የመጽሐፍ ቅዱስ ምስክርነቶች

በዚህ ጕዳይ ላይ የሚሰጡ ምስክርነቶች ያላቸው ዋጋ አያጠያይቅም። ፈጽሞ መጽሐፍ ቅዱሳዊ ናቸው፤ ብዙ ጊዜም ረቂቅ ትምህርት ብቻውን ሊያደርገው በማይችለው መንገድ ወንጌልን ወደ ሕመምተኛው የግል ሕይወትና ቀጥተኛ ልምድ ያወርዱታል።

ነገር ግን ምስክርነቶች ሁልጊዜ ቀላሎች፣ ትሑታን፣ በተቻለ መጠን ከራስ ይልቅ በእውነቱ ላይ ያተኮሩና መሠረታዊ እውነቶችን የሚያብራሩ ሊሆኑ ይገባል። የመጽሐፍ ቅዱስ ምስክርነቶች ሁሉ ባሕርይ ይህ ነው። ከእነዚህም ጥቂቶቹን በአጭሩ እንመለከታለን።

የኢዮብ ታሪክ። ኢዮብ 1፣ ወዘተ።

ይህ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ በዝርዝር ከተጻፉት ታሪኮች የመጀመሪያው ነው።

1. ደዌው የመጣው ሰይጣን ስለ ነካው ነው። ሰይጣን በደዌ ውስጥ እጁ እንዳለበት ጌታችንም እጅግ በግልጥ አስተምሮአል፤ ኃይሉም እስከ ዛሬ አልቀነሰም። 2. የኢዮብ ደዌ በእግዚአብሔር የተፈቀደ ነበረ። ዓላማውም ልቡን እንዲመረምርና ቅድስና ምን ያህል ፈጽሞ እንደሚያስፈልገው እንዲያይ ለመምራት ነበር። 3. ደዌው አልቀደሰውም፤ ይልቁንም ኃጢአቱንና ራሱን ማመጻደቁን ይበልጥ እንዲገለጥ አደረገ እንጂ። ደዌ ማንንም አያነጻም፤ ምንም እንኳ ቅድስና እንደሚያስፈልገን እንድናይና ከእግዚአብሔር እንድንቀበለው ሊመራን ቢችልም። 4. ደዌው የተወገደው ኃጢአቱን አይቶ በእግዚአብሔር ፊት በተናዘዘ ጊዜ ነው። ይህም የሆነለት እግዚአብሔር ራሱን በገለጠለት ጊዜ ነው። ያን ጊዜ እንዲህ ብሎ ጮኸ፦ «አሁን ግን ዓይኔ አየችህ፤ ስለዚህ ራሴን እንቃለሁ፤ በትቢያና በአመድም ንስሐ እገባለሁ።» ከዚያም ፍጹም መጽደቁ መጣ፤ ከእርሱም ጋር ለጠላቶቹ የይቅርታና የፍቅር መንፈስ ተሰጠው። ስለ እነርሱም በጸለየ ጊዜ እግዚአብሔር የእርሱን ምርኮ መለሰ። ከእግዚአብሔር ጋር ስንስተካከል ስለ ራሳችን ብዙ መጸለይ አያስፈልገንም። ስለ ሌሎች ስንጸልይ ብዙ ጊዜ የራሳችን በረከት ይመጣል። የኢዮብ ፈውስ ሁሉን አዲስ አደረገ፤ በረከቱም ሁሉ እጥፍ ሆነ። ከሁሉ የሚጠልቀውም መንፈሳዊው በረከት እንደ ነበረ አያጠራጥርም። ነፍስ መንፈሳዊ ትምህርቷን ለመማርና ከዚያም ሕይወትንና መታደስን ከእግዚአብሔር የገዛ እጅ ለመቀበል እስክትዘጋጅ ድረስ፣ ይህ ታሪክ በእግዚአብሔር እጅ ተይዞ ሲቆይ መመልከት እንዴት ያለ ትምህርት ይሰጣል!

የቈሰሉት እስራኤላውያንና የናሱ እባብ። ዘኍልቍ 21።

1. ይህ ደዌ የመጣው ከኃጢአት ነው። አጕረመረሙ፤ እግዚአብሔርም የሚያጕረመርሙበትን ነገር ሰጣቸው። ማጕረምረም ከባድ ነገር ነው፤ የምንፈራውን ነገር ወይም ከእርሱ የከፋውን ማምጣቱ አይቀርምና፦ «የፈራሁት ፍርሃት መጣብኝ።»

2. ይህ ደዌ የመጣው ከሰይጣን፣ ከእባቡ ነው። እርሱ ዛሬም ሕይወታችንን ይነድፋል፤ ደማችንንም ይመርዛል። እባቡ እሳታዊ እባብ ነበረ። የዕብራይስጡ ቃላት «እባቦቹ፣ ሱራፌሎቹ» ይላሉ። መንፈሳውያን ጠላቶቻችን ሁሉ በምድር ላይ የሚሳቡ ትሎች አይደሉም፤ ብዙዎቹ ከፍ ያሉና እጅግ የላቀ ብልሃት ያላቸው ናቸው። 3. መድኃኒቱ በደዌው አምሳል ነበረ፤ ባጭሩ መርዙ የወጣለት የእባብ ምስል ነበረ፤ ለሚሠቃየው ሰፈርና በኃጢአት ለተመታው ዓለም ሰይጣን መንደፊያውን እንደ ተቀማ፣ ደዌና ኃጢአትም የቀድሞ ማንነታቸው ጥላ ብቻ እንደ ሆኑ የሚያሳይ ግልጥ ምልክት ነበረ። በዚያ የናስ እባብ ውስጥ ደግሞ ስለ እኛ እንዲህ የሆነውን ኢየሱስን የሚያሳይ ሐሳብ ነበረ፤ ኢየሱስ የኃጢአተኛውን ሰው ርኩስና የተዋረደ ስም ወሰደ፤ በእውነት እባብና ወንጀለኛ እንደ ሆነ በእግዚአብሔር ተቈጠረ፤ በሰዎችም እንዲሁ ተደረገበት። በዚህም ስለ እኛ ከሰይጣን፣ ከኃጢአትና ከሞት መንደፊያውን ወሰደ፤ ከፍ ብሎ በተሰቀለው መስቀልም ላይ የድል ዋንጫውን ሰቀለ። 4. ፈውሱ የመጣው የናሱን እባብ በመመልከት ነው። በአንድ እይታ ውስጥ የማይነገር ኃይል አለ። የክፋት እይታ ነፍስን ያቀዘቅዛል። የንጽሕናና የፍቅር እይታ ይለውጣታል። ዓይን የሚያየውን ነገር ወደ ነፍስ ያስገባል። ፀሐይን ስትመለከት ፀሐይ በዓይንህ ውስጥ ትገኛለች። ወደ ኢየሱስ መመልከትም ሕይወቱን ወደ ሁለንተናችን ያመጣል።

ይህ ሥጋዊ ሕይወት ነበረ። ወደ ኢየሱስ ስንመለከት ያው ሕይወት ዛሬም ለነፍስም ለሥጋም ከመስቀል ይመጣል።

ንዕማን። 2ኛ ነገሥት 5።

1. ይህ የደዌ ዓይነተኛ ምሳሌ ነበረ። ለምጽ ነፍስንም ሥጋንም የሚያጠፋ የኃጢአት ልዩ ምሳሌ ነበረ። ኃጢአት በሥጋ ላይ የሚያመጣውን ውጤት የሚያሳይ ልዩ ምልክት ነበረ። 2. ለዚህ ፈውስ በመጀመሪያ መሣሪያ የሆነችው አንዲት ዕብራዊት ብላቴና ነበረች፤ እርሷ ካስገኘችው ታላቅ ጥቅምም እግዚአብሔር እጅግ ትሑት በሆነ መልእክተኛና በአጋጣሚ በተነገረ ቃል እንዴት ሊጠቀም እንደሚችል እንማራለን። እንዲያውም ጥቂት ቆይቶ የንዕማን የገዛ አገልጋዮች በሰጡት ብልህ ምክር በረከቱን አዳኑለት። 3. ቀጥሎ የትሑትና የታዛዥ እምነት ትምህርት መማር አለበት። ሰውነቱ በመለኮታዊ ንክኪ ከመፈወሱ በፊት የንዕማን ትዕቢተኛ ራስነትና ፈቃድ መሞት አለበት። ስለዚህ ኤልሳዕ ግሩም ግርማውን በጸጥታና በነጻነት ይቀበለዋል፤ በዮርዳኖስ ሰባት ጊዜ ታጥቦ እንዲነጻ የሚል ቀላልና ራስን የሚያዋርድ መልእክትም ይልክለታል። ድውያን ቸል ያልናቸው ስለሚመስላቸው ብዙ ጊዜ በጥልቅ ይቈስላሉ፤ ነገር ግን እግዚአብሔር አንዳንድ ጊዜ በዚህ መንገድ የእምነትን ዝቅተኝነት ያስተምራቸዋል፤ ሐሳባቸውንም ከራሳቸውና ከሌሎች ላይ ያነሣል። ንዕማን እንደ ሌሎቹ ትዕቢተኞች ኃጢአተኞች ሁሉ መጀመሪያ መስቀሉን እምቢ ይላል፤ በረከቱንም ሊያጣ ሲል ከአገልጋዮቹ የወጣ አንድ ቅንና ግልጥ ቃል ወደ ልቡ ይመልሰዋል፤ ወደ ዮርዳኖስም ይልከዋል። 4. የንዕማን እምነት ነቢዩ የነገረውን በትክክል በማድረጉ ነበረ። የእግዚአብሔርን መንገድ ያለ ምንም ቅድመ ሁኔታ ተቀበለ፤ በረከቱ እስኪመጣም ጸና። ምናልባት በመጀመሪያው ወይም በሁለተኛው ወይም በስድስተኛው ጊዜ የፈውስ ምልክት አልታየ ይሆናል፤ እርሱ ግን ገፋበት፤ በመጨረሻም ድንቁ በረከት መጣ፤ ሥጋው እንደ ታናሽ ብላቴና ሥጋ ሆነ፤ ያገኘውንም ታላቁን እግዚአብሔር ብቻውን አምላክ መሆኑን ተናዘዘ፤ እርሱንም ብቻ አመለከ።

5. ከተፈወሰበት ስፍራ አፈር በስጦታ እንዲሰጠው መለመኑ እኛም የምንቀበለውን የታላቁን የወደፊት ሕይወት መያዣ፣ መንፈስ ቅዱስን አስቀድሞ የሚያመለክት ውብ ጥላ ነበረ። መያዣ የሚለው ቃል አንድ እፍኝ አፈር ማለት ነው። ንዕማን አንድ እፍኝ የከነዓን አፈር ይዞ ወደ ቤቱ ሄደ፤ እኛም በፈውሳችን የመንፈስን መያዣ፣ በምድር ላይ የተጀመረውን የሰማይ ክፍል እንቀበላለን። 6. ኤልሳዕ በእግዚአብሔር ላይ ብቻ እንዲደገፍ አድርጎ እንዴት እንደሚያሰናብተው ማየት ውብ ነው። በሬሞን ቤት ስለ መስገድ ላቀረበው ጥያቄ ኤልሳዕ ቀጥተኛ መልስ አይሰጠውም፤ ነገር ግን በእግዚአብሔር ላይ ብቻ ይጥለዋል፤ በሰላምም እንዲሄድ ይነግረዋል። በዚህ ሁሉ ሰው ምንኛ ትንሽ ሆኖ ይታያል! እግዚአብሔርስ ምንኛ ቀላልና ክቡር ነው! 7. ነገር ግን ሰይጣንም እጁን ማስገባቱ አይቀርም። ብዙ ጊዜም እጁን የሚያሳየው እንደ ግያዝ ባለ የጥቅም ተንኰል ነው። ዛሬም መናፍስት ጠሪነትና መሰሎቹ የሰይጣን ጥበቦች የእግዚአብሔርን ነገር መነገጃ ለማድረግ ይሻሉ። ነገር ግን አጥብቀህ ብትመለከት እጁና ፊቱ እንደ በረዶ ነጭ የሆነውን ለምጻሙን ታያለህ።

ሕዝቅያስ። 2ኛ ነገሥት 18።

1. ተስፋ የሌለው ሁኔታ ነበረ። መድኃኒቱ እርሱን በመፈወስ ረገድ ስለ ነበረው ድርሻ የሰዎች ክርክር ሁሉ ከማንኛውም መድኃኒት አቅም በላይ እንደ ነበረ በሚያሳየው እውነታ ሊቆም ይገባዋል፤ እግዚአብሔር ራሱ እንኳ ይሞታል እንጂ በሕይወት አይኖርም ብሎ ነበርና። ስለዚህ ሰውም ሆነ መድኃኒት በፈውሱ ምንም ድርሻ ሊኖራቸው አይችልም ነበር፤ ፈጽሞ መለኮታዊ ነበረ። 2. በትሕትና ወደ እግዚአብሔር ዞረ። ከሰው እርዳታ ለማግኘት ምንም አልሞከረም። አቅም አጥቶ ራሱን በጌታ ምሕረት ላይ ጣለ። ጸሎቱ እጅግ የመታመን ጸሎት አልነበረም፤ እግዚአብሔር ግን አቅመ ቢስ ጩኸቱን ሰምቶ ማዳንን ላከ። 3. ለጸሎቱ የተሰጠው መልስ የተወሰነና ግልጥ ነበረ፤ ከእግዚአብሔር ራሱ የተሰጡ ተጨማሪ አሥራ አምስት የሕይወት ዓመታት። መልሱ ለኢሳይያስ ተልኮ ለእርሱ ተነገረው፤ እርሱም ወዲያውኑ አመነ፤ ማመስገንም ጀመረ። 4. ከድርብ ምልክት ጋር መጣ፤ መጀመሪያ የፀሐይ ሰዓት ጥላ አሥራ አምስት ደረጃ ወደ ኋላ መመለሱ፣ ከዚያም የበለስ ጥፍጥፍ። ሁለቱም ምልክቶች ተብለዋል። በለሱ መድኃኒት አልነበረም፤ መድኃኒት ምንም ሊጠቅም አይችልም ነበርና፤ ነገር ግን ምሳሌያዊ ነበረ፤ ስለዚህም በሐኪም ሳይሆን በነቢይ ተሰጠ። 5. ከፈውሱ በኋላ የሆነው ነገር ለፈውሱ የማይመጥን ነበረ። ሕዝቅያስ እንደ ተደረገለት ቸርነት መጠን አልመለሰም፤ ልቡ ግን ኰራ፤ ከብዙ ዓመታትም በኋላ የኃጢአቱና የሞኝነቱ መራራ ፍሬ የእግዚአብሔርን ታላላቅ ምሕረቶች መቀበል ምን ያህል ከባድ ነገር እንደ ሆነ፣ የተዋጀው ሕይወታችንም ለእርሱ ምን ያህል በቅድስና ሊውል እንደሚገባው ማስረዳቱን ቀጠለ። ሰዎች ሁልጊዜ «የሕዝቅያስ ታሪክ መድኃኒት መጠቀም ትክክል መሆኑን አያረጋግጥምን?» ብለው ይጠይቃሉ። አያረጋግጥም። የሚያረጋግጠው ስለ ፈውሳችን እግዚአብሔር የነገረንን በትክክል ማድረግ ትክክል መሆኑን ነው። እግዚአብሔር ንዕማንን በዮርዳኖስ እንዲታጠብ ነገረው፤ ሌላ ማንኛውንም ነገር ማድረግ አለመታዘዝ በሆነ ነበር። እግዚአብሔር ሕዝቅያስን በለስ እንዲጠቀም ነገረው፤ ሌላ ማንኛውንም ነገር ማድረግ አለመታዘዝ በሆነ ነበር። እግዚአብሔር እኛንም በለስ እንድንጠቀም ቢነግረን ኖሮ ሌላ ማንኛውንም ነገር ማድረግ አለመታዘዝ በሆነ ነበር። ነገር ግን እግዚአብሔር የቅብዓት ዘይትንና የእምነት ጸሎትን እንድንጠቀም ነግሮናል፤ ታዲያ ሌላ ማንኛውም ነገር እውነተኛ መታዘዝ ሊሆን ይችላልን?

