የመፈታት መክፈቻ

የማደርገው የምክር አገልግሎት አብዛኛው ሰዎች ቅያሜዎቻቸውን እንዲቋቋሙ መርዳት ነው። ሰዎች የራሳቸውን ኃላፊነት ቢያውቁና በመጽሐፍ ቅዱሳዊ መርሖች መሠረት ቢመላለሱ ስንት ሰዓት በዳነ ነበር!

ጠላት በውጊያው ውስጥ እኛን ለማደናቀፍ ከሚጠቀምባቸው ዋና ዋና ዘዴዎች አንዱ፣ ፓስተሮች (በተለይ በሰሜን አሜሪካ) አማኞች ቃሉን በማጥናት ይበልጥ ትጉ ቢሆኑ ራሳቸው ሊወጡአቸው በሚችሏቸው የምክር ጉዳዮች ላይ የሚያጠፉት እጅግ ብዙ ሰዓት ነው የሚል አመለካከት አለኝ።

የፓስተር ድርሻ ሕዝቡን መጽሐፍ ቅዱሳዊ መርሖችን በማስተማር አብዛኛውን የምክር ፍላጎታቸውን ማስቀረት ሊሆን ይገባዋል። እረኛ እንደ መሆኑ፣ በጎቹ ራሳቸውን ወደሚመግቡበት ወደ «ለምለም መስክ» መምራት ድርሻው ነው፤ እኛ ግን «ቀውስ» በተፈጠረ ቁጥር በጎቹ አሁንም በጡጦ መመገብ (ምክር ማግኘት) ወደሚያስፈልጋቸው ደረጃ ደርሰናል! ሰይጣን ፓስተሮችን በምክር «ፍላጎቶች» ከአቅማቸው በላይ በመጫን ቤተ ክርስቲያንን ከብዙ እረኞቿ ዘርፏታል።

ከተፈጥሮ ሕይወት አንድ ምሳሌ ብንወስድ፣ በአግባቡ ከተመገብንና የአካል ብቃት እንቅስቃሴ ካደረግን በጤና እንኖራለን፤ ይሁን እንጂ በአደጋም ሆነ በሥር በሰደደ ሕመም የሌላ ሰው እርዳታ የሚያስፈልግበት ጊዜ እንደሚመጣ ማንም ይገነዘባል። አስከፊ ቁስል ሲኖርና ታካሚው በሆነ መንገድ አቅሙ ሲዳከም፣ የሌላ ሰው ርኅራኄ፣ መጽናናትና እርዳታ በእጅጉ ያስደስታል። የመንፈስ ቁስልም እንዲሁ ነው።

በነፍስ ላይ ስለሚደርሱ ቁስሎች የሚናገሩ ብዙ ክርስቲያናዊ መጻሕፍት በገበያ ላይ አሉ። ከተናጉ ቤተሰቦች ስለሚመጡ ትዝታዎች «መፈወስ» እና ስለ እርስ በርስ ጥገኝነት (ኮዲፔንደንሲ) ይናገራሉ። ብዙዎቹ እጅግ መልካም ናቸው፤ ስለ ሕይወትና ስለ ራሳቸው አዲስ ዕይታ ለሚሹ ሰዎችም ብዙ እርዳታ ሰጥተዋል። አልኮሆሊክስ አኖኒመስ (የአልኮል ሱሰኞች ማኅበር) ያዘጋጀው የ«12 ደረጃዎች» ፕሮግራም ለአብዛኛው የዚህ ዓይነት ትምህርት መሠረት ሆኗል፤ ግቡም የቆሰለውን ሰው ወደ «የማቆያ» ደረጃ ማድረስ ነው። ከዚያም በድጋፍ ቡድኖች፣ በቀጣይ ምክርና በተዘጋጁ ዕቅዶች ወይም በተወሰነ የድርጊት «ቀመር» አማካይነት ችግራቸውን በተግባራዊ መንገድ መቋቋም ይችላሉ። በየዕለቱ ፈውሳቸውን «ተራምደው የሚኖሩበት» የታዘዘ መመሪያ አላቸው። እኔም እነዚህን መጻሕፍት ተጠቅሜባቸዋለሁ፤ በከፊልም አሁንም እጠቀምባቸዋለሁ። ከአብዛኞቹ የሚያሳስበኝ ነገር ግን ጥቂቶቹ ብቻ ይቅርታ የሚያስገኘውን የመፈታት ኃይል መጥቀሳቸው ነው።

