የግል ምስክርነት

በገዛ ሕይወቴ፣ በቤተሰቤና በአገልግሎቴ የጌታን ፈውስ በምስጋና ልብ ለስድስት ዓመታት ከተለማመድሁ በኋላ፣ ይህን ትንሽ መጽሐፍ በአጭር የግል ምስክርነት ብደመድመው ተገቢ ያልሆነ ነገር አይሆንም ብዬ አስባለሁ።

ስለ መለኮታዊ ፈውስ የማውቀውን ሁሉ፣ በቀደሙት ገጾችም የጻፍሁትን ሁሉ ጌታ ራሱ በገዛ ሕይወቴ ውስጥ ሊያስተምረኝ ግድ ሆነበት፤ እኔ ራሴ እርሱን መታመን ከተማርሁ፣ እንዲያውም በዚህች ትንሽ መጽሐፍ ውስጥ ያለውን ብዙውን ከጻፍሁ ከረጅም ጊዜ በኋላ እንጂ፣ በዚህ ጉዳይ ከእርሱ ቃል በቀር ሌላ ምንም ነገር እንዳነብ አልተፈቀደልኝም ነበር።

ከሃያ ዓመታት በላይ በብዙ የሥጋ ድካሞችና ጕድለቶች ስሠቃይ ኖሬአለሁ። በአሥራ አራት ዓመቴ አድካሚ የአእምሮ ሥራ ሕይወት ጀምሬ ለኮሌጅ ስዘጋጅ በነርቭ መዛል ፈጽሞ ተሰበርሁ፤ ለብዙ ወራትም ሐኪሜ መጽሐፍ እንኳ እንዳይ አልፈቀደልኝም። በዚያ ጊዜ ለሞት እጅግ ተቃርቤ ነበር፤ በዘላለም ደጃፍ ላይ ቆሜም በመጨረሻ ራሴን ለእግዚአብሔር ሰጠሁ። የኮሌጅ ትምህርቴን ከጨረስሁ በኋላ በሃያ አንድ ዓመቴ የአንድ ታላቅ የከተማ ቤተ ክርስቲያን ብዙ ምኞት ያለኝ መጋቢ ሆንሁ፤ ራሴንም ያለ ገደብ ወደ ሥራዬ ወርውሬ በአንድ ዓመት ውስጥ በልብ ሕመም እንደ ገና ተሰበርሁ፤ ለብዙ ወራት ለማረፍ ወደ ሌላ ስፍራ መሄድ ግድ ሆነብኝ፤ በመጨረሻም የተመለስሁት በዚያን ጊዜ እንደ መሰለኝ ለመሞት ነበር። ነገር ግን ጥቂት በርትቼ ቀስ በቀስም በከፊል እያገገምሁ፣ ዘወትር በምወስዳቸው መድኃኒቶችና መከላከያዎች እየታገዝሁ ለዓመታት በሥራዬ ቀጠልሁ። ለዓመታት በኪሴ የአሞኒያ ጠርሙስ ይዤ እዞር ነበር፤ ያለ እርሱ ለመውጣት ብደፍር ኖሮ የነርቭ መንቀጥቀጥ ይይዘኝ ነበር። ትንሽ ዳገት ስወጣ ወይም ደረጃ ስወጣ ያ አስፈሪና የሚያፍን ሥቃይ ደጋግሞ ይመጣብኝ ነበር፤ ያንን ጠርሙስ እንደ መጨረሻ መጠጊያ ማሰቤም ያረጋጋኝ ነበር። በአውሮፓ በነበርሁ ጊዜ በስዊዘርላንድ ወዳለው ወደ ሪጊ ተራራ ጫፍ — በባቡር — ለመውጣት የደፈርሁበትን ቀን፣ ደግሞም በፍሎረንስ የካምፓኒሌን ረጃጅም ደረጃዎች ለመውጣት የሞከርሁበትን ጊዜ በሚገባ አስታውሳለሁ፤ የሚያፍን ድንገተኛ የሕመም ጥቃት በላዬ ሲወርድብኝም ዳግመኛ ወደ እንዲህ ያለ አደጋ ፈጽሞ ላለመግባት እንዴት እንደ ቈረጥሁ አስታውሳለሁ። በቀደመው አገልግሎቴ ዘመን በመድረኬ ላይ ስሰብክ ወይም በመቃብር አጠገብ ሳገለግል፣ በአገልግሎቱ መካከል የምወድቅ ወይም ወደዚያ ወደ ተከፈተው መቃብር የምገባ የመሰለኝ ስንት መቶ ጊዜ እንደ ሆነ እግዚአብሔር ያውቃል።

ከብዙ ዓመታት በኋላ ደግሞ ጤናዬ ሁለት ጊዜ ፈራረሰ፤ ሁለቱም ረጅም ጊዜ የቆዩ ነበሩ፤ በእነዚያ አስጨናቂ ወቅቶችም የሕይወት የመጨረሻዎቹ ጠብታዎች እያለቁ ያሉ፣ የሕይወትንም ሰንሰለት ለዘላለም ከመበጠስ የያዘው አንድ ደካማ ክር ብቻ የሆነ ደጋግሞ ይመስለኝ ነበር።

አብዛኛውን ጊዜ ሥራዬን በትግል እወጣ ነበር፤ ብዙ ጊዜም ትጉና ስኬታማ ሠራተኛ ተደርጌ እቈጠር ነበር፤ ነገር ግን መልካሞቹ ምእመናኖቼ ሁልጊዜ እጅግ «ደካማ» አድርገው ያስቡኝ ነበር፤ እኔም በተገናኙኝ ቁጥር ከሚያሳዩኝ ርኅራኄ የተነሣ እጅግ ሰለቸኝ። እኔ «ብርቱ ስላልሆንሁ» እነዚህ መልካም ሰዎች ያልጎበኘኋቸውን ብዙ ጉብኝቶች ያልፉልኝ ነበር። በመጨረሻ ጌታን ፈዋሼ አድርጌ በተቀበልሁ ጊዜ፣ በዚህ የማያቋርጥ ሐዘኔታ እጅግ ደክሜ ስለ ነበር፣ ምእመናኖቼ ዳግመኛ እንዳያዝኑልኝ ጌታ ፍጹም ጤነኛ እንዲያደርገኝ፣ ይልቁንም በእግዚአብሔር ብርታትና ድጋፍ ለእነርሱ የማያቋርጥ አስደናቂ ነገር እንድሆን ብቻ እንደ ለመንሁት አስታውሳለሁ።