የሹሙ ልጅ። ዮሐንስ 4።

ይህ የክርስቶስ የመጀመሪያው የፈውስ ተአምር ነበረ። በተለይ ለዘመናችን የሚናገር ይመስላል።

1. ኢየሱስ እንዲፈውሰን በሥጋና በሚታይ መገኘቱ በአጠገባችን መኖር እንደማያስፈልገን ያስተምረናል። ከዚህ ከታመመው ልጅ እጅግ ርቆ ነበር፤ የኃይልን ቃል ብቻ ተናገረ፤ ቃሉም ዛሬ ከሰማይ እስከ ምድር ሊደርስ እንደሚችል ሁሉ በመካከል ያለውን ያን ርቀት ሁሉን በሚችል ኃይል አቋረጠ። «ምነው እዚህ በነበረ!» ትላለህ። አይደለም፤ የመጀመሪያው ታላቅ ተአምሩ የተፈጸመው ምናልባት በምድርና በሰማይ መካከል ያለውን ያህል ከሚሆን ርቀት ነው። 2. የተፈጸመው ያለ ማየትና ያለ ምልክት፣ በቀላልና ባዶ እጁን በቀረበ እምነት ነበረ። ጌታ ኢየሱስ ሰውዬውን ከራሱ ቀላል ቃል በቀር ከሌላው ነገር ሁሉ ይበልጥ ማራቅ ነበረበት። «ምልክትና ድንቅ ነገር ካላያችሁ» አለ፤ «ከቶ አታምኑም።» ከዚያም እምነቱን በአንድ ቀላል ቃል ፈተነው፤ «ሂድ፤ ልጅህ በሕይወት አለ»፤ ሰውዬውም ከባዱን ትምህርት ተቀበለ፤ ምንም ያልታከለበትን ቃል አመነ፤ ልጁም ዳነ። እምነቱን ያሳየው በጸጥታ ወደ ቤቱ በመመለስና ጌታ አብሮት እንዲሄድ ከዚያ በኋላ መወትወቱን በማቆም ነው። 3. ይህ ፈውስ በተወሰነ ቅጽበት ተጀመረ፤ ዛሬ ብዙዎች እንደሚፈወሱት በጸጥታና ቀስ በቀስ እያደገ ሄደ። «እርሱም በጎ የሆነበትን ሰዓት ጠየቃቸው።» መልሱም በአንድ ቅጽበት ንዳዱ እንደ ለቀቀው የሚል ነበረ። ከዚያ ወዲያ እያገገመ ነበረ። ውዱ መምህር ዛሬም በእርሱ ለሚታመኑ ሁሉ እንዲሁ ይሠራል። እምነት ቅጽበቶቹም ሰዓቶቹም አሉት። ሁለቱንም መቀበል መማር አለብን፤ ባመንንበት ቅጽበት የሞት ምቱ እንደ ተመታ መቍጠር፣ ከዚያም የበረከቱን ደረጃዎች ሁሉ እየሠራ ሲሄድ መከተል።

የጴጥሮስ አማት መፈወስ። ማርቆስ 1።

ይህ በመጽሐፍ የተመዘገበው የክርስቶስ ሁለተኛው የፈውስ ተአምር ነበረ። ሕዝቡ እየተደነቁ ሳሉ ጋኔንን ካወጣበት ምኵራብ ገና መምጣቱ ነበረ። የጴጥሮስ ሚስት እናት በንዳድ ታማ ተኝታ ነበር። እንግዲህ ይህ የተለመደ ደዌ ነበረ። ቢሆንም ጌታችን ከንዳዱ በስተ ጀርባ ሌላ ኃይል እንዳለ በግልጥ ያውቃል፤ «ንዳዱን ገሠጸው»ና፤ ይህም ንዳዱን ያመጣ አንድ ግላዊና ክፉ ኃይል መኖሩን ያመለክታል። እርሱ የተፈጥሮን ሕግ ብቻ አይገሥጽም ነበር። ግላዊ ፈቃድ በሌለበት ወቀሳ የለም። አይደለም፤ ንዳዱ የሚያቃጥል የአጋንንት እጅ ንክኪ ብቻ ነበረ፤ እርሱ የገሠጸውም ይህን ነበረ።

ቀጥሎም እርሷ ራሷ ሊያቀብላት በአጠገቧ የቆመውን የፈውስ ኃይል በንቃት መያዝ ነበረባት። እጅዋን ይዞ አስነሣት፤ እርሷም ተነሣች። በእርግጥ ብርቱ ንክኪውና ሁሉን የሚችለው እርዳታው ነበረ። ነገር ግን የእርሷም ተባባሪነት ነበረ፤ የተዘረጋውን እጁን መያዟ፣ የደዌውን ድንዛዜና ድካም ማራገፏ፣ ለመነሣት መጣሯና መነሣቷ። እኛም እርዳታውንና ኃይሉን እንዲሁ መቀበል አለብን።

ከዚያም አዲሱን ኃይሏን እርሱንና እነርሱን በማገልገል ተጠቀመችበት። ይህ የፈውስ ምርጥ ማረጋገጫ፣ እንዲሁም ምርጥ አጠቃቀሙ ነበረ። እኛም አዲሱን ሕይወታችንን ዘወትር ለእግዚአብሔር መስጠት አለብን፤ ሌሎችን ስናገለግልና ራሳችንን ስንረሳም የራሳችን ኃይል ዘወትር ሲታደስ እናገኘዋለን። ሕይወታችንን ስንሰጥ እናድናታለን፤ ሌሎችን ስናገለግልም እርሱ የሚያስፈልገንን ሁሉ ያሟላል። ለእርሱ ከመኖር በቀር ሌላ የምናደርገው ነገር እንደሌለን፣ እርሱም ለእኛ ከመኖርና የሚያስፈልገንን ሁሉ ከማሟላት በቀር አንድ ሥራ ብቻ እንዳለው ማግኘት የኃላፊነትና የጭንቀት የተባረከ ልውውጥ ነው።

የብዙ ሕዝብ መፈወስ። ማቴዎስ 8።

በክርስቶስ ሕይወት ውስጥ ቀጥለን የምናነባቸው የፈውስ ታሪኮች የጴጥሮስን አማት በፈወሰበት በዚያው ሰንበት ምሽት የመጡ የልዩ ልዩ ዓይነት ደዌ ያለባቸው ብዙ ሰዎች ናቸው። ቀኑን ሙሉ ሲሰበሰቡ፣ ሰንበት እስኪያልፍም ሲጠብቁ ቆይተው ነበር። ልክ ምሽቱ አሥራ ሁለት ሰዓት እንደ ሆነ በብዛትና በልዩ ልዩ ዓይነት ከየአቅጣጫው አጨናነቁት፤ እርሱም ሁሉንም ፈወሳቸው። ከእነዚህ ታሪኮች የምንማረው የመጀመሪያው ትምህርት ሰንበት እስኪያልፍ መጠበቃቸው ከሚለው ከዚሁ እውነታ ጋር የተያያዘ ነው። ስለ ፈውስ የነበራቸው የተለመደ አስተሳሰብ እግዚአብሔርን ከማያውቀው ከዘመናችን ዓለማዊ አስተሳሰብ ጋር ምን ያህል በትክክል እንደሚመሳሰል ያሳያል። ሰውነትንና ከእርሱ ጋር የሚያያዘውን ሁሉ ፍጹም ዓለማዊ አድርገው ይቈጥሩ ነበር። ስለዚህ ፈውስ ዓለማዊ ሙያ ብቻ ነበረ፤ እንደዚያም በመሆኑ ለተቀደሰው የሰንበት ቀን የማይገባ ሥራ ነበረ። ዘመናዊው አለማመን ለሕዝበ ክርስቲያኑ አብያተ ክርስቲያናት ያስተማረው ይህንኑ አይደለምን? የሰውነት ፈውስ የተፈጥሮ ሕጎችና የመድኃኒቶች፣ የዓለማዊ ሐኪሞችም ጕዳይ ነው፤ እንደ ማንኛውም ሥራ ለዓለማዊ ትርፍ የሚጠናና የሚሠራበት ሙያ ነው፤ ነገር ግን እንደ ነፍስ መዳንና መታነጽ በምንም መንገድ የተቀደሰና ቅዱስ አይደለም ይባላል። ጌታችን ለጊዜው እነርሱ ባሉበት አስተሳሰብ ተገናኛቸው፤ ነገር ግን ይህን የማይረባና እግዚአብሔርን የማያከብር አስተሳሰብ ለማውገዝና ለመርገጥ፣ ለሰዎችም ሰውነት እንደ ነፍስ የተቀደሰ መሆኑን፣ መታደሱም እንዲሁ የእግዚአብሔር ቤዛነት ክፍል መሆኑን፣ በምንም መንገድ የሙያተኞች ሕክምና ጕዳይ ብቻ ሆኖ እንዳልተተወ፣ መፈወሱ የራሱ ቅዱስ መብትና ሥራ መሆኑን፣ እንደ መቅደስ አምልኮ ወይም እንደ ሰዎች ነፍስ መዳን ሁሉ ለሰንበት ቀን የሚገባ ቅዱስና የተቀደሰ ሥራ መሆኑን ለማሳየት ሆን ብሎ አስቦበት በሰንበት ቀን የፈወሰበት ቀን ብዙም ሳይቆይ መጣ። በእነዚህ ታሪኮች የተማረው ቀጣዩ ትምህርት ፈውሱ ለሁሉ መሆኑ ነው። መፈወስ ያስፈለጋቸውን ሁሉ ፈወሰ። ይህም እንደ አንድ ሐዋርያ አማት ላሉ ለተመረጡ ሰዎች ብቻ ሳይሆን በእርሱ ሊታመኑ ለሚችሉ ድሆች፣ ኃጢአተኞችና የሚሠቃዩ ሕይወቶች ሁሉ መሆኑን ሊያሳይ ፈለገ።

ከትምህርቶቹ ሁሉ ከፍተኛውና እጅግ ጠቃሚው ደግሞ እነዚህ ታሪኮች መሲሑን የደዌና የድካም ተሸካሚ አድርጎ እውነተኛ ባሕርዩን ከሚያውጀው ከኢሳይያስ ትንቢት ጋር የተያያዙበት መንገድ ነው። ስለዚህ እነዚህን ሕመምተኞች መፈወሱ በአጋጣሚ የሆነ ነገር ብቻ አልነበረም፤ እንደ እግዚአብሔር ልጅ ኃይሉን የገለጠበት ልዩና ያልተለመደ መግለጫም አልነበረም። ነገር ግን የመሲሕነቱ እውነተኛ ዓላማና ግብ ነበረ፤ ስለዚህም ዘመናት ሁሉ ወደ እርሱ መጥተው ሸክማቸውንና ሕመማቸውን በእርሱ ላይ ሊጥሉ ይችላሉ።

«እርሱ ድካማችንን ተቀበለ ደዌያችንንም ተሸከመ» የሚሉት እነዚህ ቃላት ምንኛ ጥልቅና ሙሉ ናቸው! እርሱ ራሱ፤ እርሱና ሐኪሞች ሳይሆኑ እርሱ ብቻውን። እርሱ ራሱ፤ እርሱና እኛ ሳንሆን፣ እርሱ ሸክሙን ሁሉ ራሱ ተሸክሞ እኛን ፈጽሞ ነጻ ያደርገናል። እርሱ ራሱ፤ ስለዚህ ፈውሱ እርሱን ከማግኘት ውጭ ሊገኝ አይችልም። ሁሉ በእርሱ በራሱ ውስጥ ተጠቅልሏል፤ ሕይወቱ በእኛ ውስጥ፣ በውስጣችን ማደሩ፣ አካሉ፣ ሥጋውና አጥንቱ። እርሱ ራሱ ተቀበለ፣ ተሸከመም፤ አንድ ጊዜ ብቻ ሳይሆን ለዘላለም፤ ማንሣት ብቻ ሳይሆን መጠበቅና ለዘላለም መሸከም። የተባረከ ፈውስ! የተባረከ ፈዋሽ!