የጌታ ዓላማ የቆሰለውን ሕዝቡን ወደ «ማቆያ» ደረጃ ማድረስ ነው ብዬ አላምንም፤ ይልቁንም ነፍሳቸውን ሊመልስና ፈውስን ሊሰጣቸው ይፈልጋል። የዚህ መጽሐፍ ዋና ዓላማ ከጠላታችን ከሰይጣን ጋር በምናደርገው ውጊያ እጅግ ውጤታማ እንድንሆን ከቁስሎቻችን እስራት እንዴት ነጻ መውጣት እንደምንችል ማስተማር ነው። የፈውስ መክፈቻ የሚገኘው በይቅርታ ውስጥ ነው።

የመንግሥቱ መክፈቻዎች → ማቴዎስ 16:19

ደቀ መዛሙርቱ ለሦስት ዓመታት ከጌታ ጋር በይሁዳ፣ በሰማርያና በገሊላ አገሮች ተመላልሰው ነበር። ብዙ ተአምራትን ሲያደርግ ተመልክተው፣ ሕዝቡንም ሲያስተምር ሰምተው ነበር፤ ነገር ግን ከእነርሱ ጋር ብቻ ለመነጋገር ተቀምጦ የነበረበት ጊዜ እምብዛም አልነበረም። አሁን ግን ከብዙ የሥራ ጊዜ በኋላ በአገሩ ሰሜናዊ ጫፍ ወደምትገኘው፣ በሔርሞን ተራራ ግርጌ ወዳለችው በፊልጶስ ቂሣርያ ዙሪያ ወዳሉት አገሮች ይመራቸዋል። እየተጓዙ ሳሉ መምህሩ ወደ ደቀ መዛሙርቱ ዘወር ብሎ ሁለት ጥያቄዎችን ይጠይቃቸዋል።

የመጀመሪያው ጥያቄ ሰዎች ስለ ኢየሱስ ያላቸውን አስተያየት የሚመለከት ሲሆን፣ ሁለተኛው ጥያቄ ግን ደቀ መዛሙርቱ ራሳቸው ስለ ኢየሱስ ያላቸውን አስተያየት የሚመለከት ነው።

ደቀ መዛሙርቱ ለመጀመሪያው ጥያቄ መልስ ከሰጡ በኋላ እንደ ገና ወደ እነርሱ ዘወር ብሎ፦ «እናንተስ እኔን ማን እንደ ሆንሁ ትላላችሁ?» ሲል ጠየቃቸው (ማቴዎስ 16:15)። ኢየሱስ ከመልካም ሰው ወይም ከተአምር አድራጊ በላይ መሆኑን ተረድተው ይሆን?

«ስምዖን ጴጥሮስም መልሶ። አንተ ክርስቶስ የሕያው እግዚአብሔር ልጅ ነህ አለ። ኢየሱስም መልሶ እንዲህ አለው። የዮና ልጅ ስምዖን ሆይ፥ በሰማያት ያለው አባቴ እንጂ ሥጋና ደም ይህን አልገለጠልህምና ብፁዕ ነህ። እኔም እልሃለሁ፥ አንተ ጴጥሮስ ነህ፥ በዚችም ዓለት ላይ ቤተ ክርስቲያኔን እሠራለሁ፥ የገሃነም ደጆችም አይችሉአትም። የመንግሥተ ሰማያትንም መክፈቻዎች እሰጥሃለሁ፤ በምድር የምታስረው ሁሉ በሰማያት የታሰረ ይሆናል፥ በምድርም የምትፈታው ሁሉ በሰማያት የተፈታ ይሆናል።» (ማቴዎስ 16:16-19)።

