የሌሎችን ጕድለት መታገሥ

እግዚአብሔር ሌላ ነገር እስኪያዝ ድረስ፣ ሰው በራሱም ሆነ በሌሎች ሊያስተካክለው የማይችለውን ሁሉ በትዕግሥት ሊሸከም ይገባዋል። ይህን እንዲህ መሆኑ የተሻለ እንደ ሆነ ቍጠረው—ምናልባት ትዕግሥትህን ለመፈተንና አንተን ለመመርመር ይሆናል፤ ያለ እንደዚህ ያለ ትዕግሥትና ፈተና ዋጋህ እምብዛም ግምት የለውምና። ቢሆንም፣ በእንደዚህ ያሉ ችግሮች ውስጥ እግዚአብሔር በእርጋታ እንድትሸከማቸው ሊረዳህ ፈቃደኛ እንዲሆን ልትጸልይ ይገባሃል።

አንድ ሰው አንድ ጊዜ ወይም ሁለት ጊዜ ከተመከረ በኋላ ባይታረም፣ ከእርሱ ጋር አትከራከር፤ ነገር ግን ፈቃዱና ክብሩ በባሪያዎቹ ሁሉ ዘንድ እንዲስፋፋ ነገሩን ሁሉ ለእግዚአብሔር አደራ ስጥ፤ እግዚአብሔር ክፉውን ወደ መልካም እንዴት እንደሚለውጥ በሚገባ ያውቃልና። የሌሎችን ጕድለትና ድካም፣ ምንም ዓይነት ቢሆን፣ በትዕግሥት ለመሸከም ጣር፤ አንተም ሌሎች ሊታገሡት የሚገባ ብዙ ጕድለት አለብህና።

ራስህን እንድትሆን የምትመኘውን ማድረግ ካልቻልህ፣ ሌሎችን ወደ ፈቃድህ እንዴት ልታጎብጣቸው ትችላለህ? እነርሱ ፍጹማን እንዲሆኑ እንፈልጋለን፤ የራሳችንን ጕድለት ግን አናርምም። እነርሱ በብርቱ እንዲታረሙ እንመኛለን፤ ራሳችንን ግን አናርምም። የእነርሱ ብዙ ነጻነት ያስከፋናል፤ እኛ ግን የምንለምነው እንዲከለከልብን አንፈቅድም። እነርሱ በሕግ እንዲታሰሩ እንፈልጋለን፤ እኛ ግን በምንም ነገር እንድንገደብ አንፈቅድም። ከዚህም ለሌሎች ለራሳችን እንደምናስበው የምናስበው ምን ያህል አልፎ አልፎ እንደ ሆነ ግልጽ ነው።

ሁሉ ፍጹማን ቢሆኑ ኖሮ ስለ እግዚአብሔር ብለን ከሌሎች የምንታገሠው ምን ይኖር ነበር? ነገር ግን እግዚአብሔር እርስ በርሳችን አንዳችን የሌላውን ሸክም መሸከምን እንድንማር እንዲሁ አዘዘ፤ ጕድለት የሌለበት ሰው የለምና፣ ሸክም የሌለበት ሰው የለም፣ ለራሱ በቂ የሆነ ወይም በቂ ጥበብ ያለው ሰው የለም። ስለዚህ እርስ በርሳችን ልንደጋገፍ፣ እርስ በርሳችን ልንጽናና፣ እርስ በርሳችን ልንረዳዳ፣ ልንመካከርና ልንገሠጽ ይገባናል፤ የእያንዳንዱ ሰው በጎ ምግባር መጠን በተሻለ የሚገለጠው በመከራ ጊዜ ነውና—ሰውን የማያደክመው ይልቁንም ማንነቱን የሚያሳየው መከራ።