ለምጻሙ። ማርቆስ 1።

ይህ የሆነው ብዙም ሳይቆይ ክርስቶስ በገሊላ ከሚያደርጋቸው ጕዞዎች በአንዱ ነበረ።

1. የዚህ ሰው ልመና ተራው ክርስቲያን የሚገኝበትን የአእምሮ ሁኔታ በሚገባ ያሳያል። ክርስቶስ ለመፈወስ ባለው ኃይል ሙሉ እምነት አለው፤ ስለ ፈቃደኝነቱ ግን እጅግ እርግጠኛ አይደለም። ታዲያ አንድ ወዳጄ ጨርሶ በእኔ የሚጠራጠር ከሆነ፣ ወደ እኔ መጥቶ «ብትችል እንደምትረዳኝ እርግጠኛ ነኝ» ቢለኝ፣ «ልትረዳኝ አቅሙ እንዳለህ አውቃለሁ፤ ነገር ግን ይህን ለማድረግ ባለህ ፈቃደኝነት ብዙም አልተማመንም» ከሚለኝ ይልቅ እጅግ እመርጣለሁ። ስለ እግዚአብሔር ፈቃድ የሚነገረው ይህ ቀላልና ለዘብተኛ ንግግር እጅግ ረቂቅና አስቀያሚ አለመታመንን እንደሚያካትት ሰዎች መቼ ይሆን የሚያዩት? 2. ክርስቶስ የሰጠው መልስ ግልጥና አጽንዖት ያለበት ነው፤ ቅንና በእርሱ የሚታመን ሕመምተኛን ለመፈወስ ስላለው ፈቃድም ጥያቄውን ሊዘጋው ይገባል፦ «እወድዳለሁ፤ ንጻ።» በውስጡ ማምለጫም አሻሚነትም፣ ማመንታትም ቅድመ ሁኔታም የለም። ታላቅ፣ ፈጣንና ንጉሣዊ መልስ ነው፤ በእርሱም ዘመናት ሁሉ ለሁላችን የሚናገረውን ቃሉን ሊሰሙ ይችላሉ። 3. የክርስቶስ ንክኪ ለለምጻም እጅግ ትልቅ ትርጉም ነበረው። የፍቅር እጅ ከነካው ብዙ ዘመን አልፎት ነበር። ቀዝቃዛ ወይም እንዲሁ ልማዳዊ ንክኪ አልነበረም። አዘነለት። የፍቅር ልቡ ሁሉና ሕይወቱ ራሱ በውስጡ ነበሩ። አዎን፣ እርሱ የሚረዳን የተስፋ ቃሉ ስለሚያስገድደው ሳይሆን በተትረፈረፈ ፍቅርና ወሰን በሌለው ራስን ዝቅ ማድረግ ነው። የማይሞተውን ሕይወታችንን በራሱ ሕይወት ይነካል፤ ለምጻም ልባችንንም በማንነቱ ትኩስና ሞቅ ያለ ደም እንዲንቀጠቀጥ ያደርገዋል። 4. ከዚያም ወደ ኢየሩሳሌም ወደ ካህኑ ሄዶ ተገቢውን ማረጋገጫና ምስክርነት ማቅረብ፣ በሕዝቡ የሃይማኖት ባለ ሥልጣናት ፊት እስኪመሰክር ድረስም ሌላውን ምስክርነት ሁሉ መያዝ ነበረበት። እኛም እንዲሁ በእኛ ውስጥ ስለ ሠራው ብርቱ ሥራ መመስከር አለብን፤ ደግሞም እርሱ በሚፈልግበት ስፍራ፣ ምናልባትም ለእኛ እጅግ በሚከብደን ስፍራና በሃይማኖታዊ ትዕቢትና ተቃውሞ ፊት ልናደርገው ይገባናል። ከገሊላ እስከ ኢየሩሳሌም ረጅም ጕዞ ነበረ፤ ነገር ግን ምስክርነታችን ለእርሱ ያን ያህል መሥዋዕትነት ቢጠይቅ፣ ፍቅሩ ይህን ሁሉ አይገባውምን?

ሽባው። ማርቆስ 2።

1. ይህ ከክርስቶስ የፈውስ ተአምራት እጅግ አስደናቂ ከሆኑት አንዱ ነው፤ ምክንያቱም አሁን ለመጀመሪያ ጊዜ የኃጢአትን ትምህርት ከደዌ ጋር አያይዞ አወጣ፤ በምድርም ላይ ኃጢአትን ይቅር የማለትን ሥልጣን ለራሱ ወሰደ። ከዚህም ቅጽበት ጀምሮ እንደ ተሳዳቢ ተቈጠረ። ይህ ምስኪን ሰው ለፈውስ መጣ፤ ጌታ ግን አስቀድሞ መሟላት ያለበትን ጥልቅ ፍላጎት አየ። መንፈሳዊ ሕይወቱ ከሥጋዊው መቅደም ነበረበት። ስለዚህ የይቅርታን ቃል አስቀድሞ ይናገራል፦ «አንተ ልጅ፥ ኃጢአትህ ተሰረየችልህ።» እኛም ዘወትር እንዲሁ መጀመር አለብን። ስንቶችስ ፈውስ በማስፈለጉ ምክንያት ወደ መዳን ሐሳብ ተመርተዋል! 2. ከዚያም ሥጋዊ ፈውሱ ይከተላል። ነገር ግን ይህንንም ደግሞ እርሱ ራሱ በደፋርና በታዛዥ እምነት መቀበል ነበረበት። በዚያ ምንጣፍ ላይ ተዘርሮ እንዳለ አልተፈወሰም። ተነሥቶ አልጋውን አንሥቶ መሄድ ነበረበት። ክርስቶስ በአልጋህ ላይ እንዳለህ አይፈውስህም። ተነሥተህ በኃይሉ ላይ ተደግፈህ መራመድ አለብህ። 3. በተለምዶ እንደሚታሰበው ወደ ኢየሱስ ባመጡት ሰዎች እምነት ሳይሆን በራሱ እምነት ተፈወሰ። የእነርሱ እምነት በኢየሱስ እግር ሥር አኖረው፤ ይቅር የሚለውን የምሕረት ቃልም አመጣለት። ፈውሱን የራሱ አድርጎ መጠየቅ የነበረበት ግን የራሱ እምነት ነው። በዚያ ሕዝብ ፊት ተነሥቶ አልጋውን እንዲሸከም ያስቻለውም እውነተኛ እምነት መሆን አለበት። የሌሎች እምነት ከራሳችን እምነት ጋር ሲደመር ብዙ ሊያደርግልን ይችላል፤ የማያምን ልብ ግን ከጌታ ምንም ሊያገኝ አይችልም።

4. ፈውስ የይቅርታ ማረጋገጫና የክርስቶስ የማዳን ኃይል ምልክት ሆኖ የያዘው ስፍራ እጅግ ከባድ ነው። ይህን ሰው የፈወሰው ለሰው ልጅ በምድር ላይ ኃጢአትን ሊያስተሰርይ ሥልጣን እንዳለው እንድታውቁ ብሎ ነው። ክርስቶስም ዘወትር በሥጋዊ ተአምራቱ ዓለምን ስለ ወንጌሉ እውነተኛነት ሊያሳምን ይፈልጋል። በሕይወታችን ያሉትን ሥጋዊ ክፉ ነገሮች ለማሸነፍ የሚበቃ ኃይል ካልገለጠ፣ ሰዎች መንፈሳዊ ስጦታዎቹ እውነተኛ እንደ ሆኑ እንዲያምኑ እንዴት እንጠብቃለን? እምነቱ በተግባራዊ ሕይወቱ ውስጥ በእውነት አስቸጋሪ የሆነን ነገር ለመፈጸም የሚበቃ ብርታት ኖሮት የማያውቅ ሰው የሃይማኖቱ የትኛውም ክፍል እውነተኛ እንደ ሆነ እርግጠኛ ለመሆን ምን መብት አለው?

በቤተ ሳይዳ መጠመቂያ የነበረው አንካሳ። ዮሐንስ 5።

1. ይህ ተአምር የተፈጸመው በአገልግሎቱ አጋማሽ ገደማ በኢየሩሳሌም ነው። በሰንበት ቀን በግልጥና ሆን ብሎ የፈወሰበት የመጀመሪያው ጊዜ ነበረ፤ ዓላማውም ስለ ደዌና ስለ ፈውስ ዓለማዊነት የነበራቸውን የማይረባ አስተሳሰብ ለመቃወም፣ ፈውስም በሰንበት ቀን ሊደረግና የመንፈሳዊ አገልግሎቱ ክፍል ሊሆን የሚበቃ የተቀደሰ ነገር መሆኑን ለማሳየት ነበረ። ብዙ ሰዎች ዛሬም የሰውነትን አስፈላጊነት ከልክ በላይ ከፍ እናደርጋለን ብለው ይፈራሉ፤ ክርስቶስ በነካው ቍጥር የቅዱስ ሕይወትና የበረከት ሁሉ መተላለፊያና ዕቃ እንደሚያደርገው ይረሳሉ። 2. የዚህ ታሪክ ቀጣዩ ታላቅ ትምህርት ሰዎች ለፈውስ የሚደገፉባቸው ነገሮች ሞኝነት ነው። ይህ ሰው እንዲፈውሰው ወደ ቤተ ሳይዳ ምንጭ ይመለከት ነበር፤ ውኃው አንዳንድ ጊዜ በፈውስ ኃይል ይናወጣል የሚል አጉል እምነትም ነበረው። መልአኩ በተወሰኑ ጊዜያት ይወርድ ነበር የሚለው ቍጥር ግን በኋላ የገባ ጭማሪ ነው፤ ያም ሁሉ የሞኝነት ውሸት ነበረ። ወደ ምድራዊ የፈውስ ምንጮች የሚመለከቱ ሰዎች ተስፋም እንዲሁ ሞኝነትና ሐሰት ነው። እንደ ቤተ ሳይዳና እንደ ሐሰተኛው አፈ ታሪኩ ያሳፍራሉ ወይም ይጠፋሉ። ጌታ ሊፈውሰው በተነሣ ጊዜ ለቤተ ሳይዳም ሆነ ለሌላ ማንኛውም መንገድ ትኵረት አልሰጠም፤ ነገር ግን አንድ የኃይል ቃል ተናገረ፤ በእግዚአብሔርም ኃይል ወጥቶ እንዲሄድ አዘዘው። 3. አንድ ቀን እርዳታ ይመጣል ብለው ተስፋ ብቻ እያደረጉ እስከ መቃብር ድረስ ተስፋ ማድረጋቸውን ለሚቀጥሉ ለሚጠባበቁ ሰዎችም ትምህርት አለ። ኢየሱስ በፈወሰው ጊዜ ሕልም መሰል የወደፊት ተስፋውን ሁሉ አስወገደለት፤ አሁን በሚደረግ የውሳኔ ተግባር ተጨባጭና ጽኑ መሬት ላይም አቆመው። ዛሬም ተስፋ ብዙ ጊዜ እምነት ተብሎ ይሳሳታል። የእምነት መፈተኛው ሁልጊዜ በአሁኑ ጊዜ መገኘቱና በረከቱን አሁን መቀበሉ ነው። 4. ሌላው እጅግ አስፈላጊ ትምህርት ደግሞ በሌሎች ላይ መደገፍ ያለው ሞኝነትና አቅመ ቢስነት ነው። «ጌታ ሆይ፥ ውኃው በተናወጠ ጊዜ በመጠመቂያይቱ ውስጥ የሚያኖረኝ ሰው የለኝም» የሚለው ቃል በሌሎች እርዳታ ፈውስን የሚጠብቁትን፣ ወደ ሌላ ሰው እምነትና ጸሎት በመመልከት የገዛ ኃይላቸውንና የማመን ችሎታቸውን ሁሉ የሚያሽመደምዱትን የዛሬዎቹን የመቶዎች ሰዎች የደከመ ጥገኝነት ይገልጣል። እኛ ራሳችን አጥብቀን እስክናምን ድረስ ሌሎች ሊረዱን አይችሉም። በእነርሱ ላይ ብንጣበቅ፣ ሰጥሞ ሊሞት ያለ ሰው በሚያድነው ሰው ላይ እንደሚጣበቅ፣ እጆቻችን ያስሯቸዋል፤ ያሰናክሏቸዋልም፤ ሁለቱም በአንድነት ሊሰጥሙ ይችላሉ። ነገር ግን እኛ ራሳችን ክርስቶስን በግልጥ አጥብቀን ስንይዝ፣ ያን ጊዜ ለወዳጆቻችንም ስለ እኛና ከእኛ ጋር እንዲሁ አጥብቀው የሚይዙበትን ኃይል ሊሰጣቸው ይችላል። 5. ደግሞም «ልትድን ትወዳለህን?» የሚለው ቃል የውጤታማ እምነትን እውነተኛ ባሕርይ ይገልጣል። እምነት የሚሠራው በጽኑና በቍርጥ ፈቃድ ነው። እምነት የፈቃድ ኃይል ብቻ አይደለም፤ መቀመጫውና ግዛቱ ግን ፈቃድ ነው። ፈቃድ እግዚአብሔር ለሰው ከሰጠው ነገር ሁሉ እጅግ ብርቱ ነው፤ ማንም ሰው ያለ ጽኑና ቍርጥ ምርጫ ከእግዚአብሔር ብዙ ሊቀበል አይችልም። አስቀድመን እኛን መፈወሱ ፈቃዱ እንደ ሆነ ማየት አለብን፤ ከዚያም የሁለንተናችንን ኃይል ሁሉ አስከትሎ በሚሄድ ብርታትና ጽናት ለራሳችን መጠየቅ አለብን። 6. ይህ ምስኪን ሕመምተኛ የሚያስተምረን አንድ ተጨማሪ ትምህርት አለ፦ «ከዚህ የሚብስ እንዳይደርስብህ ወደ ፊት ኃጢአት አትሥራ።» ሁልጊዜ ባይሆንም ብዙ ጊዜ እንዲህ ያሉ ረጅምና አስከፊ ደዌዎች የአንዳች የኃጢአት ልቅነት አካሄድ ቀጥተኛ ውጤቶች ናቸው። ዛሬ ብዙ ሕይወት በስውርና በወጣትነት ኃጢአት ምክንያት አቅመ ቢስ ሆኗል። ስለዚህ ኃጢአትን ሁሉ በግልጥ ማወቅ፣ መናዘዝና መተው ያስፈልጋል፤ የተዋጀው ሕይወትም ቅዱሱን ሕይወቱን ይዞ እንዲቆይ ከፈለገ ንጹሕና ንቁ መሆን አለበት። እያንዳንዱ ልብና ሕሊና ለራሱ መልስ መስጠት አለበት፤ የእግዚአብሔርም መንፈስ ፈጽመው ለመታዘዝ ማወቅ ለሚሹ ሁሉ ነገሩን እጅግ ግልጥ ያደርግላቸዋል። ነገር ግን እንደዚህ የክርስቶስ ሕይወት የሚመረምር መፈተኛ ድንጋይ የለም፤ ነፍስንም በቅድስና መሠዊያ ላይ «ፈዋሽህ እግዚአብሔር እኔ ነኝ» ከሚለው ቃል ይበልጥ በቅድስና የሚያስር ገመድ የለም። ይህ ተአምር ክርስቶስ ሊሰጠው ስለ መጣው ሕይወት ከሚከተለው ንግግር ተለይቶ መታየት የለበትም። የዚያ የተባረከ ሕይወት ምሳሌ ብቻ ነበረ። የክርስቶስ ፈውስ በእኛ ውስጥ እፍ የተባለው የራሱ መለኮታዊ ሕይወት ነው፤ ከዚያ አይበልጥም አያንስምም፤ ደካሞች ነፍሶቻችንንና ሰውነቶቻችንን ሕያው ያደርጋል፤ የዘላለምን ሕይወትም አሁን ይጀምራል። እዚህ የሚያስተምራቸውም ይህንኑ ነው። «ወልድ ደግሞ ለሚወዳቸው ሕይወትን ይሰጣቸዋል።» «ሙታን የእግዚአብሔርን ልጅ ድምፅ የሚሰሙበት ሰዓት ይመጣል እርሱም አሁን ነው፤ የሚሰሙትም በሕይወት ይኖራሉ።»

