እጅግ የበለጠ ወይስ እጅግ ያነሰ

«ነገር ግን ኃጢአት በበዛበት ጸጋ ከመጠን ይልቅ በለጠ።» (ሮሜ 5:20)።

በሃይማኖት ሕይወታችን ያለው መጽናናት በአብዛኛው የተመካው ነገሮችን በምንመለከትበት መንገድ ላይ ነው። አመለካከታችን እውነታውን አይለውጠውም፤ ነገር ግን እውነታውን የምንለማመድበትን መንገድ ይለውጠዋል። ተጠብቀን መኖራችን የተመሠረተው በእውነት ባለው ነገር ላይ ነው፤ መጽናናታችን ግን የሚመጣው እውነት ነው ብለን ከምናምነው ነገር ነው።

መጽሐፍ ቅዱስ የኢየሱስ ክርስቶስን ማዳን ለመግለጥ ደጋግሞ የሚጠቀምበት አንድ አገላለጽ አለ፤ እርሱም «እጅግ የበለጠ» የሚለው ነው። ይህ አገላለጽ በእርሱ ማዳን «እጅግ በበለጠ» ሊሟላ የማይችል አንድም የሰው ፍላጎት እንደሌለ ይነግረናል። ሆኖም «እጅግ ያነሰ» የሚለው ይበልጥ እውነተኛ መግለጫ ነው ብለን ለማሰብ ብዙ ጊዜ እንፈተናለን፤ ይኸውም በተጨባጭ ተሞክሮ ማዳኑ ከሚያስፈልገን እጅግ ያነሰ ነው ብለን ማሰብ ነው። ይህ «እጅግ ያነሰ» የሚለው አመለካከት መንፈሳዊ ሕይወታችንን ጎስቋላ ያደርገዋል።

ስለ እግዚአብሔር ማዳን ሙላት የተማርነው ነገር እውነት ከሆነ፣ የምንጠቀምበት ብቸኛ ቋንቋ «እጅግ የበለጠ» የሚለው ሊሆን ይገባል። አንዳንድ ክርስቲያኖች «እጅግ ያነሰ» የሚለው ይበልጥ ከእውነታው ጋር የሚስማማ ይመስል ስለሚኖሩ፣ መጽሐፍ ቅዱስ በእውነት የሚለውን እንመልከት። እግዚአብሔር ማዳኑ ከበቂ በላይ ነው ሲል እኛ ግን ያነሰ ነው ብለን ብንጸና፣ እርሱን የማይታመን እያደረግነው ለራሳችንም ጉስቁልናን እየፈጠርን ነው።

«እጅግ ያነሰ» የሚታየው ነገር ቋንቋ ነው፤ «እጅግ የበለጠ» ግን የማይታየው ነገር ቋንቋ ነው።

«እጅግ ያነሰ» የሚለው ይበልጥ ምክንያታዊ የሚመስለው ድካማችን የሚታይ፣ የእግዚአብሔር ብርታት ግን የማይታይ ስለ ሆነ ነው። የሚያስፈልገን ነገር ፊት ለፊታችን ነው፤ የእግዚአብሔር አቅርቦት ግን የተሰወረ ስለ ሆነ በእምነት መረዳት አለበት።

የማይታዩትን ነገሮች ለማየት «ውስጣዊ ዓይናችን» መከፈት ያስፈልገዋል፤ ይኸውም ከሚታየው ገጽታ በታች ያለውን የማየት ችሎታ ነው።

ይህ ዓይን የሚመለከተው የምናያቸውን ጊዜያዊ ነገሮች ሳይሆን የማናያቸውን ዘላለማዊ ነገሮች ነው። ወሳኙ ጥያቄ ይህ ነው፦ ያ ዓይን በአንተ ውስጥ ተከፍቶአልን?

