በገዛ መልካም ሥራ እንዳይታበዩ የእግዚአብሔርን የተሰወሩ ፍርዶች ማሰብ

ደቀ መዝሙሩ፦

ጌታ ሆይ፥ ፍርዶችህን በላዬ እንደ ነጐድጓድ ታሰማለህ። አጥንቶቼን ሁሉ በፍርሃትና በመንቀጥቀጥ ታናውጣለህ፤ ነፍሴም እጅግ ትፈራለች። ሰማያት እንኳ በፊትህ ንጹሓን እንዳልሆኑ ሳስብ እደነግጣለሁ። በመላእክት ላይ ክፋትን አግኝተህ ካልራራህላቸው፣ በእኔ ላይ ምን ይሆን? ከዋክብት ከሰማይ ወደቁ፤ እኔስ—ትቢያ ብቻ የሆንሁ እኔ—እንዴት እደፍራለሁ? ሥራቸው ምስጋና የተገባው የሚመስል ሰዎች ወደ ጥልቁ ወደቁ፤ የመላእክትን እንጀራ ይበሉ የነበሩትም እሪያዎች በሚበሉት አሰር ሲደሰቱ አይቻለሁ።

እንግዲህ ጌታ ሆይ፥ እጅህን ብትመልስ ቅድስና የለም። መምራትህን ብታቆም ጥበብ የለም፤ መከላከልህን ብታቆም ድፍረት የለም። አንተ ካልጠበቅኸው ንጽሕና ሁሉ አስተማማኝ አይደለም። ቅዱስ ጥበቃህ ካልጋረደን ትጋታችን ምንም አይጠቅምም። ለራሳችን ብንተው እንሰጥማለን፤ እንጠፋማለን፤ አንተ ስትጐበኘን ግን ከፍ ብለን በሕይወት እንኖራለን። በእውነት ወላዋዮች ነን፤ አንተ ግን ታጸናናለህ። እንቀዘቅዛለን፤ አንተ ግን ታቀጣጥለናለህ።

አቤት፣ ራሴን ምንኛ በትሕትናና በዝቅተኝነት ልቈጥር ይገባኛል! በእኔ ዘንድ መልካም የሚመስለውን ማንኛውንም ነገር ምንኛ ዝቅ አድርጌ ልቈጥር ይገባኛል! ጌታ ሆይ፥ ራሴን ምንም እንዳልሆንሁ ለማገኝበት ለማይመረመረው ፍርድህ ምንኛ በጥልቀት ልገዛ ይገባኛል!

የማይለካ ክብደት ሆይ! ራሴን ከባዶ ምንምነት በቀር ሌላ ሆኜ የማላገኝበት የማይሻገር ባሕር ሆይ! እንግዲህ የትምክህት መሸሸጊያ የት አለ? በራሴ በጎ ምግባር መታመንስ እንዴት ይቻላል? ከንቱ ውዳሴ ሁሉ በእኔ ላይ ባለው በፍርድህ ጥልቀት ውስጥ ተውጦአል።

ሥጋ ሁሉ በፊትህ ምንድን ነው? ጭቃ በሠራው ላይ ይመካልን? ልቡ በእውነት ለእግዚአብሔር የተገዛ ሰው በከንቱ ውዳሴ እንዴት ከፍ ሊል ይችላል? እውነት ለራሱ ያስገዛውን ሰው ዓለሙ ሁሉ ሊያስታብየው አይችልም። ተስፋውንም ሁሉ በእግዚአብሔር ላይ ያደረገ በሸንጋዮች ምላስ አይናወጥም። እነሆ፣ የሚናገሩትም እንኳ ምንም አይደሉምና፤ ከቃላቸው ድምፅ ጋር ያልፋሉ፤ የጌታ እውነት ግን ለዘላለም ይኖራል።