ይህን ጸሎት የፈጸመልኝ ይመስለኛል፤ ባለፉት ስድስት ወይም ሰባት ዓመታት በስሙ እንድሠራ በተፈቀደልኝ ሥራ ብዙ ጊዜ ተደንቀዋልና።

የሰንበትን ስብከት ድካም ለማሸነፍ አብዛኛውን ጊዜ እስከ ረቡዕ ይወስድብኝ ነበር፤ ሐሙስ ገደማ ደግሞ ለሚቀጥለው ሰንበት መዘጋጀት ለመጀመር ገና እዘጋጅ ነበር። ለእግዚአብሔር ምስጋና ይሁን፤ ከተፈወስሁ በኋላ ባሉት የመጀመሪያዎቹ ሦስት ዓመታት ከአንድ ሺህ በላይ ስብከቶችን ሰበክሁ፤ አንዳንድ ጊዜም በአንድ ሳምንት ውስጥ ከሃያ በላይ ስብሰባዎችን አካሄድሁ፤ በዚያም ዘመን ሁሉ በአንድ አገልግሎት ምክንያት አንድ ጊዜ እንኳ እንደ ዛልሁ አላስታውስም።

ክርስቶስን ፈዋሼ አድርጌ ከመቀበሌ ጥቂት ወራት በፊት፣ በኒው ዮርክ የሚኖሩ አንድ ታዋቂ ሐኪም ስለ ጤናዬ ሊያነጋግሩኝ አጥብቀው ፈለጉ፤ ከጥቂት ወራት በላይ የሚያቆይ የተፈጥሮ ብርታት እንዳልቀረልኝም ነገሩኝ። ሕይወቴንና ጠቃሚነቴን ለመጠበቅ ወዲያውኑ እርምጃ እንድወስድም አዘዙኝ። በተከተለው በጋ ለተወሰነ ጊዜ ወደ ሳራቶጋ ስፕሪንግስ ሄድሁ፤ በዚያ ሳለሁም በአንድ ሰንበት ከሰዓት በኋላ እየተዘዋወርሁ የሕንዳውያን የጉባኤ ስፍራ ወደሚባለው ሜዳ ደረስሁ፤ በዚያም የጁቢሊ ዘማሪዎች በአንድ የወንጌል ስብከት አገልግሎት ዝማሬውን ይመሩ ነበር። እጅግ ተክዤ ነበር፤ በሕይወቴ ያለው ነገር ሁሉ ጨለማና የጠወለገ መስሎ ይታየኝ ነበር። ድንገት ይህን አዝማች ሰማሁ፦ «ኢየሱሴ የጌቶች ጌታ ነው፤ እንደ እርሱ የሚሠራ ማንም የለም።»

በወፍራሙ የባስ ድምፅና ወደ ሰማይ የሚወጡ በሚመስሉት ከፍ ባሉ ድምፆች ደጋግመው ደጋግመው እንዲህ ብለው ዘመሩት፦ «እንደ እርሱ የሚሠራ ማንም የለም፤ እንደ እርሱ የሚሠራ ማንም የለም።»

ቃሉ ልብን እንደሚያስር ኃይል በላዬ ወደቀ። ማረከኝ። ከሰማይ የመጣ ድምፅ መሰለኝ። ሁለንተናዬን ያዘው። እኔም እርሱን የጌቶች ጌታዬ አድርጌ፣ እንዲሠራልኝም ተቀበልሁት። ይህ ሁሉ ምን ያህል ትርጉም እንዳለው አላወቅሁም ነበር፤ ነገር ግን በጨለማ ውስጥ እርሱን ተቀበልሁት፤ ከዚያም ተራና የቀድሞ ዘይቤ ካለው አገልግሎት ሌላ ምንም ነገር ሳላስታውስ፣ ነገር ግን ለዘላለም በሚያስገርም ሁኔታ ከፍ ከፍ ብዬ ወጣሁ።

ከጥቂት ሳምንታት በኋላ ከቤተሰቤ ጋር በሜይን ወደሚገኘው ወደ ኦልድ ኦርቻርድ ቢች ሄድሁ። የሄድሁትም በዋናነት ከውቅያኖስ ዳርቻዎች ሁሉ እጅግ ውብ የሆነውን የዚያን ስፍራ አስደሳች አየር ለመደሰት ነበር። በዚያ ሳለሁ በባሕሩ ዳርቻ አጠገብ ኖርሁ፤ አልፎ አልፎም በጉባኤው ስፍራ ወደሚደረጉት ስብሰባዎች እሄድ ነበር፤ ነገር ግን በእነርሱ ውስጥ ተሳትፎ ያደረግሁት አንድ ወይም ሁለት ጊዜ ብቻ ነበር፤ እስከዚያ ጊዜም ድረስ ራሴን ለመለኮታዊ ፈውስ እውነት ወይም ልምምድ በሙሉ ትርጉሙ አሳልፌ አልሰጠሁም ነበር።

በዚያው ጊዜ ግን ለዓመታት በዚህ ጉዳይ እጅግ ተማርኬ ነበር። ከዚህ ብዙ ዓመታት በፊት ራሴን ሙሉ በሙሉ በመቀደስ ለጌታ ሰጥቼ፣ እርሱን በውስጤ የሚኖር ጽድቄ አድርጌ ተቀብዬው ነበር። በዚያን ጊዜ በገዛ ጉባኤዬ ውስጥ በተፈጸመ አንድ አስደናቂ የፈውስ ታሪክ እጅግ ተነክቼ ነበር። ሐኪሞች ሁሉ ተስፋ የቆረጡበትን በሞት አፋፍ ላይ ያለ አንድ ሰው እንድጎበኝ ተጠራሁ። ለቀናት እንዳልተናገረና እንዳልበላ ተነገረኝ። እጅግ የከፋ የሽባነትና የአንጎል መልፈስፈስ በሽታ ነበር፤ ከዚያ በኋላ ያገኘው ማገገም እጅግ አስደናቂ ተደርጎ ስለ ተቈጠረ፣ ከሕክምና ሳይንስ ጕልህ ጉዳዮች እንደ አንዱ በሕክምና መጽሔቶች ታተመ።

