የመልካም ሕሊና ደስታ

የመልካም ሰው ክብሩ የመልካም ሕሊና ምስክርነት ነው። ስለዚህ ሕሊናህን መልካም አድርገህ ጠብቅ፤ ሁልጊዜም ደስታን ታገኛለህ፤ መልካም ሕሊና ብዙ ነገር መሸከም ይችላልና፤ በመከራ መካከል እንኳ ደስታን ያመጣልና። ክፉ ሕሊና ግን ዘወትር የማያርፍና የሚፈራ ነው።

ልብህ የማይወቅስህ ከሆነ ዕረፍትህ ጣፋጭ ይሆናል።

መልካም ካላደረግህ ደስ አይበልህ። ኃጢአተኞች እውነተኛ ውስጣዊ ደስታን ወይም ሰላምን ከቶ አያገኙም፤ «ለክፉዎች ሰላም የላቸውም» ይላል ጌታ። «ሰላም ነን፤ ክፉ ነገር አይደርስብንም፤ ሊጐዳንም የሚደፍር ማንም የለም» ቢሉ እንኳ አትመናቸው፤ የእግዚአብሔር ቍጣ ፈጥኖ ይነሣልና፤ ሥራቸውም ከንቱ ይሆናል፤ አሳባቸውም ይጠፋል።

ለሚወድ ሰው በመከራ መመካት አይከብድም፤ ይህ በጌታ መስቀል መመካት ነውና። ከሰዎች የሚሰጥ ወይም የሚቀበል ክብር ግን ዕድሜው አጭር ነው፤ የዓለምም ክብር ዘወትር ከኀዘን ጋር ይጓዛል። የመልካሞች ክብር ግን በሕሊናቸው ውስጥ ነው እንጂ በሰዎች ከንፈር ላይ አይደለም፤ የጻድቃን ደስታ ከእግዚአብሔርና በእግዚአብሔር ነውና፤ ሐሤታቸውም በእውነት ላይ የተመሠረተ ነው።

እውነተኛውንና ዘላለማዊውን ክብር የሚናፍቅ ሰው ስለ ጊዜያዊው ክብር ግድ የለውም፤ የሚያልፍ ዝናን የሚፈልግ ወይም በልቡ የማይንቀው ደግሞ ለሰማይ ክብር ጥቂት ብቻ እንደሚጨነቅ ጥርጥር የለውም።

ስለ ምስጋናም ሆነ ስለ ነቀፋ ግድ የሌለው ሰው ታላቅ የልብ ሰላም አለው፤ ሕሊናውም መልካም ከሆነ በቀላሉ ይረካል፤ በሰላምም ይኖራል።

ምስጋና በቅድስናህ ላይ አንዳች አይጨምርም፤ ነቀፋም ከእርሱ አንዳች አይቀንስም። አንተ ያለህበት ነህ፤ በእግዚአብሔርም ፊት ካለህበት የተሻልህ ነህ ልትባል አትችልም። በውስጥህ ምን እንደ ሆንህ በሚገባ ብታስብ፣ ሰዎች ስለ አንተ በሚሉት ነገር ግድ አይኖርህም። ሰው ፊትን ያያል፥ እግዚአብሔር ግን ልብን ያያል። ሰዎች ሥራውን ይመለከታሉ፤ እግዚአብሔር ግን ውስጣዊውን ምክንያት ይመዝናል።

ሁልጊዜ መልካም ማድረግና ስለ ራስ ጥቂት ማሰብ የትሑት ነፍስ ጠባይ ነው። በተፈጠሩ ነገሮች ምንም መጽናናትን አለመፈለግ የታላቅ ንጽሕናና የጥልቅ እምነት ምልክት ነው። ከውጭ ማጽደቂያ የማይፈልግ ሰው ራሱን ለእግዚአብሔር አሳልፎ እንደ ሰጠ ግልጽ ነው፤ ቅዱስ ጳውሎስ፦ «ራሱን የሚያመሰግን የተፈተነ አይደለምና፤» ይላል፤ «ጌታ የሚያመሰግነው እርሱ ነው እንጂ።»

በውስጥ ከእግዚአብሔር ጋር መመላለስ፣ ከውጫዊ ፍቅር ሁሉ ነጻ መሆን—ይህ የውስጥ ሰው ሁኔታ ነው።