እጁ የሰለለች ሰው። ማቴዎስ 12:10።

ይህ ተአምር ኢየሱስ ገና በኢየሩሳሌም ስለ ሰንበት ፈውስ የሰጠውን ደፋር ትምህርትና በቤተ ሳይዳ የነበረውን ድውይ መፈወሱን በገሊላ የደገመበት ነበረ። ሁለቱም ስለ ሰንበት ነጻነት፣ ስለ ሰውነት ቅድስናና ስለ ፈውሱ ክብር አንድ ዓይነት ታላቅ መሠረታዊ እውነትን ያጐላሉ።

ሁለቱም ደግሞ የክርስቶስን የፈውስ ኃይል ለመቀበል ንቁና ወደ ፊት የሚገፋ እምነት አስፈላጊ መሆኑን የሚያሳይ አንድ ዓይነት ታላቅ ትምህርት ያስተምራሉ። ይህም ሰው በታመመው እጁ አቅመ ቢስ ነበረ። እጁን ለማንሣት በራሱ ኃይል አልነበረውም። ቢሆንም የፈቃድን ጥረትና የኃይልን ተግባር ማድረግ ነበረበት፤ ደግሞም እንደ ሙከራ ብቻ ሳይሆን በቅን እምነትና በእውነት እንደሚፈጽመው በመጠበቅ። ይህንም ባደረገ ጊዜ መለኮታዊው ኃይል በጸጥታና በሙላት የታዛዥነት ተባባሪነቱን ተገናኘው፤ ወደ ብርታትና ወደ ድልም አሻገረው። እምነትም እንዲሁ ለማድረግ ኃይል የሌለንን ነገር ማድረግ አለበት፤ ወደ ፊትም ስትሄድ አዲሱ ኃይል ይመጣል። እግሮች ወደ ጥልቁ መራመድ፣ ሲሄዱም ቀዝቃዛውን ውኃ እንኳ መንካት አለባቸው፤ እርሱ ግን አይጥልም። በዝምታ በመጠባበቅ ብቻ ከእግዚአብሔር ሕይወትና ኃይል ሊመጣ አይችልም። እግሮቻችንን በከነዓን ምድር ላይ ማኖር፣ እጆቻችንን ዘርግተን ከሕይወት ዛፍ ወስደን መብላትና ለዘላለም መኖር አለብን። ሸረሪት በእጆችዋ ትይዛለች፥ ስለዚህም በነገሥታት አዳራሽ ትገኛለች። ብዙ ክርስቲያኖች ግን እጅ የላቸውም። በጣቶቻቸው መያዣ፣ በፈቃዳቸው ጽናት፣ በእምነታቸው መጨበጫ የላቸውም። እናንተ ዳተኞች፣ ድምፁን ስሙ፦ «እጅህን ዘርጋ።»

ኢየሱስ በዚህ ጕዳይ ከፈሪሳውያን ጋር በተከራከረ ጊዜ ፈውስን ከእግዚአብሔር ፈቃድ ጋር አያይዞ እንዴት እንደሚመለከተው ለጥርጣሬ ቦታ አይተውም። በሰንበት አንድን ሕመምተኛ በመፈወሱ ላይ ያላቸውን ጭፍን አመለካከት ያፌዝበታል፤ የዚህንም ሰው መፈወስ በመጀመሪያ በቀላል ሰብአዊነት ምክንያት፣ ማንም ሰው ጕድጓድ ውስጥ ለወደቀ በሬ ወይም በግ የሚያደርገውን ያህል ብቻ እንደ ሆነ አድርጎ፣ ሁለተኛም በመብት ምክንያት ይሟገትለታል፤ ማድረጉ «በጎ ማድረግ»፣ «ነፍስ ማዳን» ነው፤ አለማድረጉ ደግሞ «ክፉ» ማድረግ፣ ሕይወትን «መግደል» ነው። ይህ ደዌን እንደ ታላቅ በረከት የመቍጠር አይመስልም። ቢሆንም እንዲህ ያለው የዋህና ርኅሩኅ ትምህርት እነዚያን ክፉ ሰዎች ይበልጥ አስቈጣቸው እንጂ ሌላ አላደረገም፤ የእግዚአብሔር ኃይል ትምህርቱን ሲያጸናውና ሰውየው ተፈውሶ በዓይናቸው ፊት ሲቆም እንኳ ባዩ ጊዜ ቍጣ ይሞላባቸዋል፤ እንዴት አድርገው እንዲያጠፉትም ይመካከራሉ።

እንዲሁ ዛሬም ጭፍን አመለካከት ሰዎችን ለእግዚአብሔር እውነትና ፍቅር ያሳውራቸዋል፤ ዛሬም እንደ ቀድሞው ስለ አስተምህሮ ወጥነት ብሎ የክርስቶስን የፈውስ አገልግሎት ይቃወማል።

የድካም መንፈስ ያደረባት ሴት። ሉቃስ 13:10-20።

ይህ ውብ ታሪክ የሆነው እጅግ ቆይቶ ነው፤ ነገር ግን ከክርስቶስ የሰንበት ተአምራት አንዱ በመሆኑ፣ አሁን ከጠቀስናቸው ጋርም በአንድ ዓይነት አጠቃላይ ምድብ ውስጥ ስለሚገባና ያንኑ መሠረታዊ እውነት ስለሚያሟላና ስለሚያጸና እዚህ እናቀርበዋለን።

1. የደዌዋ ባሕርይ። አቅም የሚያሳጣ የሽባነትና የአካል መጣመም ደዌ ነበረ። ጐባጣ ነበረች ቀንታም ልትቆም ከቶ አልተቻላትም። ደግሞም ለረጅም ጊዜ የቆየ ነበረ። በዚህ ሁኔታ ዐሥራ ስምንት ዓመት ቆይታ ነበር። ስለዚህ ወደ ታላቁ ፈዋሽ ሊቀርብ የሚችል እጅግ አስቸጋሪ የሆነ ሥር የሰደደ ደዌ ነበረ ማለት ይቻላል። 2. የደዌዋ ምክንያት። እዚህ በእርሷ ጕዳይ ላይ ብቻ ሳይሆን በደዌ ጥያቄ ሁሉ ላይ እጅግ ግልጥና ጥርት ያለ የብርሃን ጨረር ይፈነጥቃል። ጌታ ችግሯ የመጣው በተፈጥሮ ምክንያቶች ሳይሆን በቀጥታ ግላዊ ኃይል፣ በክፉ መንፈስ ኃይል እንደ ሆነ፣ ሰውነቷ ራሱ በድካም መንፈስ እንደ ታሰረ በግልጥ ይናገራል። ከዚያም በኋላ ሰይጣን እነሆ ከአሥራ ስምንት ዓመት ጀምሮ እንዳሰራት ይናገራል። ይህን የእግዚአብሔር አሠራር የሆነ ተግሣጽ አድርጎ አይቀበለውም፤ ነገር ግን በሰውነቷ ላይ ያረፈ የዲያብሎስ ቀጥተኛ እጅ አድርጎ ይመለከተዋል። ይህ ማምለጫም አሻሚነትም የሌለው ነው። እንደ መልአክ አድርጎ አንዳች ርኩስ ጋኔንን ሲያስታምምና ሲያቈላምጥ የኖረውን ሰው ሊያንቀጠቅጠው ይገባል። 3. የእግዚአብሔር ፈቃድ ጥያቄም እጅግ ግልጥ ሆኗል። በክርስቲያን ሥነ ምግባር ውስጥ «ይገባል» ከሚለው የሚበልጥ ቃል የለም። የሕሊና፣ የሕግ፣ የዘላለማዊ ጽድቅ ቃል ነው። እግዚአብሔርንም ሰውንም የሚያስር ገመድ ነው። እግዚአብሔር ይገባል ሲል ይግባኝ የለም፣ ድርድር የለም፣ ሌላ አማራጭ የለም፤ ፈጽሞ ከመታዘዝ በቀር ምንም የለም። አንድ ነገር ይቻላል፣ ወይም ይፈቀዳል፣ ወይም ምናልባት ሊደረግ ይችላል ማለት አይደለም፤ ነገር ግን መደረጉ ግድ ነው፣ አለማድረጉም በደል ይሆናል ማለት ነው። ክርስቶስም እነዚህን ጥቃቅን ጭፍን አመለካከቶች ከእግዚአብሔር በጎ ፈቃድና ከፍጥረታቱ ደስታ በላይ ለሚያስቀድሙት ለእነዚህ ክፉ ሰዎች፦ «ይህች ሴት ከዚህ እስራት ልትፈታ አይገባምን?» ይላቸዋል። ይህ እግዚአብሔር ፈውሳችንን እንዴት እንደሚመለከተው የሚለውን ጥያቄ ሊዘጋው ይገባል። 4. ነገር ግን ከሁሉ የሚበልጥ አንድ ተጨማሪ መሠረታዊ እውነት አለ፤ እርሱም ይህን «ይገባል» እንዲሁም በእርሷ ጕዳይ ያለውን ሌላውን ሁሉ የሚወስንና የሚገድብ ነው፤ ይኸውም የሴቲቱ እምነት ነው። ጌታ የእምነት ልጅ ብሎ በግልጥ ይጠራታል። «የአብርሃም ልጅ» የሚለው አገላለጽ ትርጉሙ ይኸው ነው። እንድትፈወስም የ«ይገባል» ጕዳይ የሚያደርገው ይህ ነው። «ይህችም የአብርሃም ልጅ ሆና … ከዚህ እስራት ልትፈታ አይገባምን?» እግዚአብሔር ሁሉን መፈወስ ፈቃዱ ነውን? የሚያምኑትን ሁሉ መፈወስ የእግዚአብሔር ፈቃድ ነው። «የአብርሃም ልጅ» በሚለው አገላለጽ ውስጥ ከተራ እምነት የበለጠ ትርጉም አለ። እጅግ ብርቱ እምነትን፣ እንደ አብርሃም እምነት ሳያይ የሚያምንና የማይቻል በሚመስል ነገር ፊት የሚያምን እምነትን ይገልጣል። በእርሷ በኩል እንዲህ ያለ እምነት ስለ መኖሩ ማስረጃ አለንን? አለን። ኢየሱስ ወደ እርሱ ጠርቶ «አንቺ ሴት፥ ከድካምሽ ተፈትተሻል» እንዳላት ተነግሮናል። በተሻሻለው ትርጉም «ጠራት» ይላል። ይህም አስቀድማ ወደ እርሱ እንድትመጣ እንደ ጠየቃት ያመለክታል። ይህ ደግሞ ከተፈጥሮ በላይ የሆነ ጥረትና እምነት ይጠይቅ ነበር፤ ስለዚህ ከመንካቱ በፊት ለመምጣት ሞክራ መሆን አለበት። ከዚያም ስትመጣ ሥራው እንደ ተፈጸመ ተናገረ፤ «አንቺ ሴት፥ ከድካምሽ ተፈትተሻል»፤ እጁንም ጫነባት፤ ሥራውንም ፈጸመ። ነገር ግን የእርሷ እምነት ቀዳሚ መሆን ነበረበት፤ እንደ አብርሃምም ወዴትም እንደሚሄድ ሳያውቅ እንደ ወጣ፣ በእግዚአብሔር ጥሪና ኃይል ብቻ ተማምና መውጣት ነበረባት። ያን ጊዜ ሥራው እንደ ተፈጸመ ሊቈጠር ቻለ። «ተፈትተሻል።» ከዚያም ሙሉ ውጤቱ መከተል ጀመረ።