እናቱ ቀናተኛ ክርስቲያን ነበረች፤ እርሱም በልጅነቱ ወደ ጌታ ተመልሶ ነበር፤ አሁን ግን ለብዙ ዓመታት ተዋናይ ሆኖ ቆይቶ ነበር፤ እርሷም ከጌታ የራቀ እንደ ሆነ ትፈራ ነበር። ስለ እርሱ እንድጸልይ ለመነችኝ፤ ስጸልይም ስለ ፈውሱ ሳይሆን፣ እንደ ዳነ ለእርሷ እንዲያሳውቃት ያህል ብቻ እንዲያገግም እንድለምን ተመራሁ። ከተንበረከክሁበት ተነሥቼ ልሄድ፣ ጸሎቴንም ብዙ ጊዜ እንደምናደርገው በመርሳት ውስጥ ትቼ ልሄድ ስል፣ ከምእመናኖቼ አንዳንዶቹ ሊጠይቁ መጡ፤ እኔም ከእናቲቱ ጋር ሳስተዋውቃቸው ለጥቂት ደቂቃዎች ቆየሁ።

ልክ በዚያን ጊዜ ሳላስበው ወደ አልጋው ተጠጋሁ፤ ድንገትም ወጣቱ ዓይኖቹን ከፍቶ ያነጋግረኝ ጀመር። እኔ ተደነቅሁ፤ ውዲቱ አሮጊት እናቱ ደግሞ ከእኔ ይበልጥ ተደነቀች። ተጨማሪ ስጠይቀውም በኢየሱስ ላይ ያለውን የዋህ እምነት የሚያረጋግጥ አጥጋቢ ማስረጃ በሰጠ ጊዜ፣ ለማለት ቢያሳፍረኝም፣ ሁላችንም በመደነቅና በደስታ ተዋጥን። ከዚያች ሰዓት ጀምሮ ፈጥኖ አገገመ፤ ለዓመታትም ኖረ። ከጊዜ በኋላ ሊጠይቀኝ መጥቶ ፈውሱን እንደ መለኮታዊ ኃይል ተአምር እንደሚቈጥረው ነገረኝ። ይህ ሁኔታ የተወው ስሜት ከልቤ ፈጽሞ አልጠፋም። ብዙም ሳይቆይ ጌታን ፈዋሼ አድርጌ ለመቀበል ሞከርሁ፤ ለተወሰነ ጊዜም፣ እርሱን እስከ ታመንሁት ድረስ፣ በሚያስደንቅ ሁኔታ ደገፈኝ፤ በኋላ ግን ምንም ዓይነት ትምህርት ስላልነበረኝና አንድ ቀናተኛ ክርስቲያን ሐኪም ይህ ትምክህት እንደ ሆነ ስለ መከረኝ፣ በእግዚአብሔር ብቻ በቀላሉ የመደገፍን አቋሜን ተውሁ፤ በዚህም ለዓመታት ስንገዳገድና ስደናቀፍ ኖርሁ። ነገር ግን እዚህም እዚያም ስለ ተፈጸሙ የፈውስ ታሪኮች ስሰማ እነርሱን ለመጠራጠር ወይም እግዚአብሔር አንዳንድ ጊዜ እንዲህ እንደሚፈውስ ለመጠየቅ ፈጽሞ አልደፈርሁም። ለእኔ ግን እውነቱ በእውነት ተግባራዊ ወይም ውጤታማ ኃይል አልነበረውም፤ በአንድ በተወሰነ የችግር ጊዜ ራሴን ለእርሱ አሳልፌ ለመስጠት ግልጽ ሥልጣን እንዳለኝ ፈጽሞ ሊሰማኝ አልቻለምና።