የሮማ ካቶሊክ ቤተ ክርስቲያን ለብዙ መቶ ዘመናት፣ ይህ የቤተ ክርስቲያን ራስ የሆነው የጴጥሮስ ተተኪዎች ተደርገው ለሚቆጠሩት ሊቃነ ጳጳሳት ሁሉ የተሰጠ ሥልጣን ነው ብላ አስተምራለች፤ ይኸውም ትእዛዞቻቸውን የማይደግፉ ነገሥታትን፣ አገሮችንና ሕዝቦችን ከቤተ ክርስቲያን የማውገዝ ወይም የኃጢአት ሥርየት ሰነድ የመስጠት ሥልጣን ነው።

ለምትወዳቸው ሰዎች የመንግሥቱ መክፈቻ በእጅህ ቢኖር ድንቅ አይሆንም ነበር? ለትዳር አጋርህ? ላልዳነው ልጅህ? ለወላጆችህ? ወደ ዘላለም ሕይወት የሚወስደውን መንገድ ልትከፍትላቸው ብትችል! እንግዲህ ይህ ዕድል በእጃችን እንዳለ አምናለሁ!

ብዙዎች የመንግሥቱን ደስታ ከማየትና ወደ እርሷ ከመግባት የሚከለከሉት መሆን የሚገባንን ምስክሮች ባለመሆናችን እንደ ሆነ እርግጥ ነው። የዚያ ውድቀት ትልቁ ክፍል ይቅር ባለማለት ዝንባሌያችን ውስጥ ነው። ዛሬ ለጠፋው ልጃቸው በእንባ የሚጸልዩ ብዙ ወላጆች አሉ፤ በዚያ ልጅ ላይ የያዙት ይቅር ያለማለት እግዚአብሔር ጸሎታቸውን እንዳይመልስ ትልቁ እንቅፋት መሆኑን ግን አይገነዘቡም!

ኢየሱስ ከላይ ባለው ክፍል የኋለኛው ክፍል ምን ማለቱ ነበር? ከሊቃነ ጳጳሳት «ሥልጣን» አንሥቶ እስከ «ከአጋንንት እስራት መፈታት» ድረስ ብዙ ማብራሪያዎች ተሰጥተውኛል፤ እኔ ግን እዚህ ላይ ሁለቱንም አላይም።

ግልጽ ያልሆነን ቁጥር ስንመረምር፣ ተመሳሳይ ቁጥሮችን — በተለይም ከዚያው ጸሐፊ — መፈለግ መልካም የመጽሐፍ ቅዱስ ትርጓሜ ልማድ ነው። በዚህ ጉዳይ ብዙ መራቅ አያስፈልገንም፤ ከሁለት ምዕራፎች በኋላ ማቴዎስ ይህንኑ ደግሞ ይጽፈዋልና።

«እውነት እላችኋለሁ፥ በምድር የምታስሩት ሁሉ በሰማይ የታሰረ ይሆናል፥ በምድርም የምትፈቱት ሁሉ በሰማይ የተፈታ ይሆናል።» (ማቴዎስ 18:18)።

በዚህ ጊዜ ጌታ የሚናገረው ለጴጥሮስ ብቻ ሳይሆን ለደቀ መዛሙርቱ ሁሉ ነው። መክፈቻዎቹ የተሰጡት ለመፍታትና ለማሰር ከሆነ (ይህ ደግሞ የመክፈቻ የተለመደ አገልግሎት ነው!)፣ የተሰጡት ለደቀ መዛሙርቱ ሁሉ ነው — አንተንና እኔንም ጨምሮ!

የመልካም ትርጓሜ ሁለተኛው መርሕ ዐውዱን ማጥናት ነው፤ ስለዚህ ጌታ በቀሪው የማቴዎስ ምዕራፍ 18 ምን እያስተማረ እንደ ነበር እንመለከታለን። ምዕራፉ በሙሉ ስለ መታደስ፣ ስለ እርቅና ስለ ይቅርታ እንደሚናገር ብዙም ሳንቆይ እናያለን። ትናንሾቹ ታሪኮች ተንኰል እንደሌላቸውና ምሬትን እንደማይዙ እንደ ሕፃናት ስለ መሆን ይናገራሉ — እንደነዚህ ያሉ አማኞች አያሰናክሉም፣ አያቆስሉምም፤ እኛም እነርሱን እንዳናሰናክልና እንዳናቆስል መጠንቀቅ ይገባናል።