በ2ኛ ዜና መዋዕል 32:1-15 ያለውን ታሪክ ተመልከት። አንድ ጠላት ይሁዳን ሊያጥለቀልቅ አስፈራርቶ ነበር። ይህ ጠላት በሌላ ስፍራ ሁሉ ተሳክቶለት ስለ ነበር እስራኤልንም ደግሞ እንደሚያሸንፍ እርግጠኛ ነበር። ንጉሡ ሕዝቅያስ ግን የማይታየውን አምላክ ተመለከተ፤ እርሱም እንደሚበረታ አየ። ሕዝቡንም እንዲህ አላቸው፦ «ጽኑ፥ አይዞአችሁ፤ ከእኛ ጋር ያለው ከእርሱ ጋር ካለው ይበልጣልና ከአሦር ንጉሥና ከእርሱ ጋር ካለው ሕዝብ ሁሉ የተነሣ አትፍሩ፥ አትደንግጡም። ከእርሱ ጋር የሥጋ ክንድ አለ፤ ከእኛ ጋር ግን የሚረዳን ስለ እኛም የሚዋጋ አምላካችን እግዚአብሔር አለ።» (2ኛ ዜና መዋዕል 32:7-8)። በአንድ ወገን የሰው ብርታት ነበር፤ በሌላው ወገን ግን አምላካችን እግዚአብሔር! ሕዝቡ መበረታታቸው ምንም አያስደንቅም።

የጠላት ንጉሥ ሰናክሬም እምነታቸውን ባየ ጊዜ አፌዘባቸው። ሌሎች አማልክት የትኛውንም ሕዝብ ስላላዳኑ፦ «እንግዲያማ አምላካችሁ ከእጄ ሊያድናችሁ ምን ያህል ያንሳል?» ብሎ ጠየቀ።

«ምን ያህል ያንሳል»—ይህ ምንኛ ወደ ጥርጣሬ የሚገፋ ፈተና ነው! ነገሩ የማይቻል መሰለ። ሕዝቅያስ ግን የሕዝቡ ዓይኖች በማይታየው ላይ እንዲያተኩሩ አደረገ፤ እግዚአብሔርም ታላቅ መዳንን ላከ። የጠላት «እጅግ ያነሰ» «እጅግ የበለጠ» ድል ሆነ።

እግዚአብሔር ቃል ከገባው ይልቅ እኛን ለማዳን «እጅግ ያነሰ» ችሎታ ያለው መስሎ የሚሰማን ጊዜ አለን? በጌታ ብቻ መታመን ተስፋ የቈረጠ ሰው የመጨረሻ አማራጭ መስሎ ይሰማናልን? አንድ ክርስቲያን በታላቅ መከራ ውስጥ ሆኖ በተስፋ መቍረጥ፦ «እንግዲህ አሁን በጌታ ከመታመን በቀር የቀረኝ ነገር የለም» ሲል በአንድ ወቅት ሰምቻለሁ። ወዳጁም ደንግጦ፦ «በእርግጥ ነገሩ እዚህ ደረሰን?» ብሎ መለሰለት።

ይህ ሊያስደነግጠን ይችላል፤ ነገር ግን በቅንነት ከተናገርን ብዙ ጊዜ እኛም እንዲሁ ይሰማናል። ሆኖም «እጅግ የበለጠ» የሚሉት የእግዚአብሔር የጸጋ ቃሎች ለማንኛውም አስቸጋሪ ሁኔታ በቂዎች ናቸው። ሐዋርያው እግዚአብሔር «ከምንለምነው ወይም ከምናስበው ሁሉ ይልቅ እጅግ አብልጦ ሊያደርግ» እንደሚችል ይነግረናል (ኤፌሶን 3:20)። «እጅግ የበለጠ» ማለት ይህ ነው። ድንቅ በረከቶችን ልናስብ እንችላለን፤ እግዚአብሔር ግን ከእነዚያም እጅግ የበለጠ ሊያደርግ ይችላል።

እግዚአብሔር ለሚወዱት ያዘጋጀው ነገር «…ዓይን ያላየችው ጆሮም ያልሰማው በሰውም ልብ ያልታሰበው እግዚአብሔር ለሚወዱት ያዘጋጀው…» ተብሎ ተነግሮናል (1ኛ ቆሮንቶስ 2:9)። ልናስበው ከምንችለው በላይ እንኳ ያዘጋጀ ከሆነ፣ ልናስባቸው በሚቻሉን ነገሮች፣ ከእነርሱም እጅግ በሚበልጡ ነገሮች በእርግጥ ልንታመነው እንችላለን።

ቋንቋችን የእምነት «እጅግ የበለጠ» እንዲሆን እንወስን። «በአንድ ሰው በደል ብዙዎቹ ሞተዋልና፥ ነገር ግን የእግዚአብሔር ጸጋና በአንድ ሰው በኢየሱስ ክርስቶስ ጸጋ የሆነው ስጦታ ከዚያ ይልቅ ለብዙዎች በዛ።» (ሮሜ 5:15)። ይህ እስከ ሰው ፍላጎት ጥልቀት ድረስ ይደርሳል።

ሞት እውን እንደ ሆነ በእርግጥ እናውቃለን፤ ጸጋ ከዚያ እጅግ አብልጦ እንደ በዛስ እንዲሁ እርግጠኞች ነንን? መድኃኒቱ ከበሽታው እንደሚበልጥ እናምናለንን?