ነገር ግን በዚያ በምናገርለት በጋ፣ ለመዳናቸው እንደሚያደርጉት ሁሉ የክርስቶስን ቃል በቀላሉ በመታመን ብቻ እንደ ተፈወሱ የሚመሰክሩ እጅግ ብዙ ሰዎችን ሰማሁ። ይህም ወደ መጽሐፍ ቅዱሴ ገፋፋኝ። ይህን ጉዳይ በአንድ ወይም በሌላ መንገድ እልባት መስጠት እንዳለብኝ ቈረጥሁ። ወደ ሰው ባለመሄዴ እጅግ ደስ ይለኛል። በእግሩ ሥር ብቻዬን፣ መጽሐፍ ቅዱሴን ከፍቼ፣ የሚረዳኝ ወይም የሚመራኝ ማንም ሳይኖር፣ ይህ ለኃጢአተኛውና ለሚሠቃየው ዓለም የክርስቶስ የከበረ ወንጌል ክፍል፣ ቃሉን ለሚያምኑና ለሚቀበሉ ሁሉ ደግሞ የተባረከ መስቀሉ የገዛው በረከት እንደ ሆነ ተረዳሁ። ያ በቂ ነበር። ይህን አምኜ ከዚያም ለራሴ ለመቀበል እምቢ ማለት አልቻልሁም፤ በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ ያለውን ማንኛውንም እውነት እንደ ተራ ንድፈ ሐሳብ ብቻ ለመያዝ፣ ወይም እኔ ራሴ በግሌ ያልፈተንሁትን ነገር ለሌሎች ለማስተማር እንደማልደፍር ተሰምቶኝ ነበርና። ስለዚህ በአንድ ዓርብ ከሰዓት በኋላ፣ ከቀኑ በዘጠኝ ሰዓት፣ ጸጥ ወዳለው የጥድ ጫካ ወጣሁ — ቦታውን እንኳ በትክክል አስታውሰዋለሁ — በዚያም ቀኝ እጄን ወደ ሰማይ አንሥቼ፣ የፍርድን ቀን በፊቴ አድርጌ፣ እዚያ በፊቴ ፊት ለፊት እንዳየሁት ያህል፣ እነዚህን ሦስት ታላላቅና ዘላለማዊ ቃል ኪዳኖች ለእግዚአብሔር ገባሁ፦ 1. በዚያ ቀን ከአንተ ጋር እንደምገናኝ በማወቅ፣ ይህን እውነት የቃልህና የክርስቶስ ወንጌል ክፍል አድርጌ በተቀደሰ ቃል እቀበላለሁ፤ እግዚአብሔርም እየረዳኝ፣ እዚያ ከአንተ ጋር እስክገናኝ ድረስ ፈጽሞ አልጠራጠረውም። 2. በዚያ ቀን ከአንተ ጋር እንደምገናኝ በማወቅ፣ የሕይወቴ ሥራ ሁሉ እስኪፈጸም ድረስ ለሰውነቴ ፍላጎቶች ሁሉ ጌታ ኢየሱስን የሥጋ ሕይወቴ አድርጌ እቀበለዋለሁ፤ እግዚአብሔርም እየረዳኝ፣ ከዚህች ቅጽበት ጀምሮ እርሱ እንዲህ ሕይወቴና ብርታቴ እንደሚሆን፣ እስከ ተባረከው መምጣቱ ድረስና ለእኔ ያለው ፈቃዱ ሁሉ ፍጹም እስኪፈጸም ድረስም በማንኛውም ሁኔታ ውስጥ እንደሚጠብቀኝ ፈጽሞ አልጠራጠርም። 3. በዚያ ቀን ከአንተ ጋር እንደምገናኝ በማወቅ፣ ይህን በረከት ለእግዚአብሔር ክብርና ለሌሎች ጥቅም ልጠቀምበት፣ ወደ ፊትም እግዚአብሔር በሚጠራኝ ወይም ሌሎች በሚፈልጉኝ በማንኛውም መንገድ ስለ እርሱ ልናገርና ከእርሱ ጋር በተያያዘ ላገለግል በተቀደሰ ቃል እስማማለሁ።

ተነሣሁ። ጥቂት ጊዜ ብቻ ነበር፤ ነገር ግን አንድ ነገር እንደ ተፈጸመ አወቅሁ። የነፍሴ እያንዳንዱ ጅማት በእግዚአብሔር መገኘት ስሜት ይርገበገብ ነበር። ሰውነቴ ተሻለው ወይም አልተሻለውም አላውቅም — ግድ እንዳልሰጠኝ፣ ሊሰማኝም እንዳልፈለግሁ አውቃለሁ — በቀላሉ ማመንና ከዚያ ወዲያ እርሱ ጉዳዩን በእጁ እንደ ያዘው ማወቅ እጅግ የከበረ ነበርና።

ከዚያም የእምነት ፈተና መጣ። የመጀመሪያው ከዚያ ስፍራ ገና ሳልወጣ መታኝ። አንድ ስውር ድምፅ እንዲህ ብሎ ሹክ አለኝ፦ «አሁን እግዚአብሔርን ፈዋሽህ አድርገህ ለመቀበል ወስነሃል፤ ወደ ዶክተር ኩሊስ ጎጆ ወርደህ አብሮህ እንዲጸልይ ብታደርገው ይረዳሃል።» ብዙም ሳላስብ ለአንድ አፍታ አዳመጥሁት። በሚቀጥለው ቅጽበት አንድ ምት አንጎሌን የመታው መሰለኝ፤ እንደ ተደናገጠ ሰው ለአፍታ አዞረኝ። ተንገዳገድሁና፦ «ጌታ ሆይ፣ ምን አደረግሁ?» ብዬ ጮኽሁ። በታላቅ አደጋ ውስጥ እንዳለሁ ተሰማኝ። ወዲያውኑ ይህ ሐሳብ እጅግ ፈጥኖ መጣልኝ፦ «ይህ ከዚህ በፊት ቢሆን መልካም ነበር፤ አንተ ግን ይህን ጉዳይ አሁን ለዘላለም እልባት ሰጥተኸዋል፤ እንደ ተፈጸመም ፈጽሞ እንደማትጠራጠር ለእግዚአብሔር ነግረኸዋል።» ይህን እንደ መብረቅ ብልጭታ አየሁት፤ በዚያችም ቅጽበት እምነት ምን ማለት እንደ ሆነ፣ ለእግዚአብሔር የገቡትን የእምነት ቃል ሳያወላውሉና በትክክል መጠበቅ ምን ያህል የተከበረና የሚያስፈራ ነገር እንደ ሆነ ገባኝ። ስለዚያ ምት እግዚአብሔርን ብዙ ጊዜ አመስግኜዋለሁ። አንድ ነገር ከእግዚአብሔር ጋር እልባት ካገኘ በኋላ ዳግመኛ ፈጽሞ ሊፈታ እንደማይገባው አየሁ። አንድ ጊዜ ከተፈጸመ፣ አስቀድሞ የተደረገውን ራስን አሳልፎ የመስጠት ፍጻሜነት በሚያስጠራጥር በማንኛውም መንገድ ዳግመኛ ሊሻር ወይም እንደ ገና ሊደገም አይገባውም። እግዚአብሔር ከጊዜ በኋላ በጠራኝ የእምነት ሥራ የመጀመሪያ ዘመናት፣ ከመገኘቱ ወይም ከተስፋ ቃሎቹ ደስታና ሐሤት ሁሉ ባልተናነሰ እግዚአብሔርን ለመጠራጠር ባለኝ ቅዱስ ፍርሃት እንደ ተረዳሁ አስባለሁ። ይህች ትንሽ ቃል በመጽሐፍ ቅዱሴ ውስጥ እንደ ሕያው እሳት ብዙ ጊዜ ታበራ ነበር፦ «ወደ ኋላም ቢያፈገፍግ፥ ነፍሴ በእርሱ ደስ አይላትም።» ጠላት የፈለገው ገና በተፈጸመው ስምምነት እርግጠኛነትና ሙላት ላይ አንዳች የጥርጣሬ ቅንጣት እንዲገባ ማድረግ ነበር፤ እግዚአብሔርም በምሕረቱ ከዚያ ከለከለኝ።