ሁለተኛው የማስተውለው ነገር፣ አንድ ሰው ቢቆስል ወይም ቢጎዳና በዚህ ምክንያት ቢሄድ፣ መልካም እረኛ ያንን «በግ» ወደ በረቱ ለመመለስ ሌሎቹን ትቶ እንደሚሄድ ነው። ደግሞም ልብ በል፤ ታሪኩ ስለ «በጎች» እንጂ ስለ «ፍየሎች» አይደለም። ስለ «ጠፉት» ሳይሆን ስለ አማኞች ነው። አንድ «ችግር ፈጣሪ ሰው» ቤተ ክርስቲያንን ሲለቅ፣ ስንት ጊዜ እጃችንን ታጥበን፦ «ተገላገልን!» እንላለን። እግዚአብሔር ከአገልጋይ እረኞችም ሆነ ከቀሩት በጎች የሚጠብቀው ከኅብረት እንዲገለሉ ሳይሆን እንዲመለሱ እንድንሻ ነው።

«ወንድምህም ቢበድልህ፥ ሄደህ አንተና እርሱ ብቻችሁን ሆናችሁ» — ማለትም በመጀመሪያ በግል፣ መግባባትንና እርቅን ለመሻት በሚል አንድ ዓላማ ብቻ — ወደ እርሱ ሂድ (ማቴዎስ 18:15)። «ቢበድልህ» የሚለውን ቃል ልብ በል። ብዙ ጊዜ ስንቀየም ትተን እንሄዳለን፤ ይህ ደግሞ በተራው የባሰ ማሰናከያ ይፈጥራል። ስንቀየም ወደ እነርሱ እንድንሄድ የተሰጠን እንዲህ ያለ ትእዛዝ የለም — የተሰጠን ኃጢአት ሲሠራብን ብቻ ነው። ብቸኛው ልዩነት የቤተ ክርስቲያኒቱ ፓስተር ወይም ሽማግሌዎች ዘወትር የማሰናከያ ምክንያት እንደ ሆነ ወይም በሌሎች ላይ ኃጢአት እንደ ሠራ የሚያምኑትን ሰው መቅረብ አስፈላጊ ሆኖ ሲያገኙት ነው። በዚያን ጊዜም እንኳ እርሱን የመቅረባቸው ዓላማ ሁልጊዜ እርቅ ነው።

ኢየሱስ የማቴዎስ 18:18-20ን ትምህርት በሚሰጥበት ጊዜ፣ ጴጥሮስ ምን ያህል ጊዜ ይቅር ማለት እንዳለበት ጌታን ለመጠየቅ ጥያቄ ይመጣለታል፦ «እስከ ሰባት ጊዜን?» (ማቴዎስ 18:22)። ጴጥሮስ ጥያቄው መልካም እንደሚሆን አስቦ ይሆናል፤ ጌታ ግን ይቅርታ ወሰን የሌለው መሆን እንዳለበት ለማጉላት ተጠቀመበት።

ፍቅር ሁልጊዜ ይቅር እንድንል ይጠይቀናል።

የምዕራፍ 18 ዐውድ በሙሉ ስለ መታደስ፣ ስለ እርቅና ስለ ይቅርታ ነው፤ ይህም ሁሉ አንተ ራስህ ማሰናከያ ሳትሆን ነው… የዚህም መጽሐፍ ጭብጥ ይኸው ነው!