የመቶ አለቃው ብላቴና። ማቴዎስ 8:5።

1. በዚህ ታሪክ ውስጥ በመጀመሪያ የሚያስደንቀው ነገር እግዚአብሔርን ለማወቅና ብርሃንን ለማግኘት እጅግ ጥቂት ዕድል ለነበረው ለአሕዛብና ለአረማዊ ሰው እምነት ክርስቶስ የሰጠው ከፍ ያለ ምስጋና ነው። በመጽሐፍ ቅዱስ ሁሉ ስለ እምነት ያለው እጅግ ከባዱ ትምህርት እምነት እጅግ ጠንክሮ የታየው ጥቂት ብርሃን ብቻ በነበራቸው ሰዎች ዘንድ መሆኑ ነው፤ ታላላቅ ዕድሎች ደግሞ ብዙ ጊዜ እጅግ በማይረባ አለማመን ይመለሱ ነበር። ያላቸውን ብርሃን ፈጥነው የማይጠቀሙበት ሰዎች ተጨማሪውን በሚገባ ሊጠቀሙበት አይችሉም። ይህ ሰው ከራሱ ሙያ ከተማረውና ምናልባትም ከቃረመው ጥቂት የአይሁድ ትምህርት የበለጠ ብርሃን አልነበረውም፤ ነገር ግን ግዴታውን እስካወቀ ድረስ እውነተኛ ሰው ነበረ፤ ለእግዚአብሔር ሕዝብ ፍቅሩን፣ ምኵራባቸውን በራሱ ገንዘብ ለሠራላቸው ለአይሁድ ጉባኤም ቸርነቱን አሳይቶ ነበር። 2. ብርቱ እምነቱ በመጀመሪያ የታየው የሠለጠኑ ወታደሮቹን እንደሚያዝዝ ሁሉ ክርስቶስ በአጽናፈ ዓለሙ ኃይላት ሁሉ ላይ ፍጹም ሥልጣን እንዳለው በማወቁ ነው፤ ሁለተኛም ደዌውን በቅጽበት ለማስቆም የክርስቶስ ቃል ብቻ በቂ መሆኑን በማወቁ ነው። ከሰማይና ከምድር ጌታ ከአንድ ቃል በላይ አልለመነም። ያንንም አንድ ቃል እንደ ቄሳሮች ትእዛዝ የማይሻር ትእዛዝ አድርጎ ተቀበለው። የክርስቶስ ቃል ሥልጣን እንዳለው አወቀ። ቃሉ እንደ ታላቅና የማይቋቋሙት ትእዛዝ በዚህ አጽናፈ ዓለም ላይ ያልፋል፤ በታናሽ ብላቴና እጅ እንኳ ቢሆን እንደ ራሱ ሁሉን ቻይነት ብርቱ ነው። የሕግ ኃይል እንዴት ያስፈራል! አንድ የሰው ድምፅ የዚያን ፍርድ ቤት ፍርድ ይናገር፤ የሀብትና የተጽዕኖ ኃይል ሁሉ ያን ሰው ከወኅኒ ቤት ክፍል ለማስቀረት አቅም ያጣል። ክርስቶስ ለእኛ የተናገረው ቃል የሕግ ቃል ነው፤ እምነት የራሷ አድርጋ ስትጠይቀውም የሲኦልና የምድር ኃይላት ሁሉ ሊቃወሙት አይደፍሩም። ያንን ንጉሣዊ ቃል ወስዶ ሥልጣኑን በደዌና በኃጢአት ኃይላት ላይ መጠቀም የእምነት ድርሻ ይህ ነው። 3. የዚህ ሰው ትሕትና ከእምነቱ ጋር አብሮ የሚሄድ ውብ ጌጥ ነው። ክርስቶስ ሊጐበኘው እንደማይገባው በጥልቅ ተሰማው። ትዕቢተኛ ሮማዊ ጕብኝት እንደማይገባው ራሱን የሚያምነው አልፎ አልፎ ነበር፤ ይህ የመቶ አለቃ ግን ከንጉሠ ነገሥቱ በሚበልጥ ፊት እንደ ቆመ ተሰማው፤ መንፈሱም በትሑት አክብሮትና በአምልኮ ሰገደ። እኛ ደግሞ ይበልጥ መቅረብ እንችላለን። ከጣራችን በታች መግባት ብቻ ሳይሆን ልባችንን ለዘላለም መኖሪያው ያደርገዋል።

በጌርጋሴኖን አገር አጋንንት ያደሩባቸው ሰዎች። ማቴዎስ 8:28።

ይህ ታሪክ እጅግ አስፈላጊ የሆነ የአንድ ዓይነት ጕዳዮች ምድብን ያስተዋውቀናል፤ እነርሱም አእምሮአቸውን የታመሙትና የአእምሮ ደዌ ናቸው። እነዚህ ዛሬም በባሕርያቸውና በምክንያታቸው በክርስቶስ ዘመን ከነበሩት አጋንንት የማደር ሁኔታዎች ጋር አንድ እንደ ሆኑ ለመጠራጠር ምክንያት ያለ አይመስልም። ጌታችን የእነዚህን መታወኮች ምክንያት በግልጥ የሰይጣን ሥራ አድርጎ ይገልጣል። ይህን ሰው ይዞት የነበረው ኃይል ሦስት ሺህ እሪያዎችን ለማጥፋት የበቃ ነበረ። አንድ የሰው ልብ ምን ያህል የሚያስፈሩ ኃይላትን ሊይዝ ይችላል! ክፉው መንፈስ በሰውነቱ ላይ ያሳደረው ኃይል፣ የሰው እጅ ያሰረበትን ማንኛውንም ሰንሰለት እንዲበጥስ ያስቻለው ኃይል፣ መንፈሳዊ ኃይላት ሰውነትን ለበጎም ሆነ ለክፉ እንዴት ሊነኩት እንደሚችሉ ጥቂት ግንዛቤ ሊሰጠን ይችላል። ሥጋዊ ብርታት ሁሉ ምንጩ መንፈሳዊ ነው። ይህ ጐስቋላ ሰው በውስጡ ሁለት ኃይላት እንዳሉ የተረዳ ይመስላል፤ አንዱ ለነጻነት በደካማ ሁኔታ የሚታገለው የራሱ ፈቃድ፣ ሌላው የሚቈጣጠሩትና ፈቃዱን ከበታቻቸው የሚደቁሱት ክፉ መናፍስት። እንዲህ ባለው ሁኔታና በፈቃዱ ራሱን ለሰይጣን በሰጠ ሰው መካከል ያለው ልዩነት እጅግ ታላቅ ነው። ጌታ ይህን ሰው በጥልቅ ርኅራኄ ተቀበለው። ሊቋቋመው በማይችለው ኃይል የተጠቃ ሰው አድርጎ ተመለከተው፤ በትእዛዝ ቃልም ነጻ አወጣው። ወዲያውም መልኩ ሁሉ ተለወጠ። ያ ዱርዬና አስፈሪ እብድ ለብሶ ልቡም ተመልሶ በኢየሱስ እግር አጠገብ ተቀምጦ ይገኛል። ይዞት የነበረው የሚያስፈራ ኃይልም ብዙም ሳይቆይ እሪያዎቹን በማጥፋቱ ታየ። እርሱ ራሱ ከአዳኙ ጋር ተጣበቀ፤ አብሮትም ሊሄድ ወደደ። ኢየሱስ ግን ወደ መናዘዝና ወደ አገልግሎት ሥልጠና መገፋት እንዳለበት ያውቅ ነበር፤ ስለዚህ ብቻውን እንዲቆምና በቤቱ ወሬውን እንዲያዳርስ ወዲያውኑ ላከው። እያንዳንዱ አዲስ እርምጃ አዲስ እርግጠኝነትና ብርታት ይሰጠው ነበር፤ ብዙም ሳይቆይ አሥር ከተማ የሚባለው አገር ሁሉ በምስክርነቱ እጅግ ስለ ተነቃቃ ለጌታ ጕብኝትና በአራቱ ሺህ ሰዎች መመገብ ለተደመደመው ብርቱ ሥራ መንገዱ ተዘጋጀ። እኛም እንዲሁ ብዙ ጊዜ አዲሱን ደቀ መዝሙር እጅግ ደፋር ለሆነና አስቸጋሪ አገልግሎትና ራሱን ችሎ ለመቆም አደራ መስጠት አለብን።

የአእምሮ ሕሙማን አያያዝ ከእምነት ጕዳይ ጋር ከተያያዙት እጅግ አስፈላጊ ጥያቄዎች አንዱ ነው። እውነተኛው መድኃኒት የክርስቶስ ኃይል ነው። ጕዳዩ ብዙ ችግር ያለበት እንደ ሆነ አያጠራጥርም፤ በብዙ ሁኔታዎችም ረጅምና ከባድ የእምነት ፈተናዎች አሉ፤ ተለይተው የሚጠበቁበትና በክርስቲያናዊ ትምህርትና እምነት ተጽዕኖ ሥር የሚሆኑበት ጸጥ ያሉ ቤቶችም ያስፈልጋሉ። እስካሁን የተሞከረው ጥቂቱ ነገር እንኳ በቅዱስ ጥበብና በደፋር እምነት ምን ያህል ሊሠራ እንደሚችል አሳይቷል።

ልብሱን የዳሰሰችው ሴት። ሉቃስ 8:48።

1. በዚህ ተአምር ውስጥ እጅግ ውብ የሆነው ነገር ከእርሱ በሚበልጠው በኢያኢሮስ ልጅ ከሞት መነሣት ውስጥ ታቅፎ የሚገኝበት መንገድ ነው። ጌታ በእነዚህ መንትያ ተአምራት፣ በእያንዳንዳቸው በሚያምር ሁኔታ የተገለጡትን ሁለት መሠረታዊ እውነቶች በአንድ አስደናቂ ትምህርት ሊጽፍ የፈለገ ይመስላል፤ በአንድ በኩል ከሞት በቀር ምንም በሌለበት እንኳ የሚሠራውን የእግዚአብሔርን ፍጹም ኃይል፣ በሌላ በኩል ደግሞ ሁሉን ከእግዚአብሔር የምትወስደውን የእምነትን ፍጹም ኃይል። ክርስቶስ በአንድነት ያቈራኛቸውን ሁለቱን ድንቅ ሁሉን ቻይነቶች ያጐላሉ፦ «በእግዚአብሔር ዘንድ ሁሉ ይቻላል» እና «ለሚያምን ሁሉ ይቻላል»። 2. የደዌዋ አቅም አሳጪ ባሕርይና የሰው ሐኪሞች መክሸፍ በብዙ ግልጽነት ተነግሯል። ለሕክምና ሙያ ይቅርታ ለመጠየቅ የተደረገ ሙከራ የለም፤ ነገር ግን ለእርሷ የተደረገው ሁሉ ይበልጥ እንዳባሰባት በግልጥ ተነግሮናል። የዚህን ሁሉ ሕያው ሥዕል የሚሰጠን ራሱ ሐኪም የሆነው ሉቃስ መሆኑ ልብ ይባላል። 3. የእምነቱና የፈውሱ ሂደት እጅግ አስደናቂ ነው። ሦስት ደረጃዎች ነበሩ። በመጀመሪያ እንደምትፈወስ አመነች። «ልብሱን ብቻ የዳሰስሁ እንደ ሆነ እድናለሁ» አለች። ሁለተኛም መጥታ ዳሰሰች። አንድ ነገር አደረገች። በእምነት ውስጥ ያለው ግላዊና ሕያው ገጽታ እዚህ እጅግ በግልጥ ይታያል። እምነት ከማመን ይበልጣል፤ ከሕያው አዳኝ ጋር የሚደረግ ሕያው ግንኙነት ነው። በውስጣችን ያለው የምናውቀው ፍላጎት ወደ እርሱ ሲዘረጋ፣ ሲፈልገውና የሚያስፈልገውን በእርሱ ሲያገኝ ነው። ውጫዊ መቅረብ ብቻ አይደለም፤ አእምሮአዊ መቅረብ ብቻም አይደለም። መቶዎች አጨናነቁት፤ የዳሰሰችው ግን አንዲት ብቻ ነበረች። ከዚያም ሦስተኛ፣ ምንም ያልታከለበት ማመንና እውነተኛው መምጣት ከተፈጸሙ በኋላ የሚታወቅ መቀበል አለ። ወዲያውም የደምዋ ምንጭ ደረቀ ከሥቃይዋም እንደዳነች በሰውነትዋ አወቀች። መጀመሪያ ተሰምቷት ከዚያ አላመነችም፤ ነገር ግን አመነች ከዚያም ተሰማት። 4. ነገር ግን በረከቷ በግልጥ መነገር ነበረበት። ክርስቶስ ስጦታዎቹን ሳንመሰክርላቸው እንድንይዛቸው አይፈቅድም። በስውርም ለረጅም ጊዜ ልንደሰትባቸውና ልንጠብቃቸው አንችልም። እንደ ተክሎች የቀን ብርሃን ያስፈልጋቸዋል። ስለዚህ የሴትነት ዓይን አፋርነቷን ሁሉ ማስወገድ ነበረባት፤ የሚሸማቀቅ ልቧም በሰዎች ሁሉ ፊት በእግሩ ሥር በረከቷን መናገር ነበረበት። በዓይን አፋርነትና በዝምታ ምን ያህል እናጣለን! 5. በዚያ ምስክርነትስ ምን ያህል አገኘች! «ልጄ ሆይ፥ እምነትሽ አድኖሻል፤ በሰላም ሂጂ።» ልጅ፣ የተጽናናች፣ የተፈወሰችና አሁን ወደ ሰላም የተላከች፤ ያ ሰላም ከእግዚአብሔር ንክኪ ጋር የሚመጣ ጥልቅና መለኮታዊ ዕረፍት ነው፤ እምነት ከሚያመጣው ርስትም እጅግ የበለጸገው ክፍል ነው። ሰላም ወደ እርሷ መምጣቱ ብቻ አይደለም፤ እርሷ ወደ ሰላም ትሄዳለች፤ ይህም ዳርቻዎቹን ፈጽሞ ልታገኝ ወይም የከበሩ ነገሮቹን ልትጨርስ የማትችለው እጅግ ሰፊና ፍሬያማ ምድር ነው። ለሥጋዋ የተደረገ አንድ ትንሽ የእምነት ተግባር ይህን ሁሉ ጥልቅ መንፈሳዊ በረከት ሊያመጣላት ቻለን? አዎን፤ ፈውሱ ከሚሰጠው በረከት እጅግ የከበረው ክፍል መላውን ሰው መፈወሱና ያለዚህ ሕያውና ሰብአዊ ንክኪ ፈጽሞ ልናውቀው በማንችለው ሙላት ከእግዚአብሔር ጋር ወደ አንድነት ማምጣቱ ነው። በእርግጥም በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ እግዚአብሔር ለሕዝቡ የሰጣቸው ታላላቅ መንፈሳዊ በረከቶች፣ ልምዶችና መገለጦች አብዛኞቹ የተጀመሩት እኛ ጊዜያዊ በረከቶች በምንላቸው ነገሮች እንደ ሆነ ይገኛል። አብርሃም ስለ ልጅ በእግዚአብሔር በማመኑ የእምነት አባት ሆነ። ያዕቆብ ጊዜያዊ ማዳንን አጥብቆ በመጠየቁ የእስራኤል አለቃ ሆነ። ዳንኤል የምርኮውን መመለስ ሲለምን የኢየሱስን መምጣት አየ። ሲሮፊኒቃዊቷ ሴት ለምትሠቃይ ልጇ ብላ ድንቅ ድሏን አሸነፈች። እንዲሁ ዛሬም ትንሽና ተራ የምንላቸው ነገሮች፣ በሰዓታችን መንኰራኵሮች ውስጥ እንዳሉት የከበሩ ድንጋዮች የተገጠሙባቸው ትንንሽ ዘንጎች፣ ታላላቅ መንፈሳዊ ልምዶች የሚሽከረከሩባቸው ማዕከሎች ናቸው፤ ስለ ራስ ምታት ወይም ስለ አንድ ብር በእግዚአብሔር መታመንም ለጸጋውና ለቅድስናው ሙላት ሁሉ በእርሱ እንድንታመን ሊያስተምረን ይችላል።