በማግሥቱ ወደ ኒው ሃምፕሻየር ተራሮች ጕዞ ጀመርሁ። ቀጣዩ ፈተና የመጣው በተከተለው ሰንበት ነበር — ፈውሴን የራሴ አድርጌ ከጠየቅሁ ልክ ከሁለት ቀን በኋላ። በኮንግሪጌሽናል ቤተ ክርስቲያን እንድሰብክ ተጋበዝሁ። መንፈስ ቅዱስ ልዩ ምስክርነት እንድሰጥ ሲገፋፋኝ ተሰማኝ። እኔ ግን በራሴ ምርጫ መልካም ስብከት ለመስበክ ሞከርሁ። ስብከቱ ስለ መንፈስ ቅዱስ ነበር፤ ብዙ ጊዜም በረከት ሆኖ ነበር፤ ነገር ግን ለዚያች ሰዓት የእርሱ ቃል እንዳልነበረ እርግጠኛ ነኝ። እርሱ ያሳየኝን ነገር ለሕዝቡ እንድነግር ፈልጎ ነበር። እኔ ግን የተለመደውን ሥርዓት የጠበቅሁና የተከበርሁ ለመሆን ሞከርሁ፤ እጅግም ተጨነቅሁ። መንጋጋዎቼ እንደ እርሳስ ቍራጭ ከበዱ፤ ከንፈሮቼም መንቀሳቀስ አቃታቸው። በተቻለኝ ፍጥነት ጨርሼ በአጠገቡ ወዳለው መስክ ሸሸሁ፤ በዚያም በጌታ ፊት ተደፍቼ ይህ ሸክሜ ምን ማለት እንደ ሆነ እንዲያሳየኝና ይቅር እንዲለኝ ለመንሁት። እርሱም በታላቅ ቸርነት ይቅር አለኝ፤ ስለ እርሱ እንድመሰክርና እንዳከብረው አንድ ተጨማሪ ዕድልም ሰጠኝ። በዚያ ምሽት በምናርፍበት ሆቴል ውስጥ አገልግሎት ነበረን፤ እኔም እንደ ገና እንድናገር ተፈቀደልኝ። በዚህ ጊዜ እግዚአብሔር ያደረገውን በእርግጥ ተናገርሁ። ብዙ አልተናገርሁም፤ ነገር ግን እየተንተባተብሁም ቢሆን ታማኝ ለመሆን ሞከርሁ፤ ጌታ ኢየሱስንና የተባረከውን ወንጌሉን በቅርቡ በጥልቅ ሙላት የሥጋ ፈዋሽ ሆኖ እንዳየሁት፣ ለራሴም እንደ ተቀበልሁት፣ እርሱም ታማኝና በቂ እንደሚሆን እንዳወቅሁ ለሕዝቡ ነገርኋቸው። እግዚአብሔር ስለ ስሜቶቼ ወይም ስለ ልምምዶቼ ሳይሆን ስለ ኢየሱስና ስለ ታማኝነቱ እንድመሰክር ጠየቀኝ። እርሱንም የሚታመኑትን ሁሉ የበረከቱን ሙላት ከመለማመዳቸው በፊት እንዲመሰክሩ እንደሚጠራቸው እርግጠኛ ነኝ። ፈውሴ እስኪሰማኝ ድረስ ብጠብቅ ኖሮ ፈውሴን አጣው ነበር ብዬ አምናለሁ።

ከዚያ ወዲህ ልክ በዚህች ነጥብ ላይ የወደቁ በመቶ የሚቈጠሩ ሰዎችን አውቃለሁ። እግዚአብሔር ሙሉ በሙሉ ከመባረኩ በፊት ራሴን ለእርሱና ለፈውስ ኪዳኑ አሳልፌ እንድሰጥ አደረገኝ። አሁን በወንጌልና በፈውስ ወንጌል እጅግ የሚጠቀምበትን አንድ ውድ ወንድም አገልጋይ አውቃለሁ፤ እርሱ በሰውነቱ ድንቅ የእግዚአብሔር ኃይል መገለጥ ከተቀበለ በኋላ ወደ ቤተ ክርስቲያኑ ተመለሰ፤ ነገር ግን ስለዚህ ምንም አልተናገረም፤ ነገሩ ሁሉ እንዴት እንደሚጸና ለማየትም ጠበቀ። በጥቂት ሳምንታት ውስጥ ከቀድሞው ሁሉ ይበልጥ ታመመ፤ ለሁለተኛ ጊዜ ስገናኘውም ልታስበው ከምትችለው ሁሉ ይበልጥ የተከዘ ፊት ነበረው። ስሕተቱን ነገርሁት፤ ነገሩ ሁሉ ወዲያውኑ ገባው። ወደ ቤቱ ሄዶ እግዚአብሔር ስላደረገው ነገር ክብርን ሰጠው፤ በጥቂት ጊዜ ውስጥም ቤተ ክርስቲያኑ እስከ ሩቅ የደረሰ የተባረከ የጸጋና የፈውስ ሥራ ማዕከል ሆነች፤ እርሱ ራሱም በኢየሱስ ሙላት ደስ ይለው ነበር።

ያ የሰንበት ምሽት ምስክርነት ከማንም ይበልጥ እኔን እንደ ጠቀመኝ እጅግ እርግጠኛ ነኝ፤ ያንን ምስክርነት ብከለክል ኖሮ ዛሬ የፈውስ ወንጌልን ገጾች አልጽፍም ነበር ብዬ አምናለሁ። እንግዲህ በማግሥቱ ሦስተኛው ፈተና መጣ።

በአቅራቢያው ሦስት ሺህ ጫማ ከፍታ ያለው ተራራ ነበረ — ወደዚያ ሊወጡ ከተዘጋጁ ጥቂት ሰዎች ጋር እንድቀላቀል ተጠየቅሁ። ወዲያውኑ አመነታሁ። ሁልጊዜ ጥላውን ያጠላብኝን የከፍታ ፍርሃት፣ በስዊዘርላንድና በፍሎረንስ ዳግመኛ ላልሞክር የቈረጥሁበትንም ሽብር አላስታውስምን? ተራ ደረጃ እንዴት እንደሚያደክመኝና ምስኪን ልቤን እንደሚያስጨንቅ አላውቅምን?

