ኢየሱስ — ፈዋሹ

የትውልድ ኃጢአቶች

በምክር አገልግሎት ባሳለፍኋቸው ዓመታት፣ ተመካሪዎቼን ከጌታ ጋር በሚያደርጉት ጉዞ የሚያደናቅፏቸው ቁስሎች ብዙ ጊዜ ከብዙ ዓመታት በፊት ወደ ነበሩ ምክንያቶች እንደሚመለሱ ተምሬአለሁ። አንዳንድ ጊዜ ተመሳሳይ ቁስሎች በቀደሙት በርካታ ትውልዶች ውስጥ እንደ መስመር ተከታትለው የመጡበት ማስረጃ ይገኛል። «የአባቶች ኃጢአት በልጆች ላይ እስከ ሦስትና እስከ አራት ትውልድ ድረስ ሊመጣ ይችላል» (ዘጸአት 20:5) የሚለው መጽሐፍ ቅዱሳዊ እውነት ነው።

ከዚህም በላይ ከዝሙት የተወለዱ ልጆች ወደ እግዚአብሔር ጉባኤ ሙሉ ኅብረት እንዳይገቡ «እስከ አሥረኛ ትውልድ ድረስ» (ዘዳግም 23:2) ክልከላ ነበረባቸው! እነዚህ ኃጢአት ኃጢአተኛውን ብቻ ሳይሆን ብዙ ዘሮቹንም እንዴት ሊነካ እንደሚችል የሚያሳዩ የብሉይ ኪዳን ፍርዶች ናቸው። ምስጋና ይግባውና ኢየሱስ የኃጢአትን እርግማን ሊያስወግድና ከውጤቱ ነጻ ሊያወጣን መጣ፤ ስለዚህ በወላጆቻችን ኃጢአት ላደረሱብን ቁስሎች ተገዝተን መቀጠል የለብንም።

ጌታ ነጻ ሆነን እንድንመላለስ ይፈልጋል፤ ነገር ግን ቁስሎቹን ያደረሱብን ሰዎች አስቀድመው ሞተው ከሆነ እንዴት ልንለቅቃቸው እንችላለን? ልንለቅቃቸው ካልቻልን እኛ ራሳችን ልንፈታ እንችላለን? ተመካሪዎች የቀድሞውን ቁስልና የአሁኑን ተደጋጋሚ ሁኔታ ሲገነዘቡ ብዙ ጊዜ የምጠየቃቸው ጥያቄዎች እነዚህን የመሰሉ ናቸው። ለሙታን መጸለይ በታላቁ ዳኛ በእግዚአብሔር ፊት ያላቸውን ስፍራ በምንም መንገድ ይለውጣል ብለን አናምንም፤ ስለዚህ በሚያሳዝን ሁኔታ መንግሥተ ሰማያትን ልንከፍትላቸው አንችልም።

የተሰጠንን የመንግሥቱን መክፈቻ መጠቀም ባንችልም እንኳ፣ ጌታ በቀራንዮ በገዛው ፈውስ አሁንም ነጻ ያወጣናል፤ «በእርሱ ቍስል እኛ ተፈወስን» ነውና (ኢሳይያስ 53:5)።

የተደበቁ ትዝታዎች

አንድን ሰው ስመክር ሁልጊዜ የምንጀምረው መንፈስ ቅዱስ አሳባችንን እንዲመራ በመለመን ነው። ቁስሎች ሊገኙባቸው የሚችሉትን የነፍስ ክፍሎች እንዲገልጥልን እንፈልጋለን።

ለረጅም ጊዜ የተረሱ ክስተቶች ትዝታዎች ስንት ጊዜ እንደ ጎርፍ ተመልሰው እንደሚመጡ ዘወትር ያስደንቀኛል (ሊያስደንቀኝ ባይገባም)! አንድ ጊዜ በግንኙነት ረገድ አንዳንድ ችግሮች የነበሯትን አንዲት መካከለኛ ዕድሜ ያላት ሴት እያማከርሁ ነበር። ግልጽ ምክንያት ሳይኖር በዝግታ መንሰቅሰቅ ጀመረች።

