ሰው በራሱ በጎ ነገር እንደሌለውና በምንም ሊመካ እንደማይችል

ደቀ መዝሙሩ፦

ጌታ ሆይ፥ ታስበው ዘንድ ሰው ምንድር ነው? ወይስ ትጎበኘው ዘንድ የሰው ልጅ ምንድር ነው? ሰው ጸጋህን ትሰጠው ዘንድ ምን ይገባው ነበር? ጌታ ሆይ፥ ብትተወኝ ለማጉረምረም ምን ምክንያት አለኝ? የምለምንህንስ ባታደርግ የምቃወመው ምን ነገር አለኝ? ይህን በእውነት ሁሉ ላስብና ልናገር እችላለሁ፦ «ጌታ ሆይ፥ እኔ ምንም አይደለሁም፤ ከራሴ ምንም በጎ ነገር የለኝም፤ በነገር ሁሉ ጐድያለሁ፤ ሁልጊዜም ወደ ምናምንቴነት አዘነብላለሁ። ርዳታህ ከሌለኝና በውስጤ በአንተ ካልበረታሁ ፈጽሞ ለብ ያልሁና ልል እሆናለሁ።»

አንተ ግን ጌታ ሆይ፥ ሁልጊዜ ያው ነህ። ለዘላለም ትኖራለህ፤ ሁልጊዜ ቸር፣ ጻድቅና ቅዱስ ነህ፤ ሁሉን በትክክል፣ በጽድቅና በቅድስና ታደርጋለህ፤ በጥበብም ታዘጋጃለህ። እኔ ግን ወደ ፊት ከመሄድ ይልቅ ወደ ኋላ ለመመለስ የቀረብሁ ሰው በአንድ ሁኔታ ሁልጊዜ አልጸናም፤ ከወቅቶች ጋር እለዋወጣለሁና። ቢሆንም አንተ በወደድህ ጊዜና የርዳታ እጅህን በዘረጋህ ጊዜ ሁኔታዬ ፈጥኖ ይሻሻላል። ያለ ሰው ርዳታ አንተ ብቻ ልትረዳኝና ልታበረታኝ ትችላለህና፤ ልቤ ከእንግዲህ እንዳይለዋወጥ፣ ነገር ግን ተመልሶ በአንተ ብቻ እንዲያርፍ እጅግ ታበረታዋለህ። ስለዚህ ምድራዊ መጽናናትን ሁሉ እንዴት ማስወገድ እንዳለብኝ ጠንቅቄ ባውቅ—ወይ ለአምልኮ ትጋት ለመድረስ፣ ወይ የሰው መጽናናት በሌለበት አንተን ብቻ እንድፈልግ ከሚያስገድደኝ ችግር የተነሣ—ያን ጊዜ ጸጋህን በተገባ ተስፋ ላደርግና በአዲስ መጽናናት ስጦታ ደስ ልሰኝ በቻልሁ ነበር።

መልካም በሆነልኝ ጊዜ ሁሉ ሁሉ ነገር ከአንተ ስለሚመጣ ምስጋና ለአንተ ይሁን። በፊትህ እኔ ከንቱነትና ምናምንቴ፣ ደካማና ወላዋይ ሰው ነኝ። ታዲያ በምን ልመካ እችላለሁ? እንዴትስ ከፍ ተደርጌ እንድታይ ልመኝ እችላለሁ? ምንም ስላልሆንሁ ነውን? ይህም ደግሞ ፈጽሞ ከንቱ ነው። በእርግጥም ከከንቱነት ሁሉ የሚበልጠው ባዶ የሆነ ራስን የማክበር ክፉ መቅሠፍት ነው፤ ከእውነተኛ ክብር ይስባልና፤ ሰማያዊ ጸጋንም ይዘርፋልና። ሰው በራሱ ደስ ሲሰኝ አንተን ደስ አያሰኝህም፤ የሰውን ምስጋና ሲናፍቅም እውነተኛውን በጎ ምግባር ያጣል። ነገር ግን በራስ ሳይሆን በአንተ መመካት፣ በራስ በጎ ምግባር ሳይሆን በስምህ ደስ መሰኘት፣ ስለ አንተም ብሎ ካልሆነ በቀር በማንኛውም ፍጥረት አለመደሰት እውነተኛ ክብርና ቅዱስ ሐሤት ነው።

ስሜ ሳይሆን ስምህ ይመስገን። ሥራዬ ሳይሆን ሥራህ ከፍ ከፍ ይበል። ቅዱስ ስምህ ይባረክ፤ ለእኔ ግን የሰው ምስጋና አይሰጠኝ። አንተ ክብሬ ነህ። አንተ የልቤ ደስታ ነህ። ቀኑን ሁሉ በአንተ እመካለሁ፤ ደስም ይለኛል፤ ስለ ራሴ ግን ከድካሜ በቀር አልመካም።

አይሁድ እርስ በርሳቸው የሚቀባበሉትን ክብር ይፈልጉ፤ እኔ ግን ከአንዱም ከእግዚአብሔር ያለውን ክብር እፈልጋለሁ። የሰው ክብር ሁሉ፣ ጊዜያዊ ማዕረግ ሁሉ፣ ዓለማዊ ሥልጣን ሁሉ ከዘላለማዊ ክብርህ ጋር ሲነጻጸር በእውነት ከንቱነትና ሞኝነት ነው። እውነቴ ሆይ፣ ምሕረቴ ሆይ፣ አምላኬ ሆይ፣ ቅድስት ሥላሴ ሆይ፥ ምስጋናና ክብር፣ ኃይልና ግርማ ከዘላለም እስከ ዘላለም ለአንተ ብቻ ይሁን።