ዮሐንስ 20:23

ይህ ቁጥር ከላይ ላሉት ለሁለቱ ቁጥሮች ሌላ ተመሳሳይ ቁጥር ነው፤ የጻፈው ግን ዮሐንስ በዮሐንስ 20:23 ነው።

በዚህ ክፍል ደቀ መዛሙርቱ ሁሉ በተቈለፈ ክፍል ውስጥ ናቸው፤ ጌታቸውን እንደ ወሰዱት የአይሁድ አለቆች እነርሱንም ለመውሰድ በቅርቡ ይመጣሉ ብለው ፈርተዋልና። ስሜታቸው እጅግ ተነሣሥቶአል፤ በዚያ ያሉ አንዳንዶቹም ጌታን ከሙታን ተነሥቶ እንዳዩት ይናገሩ ነበር! ኢየሱስ ለጴጥሮስና ለመግደላዊት ማርያም፣ እንዲሁም በኤማሁስ መንገድ ላይ ለሁለት ሌሎች ሰዎች ተገልጦአል የሚል ወሬ ይናፈስ ነበር። ሌሎቹ ደግሞ የተነሣውን ጌታ ራሳቸው ካላዩ በቀር አናምንም አሉ።

ድንገት፣ ደጆቹ ተቈልፈው ሳሉ፣ ኢየሱስ በመካከላቸው ቆመ! እንዲህም አለ፦ «ሰላም ለእናንተ ይሁን፤ አብ እንደ ላከኝ እኔ ደግሞ እልካችኋለሁ… መንፈስ ቅዱስን ተቀበሉ» (ዮሐንስ 20:21-22)።

«ተቀበሉ» የሚለው ቃል በግሪኩ የሚገኝበት ጊዜ ኦሪስት ትእዛዛዊ ግሥ ሲሆን፣ ሁልጊዜም ፈጣን ምላሽን ይጠይቃል። በዚያች ቅጽበት ደቀ መዛሙርቱ በመንፈስ አዲሱን ሕይወታቸውን ተቀበሉ። ከዚያም በኋላ በበዓለ ኀምሳ ቀን ለአገልግሎት ኃይል የሚሰጣቸውን የእርሱን ሙላት ይቀበላሉ። አዲስ ሥልጣን ተሰጥቷቸው ነበር! «ኃጢአታቸውን ይቅር ያላችኋቸው ሁሉ ይቀርላቸዋል፤ የያዛችሁባቸው ተይዞባቸዋል» (ዮሐንስ 20:23)። በራሴ ቃላት እንዳስቀምጠው ፍቀድልኝ፦ «የፈታችኋቸው (ነጻ ያወጣችኋቸው) ተፈትተዋል፤ ያሰራችኋቸው ታስረዋል።»

ፈሪሳውያን፦ «ከአንዱ ከእግዚአብሔር በቀር ኃጢአት ሊያስተሰርይ ማን ይችላል?» (ማርቆስ 2:7) ብለው ጠየቁ። በአንድ በኩል ትክክል ነበሩ፤ ምክንያቱም ጌታ ለእኛ የሰጠን ሥልጣን እንደ እርሱ ይቅርታ በዚያው መጠን ኃጢአትን «ይቅር» አይልም። እርሱ ይቅር ሲል፣ «ምሥራቅ ከምዕራብ እንደሚርቅ እስከ ባሕር ጥልቅ ድረስ ያርቀዋል፤ ከቶም ዳግመኛ አያስበውም» (መዝሙር 103:12)። አንተም ሆንክ እኔ ይህን ማድረግ አንችልም — የሌላውን ቀርቶ የራሳችንንም ኃጢአት። «ይቅር» ልንላቸው የምንችላቸው ኃጢአቶች በእኛ ላይ የተሠሩትን ብቻ ነው — እነዚህም ምናልባት የተሸከምናቸውን የነፍስ ቁስሎች ያስከተሉና ሰይጣን በእነርሱ ያደናቀፈን ኃጢአቶች ናቸው።

የኃጢአትን ግድግዳ ማስወገድ

በአንተ ላይ ኃጢአት ብሠራ፣ በእግዚአብሔርም ላይ ኃጢአት እሠራለሁ። ወዲያውኑ በእኔና በጌታዬ መካከል ግድግዳ ይቆማል። መጸለይ ይከብደኛል፣ ቃሉ ጣዕሙን ያጣብኛል፣ ኅብረቱም እንደ በፊቱ አይጣፍጥም — ኃጢአቴ በራሴ ላይ እንዳንዣበበ ደመና ሆኗል!