ሁለቱ ዕውሮች። ማቴዎስ 9:27።

ይህ ትንሽ ታሪክ በርካታ አስፈላጊ መሠረታዊ እውነቶችን ያሳያል።

1. ጸሎት ብቻውን ድውያንን አይፈውስም። እነዚህ ዕውሮች ከኢያኢሮስ ቤት ጀምሮ «ማረን» እያሉ እየጮኹ ተከተሉት። ቢሆንም ጩኸታቸው መልስ አላስገኘም። ሰዎች አንዳንድ ጊዜ «ስለ ፈውሴ አርባ ዓመት ስጸልይ ኖሬአለሁ» ይሉናል፤ «ምንም አልተሻለኝም።» እንግዲህ ቢሆን አያስደንቅም፤ በእምነት ጸልየህ ቢሆን ኖሮ ይህን ያህል ጊዜ ባልጸለይህ ነበርና። 2. ወደ ክርስቶስ ፊት መምጣት ብቻውን አይፈውሰንም። ወደ ቤቱ ወደ እርሱ መጡ፤ ቢሆንም አልተፈወሱም። እንዲሁም ሰዎች ወደ ጉባኤዎች ይሄዳሉ፤ በመንፈሳዊ ተጽዕኖ ሥር ለመሆን ይሞክራሉ፤ እነዚህ ነገሮች በረከታቸውን የሚያመጡላቸው ይመስላቸዋል። ምናልባትም ለእርዳታውና ለፈውሱ ራሳቸውን በግልጥ ለእርሱ ያቀርቡ ይሆናል፤ ቢሆንም ምንም አልተሻላቸውም። 3. ምክንያቱ እዚህ በተገለጠው በመጨረሻው እርምጃ ውስጥ ተሰጥቷል። የምንጠይቀውን እርሱ በእርግጥ እንደሚያደርግልን በግልጥ ካላመንን ይህ ሁሉ ምንም አይጠቅምም። «ታምናላችሁን?» ብሎ ይጠይቃል፤ ከዚያም ለእያንዳንዳችን የበረከታችንን መጠን የሚወስነውን ታላቁን የእምነት ሕግ ይናገራል፦ «እንደ እምነታችሁ ይሁንላችሁ።» ከዚያም ንክኪው ማየትንና ፈውስን ያመጣል፤ እነርሱም ወደ ክቡሩ የቀን ብርሃን ይወጣሉ። በሁሉ ነገር ውስጥ ምሥጢር አለ፤ ካዝናው የሚከፈትበት የተሰወረ መፍቻ ወይም ቍጥር አለ። ያ ደብዳቤ በመንግሥት ፊት የሚቀርብበት የተሰወረ መንገድ አለ። የተፈጥሮ ብርቱ ኃይላት ተገርተው የሚሠሩበት ምሥጢር አለ። ሰማይን የሚከፍትና የዙፋኑን ኃይላትና ሀብቶች ሁሉ የሚያዝዝ ምሥጢርም አለ። ይህም የጭንቅ ጸሎት አይደለም፤ ብዙ ድካምም አይደለም፤ ይህ ብቻ ነው፦ «እንደ እምነታችሁ ይሁንላችሁ።»

ሲሮፊኒቃዊቷ ሴት። ማቴዎስ 15:21።

1. ይህ ብርሃንና ዕድል ጥቂት በነበረበት ስፍራ የታየ ሌላ የእምነት ምሳሌ ነበረ። ይህች ሴት በሕይወት ዘመኗ ሁሉ የተስፋ ቃል ወይም የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል ሰምታ ወይም በመንፈስ የተቃኘ አስተማሪ አይታ እንደ ሆነ ያጠራጥራል። ከባዕድና ከተረገመ ወገን ነበረች፤ ሁሉም ነገር ተቃወማት። ወደ ኢየሱስ በመጣች ጊዜም እርሱም የሚቃወማት መሰለ። እርዳታ ለማግኘት ላሰማችው አሳዛኝ ጩኸት እርሱ ግን አንዳች አልመለሰላትም። ደቀ መዛሙርቱ እንዲያሰናብታት፣ ማለትም ልመናዋን ሰጥቶ እንዲያሰናብታት ለለመኑት ልመና ከምሕረቱ ምንም መብት እንደሌላት በግድ የሚያገልላት በሚመስል ቃል ይመልሳል። በመጨረሻም ወደ እግሩ ሥር መጥታ እርዳታውን በለመነች ጊዜ፣ እንደ ገና ወደ እርሱ መቅረብ ስድብን እንደ መጋበዝ እስኪመስል ድረስ እጅግ ጨካኝና የሚገፋ ቃል መለሰላት። በምሥራቅ ርኩስና ለኅብረት የማይገባ የሆነውን ነገር የሚወክለውን ውሻ ብሎ እንኳ ጠርቷት ነበር፤ ቢሆንም በዚህ ሁሉ ፊት እምነቷ ይበልጥ እየበረታ ሄደ፤ በመጨረሻም ከእምቢታው ራሱ ለበረከቷ የሚሆን ክርክር አወጣች። ችግሮች እውነተኛ እምነትን ሊጎዱ አይችሉም፤ እነርሱ የእድገቱ ማነቃቂያዎች ናቸው።

2. እግዚአብሔር ከእኛ ጋር ሲሠራና አንዳንድ ጊዜ እምቢ የሚለን ሲመስል ያለውን የጌታን ዓላማ እናያለን። በዚያ ትግል ሁሉ ያውቃትና ይወዳት ነበር፤ እምቢ ሊባል የማይችለውንም መታመኗን ያይ ነበር። ሙሉ በሙሉ እስኪገለጥም ብቻ ይጠብቅ ነበር። እንዲያውም የፈተነው ፈተናውን እንደሚቋቋምና በመጨረሻም እንደ ወርቅ እንደሚወጣ ስላወቀ ብቻ ነበር። እንዲሁ እርሱ የመታመናችንንና የትጋታችንን ጥልቀት ሁሉ ለማውጣት በእግሩ ሥር ያቆየናል፤ ጩኸታችንንም እምቢ የሚል ይመስላል። ከእርሷ ጋር ሌላም ዓላማ ነበረው። ወደ ራስ ሞትና ኃጢአትን ወደ መረዳት እያመጣት ነበር። በመጨረሻም እርሱ ስለ እርሷ የሰጠውን ፍርድ ለመቀበል፣ ከበረከቶቹ ለአንዳቸውም የማይገባት ምስኪንና ዋጋ ቢስ ኃጢአተኛ ሆና ስፍራዋን ለመያዝ በፈቀደች ጊዜ፣ ያን ጊዜ ሁሉን ልትቀበል ቻለች። እምነት መውጣት ብቻ ሳይሆን መውረድም ነው፤ ሕይወት ብቻ ሳይሆን ሞትም ነው። 3. የእርሷ ታላቅ እምነት እስከ መጨረሻ ድረስ በወትዋች ልመና በመጽናቷ ብቻ ሳይሆን፣ የምትለምንበትንና በረከቱን የምትጠይቅበትን አንዳች መሠረት በማግኘት ብልሃቷም ነበረ። እምነት የአመክንዮ ሂደት ነው፤ ጕዳያችንን በእግዚአብሔር ፊት መሟገት ነው፤ ሁልጊዜም የሚያርፍበትን ነገር ይፈልጋል። ልቧ መጀመሪያ በደመ ነፍስ እንደ ተሰማት በጸጋውና በፍቅሩ ላይ የተደገፈ ይመስላል። ያ የተረጋጋና የዋህ ፊት እምቢ ሊላት እንደማይችል አንድ ነገር ነገራት። ቢሆንም ከእርሱ አንዳች ቃል አላገኘችም። አንዲት ትንሽ ቃል ብቻ፣ አንዲት ሹክሹክታ፣ አንዲት ደካማ ይሁንታ ትበቃት ነበር። እርሱ ግን ከከባድና የማይቀር የማግለል ቃል በቀር ምንም አልተናገረም፤ ይህም ማግለል በመምጣቱ ታላላቅ መሠረታዊ እውነቶችና ገደቦች ላይ የተመሠረተ ነበረ፤ እነዚህ መሠረታዊ እውነቶችም እርሷን መርዳቱ ስሕተት የሚያደርጉት ይመስሉ ነበር። በመጨረሻም በሩን ለዘላለም የሚዘጋ የሚመስል ቃል ይናገራል። አሕዛብ ብቻ ሳትሆን ውሻም ናት። አይገባም። ይህንን እንዴት ልታልፍ ትችላለች? ድንቅ ነው! ያ ራሱ ዮርዳኖስን የምትሻገርበት ድልድይ ይሆናል። ውሻ—ያ ስፍራ ይሰጣታል። ውሻ—እሺ፣ ውሻ እንኳ አንዳንድ መብቶች አሉት። የእርሷን ትጠይቃለች። ፍርፋሪ ብቻ። ይህች የምትለምነው ነገር ለእርሱ ፍርፋሪ ብቻ ናት፤ እርሱ እጅግ ታላቅ ከመሆኑ የተነሣ የኃይልና የፍቅር ብርቱ ሥራዎች እንደ ቍርስራሽ ከጣቶቹ ይወድቃሉ፤ ለእርሷ ግን፣ ወይ፣ ምንኛ ብዙ ነው! ጌታ ሆይ፣ እቀበለዋለሁ። በእግርህ ሥር፣ በልጆችህ እግር ሥር እተኛለሁ፤ የእነርሱን ምግብ አልለምንም፤ ነገር ግን የተረፋቸውን ብቻ፤ ከእነርሱ አንዳች የማያጐድለውን፤ እነሆ አሁን እንኳ በዚያች በገሊላ ያሉት እስኪጠግቡ፣ ከዚያም በላይ ለመውሰድ እምቢ እስኪሉ ድረስ ያገኙትን—ይህንን ለራሴና ለልጄ በትሕትና እጠይቃለሁ፤ አንተም እምቢ ልትለኝ አትችልም። 4. አይችልም ነበር። በፍቅርና በአድናቆት ተሞልቶ፦ «አንቺ ሴት፥ እምነትሽ ታላቅ ነው፤ እንደወደድሽ ይሁንልሽ» ብሎ መለሰ። ብርቱውም ሥራ ተፈጸመ። «እንደወደድሽ።» እዚህም ለብርቱ እምነትና ተግባር ሁሉ አስፈላጊ የሆነው ያው የውሳኔ፣ የጸናና የተሰበሰበ ፈቃድ ገጽታ አለ። ከአሥራ ስድስት መቶ ዓመታት በፊት በጵኒኤል ያሸነፈው በአሉታዊ መልኩ «አልለቅህም» የሚለው ያው ፈቃድ ነበረ፤ እነዚህ ሁለቱ ታሪኮችም፣ ሁለቱም ለጊዜያዊ ማዳን የሆኑ፣ የአሸናፊ እምነት ተጓዳኝ ሥዕሎች ናቸው።

