ነፍሳትን መማረክ

«የጻድቅ ፍሬ የሕይወት ዛፍ ነው፤ ነፍሳትንም የሚማርክ ጠቢብ ነው።» ምሳሌ 11:30።

ዘ ስቱደንት ሙቭመንት በተባለው መጽሔት የፌብሩዋሪ 1901 እትም ላይ ኤች. ደብሊው. ኦልድሃም «መንፈሳዊ መነቃቃት» በሚል ርዕስ በጻፈው ጽሑፍ ውስጥ የሚከተሉትን ዓረፍተ ነገሮች አገኘሁ፦ «በአብዛኞቹ የተማሪዎች ክርስቲያናዊ ማኅበራት መተዳደሪያ ደንብ ውስጥ የማኅበሩ ዋና ዓላማ ተማሪዎች የኢየሱስ ክርስቶስ ደቀ መዛሙርት እንዲሆኑ መምራት እንደ ሆነ ተገልጿል። ነገር ግን ‹በእርግጥ ተማሪዎች ከግድየለሽነትና ካለማመን ተመልሰው በኢየሱስ ክርስቶስ ወደ ማመን እየተማረኩ ነውን?› የሚለው ጥያቄ አጥብቆ ቢቀርብ፣ መልሱ፦ በጥቂት ቦታዎች እንዲህ ቢሆንም በአብዛኞቹ ማኅበራት ግን እጅግ አጠራጣሪ ነው የሚል መሆኑ አይቀርም። አንዳንድ ማኅበራት ቀደም ሲል በደረሰባቸው ውድቀት ተስፋ ቆርጠው፣ እንደ እነርሱ ባለ አስቸጋሪ ሁኔታ ውስጥ ሰዎችን ለክርስቶስ መማረክ ይቻላል ብለው ለማመን ተጠራጣሪዎች ሆነዋል። ከልማድ የወረሷቸውን የወንጌል ማዳረሻ ዘዴዎች በተወሰነ መጠን ይቀጥሉባቸው ይሆናል፤ ነገር ግን ቀድሞውንም እምነት ያላቸውን ከማበርታት ያለፈ ነገር መጠበቃቸውን ትተዋል።

«የአጠቃላይ ኮሌጆች ክፍል ሥራ አስፈጻሚ ኮሚቴ የተማሪዎችን መንፈሳዊ መነቃቃት በዕቅዱ ግንባር ቀደም ስፍራ ላይ በግልጽ አስቀምጦታል። የየአካባቢው ማኅበራት በሥራ አስፈጻሚው ዙሪያ ቢሰባሰቡ፣ እግዚአብሔር በዙሪያችን ባሉት ሰዎች ሕይወት ውስጥ ሲሠራ እንደምናይ በሙሉ ተስፋ ልንጠብቅ እንችላለን።

«የማረከን ፍቅር ብዙዎችን ሊማርክ ይችላል። ይህን ዓላማ መያዝ ምን ያህል ከባድ ነገር እንደ ሆነ መገንዘብ ተገቢ ነው። በቅዱስ ኑሮ፣ ራስን በመሠዋትና በፍቅር አገልግሎት ከኢየሱስ ክርስቶስ ጋር የቅርብ ኅብረት ማድረግን ያካትታል፤ ለእግዚአብሔር መንፈስ እርማትና ቁጥጥር መገዛትንም ይጠይቃል።… ተማሪዎችን ለክርስቶስ የመማረክን ዓላማ በሥራችን ውስጥ ከኋላ ካለበት ስፍራ አውጥተን በፊት ልናስቀምጠው ይገባናል። ማኅበራቶቻችን እንደ ማሽን ብቻ የሚሠሩ ሠራተኞች ከበቂ በላይ አሏቸው። የሚያስፈልጓቸው ማኅበራቸው የተማሪዎችን ሕይወት ለመለወጥ በእግዚአብሔር እጅ የተገባ መሣሪያ እስኪሆን ድረስ የሚያስቡና የሚጸልዩ፣ የሚጸልዩና የሚሠሩ፣ የተወሰነ ዓላማ ያላቸው ወንዶችና ሴቶች ናቸው።»