ያ «ደመና» ሊወገድ የሚችልባቸው ሁለት መንገዶች አሉ።

የመጀመሪያው፣ «ኃጢአቴን መናዘዝ ነው፤ [ምክንያቱም] ኃጢአቴን ይቅር ሊለኝ ከዓመፃም ሁሉ ሊያነጻኝ የታመነና ጻድቅ ነው!» (1ኛ ዮሐንስ 1:9)። ሃሌ ሉያ! ይህ ተስፋ እውነት ሆኖ አግኝቼዋለሁ።

ይሁን እንጂ ጌታ ስለ ኃጢአቱ ከእኔ ጋር የመነጋገር ትንሽ «ልማድ» እንዳለው ደግሞ ተረድቻለሁ። ይቅር ካለኝ በኋላ በነፍሴ ውስጥ እንዲህ ብሎ ያንሾካሹካል፦ «አሁን ወደ ወንድምህ ሂድና ይቅር እንዲልህ ለምነው። ከኃጢአቱ ላነጻህ ብቻ አይደለም የምሻው፤ ታርቃችሁ ማየት እፈልጋለሁ።» የእርሱ ቀዳሚ ትኩረት ይቅርታ አይደለም — እርቅ ነው! መናዘዙ እርቅን ካላመጣ ሙሉ አይደለም። ያ ደግሞ የእርሱ ኃላፊነት አይደለም — የእኔ ነው፤ እግዚአብሔር «በክርስቶስ ከራሱ ጋር ካስታረቀን የማስታረቅም አገልግሎት ከሰጠን» ነውና (2ኛ ቆሮንቶስ 5:18-19)።

ሰማይ እንደ ገና ይከፈትልኝ ዘንድ የእኔ «ደመና» ሊወገድ የሚችልበት ሁለተኛው መንገድ፣ አንተ በይቅርታህ ስታስወግደው ነው። የኪንግ ጄምስ የመጽሐፍ ቅዱስ ትርጉም ዮሐንስ 20:23ን ሲተረጉም ልዩ ቃል ይጠቀማል፤ «ኃጢአታቸውን የተዋችሁላቸው ሁሉ…» ይላል። «መተው» የሚለው ቃል «ወደ ጎን ማድረግ»ን ያመለክታል። በአንተ ላይ የተሠራውን ኃጢአቴን ልትተውልኝ ትችላለህ፤ ይህንንም በማድረግህ ሰማይን ትከፍትልኛለህ። ኃጢአቴን «ወደ ጎን» ስታደርገው «ደመናውን» ታነሣዋለህ፤ ለራሴ ይቅርታውን በፈለግሁበት ጊዜ እንደ ነበረው አብ ይናገረኝ ዘንድ መንገዱ ይከፈታል። እርቃችንንም ለማምጣት እንደ ገና ልቤን ያነሣሣል!

መጽሐፍ ቅዱስ ስለሚጠይቅህ ይቅር ልትለኝ ትመርጥ ይሆናል፤ ነገር ግን መታረቅ ካለብን፣ በላዬ ያለውን የኃጢአት «ደመና» ወደ ጎን ለማድረግ በመሻት ከእግዚአብሔር ፍርድ ደግሞ ልትፈታኝ ግድ ነው።

እኔ ሁልጊዜ ስለ «ይቅርታና መልቀቅ» እናገራለሁ — ሁለቱ አብረው መሰበክ አለባቸው! ጥሩ ምሳሌ የሚሆነው የመጀመሪያው ሰማዕት እስጢፋኖስ ነው። በመጀመሪያይቱ ቤተ ክርስቲያን መሪ ሆኖ ገና እንደ ተሾመ የአይሁድ አለቆች ይዘው በድንጋይ ወግረው ገደሉት። የጠርሴሱ ሳውል በድርጊታቸው ሙሉ በሙሉ ተስማምቶ በአጠገባቸው ቆሞ ነበር፤ ለእነዚህ የኢየሱስ ተከታዮች ታላቅ ጥላቻ ነበረውና።