ረዳቴ ዴቢ ወደ እርሷ ተጠግታ በእጆቿ አቀፈቻት፤ በዚህ ጊዜ ተመካሪዋ ራሷን መቆጣጠር እስኪያቅታት ድረስ ማልቀስ ጀመረች።

ዴቢ እናት ትንሽ ልጇን እንደምታቅፍ በጭኗ ላይ አድርጋ አቀፈቻት። ጥቂት ጊዜ በጥልቅ ስሜት ካለቀሰች በኋላ፣ ተመካሪዋ ዴቢን በቡጢዋ መደብደብ ጀመረች፤ «ለምን እንዲህ አደረግሽ? ለምን እንዲህ አደረግሽ?» እያለችም ትጮኽ ነበር።

ስትረጋጋ፣ ገና የአራት ዓመት ልጅ ሳለች በጣም የምትወደውን የጨርቅ አሻንጉሊት ስለ ጣለችባት እናቷን እየደበደበች እንደ መሰላት ነገረችን! ትንሿ ልጅ ባታስታውሰውም እንኳ ያንን ቁስል ከ40 ዓመት በላይ ተሸክማው ነበር! በንኡስ ሕሊናዋ ውስጥ ተቀብሮ ነበር።

ብዙ ጊዜ ተመካሪዎች በድንገት ያለፈውን አንድ አሰቃቂ ክስተት እንዳስታወሱ ሊነግሩኝ ተመልሰው መጥተዋል። እነዚህ ትዝታዎች ሁሉ ትክክለኛ ናቸው ብዬ በቀጥታ አልደመድምም። ዛሬ ታላቅ አደጋ አለ፤ ብዙ ሰዎች ባለፉት ጊዜያት ለተፈጸሙ በሐሳብ የፈጠሯቸው ኃጢአቶች ሌሎችን መውቀስ ይፈልጋሉ፤ ለአሁኑ ድካማቸውና ዝንባሌያቸውም ራሳቸውን ከወቀሳ ነጻ ማድረግ ይሻሉ።

ይህን መጽሐፍ የምጽፍበት ዓላማ ያ አይደለም። ሰዎች ለራሳቸው ድርጊት ኃላፊነት ሲወስዱ፣ የመንግሥተ ሰማያትን መክፈቻ ሲጠቀሙ፣ ራሳቸውን ነጻ ሲያወጡና ያቆሰሏቸውን ሰዎች ሲለቅቁ ማየት እፈልጋለሁ። ሁለቱም የሰይጣን ሰለባዎች ናቸው — ሁለቱም ነጻ መውጣት ያስፈልጋቸዋል። መወነጃጀል ፈጽሞ ነጻነትን አያስገኝም፤ ነጻነትን የሚያስገኘው ይቅርታ ብቻ ነው!

ትናንትና ዛሬ እስከ ለዘላለምም ያው

መንፈስ ቅዱስ ቁስሎችን ሲገልጥ፣ የእርሱን የፈውስ ንክኪ እንዲያገኝ ያንን ቁስል በጌታ ፊት ለማቅረብ ጊዜ መውሰድ አለብን።

እርሱ «አልፋና ዖሜጋ፥ መጀመሪያውና መጨረሻው» ነው (ራእይ 1:8)። እርሱ «ትናንትና ዛሬ እስከ ለዘላለምም ያው ነው» (ዕብራውያን 13:8)። ቁስልህን ያውቃል — በደረሰብህ ጊዜ በዚያ ነበረ — ስለ አንተም አለቀሰ። ቁስሉን ላደረሰው ሰው ይቅርታ እያደረግን ቁስሉን ወደ እርሱ ስናቀርብ፣ ነፍስን መፈወስና መመለስ ይጀምራል። ያቆሰለንን ሰው መልቀቅ ባንችልም እንኳ፣ ጌታ እኛን ለመፈወስና ነጻ ለማውጣት የታመነ ነው።

ደብዳቤው

እኔና ተመካሪው ከተነጋገርንና እርሱም ጉዳቶቹን፣ ቁስሎቹንና ተደጋጋሚ ሁኔታዎቹን ከተገነዘበ በኋላ፣ ላቆሰለው ሰው ደርሶብኛል የሚለውን ቁስልና ያስከተለበትን ሕመም የሚገልጽ ደብዳቤ እንዲጽፍ እጋብዘዋለሁ። ስሜቱንና ናፍቆቱን እንዲገልጥ አበረታታዋለሁ።

«…ስታደርግብኝ ምን ያህል እንደ ጎዳኸኝ ምነው ብትረዳ ኖሮ… ኧረ እንደምትወደኝ ስትነግረኝ ለመስማት ምንኛ ናፍቄ ነበር!»