በዚያው እትም በወጣው ርዕሰ አንቀጽ ውስጥ ስለ ጸሎት ቀን እንዲህ እናነባለን፦ «በጸሎት ቀን የምናቀርባቸው ብዙ ኑዛዜዎችና ብዙ ልመናዎች አሉ፤ እኛ በበኩላችን ግን ከሁሉ ይበልጥ አስቸኳዩ ስለ መንፈሳዊ መነቃቃት የሚቀርብ ጸሎት መሆን አለበት ብለን እናስባለን። አብዛኞቹ ማኅበራቶቻችን ሰዎችን ለክርስቶስ እየማረኩ እንዳልሆኑ ቀስ በቀስ እየተገነዘብን መጥተናል፤ አንዳንዶችም ይህ ሁኔታ እጅግ ጥቂት ሐዘን ብቻ እንዳሳደረባቸው በድንጋጤ መረዳት ጀምረዋል። ‹ተማሪዎች አለመማረካቸው በእርግጥ የሚያሳዝን ነገር ነው፤ ነገር ግን — ምን ማድረግ እንችላለን?› በእውነት መንፈሳዊ መነቃቃት ያስፈልጋል፤ በራሳችን ልብ ውስጥ ያስፈልጋል። በመጣ ጊዜ ምን ማድረግ እንዳለብን ቶሎ እናውቃለን። ሰዎችን ለመርዳት ያለው የጋለ ናፍቆት የት አለ? እምቢ ሊባል የማይችለው፣ ስለ ወንድማችን የሚቀርበው አስቸኳይ ጸሎት የት አለ?

«በጉዳዩ ሁሉ እምብርት ላይ ያለው ግድ አለማለታችን ነው። በሰዎች ላይ ተጽዕኖ የሚያሳድረው እኛን በእውነት ግድ የሚለን ነገር ብቻ ነው።

«እርዳታችንን የሚሹትንና በደስታ የሚቀበሉትን ሰዎች የምናገኘው፣ ሰዎችን ወደ ክርስቶስ የመምራት የጋለ ምኞት በነፍሳችን ዘላለማዊ ጉዳዮች መካከል በጥልቅ ሲነድድ ብቻ ነው። የሰዎችን ሕይወት የመንካት ዕድል የሚያገኙት ሰዎችን ለመርዳት ከሚያቃጥል የምኞት ፍቅር ፈንቅለው የሚወጡ ቃላትና ሥራዎች ብቻ ናቸው። የእግዚአብሔር መንፈስ ሊሠራ የሚችለው እንዲህ ያለ ምኞት ባለበት ብቻ ነውና፤ ያለ እርሱ ደግሞ የተቸገሩትን ለማግኘትም ሆነ፣ ካገኘናቸውም በኋላ ለመርዳት አቅም የለንም። ስለዚህ በጸሎት ቀን በእያንዳንዳችን ውስጥ ለነፍሳት የሚሆን የጋለ ፍቅር እንዲወለድ በአንድነት አንለምንምን?»

ከዚህም ጋር በዚያው መጽሔት የጃንዋሪ እትም ላይ «የሕንድ ፍላጎቶች» በሚል ርዕስ ከወጣ ጽሑፍ የተወሰደ ክፍል ልጨምር። ጸሐፊው (ቀድሞ የብሪቲሽ ኮሌጆች ክርስቲያናዊ ማኅበር ተጓዥ ጸሐፊ የነበሩት ቄስ ደብሊው. ኢ. ኤስ. ሆላንድ) የሚስዮን ኮሌጆች የተመሠረቱበትን ማዕከላዊ ዓላማ ሲገልጹ እንዲህ ብለው ነበር፦ «ዓላማው መምህራን የሚያሳድሩት ግላዊ ተጽዕኖ ነው፤ ነገር ግን ከሕንድ ታላላቅ የሚስዮን ኮሌጆች በአራቱ ያሉ መምህራን ጊዜያቸው በማስተማር እጅግ ተይዞ ስለሚያልቅ ከተማሪዎቻቸው ጋር ግላዊ አንድነት ለማድረግ ጊዜም መንፈስም የላቸውም። በሕንድ የአየር ንብረት ውስጥ በቀን አምስት ወይም ስድስት ሰዓት ማስተማር፣ ለዝግጅት ደግሞ ሌሎች በርካታ ሰዓታት፣ ሰውን አድክመው ከሥራዎች ሁሉ እጅግ ጥልቅ ለሆነው ሥራ — ስለ ነፍሱ ከአንድ ሰው ጋር በግል ለመነጋገር — ጊዜም የነርቭ ብርታትም አይተዉለትም።»