ከዚያም ይህ የተከበረና ልብን የሚመረምር ሐሳብ መጣልኝ፦ «ብትፈራ ወይም ለመሄድ እምቢ ብትል፣ እግዚአብሔር እንደ ፈወሰህ ስለማታምን ነው። እርሱን ብርታትህ አድርገህ ከተቀበልኸው፣ እርሱ የሚጠራህን ማንኛውንም ነገር ለማድረግ ልትፈራ ይገባሃልን?»

ሐሳቡ የእግዚአብሔር እንደ ሆነ ተሰማኝ። በዚህ ሁኔታ ፍርሃቴ ንጹሕ አለማመን እንደሚሆን ተሰማኝ፤ በእርሱ ብርታት እንደምሄድም ለእግዚአብሔር ነገርሁት።

እዚህ ላይ ይህን ልናገር እወዳለሁ፦ ምን ያህል ብርቱዎች እንደ ሆንን ለማሳየት ብቻ ወይም ምንም እውነተኛ አስፈላጊነት ሳይኖር ነገሮችን ልናደርግ ይገባናል ማለቴ አይደለም። እግዚአብሔር ልጆቹ ስለ ተጠየቁ ብቻ ያለ አስፈላጊነት ተራሮችን እንዲወጡ ወይም ብዙ ማይሎችን እንዲራመዱ ይፈልጋል ብዬ አላምንም። ነገር ግን በዚህ ሁኔታ — በእያንዳንዱም ሰው ልምምድ እንዲህ ያሉ ሁኔታዎች አሉ — አንድ ጊዜ ወደ ፊት ወጥቼ ድሌን የራሴ አድርጌ መጠየቅ ያስፈልገኝ ነበር፤ ይህም የእግዚአብሔር ጊዜና መንገድ ነበር። እርሱ እያንዳንዱን ይጠራዋል፤ ለራሱም ያሳየዋል። በፍርሃት ወደ ኋላ በምንልበት ጊዜ ሁሉ ፍርሃቱን ለማሸነፍ ልናደርገው ወደሚያስፈልገን ወደዚያው ነገር ሊጠራን እጅግ የተቻለ ነው።

እናም ያንን ተራራ ወጣሁ። በመጀመሪያ የመጨረሻ እስትንፋሴን የሚወስድብኝ ያህል መሰለኝ። የቀድሞው ድካምና የሥጋ ፍርሃት ሁሉ ተሰማኝ፤ በራሴ ከቀድሞው የበለጠ ምንም ብርታት እንደሌለኝ አገኘሁ። ነገር ግን በድካሜና በሥቃዬ ፊት ለፊት ሌላ መገኘት እንዳለ ተገነዘብሁ። ብቀበለው፣ ብወስደው፣ የራሴ አድርጌ ብጠይቀው፣ ብይዘውና በእርሱ ብጸና፣ ወደ እኔ የተዘረጋ መለኮታዊ ብርታት ነበረ። በአንድ በኩል የሞት ክብደት የሚጫነኝ መሰለኝ፤ በሌላው በኩል ደግሞ ወሰን የሌለው ሕይወት። ወደ ኋላ ስል ወይም ወደ ፊት ስገሰግስ፣ ስፈራ ወይም ስታመን፣ ልክ በዚያው መጠን በአንዱ እዋጥ ወይም በሌላው ከፍ እል ነበር፤ በሁለቱ መካከል የምራመድ መሰለኝ፤ የነካሁትም ይቈጣጠረኝ ነበር። ተኵላውና እረኛው በግራና በቀኝ ይራመዱ ነበር፤ የተባረከው እረኛ ግን ዘወር እንድል አልፈቀደልኝም። ወደ ደረቱ ይበልጥ፣ ይበልጥ፣ ይበልጥ ተጠጋሁ፤ እያንዳንዱም እርምጃ የበለጠ የበረታ መሰለኝ፤ በመጨረሻም የዚያን ተራራ ጫፍ ስደርስ በሰማይ ደጅ ላይ ያለሁ መሰለኝ፤ የድካምና የፍርሃት ዓለምም ከእግሬ በታች ተዘርግቶ ነበር። ለእግዚአብሔር ምስጋና ይሁን፤ ከዚያ ጊዜ ጀምሮ በዚህ ደረቴ ውስጥ በመንፈስ ብቻ ሳይሆን በቃል በቃልም አዲስ ልብ አለኝ፤ ክርስቶስም የክብር ሕይወቱ ሆኖአል።