ጋኔን ያደረበት ልጅ። ማቴዎስ 17:14።

ከተራራው ላይ መልኩ ከተለወጠ ወዲያው ኢየሱስ ደቀ መዛሙርቱን ሁሉ በተቋቋመ የአጋንንት ማደር ሁኔታ መልክ ከሰይጣን ኃይል ጋር ፊት ለፊት ተገናኘ። የመክሸፋቸው ምክንያት የእምነት ማነስ ነበረ፤ የአለማመናቸውም ምክንያት ስለ ግል ታላቅነት የነበራቸው ክርክር ነበረ። ኢየሱስ ወደ ሕዝቡ በመጣ ጊዜ በየአቅጣጫው የሚያየውን አለማመን ይገሥጻል፤ ከዚያም አባትየውንና ልጁን ወደ ፊቱ ይጠራቸዋል። አባትየው ስለ ጕዳዩ አስቸጋሪነት መናገር እንደ ጀመረ በተስፋ መቍረጥ ይዋጥና፦ «ቢቻልህ ግን እዘንልን እርዳንም» ብሎ ይጮኻል። የጌታ መልስ ግን ጕዳዩ የክርስቶስ ኃይል ሳይሆን የራሱ እምነት ጕዳይ መሆኑን ወዲያው እንዲያይ ያደርገዋል። «ቢቻልህ ትላለህ፤ ለሚያምን ሁሉ ይቻላል።» ይህ በእርሱ ላይ የሚጥለውን ታላቅ ኃላፊነት ወዲያው ያውቃል፤ ይቀበለውማል። «አምናለሁ፤ አለማመኔን እርዳው።» እነዚህ ሁለት ቃላት በአንድነት—የጌታ ታላቅ ቃል ለእርሱ፣ የእርሱም ቃል ለጌታ—መጽሐፍ ቅዱስ ስለ እምነት ከሚያስተምራቸው እጅግ ድንቅ ትምህርቶች መካከል ናቸው። የመጀመሪያው የእምነትን ችሎታዎች ይነግረናል—ሁሉ ነገር፤ ከእግዚአብሔር ሁሉን ቻይነት ጋር እኩል ነው፤ ሁሉ ነገር የሚቻለው ሌላው ብቸኛ አካል እግዚአብሔር ነውና። እምነት በእርግጥ የእርሱን ሁሉን ቻይነት ወስዳ ትጠቀምበታለች። ሁለተኛው የእምነትን ችሎታ ይገልጻል—ማለትም እስከ ምን ድረስ ማመን እንችላለን? ብዙዎች ማመን ይችሉ እንደ ሆነ እያሰቡ ዕድሜአቸውን ይጨርሳሉ። ሌሎች ደግሞ በበለጠ ጥበብ፣ እንደዚህ ሰው፣ መጀመሪያ ጥረት ያደርጋሉ፤ እጃቸውንም ይዘረጋሉ፤ ከዚያም በዚያ እንዲደግፋቸውና እንዲሸከማቸው ራሳቸውን በእግዚአብሔር ላይ ይጥላሉ። አስቀድሞ «ጌታ ሆይ፣ አምናለሁ» ሳይል «ጌታ ሆይ፣ አለማመኔን እርዳው» ቢል ኖሮ ከንቱ በሆነ ነበር። «ጌታ ሆይ፣ አምናለሁ» ብሎ በዚያ ቢቆም ኖሮ ደግሞ እንዲሁ ከንቱ በሆነ ነበር፤ የራሱ የፈቃድ ኃይል ብቻ ይሆን ነበርና። ፈቃዱን አወጣ፤ ከዚያም ለብርታቱ በክርስቶስ ላይ ተደገፈ። እምነት ይህ ነው። ሁሉ ከክርስቶስ ይመጣል፤ በእርግጥም በእኛ ውስጥ ያለው የራሱ እምነት ነው፤ ነገር ግን በእኛ ተወስዶ በጽኑና በቍርጥ እጅ ሥራ ላይ መዋል አለበት። የፈውስ ኃይሉ አሁን ይመጣል፤ ነገር ግን መጀመሪያ ላይ ነገሩን የሚያባብስ ብቻ ይመስላል፤ ከሰይጣንም እንዲህ ያለ መራራ ተቃውሞ ያስነሣል፤ ስለዚህም በትግሉ ውስጥ ልጁ በተመልካቾች ዘንድ በእርግጥ እንደ ሞተ ይታሰባል። እንዲሁ ብዙ ጊዜ እግዚአብሔር ሊፈውሰን ሲጀምር በእርግጥ የባሰብን ይመስላል፤ ዓለምም ራሳችንን እንዳጠፋን ይነግረናል። ነገር ግን ሞት ከሕይወት፣ መፍረስ ከመታደስ መቅደም አለበት። አንፍራ፤ ነገር ግን በሚያውቀው በእርሱ እንታመን፤ ሁሉም መልካም ይሆናል። ልጁን እጁን ይዞ አስነሣው፤ ጋኔኑም ለዘላለም ትቶታል።

በቤተ ሳይዳ የነበረው ዕውር። ማርቆስ 8:22።

1. ክርስቶስ በዚህ ሰው ላይ ያደረገው የመጀመሪያው ነገር እጁን ይዞ ከመንደሩ ውጭ ማውጣቱ ነበረ፤ በዚህም ከሕዝቡ ለየው፤ እንዲያስብ ጊዜ ሰጠው፤ ከኢየሱስ ጋር እጅ ለእጅ ተያይዞ መሄድንና በጨለማም በእርሱ መታመንን አስተማረው። እንዲሁ እርሱ ሁላችንንም፣ ፊቱን ከማየታችን ወይም እየመራን እንደ ሆነ ከማወቃችን እጅግ ቀደም ብሎ፣ መጀመሪያ ይዞ ከራሱ ጋር ብቻችንን ያወጣናል። 2. ቀጥሎ የፈውሱን ሥራ በቀላል ቅብዓት እንደ ምልክት፣ እጆቹንም በዓይኖቹ ላይ በመጫን ይጀምራል። ውጤቱ ከፊል ፈውስ ነው፤ ሆኖም የተዛባና አጥጋቢ ያልሆነ። በዚህም አንዳንድ ጊዜ እድገታችን ከፊልና በተከታታይ ደረጃዎች እንደሚሆን ሊያስተምረን ይፈልጋል። ብዙዎች ከዚህ የመጀመሪያ ደረጃ ፈጽሞ አያልፉም። 3. ሦስተኛ ደረጃ አለ—ፍጹም ማየት፤ የሚመጣውም ከአንድ ምክንያት ነው፤ ኢየሱስን በመመልከት። መጀመሪያ ጊዜ «ሰዎች … አያለሁ» አለ፤ ሰዎችን ብቻ ሲያይም ምንም ነገር በግልጥ አላየም። ሁለተኛ ጊዜ ግን ጌታ «ቀና ብሎ እንዲያይ» አደረገው፤ አሁንም አጥርቶም አየ። በብዥታው ውስጥ እንኳ ያ አንድ ጊዜ ኢየሱስን መመልከት ሁሉን ግልጥና ሙሉ አደረገ።

በኢየሩሳሌም የነበረው ዕውር። ዮሐንስ 9።

1. ከደዌ ጋር የተያያዘው የኃጢአት ጥያቄ በዚህ ታሪክ እጅግ አስፈላጊ የሆነ ገደብ ያገኛል። ክርስቶስ ለደቀ መዛሙርቱ ከሰው ሁሉ የጋራ በደል በቀር የተለየ ኃጢአት ያልነበረባቸው የድካም ሁኔታዎች እንዳሉ፣ ችግሩም እግዚአብሔር በመመለስ ፍቅሩንና ኃይሉን እንዲገልጥበት ዕድል ለመስጠት እንደ ተፈቀደ ያስተምራቸዋል። 2. ጌታ ይህን ሰው ሲፈውስ እንደ ገና ቀላል ምልክት ተጠቀመ። ዓይኖቹን በምራቅና በጭቃ ቀባ። ይህ ከተወለደ ጀምሮ የታወሩ ዓይኖችን ለመፈወስ አንዳች የመድኃኒትነት ውጤት ሊኖረው ይችላል የሚል ማንም የለም። የንክኪው ምልክት ብቻ ነበረ። ከዚያም በሰሊሆም መጠመቂያ እንዲታጠብ ላከው፤ እርሱም እያየም መጣ። በጭቃው ውስጥ አንዳች ኃይል ነበረ ቢባል፣ ጭቃው በሰሊሆም መጠመቂያ ታጥቦ እስኪወገድ ድረስ ዓይኑ እንዳልበራ በዚያው መጠን ሊጨመር ይችላል። ይህ መጠመቂያ የክርስቶስና የመንፈስ ቅዱስ ምሳሌ ነበረ፤ ሰሊሆም ከሴሎ ጋር አንድ ነው፤ ትርጓሜው የተላከ ነው። ውኃው ደግሞ መንፈስ ቅዱስን፣ እርሱም ከአብና ከወልድ የተላከውን ያመለክታል። 3. የዚህ ሰው የኋላ ምስክርነት እጅግ ክቡር ነበረ። ስለ ነገሩ ሊያዩትና በዚህ የፈውስ ተግባር ሰንበትን እንደ ገና በሻረው በክርስቶስ ላይ አንዳች ማስረጃ ከእርሱ ለማውጣት የመጡትን የጻፎችንና የፈሪሳውያንን አለመጣጣም በሰላ ምጸት ገለጠ። ትሑቱ ገበሬ ግን ከአቅማቸው በላይ ሆነባቸው፤ የሚከተለውም ክርክር እጅግ የሰላና የሚስብ ነው። በመጨረሻም ወደ ጭካኔ ኃይል ይመለሳሉ፤ ከምኵራብም ያወጡታል። እርሱ ግን እውነተኛ ሰማዕት ነው፤ ብዙም ሳይቆይ ኢየሱስ እንደ ገና ተገልጦለት እውነተኛ ማንነቱንና ክብሩን ይገልጥለታል፤ ሰውየውም አፍቃሪ ደቀ መዝሙር ይሆናል።

ዕውሩ በርጤሜዎስና ባልንጀራው። ሉቃስ 18።

1. በርጤሜዎስ «የዳዊት ልጅ» ብሎ በጮኸው ጩኸት ውስጥ ጥልቅ ማስተዋል ነበረ። ኢየሱስ አሁን ዙፋኑን ሊጠይቅ እየመጣ ነበረ፤ የሚታወቅበትም ማዕረግ «የዳዊት ልጅ» የሚል ነበረ። የገዛ ወገኖቹ ለጥያቄው መታወራቸው፣ አንድ ምስኪን ሽማግሌ ዕውርም ቀድሞ ማየቱ እንግዳ ነገር ነበረ። እንዲሁ ዛሬም ጠቢባን ዕውሮች ናቸው—ዕውሮችም ዛሬም ያያሉ። 2. የሚጸና እምነትን እናያለን። በታላቅ ድምፅ ጮኸ፤ በገሠጹትም ጊዜ አብዝቶ ጮኸ፤ ጮኸ ልብሱንም ጣለ፤ እንቅፋቶችን ሁሉ ከመንገድ ማስወገድ እንዳለብን ያስተምረናል። አንድ ልመና ብቻ ነበረው፤ ልባዊ እምነቱ ግለቱን ሁሉ በአንድ ቃል ጠቀለለው፦ «ጌታ ሆይ፥ ዓይኖቼ ይከፈቱ ዘንድ።» ያለ ብርቱ ፍላጎት ብርቱ እምነት ሊኖር አይችልም። የደከመ ጸሎት ወደ እግዚአብሔር ለመውጣት የሚበቃ የሚገፋ ኃይል በውስጡ የለውም። 3. ፈውሱ ቀላልና ክቡር ነበረ። ቆም ማለት፣ ጥሪ፣ ጥያቄ፣ ልባዊ መልስ ነበረ፤ ቃሉ ተነገረ፤ ሥራው ተፈጸመ፤ ውቡን ትዕይንት፣ በዙሪያው ያሉትን ሰዎችና የጌታን ፊት ትኵር ብሎ ያያል። ከዚያም ወደ ሌላ አይመለከትም፤ ነገር ግን የምስጋና እልልታውን ያሰማል፤ ኢየሱስንም በመንገድ ይከተላል።

የበለሲቱ መድረቅ። ማርቆስ 11:20።

ይህ የክርስቶስ ብቸኛው የፍርድ ተአምር ነው፤ የእምነትና የመጽናናት ምንጭ ለመሆን የማይበቃ ሊመስል ይችላል። ክርስቶስ ግን ስለ እምነት ላስተማረው ከሁሉ ከፍ ያለ ትምህርት ምክንያት አደረገው፤ በእርግጥም የጸጋው እጅግ ጥልቅና ርኅሩኅ አሠራር ምሳሌ ነው። የመጽሐፍ ቅዱስ ታላቁ መሠረታዊ እውነት በጥፋት በኩል መዳን፣ በሞት በኩል ሕይወት ነው። የዓለም ሕይወት የሰይጣን፣ የኃጢአትና የሞት መጥፋት ነው። የነፍስ መቀደስ የተፈጥሮ ሕይወት መድረቅ ነው። የሰውነት ፈውስ በክፉው የደዌ እድገት ሥር ላይ የሚመታ የሞት ምት ነው። የእግዚአብሔርን እሳትና የእግዚአብሔርን ቅድስና የሚሹ ነገሮች አሉ። ከምሕረትና ከየዋህነት የበለጠ የምንፈልግባቸው ጊዜያት አሉ፤ መንፈሳችን ሁሉ ሕይወታችንንና ንጽሕናችንን የሚያደቅቀውን ርኩስ ነገር ፈጽሞ የሚገድለውን የሰላውን ሰይፍ ንክኪ ይናፍቃል። ወይ፣ በዚያን ጊዜ የሕያው እግዚአብሔር የሚበላ ቅድስና ምንኛ ክቡር ነው! የደረቀችው በለስ ትርጉም ይህ ነው። ለደቀ መዛሙርቱ «በበለሲቱ እንደ ሆነባት ታደርጋላችሁ» ይላቸዋል። አዎን፣ ያንን ብርቱ የእምነት ቃል ልንናገር እንችላለን፤ እነሆም ሥጋ ይደርቃል ይሞታልም። እንደ ገና ልንናገረው እንችላለን፤ እነሆም መርዛማው የደዌ ዛፍ ይደርቃል፤ ከሥሩም መድረቅ ይጀምራል። ቅጠሎቹና ቅርንጫፎቹ ለጥቂት ጊዜ ቅርጻቸውንና ቀለማቸውን ይዘው ቢቆዩም፣ የሞት ምቱ በሥሩ ላይ እንደ ተመታ፣ እውነተኛው ሥራም እንደ ተፈጸመ እናውቃለን።

የሁሉም ምሥጢር ይህ ነው፦ «የእግዚአብሔር እምነት ይኑራችሁ።»

የኅዳጉ ንባብ ሰማይ ከምድር ከፍ እንደሚል ያህል ከዋናው ጽሑፍ ከፍ ያለ ነው። የእግዚአብሔር እምነት በእግዚአብሔር ከማመን ይለያል፤ ልዩነቱም የክርስቶስ እምነት ጋኔን ካደረበት ልጅ ጋር ሲታገሉ ከነበሩት ከደቀ መዛሙርቱ እምነት የሚለየውን ያህል ነው። ኢየሱስ ሊያስተምረን የፈለገው እነዚህን ነገሮች ለማድረግ እንደ ራሱ ያለ እምነት እንጂ ከዚያ ያነሰ እንደማይበቃ፣ እኛም ልናገኘው እንደምንችልና ልንቀበለው እንደሚገባን ነው።

መልካም በምትባለው የመቅደስ ደጅ የነበረው አንካሳ። የሐዋርያት ሥራ 3:10።

ክርስቶስ ካረገ በኋላ የመንፈስ ቅዱስ የመጀመሪያው ተአምር፣ ለተአምሩ ኃይል ምንጭ የኢየሱስ ስም ብቻ መሆኑን እጅግ አጽንዖት ሰጥቶ በማወቁና በእርሱ ውስጥ የሰውን ኃይልና ክብር ሁሉ እጅግ በግልጥ በመካዱ የታወቀ ነው። ሐዋርያቱ ለሰውየው የተናገሩት የመጀመሪያ ቃል ያንን ስም በግልጥ መጥራት ነው፤ ሕዝቡ በዙሪያቸው ሲሰበሰቡ፣ አለቆቹም ወደ ፊታቸው ሲጠሩአቸውም፣ በፊታቸው ባሉት ሰዎች የተሰቀለውን የእርሱን ብርቱ ስምና ኃይል ከመወከል በቀር በተአምሩ አንዳች ድርሻ እንዳልነበራቸው ደጋግመው ይክዳሉ። አሁን በአገልጋዮቹና በስሙ የሚወከል የራቀ ጌታ እንጂ በአካል አብሮ ያለ ጌታ አይደለም።