ደብዳቤው ስለማይላክ እጅግ ዝርዝር ሊሆን ይችላል። ዓላማው በንኡስ ሕሊና ያሉትን ስሜቶችና ሕመሞች ሁሉ ወደ ላይ ማውጣት ነው። የይቅርታና የመልቀቅ (የሚቻል ከሆነ) ጊዜ ሲደርስ ይህ ደብዳቤ የይቅርታው «ውል» ይሆናል። «እዚህ ለጻፍኸው ሁሉ ይቅር ለማለት ፈቃደኛ ነህ?» ብዬ እጠይቃቸዋለሁ። ከዚያም ያስተማርሁትን ሙሉ በሙሉ እንደ ተረዱና በደለኛውን በእውነት ይቅር እንዳሉ (እንደ ለቀቁም) እርግጠኛ ስሆን፣ ድርጊቱን የፈጸሙበትን ቦታና ቀን መዝግበው ደብዳቤውን እንዲያጠፉት እጋብዛቸዋለሁ። ከዚያም በደለኛው በሕይወት ካለ በረከትን እንዲጸልዩለት ይበረታታሉ።

መልቀቃቸውን ለማጠናቀቅ፣ ደብዳቤውን በአቅራቢያ ወዳለ የመቃብር ስፍራ ወስደው አመዱን የበተኑና በሟቹ መቃብር ላይ አበባ ያኖሩ ሰዎችን አውቃለሁ። ለአንዳንዶቹ ይህ ለቤተሰብ አባል — ለወላጅ እንኳ — ሞት በእውነት ያዘኑበትና እውነተኛ ሐዘንን ተከትሎ የሚመጣውን የፈውስ ንክኪ ያወቁበት የመጀመሪያው ጊዜ ነበር።

ሆን ብለን በንቃት የምናደርገው የይቅርታ ተግባር የሰይጣንን ኃይል ይሰብራል።

ጌታ በሕይወታችን የፈውስ ሥራውን ሲሠራ፣ በመንፈሱ ኃይል መመላለስን እንማራለን።

የእግዚአብሔርን ዕቃ ጦር ሁሉ ስንለብስ፣ ጠላት በውጊያው ሊያደናቅፈን የሚችልበት ምንም ደካማ ክፍል በሕይወታችን እንደሌለ ያገኛል።

በእርግጥ ይቅርታ የአንድ ጊዜ ክስተት ወይም የሰባት ጊዜ ቃል መግባት እንኳ አይደለም። ኢየሱስ ጴጥሮስን እንዳስተማረው፣ «እስከ ሰባ ጊዜ ሰባት» (ማቴዎስ 18:22) የሚጠበቅብን ግዴታ ነው። በሌላ አነጋገር ዘወትር ይቅር የማለት ዝንባሌ ሊኖረን ይገባል።

ድርጊታቸው ወይም ቃላቸው በመካከላችን መለያየትን ሊያመጣ ከሚችል ሰዎች ጋር ለመታረቅ ሁልጊዜ ፈጣኖች መሆን አለብን። «ለመብረድ» ጊዜ ማስፈለጉ በጣም ሊሆን እንደሚችል መገንዘብ ያስፈልጋል፤ ነገር ግን ለቀጣይ ጠላትነት ምንም ምክንያት ሊኖር አይችልም።

በእጃችን ያለውን መክፈቻ ለመጠቀም እጅግ ራሳችንን ሰጥተን «የሚያስተራርቁ»፣ የእግዚአብሔር ልጆች ተብለው የሚታወቁት ሆነን እንታወቅ (ማቴዎስ 5:9)።