ከጥቂት ሳምንታት በኋላ በዚህች ከተማ ወዳለው ሥራዬ ተመለስሁ፤ በመቶዎች የሚቈጠሩ ሰዎች ምስክሮቼ ሆነው ሳሉ፣ ለእግዚአብሔር በጥልቅ ምስጋና በእውነት እንዲህ ማለት እችላለሁ፦ ለሰባት ዓመታት ያህል በበጋ ሙቀትም በክረምት ብርድም ያለ ማቋረጥ፣ ለረጅም ዕረፍት አንድ ጊዜ እንኳ ሳላቋርጥ፣ እየጨመረ በሚሄድ ምቾት፣ ብርታትና ደስታ ለውዱ ጌታ እንድሠራ ተፈቅዶልኛል። ሕይወት በልጅነቴ እጅግ ትኩስ በነበሩት ቀናት እንኳ ያላወቅሁት ጣዕም፣ ሥራም ያላወቅሁት ሐሤት ሆኖልኛል። ጌታ ፈተናው እጅግ ከባድ እንዲሆን ፈቅዷል። ከተፈወስሁ ከጥቂት ወራት በኋላ ከዚያ ወዲህ ጊዜዬንና ኃይሌን ወደ ያዘው ወደ ልዩ የእረኝነት፣ የወንጌል ስብከትና የሥነ ጽሑፍ ሥራ ጠራኝ፤ ይህም ሥራ ከቀድሞው የሕይወቴ ዘመን ሁሉ አራት እጥፍ የሚበልጥ ድካም እንደ ጠየቀ በእውነት ልናገር እችላለሁ። ከቤተ ክርስቲያኔ የወንጌል ስብከትና የእረኝነት ሥራ በተጨማሪ — ይህም በአብዛኛው ጊዜ በየሳምንቱ ብዙ ስብከቶችን የሚጠይቅ ነበር — የሚከተሉት ተጨማሪ ሥራዎች ነበሩብኝ፦ የአንድ ወርሃዊ መጽሔት አጠቃላይ የአርታዒነት ኃላፊነትና የጽሑፉ ብዙ ክፍል፤ የብዙ ትራክቶችና መጻሕፍት ዝግጅት፤ የኅትመቱን ሥራ በሙሉ በግል መቈጣጠርና የብዙ ደብዳቤዎች ኃላፊነት፤ በየሳምንቱ ብዙ ጎብኝዎችንና ጠያቂዎችን የሚቀበለውን፣ በዚያም የሚደረጉትን ብዙ ስብሰባዎች የያዘውን የቤራካ ቤትን መቈጣጠር፤ በዓመት ውስጥ ለሰባት ወራት በሚስዮናውያን ማሠልጠኛ ኮሌጅ በየቀኑ አንድ ወይም ሁለት ትምህርቶችን መስጠት — ይህም እጅግ ጥልቅና ጥንቁቅ አሳብ የሚጠይቅ ነበር፤ እንዲሁም ከእግዚአብሔር ውድ ልጆች ጋር በልዩ ልዩ ስፍራዎች የሚደረጉ ብዙ ስብሰባዎችና ጉባኤዎች። ከዚህ ሥራ ብዙው በሌሊት፣ በሃያ አራቱ ሰዓት ውስጥ ብዙ ጊዜ ከአሥራ ሁለት እስከ አሥራ ስድስት አልፎ ተርፎም አሥራ ስምንት ሰዓት በሚፈጅ ረጅም ድካም መሠራት ነበረበት። ቢሆንም ይህ ሁሉ የማያቋርጥ ደስታ እንጂ እምብዛም ሸክም ወይም ድካም እንዳልነበረ፣ በሁሉም መንገድ ከቀደሙት ዓመታት እጅግ ቀላል ሥራዎች እጅግ፣ እጅግ የቀለለ እንደ ነበረ ለክርስቶስ ክብርና ምስጋና ምስክርነቴን ልመዘግብ እወዳለሁ። ይሁን እንጂ በዚህ ጊዜ ሁሉ የራሴን የተፈጥሮ ብርታት እንዳልተጠቀምሁ አውቅ ነበር። በሥጋ ከቀድሞው የበለጠ ጠንካራ ነኝ ብዬ አላስብም። አሁን የማደርገውን ሥራ በራሴ የተፈጥሮ አቅም ለአንድ ሳምንት እንኳ ለመሞከር አልደፍርም። ሕይወቴን በቀጥታ ከተፈጥሮ በላይ ከሆነ ምንጭ እየቀዳሁ እንዳለሁ፣ ይህም ከሥራዬ ጥሪዎችና ፍላጎቶች ጋር እኩል እንደሚራመድ በእያንዳንዱ እስትንፋስ በጥልቅ ይሰማኛል። ስለዚህ ሁለት እጥፍ በሠራሁበት ቀን መጨረሻ ብዙ ጊዜ ሁለት እጥፍ ብርታት ይሰማኛል፤ እንደ ገና ለመጀመር የተዘጋጀሁ ያህል ይሰማኛል፤ እንዲያውም እንቅልፍ እንኳ በአስደሳቹ የአገልግሎት መብት ላይ የዋህ ገደቡን እንዲጥል ለመፍቀድ ያመነታኛል። ይህም በኋላ ወደ ድካም የሚመልስ ጊዜያዊ የስሜት ግለት አይደለም፤ ቀጣዩ ቀን በእኩል ትኩስነት ይመጣልና፤ ይህ ሁሉ ደግሞ ለሰባት ዓመታት ያህል ቀጥሏል — ያውም ያለቀ ሰውነትንና የሃያ ዓመታትን ሥቃይ ተከትሎ። ይህን አስተውያለሁ፦ ሥራዬ ከቀድሞው ይልቅ ይቀለኛል፤ ከሕይወት ኃይሌም የሚወስደው ያነሰ ይመስላል። አሁን በሥራው የራሴን ሕይወት እየጨረስሁ ያለሁ አይመስለኝም፤ ይልቁንም ከሌላ ምንጭ በሚሰጠኝ የተትረፈረፈ ሕይወት እሠራለሁ። ይህ «በሚሞት ሥጋዬ የተገለጠ የክርስቶስ ሕይወት» እንጂ ሌላ ምንም እንዳልሆነ አምናለሁ፤ እርግጠኛም ነኝ። ጌታን ብርታቴ አድርጌ ከተቀበልሁ ወዲህ አንድ ወይም ሁለት ጊዜ እጅግ በሚያስደንቅ ሁኔታ ጤነኛነት ስለ ተሰማኝ፣ እግዚአብሔር በሰጠኝ ብርታት ደስ መሰኘትና መታመን የጀመርሁ ይመስለኛል። ወዲያውኑ ብርታቱ ሊከዳኝ እንደ ተቃረበ ተሰማኝ፤ ጌታም እርሱን ብቻ ዘወትር ብርታቴ አድርጌ እንድመለከት፣ አስቀድሞ በሰጠኝ ብርታት እንኳ እንዳልደገፍ ወዲያውኑ አስገደደኝ። ይህን ትምህርት እንዲማሩ የተገደዱና ሙሉ በሙሉ እስኪማሩት ድረስ የተሠቃዩ ሌሎች ብዙ ውድ ወዳጆችን አግኝቻለሁ። ይህ በመንፈስ ብቻ ሳይሆን በሥጋም በክርስቶስ ላይ የማያቋርጥ የመደገፍ ሕይወት ነው። በተለይ አንድ ሌሊት አስታውሳለሁ፦ ከሩቅ ከተማ ተመልሼ በጣም ዘግይቶ ስደርስ፣ ከንጋት በፊት መሠራት ያለበት የሚመስል የብዙ ሰዓታት የሌሊት ሥራ በጠረጴዛዬ ላይ አገኘሁ። በዚያች ቅጽበት በራሴ እሠራው ዘንድ አካላዊ አቅም እንደሌለኝ ተሰማኝ፤ ልቤም አንጎሌም ሥራውን ሲያዩ የሚንቀጠቀጡ መሰሉ። ነገር ግን ወደ እግዚአብሔር ተመለከትሁ፤ ያን ጊዜ እንዳደርገው የእርሱ ሥራና የእርሱ ፈቃድ እንደ ሆነም ፈጽሞ ተረጋገጠልኝ። ብዕሬን አነሣሁ፤ በጥቂት ሰዓታትም በደስታ ተጠናቀቀ፤ ሲጠናቀቅም ከመዛል ይልቅ ጠዋት ከተነሣሁበት ጊዜ የበለጠ ትኩስ ሆንሁ፤ በተረጋጋ ነርቭ ለመተኛትና እንደ ሕፃን በሰላም ለማንቀላፋት ዝግጁ ነበርሁ።