ደግሞም ተአምሩ የተፈጸመበትና የተቀበሉበት እምነት ራሱ በማንኛውም መልኩ የእነርሱ ወይም የሰውየው የፈቃድ ኃይል እንዳልሆነ በዚያው ግልጥነት ተካደ፤ «በእርሱም በኩል የሆነው እምነት በሁላችሁ ፊት ይህን ፍጹም ጤና ሰጠው» ብለው በግልጥ ይናገራሉና። ስለዚህ እምነቱም ኃይሉም በእኛ ውስጥ የሚሠራውና የሚያምነው ኢየሱስ ራሱ ብቻ ነው።

ደግሞም ተአምሩ ራሱ የሚከበረው ለኢየሱስ ምስክርነት፣ ቃሉንም በሰፊውና በውጤታማነት ለማዳረስ ምክንያት ስለ ሆነ ብቻ ነው። በእርሱ ለመደነቅ አይቆሙም። ትኵረታቸውን ሁሉ እንዲይዝ አይፈቅዱለትም፤ ነገር ግን ወደሚበልጠው ሥራቸው፣ ወደ ወንጌል ስብከት በጸጥታ ይገፋሉ። ድውያንን መፈወስ ለታላቁና ለሙሉው የወንጌል ሥራ ተጨማሪ ብቻ ነው፤ ሁልጊዜም ከእርሱ ጋር ሊያያዝ ይገባል። ነገር ግን አንካሳው ለወንጌል የማይመለስ ማስረጃ፣ በወጣቷ ቤተ ክርስቲያን ቅጥሮች ውስጥ ያለ ጠንካራ ደጋፊ ግንብ ነበረ። «የተፈወሰውንም ሰው ከእነርሱ ጋር ቆሞ ሲያዩ የሚመልሱትን አጡ።» ይህ ግሩም ነው። ዛሬም እንዲህ ያሉ ምስክርነቶች ያስፈልጉናል። ዓለም፣ ከሓዲውና ዲያብሎስ ሊመልሱላቸው አይችሉም። እጅግ ትዕቢተኛው ከሓዲ፣ አንዲት ምስኪን ሴት በሚያውቋት ሰዎች ፊት ቀርባ እግዚአብሔር እንዴት እንደ ፈወሳት ስትነግረው አፍሮ አይተናል።

ኤንያ በልዳ። የሐዋርያት ሥራ 9:34።

በጴጥሮስ እጅ የተደረገው ይህ ተአምር ያንኑ ገጽታ ይዟል። በመጀመሪያ ጴጥሮስ የጌታን ኃይልና ስም ብቻ ለማወቅ እጅግ ይጠነቀቃል። «ኤንያ ሆይ፥ ኢየሱስ ክርስቶስ ይፈውስሃል።» ጴጥሮስ ፈጽሞ አይታይም፤ ሁልጊዜም መታየት የለበትም።

ቀጥሎም ውጤቱ ሰዎችን ወደ እግዚአብሔር ማምጣት ነው፤ እንዲደነቁ ሳይሆን ንስሐ እንዲገቡ ያደርጋል። በልዳና በሰሮናም የሚኖሩ ሁሉ እርሱን አይተው ወደ ጌታ ዘወር አሉ። ከተፈጥሮ በላይ የሆነ ኃይልና ብርታት ያለው ሙሉ ወንጌል እውነተኛ ውጤት ሁልጊዜ መንፈሳዊ ፍሬና የሰዎች መዳን ነው። በእነዚህም ብርቱ ምልክቶችና ድንቆች በኩል፣ ኢዩኤል እንደሚነግረን፣ በዓለም ላይ የሚሆነው የመጨረሻው ታላቅ የመንፈስ መፍሰስና ጌታ ዳግመኛ ከመምጣቱ በፊት የሰዎች መነቃቃት ይመጣል።

በልስጥራን የነበረው አንካሳ። የሐዋርያት ሥራ 14:10።

ይህ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ካሉት የፈውስ ታሪኮች እጅግ አስተማሪ ከሆኑት አንዱ ነው።

1. ይህ ፈጽሞ አረማዊ የሆነ ማኅበረሰብና አድማጭ ነበረ። አስቀድሞ የያዙት ጭፍን አመለካከት አልነበራቸውም። 2. ጳውሎስ «ወንጌልን» ሰበከላቸው። ስለ ኢየሱስ የፈውስና የቤዛነት ሥራ እንደ ነገራቸው አያጠራጥርም። 3. ሲሰብክም ከአድማጮቹ እጅግ አቅመ ቢስ በሆነው በአንዱ ፊት ላይ የእምነትና የሕይወት ብርሃን ሲያበራ ተመለከተ። እነዚህን ነገሮች በሰዎች ላይ ማየት እንችላለን። እግዚአብሔር ለመንፈሳዊ አእምሮ የማስተዋል ስሜት ይሰጣል። 4. ጳውሎስ ይህ ሰው «ይድን ዘንድ እምነት እንዳለው» «ባያይ» ኖሮ ወደ ፊት እንደማይቀጥል ግልጥ ነው። እርሱን የሚዳስሱበት እጅ የሌላቸውን ሰዎች ወደ ክርስቶስ መግፋት ምንም አይጠቅምም። ሰውየውን የፈወሰው የጳውሎስ እምነት ሳይሆን የራሱ እምነት ነው። 5. ነገር ግን እምነቱን በተግባር እንዲገልጥ መረዳት ነበረበት። ጳውሎስ «በእግርህ ቁም» ብሎ ይጮኻል፤ እርሱም ተነሥቶ እያነከሰና እየተንገዳገደ ለመቆም ሲሞክር «ቀጥ ብለህ» ብሎ ይጮኻል፤ የቃሉ ኃይል ይህ ነውና (የያንግን ትርጉም ተመልከት)። ማንከስና ግማሽ ማመን መኖር የለበትም። እንዲህ ያለው ደፋር እርምጃ በድፍረት እስከ መጨረሻ መዝለቅ አለበት። እነሆም! ሰውየው ለደፋሩ ቃል ምላሽ ይሰጣል፤ አሁንም መቆም ብቻ ሳይሆን መዝለልና መመላለስ ይጀምራል። በሥራ እምነቱ ይፈጸማል። 6. የተአምሩ ውጤትና የጳውሎስ ትሑት መንፈስ ተጨማሪ ቃል አያስፈልጋቸውም። እግዚአብሔር ከበረ፤ ጳውሎስም ክብሩን ሁሉ ለእርሱ ሰጠ።

ጳውሎስ ራሱ ያየው የፈውስ ልምድ። የሐዋርያት ሥራ 15:19፤ 2ኛ ቆሮንቶስ 1 እና 4።

ታላቁ ሐዋርያ የራሱን እምነት የሚፈትንበት አጋጣሚ ብዙም ሳይቆይ መጣ። የተደሰቱት ሰዎች መጀመሪያ ሰገዱለት ከዚያም ወገሩት፤ በአይሁድ አነሣሾች በተቈጣ ሕዝብ ከከተማ ወደ ውጭ ተጐትቶ በጥቂቶቹ ደቀ መዛሙርት መካከል እንደ ሞተ ሆኖ ተተወ። ታዲያ ሞተን? አልሞተም። «ደቀ መዛሙርት ከበውት ሳሉ በመካከላቸው ተነሣ፤ በነገውም ወደ ደርቤን ሄደ፤ በዚያም ወንጌልን ሰበከ።» ከዚህ ይበልጥ በቀላልነቱ የከበረ ወይም በክብሩ ቀላል የሆነ ነገር ሊኖር ይችላልን? የማብራሪያ ቃል የለም፤ የመደነቅ ንግግር እንኳ የለም፤ ነገር ግን በሕመም፣ በድካምና በሞት ራሱ ላይ በጸጥታ መሳለቅ፣ በጌታም ኃይል ሥራውን መቀጠል ብቻ።

በሁለተኛው የቆሮንቶስ መልእክት በአራተኛው ምዕራፍ የብርታቱን ምሥጢር ይነግረናል፦ «እኛ ሕያዋን የሆንን ከኢየሱስ የተነሣ ዘወትር ለሞት አልፈን እንሰጣለን»፤—በልስጥራን የሆነው ይህ ነበረ—«የኢየሱስ ሕይወት ደግሞ በሚሞት ሥጋችን ይገለጥ ዘንድ።» በልስጥራን የሆነው ድንቅ መታደስ ምሥጢር ይህ ነበረ። በኋለኛው ቍጥር እንደ ገና ይነግረናል፦ «ስለዚህም አንታክትም፥ ነገር ግን የውጭው ሰውነታችን ቢጠፋ እንኳ የውስጡ ሰውነታችን ዕለት ዕለት ይታደሳል።»

በሁለተኛው ቆሮንቶስ በመጀመሪያው ምዕራፍ ደግሞ የፈውሱን ሌላ ምሳሌ ይሰጠናል።

በእስያ የደረሰበት ታላቅ መከራ ነበረ፤ ስለ ሕይወቱ እንኳ ተስፋ እስኪቈርጥ ድረስ ከዓቅሙ በላይ ያለ ልክ ከበደበት። በእርግጥም ራሱን፣ ሁኔታውንና ስሜቱን በተመለከተ ጊዜ ሊያገኘው የቻለው ብቸኛ መልስ ሞት ነበረ።

ነገር ግን በዚያ የጨለማ ሰዓት እንኳ አንድ መተማመን ነበረው፤ የክርስቶስ ሕይወትና «ሙታንን በሚያነሣ በእግዚአብሔር» ላይ ያለው መታመን። ይህም መታመን ከንቱ አልነበረም። ከሞት አዳነ፤ ከዚያ ወዲህም ሐዋርያትን ዘወትር እያዳነ ነበረ፤ እስከ መጨረሻም እንደ ገና እንደሚያድነው እርግጠኛ ነበረ። እጅግ የረዱትንና ያጽናኑትን፣ ስለ እርሱም ለእግዚአብሔር ክብርና ጸጋ ሰፊ ምስጋና እንዲቀርብ ምክንያት የሆኑትን ጸሎቶቻቸውን በማመስገንም ብቻ ያክላል።

አዳኛችን በእግዚአብሔር ያገኘው የሥጋ ሕይወት ልምድ። ማቴዎስ 3።

ኢየሱስ ራሱ በተፈጥሮ ብርታትና ድጋፍ ሳይሆን በእግዚአብሔር ሕይወት በሥጋ የመኖርን ታላቅ ትምህርት መማርና ለእኛም መተው ነበረበት። በምድረ በዳ የመጀመሪያው ፈተናው ትርጉም ይኸው ነበረ። ፈተናው በቀጥታ ወደ ሰውነቱ ያነጣጠረ ነበረ። በጾም ደክሞና ዝሎ ሳለ ፈታኙ ወደ እርሱ መጥቶ ወደ ተለመደው የምግብና የብርታት መንገድ እንዲመለስ፣ ምድራዊ እንጀራም እንዲያዘጋጅ ሐሳብ አቀረበለት። ጌታ ለፈተናውና ለጾሙ ምክንያቱ የሰው ሕይወት ያለ ምድራዊ እንጀራ በእግዚአብሔር ሕይወትና ቃል ራሱ ሊኖር እንደሚችል ማሳየት እንደ ሆነ መለሰለት። ቃላቱ ከዘዳግም የተጠቀሱ መሆናቸውንና በመጀመሪያ የተነገሩት ስለ እግዚአብሔር ጥንታዊ ሕዝብ እንደ ሆነ ስናስታውስ ጥልቅ ትርጉም አላቸው፤ ለእነርሱም ይህንኑ ትምህርት ሊያስተምራቸው እንደ ሞከረ ይናገራል፤ ይኸውም «ሰው ከእግዚአብሔር አፍ በሚወጣ ቃል ሁሉ እንጂ በእንጀራ ብቻ አይኖርም» የሚለው ነው። ስለዚህ በዚህ መንገድ የሚኖረው የመለኮታዊ ኃይሉ ልዩ ማስረጃ ሆኖ የሰው ልጅ ብቻ አይደለም፤ ትምህርቱ ለሰው ነው፤ ሁላችንም ከእርሱ ጋር ለነፍስ ብቻ ሳይሆን ለሥጋም ሕይወታችንን መቀበል መማር አለብን፤ እንጀራን በማግለል አይደለም፤ ነገር ግን «በእንጀራ ብቻ» ሳይሆን በእግዚአብሔር ቃልም ጭምር ነው። ከሁለት ዓመት በኋላ በቅፍርናሆም ምኵራብ፦ «ሕያው አብ እንደ ላከኝ እኔም ከአብ የተነሣ ሕያው እንደምሆን፥ እንዲሁ የሚበላኝ ደግሞ ከእኔ የተነሣ ሕያው ይሆናል» ባለ ጊዜ አዳኛችን ማለቱ የነበረው በትክክል ይህንኑ ነው።

እንዲሁ ጌታችን የሥጋውን ትምህርት ተማረ፤ የዲያብሎስን እንጀራ እምቢ አለ፤ ስለ እኛም በሰውነቱ አሸነፈ። ቀጣዮቹ ሁለት ፈተናዎች ወደ ነፍሱና ወደ መንፈሱ ያነጣጠሩ ነበሩ፤ እነርሱም በተመሳሳይ መንገድ ተሸነፉ። በዚህም ለእኛ የእምነታችን ራስና ፈጻሚ ሆነ።

ከምስክሮቹ ጥቂቶቹ እነዚህ ናቸው። «እንግዲህ እንደዚህ ያሉ እጅግ ብዙ ምስክሮች እንደ ደመና በዙሪያችን ካሉልን፥ እኛ ደግሞ ሸክምን ሁሉ ቶሎ የሚከበንንም ኃጢአት አስወግደን በፊታችን ያለውን ሩጫ በትዕግሥት እንሩጥ፤ የእምነታችንን ራስና ፈጻሚውን ኢየሱስን ተመልክተን።»