ጽሑፋቸውንም በእነዚህ ቃላት ይደመድማሉ፦ «ሕንድ ሁሉ እንዲሰማ ከተፈለገ ከ40,000 ያላነሱ ሰዎች ያስፈልጋሉ። ይሁን እንጂ ሰዎች እንዲመጡ ጥሪ ለማቅረብ ሰው ያመነታል። ለምን? ሰዎች መጥተው መሬቱን በከንቱ የሚያጐሳቍሉ እንዳይሆኑ ነው። የሚስዮን ሥራ በመጨረሻ ነፍሳትን መማረክ ብቻ ነውና። በአገሩ ሳለ ነፍሳትን የሚማርክ ያልነበረውን ሰው በሕንድ ነፍሳትን የሚማርክ የሚያደርገው ምንም ነገር የለም።

«የግዴታ ስሜት ወይም የታላቁ ችግር ግንዛቤ አንድን ሰው ወደ ሕንድ ሊያመጣው ይችላል። ነገር ግን ለመሠዋት የሚያስገድድ ለክርስቶስ ያለ የሚያቃጥል ፍቅርና በአገሩ ሳለ የኖረው ነፍሳትን የመማረክ ሕይወት ካልሆነ በቀር፣ እዚህ ዓመት ከዓመት የሚስዮናዊ ሕይወት እንዲኖር የሚያስችለው ምንም ነገር የለም።»

እነዚህ የተወሰዱ ክፍሎች ነፍሳትን ስለ መማረክ ሥራ እንዴት ያሉ ሐሳቦችን ያስነሣሉ! ይህ ሥራ በሚስዮናዊ ዘንድ ከሁሉ በፊት የሚፈለግ ታላቅ ነገር እንደ ሆነ። ወደ ሚስዮን መስክ መሄድ አንድን ሰው የግድ ነፍሳትን የሚማርክ እንደማያደርገው። ራስን የመሠዋትና ነፍሳትን የመማረክ መንፈስ ሊገኝና ሊለመድ የሚገባው ሰው ወደ ሚስዮን መስክ ከመግባቱ በፊት በአገሩ ሳለ እንደ ሆነ። አባላቱን በነፍሳት የመማረክ ጥበብ ማሠልጠን ከተማሪዎች ንቅናቄ ዋና ዓላማዎች አንዱ እንደ ሆነ፣ ይህንንም በተግባር መፈጸሙ የብርታቱና የስኬቱ መለኪያ እንደሚሆን። ከዚህ ወጥተን ወደ ልማዳዊና ሜካኒካዊ ዘዴዎች የመንሸራተት አደጋ ዘወትር እንደሚያሰጋን። ለነፍሳት ያለን ፍቅር እንዲበዛ የማያቋርጥ፣ የጋለ፣ የጋራና የግል ጸሎት መደረግ እንዳለበት፣ ጓደኞቻችንም ለክርስቶስ ይማረኩ ዘንድ በእያንዳንዱ የተማሪዎች ማኅበር ውስጥ የማያቋርጥ፣ ልባዊ፣ የጋራና የግል ጥረት መደረግ እንዳለበት።

የመለኮታዊው ሕይወት ታላቅ መለያ — በእግዚአብሔርም ሆነ በክርስቶስ ወይም በእኛ — የጠፉትን ለማዳን የሚፈልግ ፍቅር ነው። የምናሳድገው ክርስቲያናዊ ሕይወት ይህ ይሁን፤ ሰዎችን በማዳን ደስታውን የሚያገኝ ፍቅር። ይህ ሕይወት ሊያድግ የሚችለው ከኢየሱስ ጋር ባለ የቅርብ ግላዊ ትስስርና እንደምንወደው ወዳጅ ከእርሱ ጋር በሚደረግ የዕለት ኅብረት ብቻ ነው።

ይህ ከአብና ከወልድ ጋር ያለው ኅብረት ሊጠበቅ የሚገባው በውስጥ እልፍኝ ውስጥ ነው። በስውር የሚያየን አባትም በግልጥ የሚከፍለን በዚህ ነው።