ይህን እንዴት እንደማብራራው አላውቅም፤ በሰውነቴ ውስጥ የተካፈለው የውዱ ጌታ ኢየሱስ ሕይወት ካልሆነ በቀር። ለእንዲህ ያለ ክብርና መብት በእርግጥ ፈጽሞ የማልገባ ነኝ፤ ነገር ግን እርሱ በታላቅ ትሕትናው ራሱን ከሰውነታችን ጋር ማዋሐድ ደስ እንደሚያሰኘው አምናለሁ፤ ፍጹም ሰብዓዊና እውነተኛ የሆነው ሥጋውም በሆነ መንገድ የሕይወት ንጥረ ነገሮቹን ከሰውነታችን ሕይወት ጋር ሊያካፍል፣ ከሕያው ልቡና በውስጣችን ከሚኖረው መንፈሱም ሕይወትን ሊሰጠን እንደሚችል ተረድቻለሁ። የሶምሶን የሥጋ ብርታት በ«የእግዚአብሔር መንፈስ» እንደ ነበረ፣ ጳውሎስም ስለ ኢየሱስ ሲል ዕለት ዕለት ለሞት አልፎ ቢሰጥም የክርስቶስ ሕይወት ራሱ በሰውነቱ እንደሚገለጥ መናገሩን ከሚያሳየው እውነት ብዙ ተምሬአለሁ። ደግሞም «ሥጋ ለጌታ ነው፥ ጌታም ለሥጋ ነው»፣ «ሥጋችን የክርስቶስ ብልቶች ነው»፣ «እኛ የአካሉ ብልቶች፥ ከሥጋውና ከአጥንቱ ነን» የሚሉትን ቃላት አገኛለሁ። ክርክር ለማስነሣት አልፈልግም፤ ነገር ግን ቀላልና ትሑት ምስክርነቴን እሰጣለሁ፤ ለእኔም እጅግ እውነተኛና እጅግ አስደናቂ ነው። «ጌታ እኮ ነው» ብዬ አውቃለሁ። ብዙ ወንድሞቼ ወደዚሁ የተባረከ ልምምድ እንደ ገቡ አውቃለሁ። የምፈልገው ይህን ለእርሱ ይበልጥ በይበልጥ መቀደስና መጠቀም ብቻ ነው። ምን ያህል የተቀደሰና ቅዱስ አደራ እንደ ሆነ ይሰማኛል። የደከሙ፣ የዛሉና ከአቅማቸው በላይ የተጫኑ ወንድሞቼ የዚህን ልምምድ ልዩ ደስታና ሁሉን የሚበቃ ብርታት ቢቀምሱ ምንኛ ደስ ባለኝ!

በአገልግሎት ላሉ ወንድሞቼ ይህን መጨመር እወዳለሁ፦ ለሰውነቴ ያገኘሁትን መለኮታዊ እርዳታ ለአእምሮዬና ለአንጎሌም አግኝቻለሁ። ብዙ የምጽፈውና የምናገረው ስላለኝ ብዕሬንና አንደበቴን ክርስቶስ እንዲይዛቸውና እንዲጠቀምባቸው ሰጥቼዋለሁ፤ እርሱም የሥነ ጽሑፍ ሥራዬ ፈጽሞ ድካም እንዳይሆንብኝ አድርጎ ረድቶኛል። ከቀድሞው ሁሉ ይልቅ እጅግ ፈጥኜ እንዳስብ፣ እጅግ ብዙ ሥራም በበለጠ ቅለት እንድፈጽም አስችሎኛል። ሥራው እጅግ ቀላልና ትሑት ነው፤ ቢሆንም እንዳለ ሁሉ ሁሉም በእርሱ ነው፤ ለእርሱ ብቻ እንደ ሆነም እታመናለሁ። ከቀላልነቱ ሁሉ ጋር፣ ከዚያ በፊት በነበሩት በአድካሚዎቹ ዓመታት ከነበረው የተራቀቀ ዝግጅትና ድካም ሁሉ ይልቅ ልጆቹን ለመርዳትና ስሙን ለማክበር ይበልጥ ጥቅም ላይ እንደ ዋለ አምናለሁ። ምስጋና ሁሉ ለእርሱ ይሁን።