ ወደ ራሱ ክፍል ወሰዳቸው። አባታችንስ ከዚህ ያነሰ ያደርጋልን? እርሱ ወሰን በሌለው ሁኔታ ሊወደን፣ ሁልጊዜም በአጠገባችን ሊሆን ይገባዋል። «እርሱ ስለ እናንተ ያስባል።»

ከእግዚአብሔር ጋር ባለህ ግንኙነት፣ ፈቃዱን በእርግጠኝነት ባታውቅ፣ የሚፈልገውን በሚገባ ግልጽ እስኪያደርግልህና እንድታደርገውም ኃይል እስኪሰጥህ ድረስ ባለህበት እንደምትቆይ ወይም ስታደርገው የነበረውን እንደምትቀጥል መናገር መልካም መንገድ ነው። የመንገድህን ኃላፊነት በእግዚአብሔር ላይ አንከባልል (ምሳሌ 16:3፣ የኅዳግ ንባብ)፤ የሚፈልገውንም ማንኛውንም ለውጥ ዘገምተኛና ደካማ አእምሮ ያለህ ብትሆን እንኳ ልትሳሳተው በማትችለው ግልጽ መንገድ እንደሚያሳውቅህ ጠብቅ።

ስለ ልብስ፣ ስለ ጌጣጌጥ ወይም ስለ አጠራጣሪ ነገሮች አትጨነቅ። ሰይጣን የነፍስን ትኩረት ከክርስቶስ ወደ ራሷ ማዞር ይወዳል። ይህ ልክ አንዲት ልጃገረድ ከታች በትዕግሥት ማጣት እየጠበቃት ያለውን እጮኛዋን በየትኛው ልብስ እንደምትገናኘው እያሰበች በክፍሏ ውስጥ አንድ ሰዓት እንደምታሳልፍ ነው። ወደ እርሱ ትሂድ፤ ብትፈልግም የሚመርጠውን ቶሎ በግልጽ ይነግራታል። ወደ ኢየሱስ ፊት ግባ፤ በደብዛዛ ጥያቄዎችና በአጠራጣሪ ክርክሮች ውስጥ አትተውም፤ ይልቁንም ፈቃዱ በግልጽና በማያሻማ ሁኔታ ይነገርሃል፤ ሁልጊዜም በአንድ ጊዜ ስለ አንድ ነጥብ በቍርጥ ይነገርሃል።

ሊቀ ጳጳስ ሌይተን በጣፋጭ አነጋገር እንዲህ ይላል፦ «አንድን ነገር ልታደርግ ወይም መከራ ልትቀበል ስትል፣ አንዳች ዓላማ ወይም ሥራ ስትጀምር፣ ሂድ፣ ለእግዚአብሔር ንገረው፤ አስታውቀውም — አዎን፣ ጫነው — ስለ መጨነቅም ጉዳይ ጨርሰሃል። ከእንግዲህ ጭንቀት የለም፤ በሥራህ ጣፋጭና ጸጥ ያለ ትጋት፣ ጉዳዮችህንም እንዲሸከምልህ በእርሱ መደገፍ ብቻ ነው። በእግዚአብሔር ላይ አንከባልል፤ ሁሉን አንድ ጥቅል አድርግ፤ ጭንቀቶችህን፣ ከእነርሱም ጋር ራስህን፣ እንደ አንድ ሸክም አድርገህ ሁሉን በአምላክህ ላይ አንከባልል።»

እንዲሁም ምንም ሸክም ወደ ነፍስ ሳይገባ ወዲያውኑ ለተባረከው ጌታ አሳልፎ ሲሰጥ፣ የእግዚአብሔር ሰላም የውስጡን መቅደስ ይሞላዋል። በውጭ የአንደበት ክርክር፣ ማረፍ እንደማይችል እንደሚናወጥ ባሕር ያለ የዚህ የማያርፍ ዓለም ትርምስ፣ የብዙ ተግባራትም ጫና ቢኖር እንኳ፣ እነዚህ ነገሮች ሕይወትን በዙሪያው በሚከብባት በእግዚአብሔር መገኘት ቅጥር ላይ ኃይላቸውን ጨርሰው ይቀራሉ፤ በውስጥ ግን ነፍስ ገጹን በአረፋና በቍጣ በሚያንተከትኩት ዐውሎ ነፋሳት እንደማይናወጡት እንደ ጸጥተኛው የውቅያኖስ ጥልቀት ያልተቋረጠ ሰንበትን ትጠብቃለች። «አእምሮንም ሁሉ የሚያልፍ የእግዚአብሔር ሰላም ልባችሁንና አሳባችሁን በክርስቶስ ኢየሱስ ይጠብቃል» (ፊልጵስዩስ 4:7)።