እስጢፋኖስ ሲሞት በታላቅ ድምፅ፦ «ጌታ ሆይ፥ ይህን ኃጢአት አትቍጠርባቸው!» ብሎ ጮኸ (የሐዋርያት ሥራ 7:60)። ለራሱ ድፍረትን፣ ብርታትን ወይም ከዚያ ነጻ መውጣትን እንኳ አልጸለየም፤ ይልቁንም እነርሱን ከበደላቸው ፈታቸው።

እስጢፋኖስ ያንን ጸሎት ባይጸልይ ኖሮ፣ ሳውል ታላቁ ሐዋርያ ጳውሎስ ይሆን ነበር ወይ ብዬ አስባለሁ። ለሳውል «ሰማይን የከፈተለት» እርሱ ነው ብዬ በጽኑ አምናለሁ! ኢየሱስም ስለ አንተና ስለ እኔ ሲሞት፦ «አባት ሆይ፥ የሚያደርጉትን አያውቁምና ይቅር በላቸው» (ሉቃስ 23:34) ብሎ ተመሳሳይ ጸሎት ጸልዮአል።

ሌሎችን በመልቀቃችን ከሚገኘው ድንቅ ውጤት አንዱ እኛም ራሳችን መፈታታችን ነው! ይህ በገመድ ጫፍ ላይ ፈረስ እንደ መያዝ ነው — ፈረሱ በበረቱ ውስጥ በዙሪያችን ሲሮጥ ታስሯል ልንል እንችላለን፤ ነገር ግን ፈረሱ ጭቃማውን ሜዳ አቋርጦ ሽምጥ ለመጋለብ ቢወስን፣ ገመዱን ካልለቀቅነው በጭቃው ውስጥ እየተጎተትን አብረን መሄዳችን ነው!

አንድ ሰው በአንተ ላይ ኃጢአት ከሠራ በኋላ በሆድህ ውስጥ የሚሰማህ ያ ቋጠሮ ልክ እንደዚያ ገመድ ነው። ከጎዱህ ሰዎች ጋር በስሜት ታስረሃል። ያ ሕመም ያደረሱብህ ቁስል አንዱ ክፍል ነው። ይቅር ብለሃቸው እንኳ፣ ባገኘሃቸው ቁጥር ወይም አንድ ሰው ስለ እነርሱ ሲያወራ በሰማህ ቁጥር ያ ቋጠሮ እዚያው አለ።

አንተም እነርሱም መፈታት ያስፈልጋችኋል!

ኢየሱስ በመካከል

ማቴዎስ 18:18-20 ከዐውዱ ውጭ ተጠቅሶ ስንት ጊዜ መሰማቱ ያሳዝናል! እነዚህ ቁጥሮች የሚናገሩት ስለ ይቅርታ፣ ስለ መልቀቅና ስለ እርቅ እንጂ ብዙ ሰዎች በአንድነት ሲሰበሰቡ ስለሚኖረው የእግዚአብሔር ሕልውና አይደለም! ኢየሱስ በዚያ የሰጣቸው ተስፋዎች ለመታረቅ በትጋት ለሚሹ ሰዎች ናቸው።

«ደግሞ እላችኋለሁ፥ ከእናንተ ሁለቱ በምድር በማናቸውም በሚለምኑት ነገር ሁሉ ቢስማሙ በሰማያት ካለው ከአባቴ ዘንድ ይደረግላቸዋል። ሁለት ወይም ሦስት በስሜ በሚሰበሰቡበት በዚያ በመካከላቸው እሆናለሁና።» (ማቴዎስ 18:19-20)። እዚህ ላይ የሚጎላው የእርሱ ሕልውና አይደለም፤ እርሱ አማኞች ከሆንነው ከእያንዳንዳችን ጋር ሁልጊዜ ነውና፤ ይልቁንም ለእርቅ የሚሰጠው በረከቱ ነው — የእርሱ ቀዳሚ ትኩረት!

ሰማይን ለሌሎች የሚከፍትና እነርሱ በነፍሳችን ውስጥ ካደረሱብን ቁስሎችና እስራቶች ነጻ የሚያወጣን መክፈቻ ተሰጥቶናል! ያንን መክፈቻ እንዴት እንደምንጠቀምበት እንማር!