በስም ማጥፋት ፊት በእግዚአብሔር መታመን

ክርስቶስ፦

ልጄ ሆይ፥ ጸንተህ ቁም፤ በእኔም ታመን። ቃላት ከቃላት በቀር ምንድር ናቸው? በአየር ውስጥ ይበርራሉ፤ ድንጋይንም አይጐዱም። በደለኛ ከሆንህ ራስህን በደስታ እንዴት እንደምታሻሽል አስብ። አንዳች ጥፋት በራስህ ላይ ካላወቅህ ይህን ስለ እግዚአብሔር ብለህ ልትታገሠው እንደምትወድ አስብ። ከባድ ምት ለመቋቋም ገና በቂ ብርታት ስለሌለህ አልፎ አልፎ ቃላትን መታገሥ ለአንተ ትንሽ ነገር ነው።

ገና ሥጋዊ ስለ ሆንህና ከሚገባህ በላይ ሰዎችን ስለምትሰማ ካልሆነ በቀር እንዲህ ያሉ ጥቃቅን ነገሮች እስከ ልብህ ድረስ ለምን ይወጉሃል? ስለ ጥፋትህ መገሠጽን አትወድም፤ መናቅን ስለምትፈራም በምክንያት ትሸሸጋለህ። ነገር ግን ራስህን ይበልጥ ጠልቀህ መርምር፤ ሰዎችን ደስ ለማሰኘት ባለህ ከንቱ ምኞት ዓለም አሁንም በአንተ ውስጥ ሕያው እንደ ሆነ ትረዳለህ። ስለ ጕድለትህ መዋረድንና ማፈርን ስትሸሽ፣ በእውነት ትሑት እንዳልሆንህ፣ በእውነትም ለዓለም እንዳልሞትህ፣ ዓለምም በአንተ እንዳልተሰቀለ ግልጥ ነውና።

ቃሌን ስማ፤ የሰዎችንም ዐሥር ሺህ ቃል ከምንም አትቈጥርም። እነሆ፥ ሊፈጠር የሚችል ተንኰል ሁሉ በአንተ ላይ ቢነገር፣ ሁሉንም ችላ ብትለውና ከአንዲት የሣር ቅጠል በላይ ባታስብበት ምን ጕዳት ሊያደርስብህ ይችላል? ከራስህ አንዲት ጠጕር እንኳ ሊነቅል ይችላልን?

ልቡን በውስጡ የማይጠብቅ፣ እግዚአብሔርንም በዓይኑ ፊት የማያደርግ ሰው በሚያቃልል ቃል በቀላሉ ይናወጣል። በእኔ የሚታመን፣ በራሱ ፍርድ ለመጽናት የማይሻ ሰው ግን ከሰው ፍርሃት ነጻ ይሆናል። እኔ የምሥጢር ሁሉ ፈራጅና መርማሪ ነኝና። ሁሉ ነገር እንዴት እንደሚሆን አውቃለሁ። በደል የሚያደርሰውን፣ የሚቀበለውንም አውቃለሁ። ከብዙ ልቦች አሳብ ይገለጥ ዘንድ ያ ቃል ከእኔ ወጣ፤ በፈቃዴም ሆነ። በደለኛውንም ንጹሑንም እፈርዳለሁ፤ ነገር ግን ሁለቱንም አስቀድሜ በስውር ፍርድ ልፈትናቸው ወደድሁ።

የሰው ምስክርነት ብዙ ጊዜ ያታልላል፤ የእኔ ፍርድ ግን እውነት ነው—ይጸናል እንጂ አይገለበጥም። ከብዙዎች የተሰወረ ነው፤ የሚታወቀውም ለጥቂቶች ብቻ ነው። ቢሆንም ጥበብ ለሌላቸው ሰዎች ዓይን ትክክል ባይመስልም ከቶ አይሳሳትም፤ ሊሳሳትም አይችልም።

ስለዚህ በራስህ ፍርድ ሳትደገፍ በውሳኔ ሁሉ ወደ እኔ ልትመጣ ይገባሃል። ጻድቅ ከእግዚአብሔር ምንም ቢደርስበት አይታወክምና። ዐመፀኛ ክስ ቢቀርብበትም ብዙ አይጨነቅም። በሌሎች አማካይነት በትክክል ነጻ ቢወጣም በከንቱ አይፈነጥዝም። ልብንና የሰዎችን የውስጥ አሳብ የምመረምር እኔ እንደ ሆንሁ፣ በነገሮች ገጽታ ወይም በሰው መልክ እንደማልፈርድ ያስባልና። በሰዎች ፍርድ የሚመሰገን የሚመስለው ብዙ ጊዜ በእኔ ፊት የሚነቀፍ ነውና።

ደቀ መዝሙሩ፦

አቤቱ አምላክ፥ ጻድቅ ፈራጅ፥ ብርቱና ታጋሽ ሆይ፥ የሰዎችን ድካምና ክፋት የምታውቅ አንተ፥ የገዛ ሕሊናዬ አይበቃኝምና ብርታቴና መታመኛዬ ሁሉ ሁን። እኔ የማላውቀውን አንተ ታውቃለህ፤ ስለዚህ በተከሰስሁ ጊዜ ሁሉ ራሴን ዝቅ ላደርግና በየውሀት ልታገሠው ይገባኛል። እንግዲያስ በዚህ ረገድ ስለ ጐደልሁበት ሁሉ በምሕረትህ ይቅር በለኝ፤ የበለጠ የመታገሥ ጸጋንም ደግመህ ስጠኝ። የሕሊናዬን ምሥጢር ለመከላከል ከማስበው ጽድቅ ይልቅ ይቅርታን ለማግኘት የተትረፈረፈው ምሕረትህ ይሻለኛል። በራሴ ላይ አንዳች ጥፋት ባላውቅም በዚህ ራሴን ማጽደቅ አልችልም፤ ያለ ምሕረትህ በሕይወት የሚኖር ሰው ሁሉ በፊትህ አይጸድቅምና።