ከሚያስፈልጉን ነገሮች ሁሉ ጥልቁ መዳን ነው። ለዚህስ «እጅግ የበለጠ» አለን? «ነገር ግን ገና ኃጢአተኞች ሳለን ክርስቶስ ስለ እኛ ሞቶአልና እግዚአብሔር ለእኛ ያለውን የራሱን ፍቅር ያስረዳል። ይልቁንስ እንግዲህ አሁን በደሙ ከጸደቅን በእርሱ ከቍጣው እንድናለን። ጠላቶች ሳለን ከእግዚአብሔር ጋር በልጁ ሞት ከታረቅን፥ ይልቁንም ከታረቅን በኋላ በሕይወቱ እንድናለን።» (ሮሜ 5:8-10)።

የመዳን ጉዳይ በእነዚህ «እጅግ የበለጠ» በሚሉ ቃሎች እልባት አግኝቶአል። ክርስቶስ ከባዱን ድርሻ—ጠላቶች ሳለን ስለ እኛ መሞትን—ስለ ፈጸመ፣ አሁን ወዳጆቹ ከሆንን በኋላ እኛን የመጠበቅን «ያነሰውን» ድርሻ በእርግጥ ይፈጽማል። የሚበልጠውን ካደረገ፣ የቀረውንማ እጅግ አብልጦ ያደርጋል።

በዚህ ሁሉ ውስጥ ለእኛ ያለው ተግባራዊ ነጥብ ይህ ነው፦ በእውነት እናምነዋለንን? ስለ መዳናችን ያለውን ጥርጣሬ ሁሉ አስወግደናልን? ስለ ኃጢአት ይቅርታና ስለ ዘላለም ሕይወት በእርግጠኝነት መናገር እንችላለንን? በአለማመን ፍርሃት፦ «የእግዚአብሔር ልጅ እንደ ሆንሁ ተስፋ አደርጋለሁ» እንላለን? ወይስ እግዚአብሔርን አባታችን አድርገን በደስታ በመተማመን ራሳችንን ቀና አድርገን ከዮሐንስ ጋር፦ «የእግዚአብሔር ልጆች ተብለን ልንጠራ አብ እንዴት ያለውን ፍቅር እንደ ሰጠን እዩ፥ እንዲሁም ነን።» እንላለን? በዚህ ረገድ የእኛ ሁኔታ «እጅግ የበለጠ» ነው ወይስ «እጅግ ያነሰ»?

የመንፈስ ቅዱስን ስጦታ እንናፍቃለን፤ ስለ እርሱም እንጸልያለን፤ ነገር ግን ሁሉ በከንቱ ይመስላል። ጸሎታችን እንዳልተመለሰ ይሰማናል። ጌታችን ግን ለዚህ እምነት አጥብቆ የሚይዘውን ድንቅ «እጅግ የበለጠ» ይሰጠዋል፦ «እንኪያስ እናንተ ክፉዎች ስትሆኑ ለልጆቻችሁ መልካም ስጦታ መስጠት ካወቃችሁ፥ በሰማይ ያለው አባት ለሚለምኑት እንዴት አብልጦ መንፈስ ቅዱስን ይሰጣቸው?» መልካም ወላጆች ለልጆቻቸው መልካም ስጦታ ለመስጠት ምን ያህል ደስተኞችና ጉጉዎች እንደ ሆኑ የማያውቅ ከእኛ መካከል አንድም የለም፤ ልጁ ለመቀበል ገና ሳይዘጋጅ፣ ወይም የሚያስፈልገው ነገር እንዳለ እንኳ ሳያውቅ፣ ብዙ ጊዜ ስጦታቸውን በልጆቻቸው ላይ እንዴት እንደሚያግበሰብሱ እናውቃለን። ሆኖም እግዚአብሔር ለሚለምኑት መንፈስ ቅዱስን ለመስጠት በእውነት «እጅግ በበለጠ» እንደሚጓጓ ከእኛ ማንኛችን በእውነት እናምናለን? ይልቁንስ ብዙዎች እርሱ «እጅግ ባነሰ» ፈቃደኝነት እንደሚሰጥ፣ እኛም ለዚህ እጅግ ለሚያስፈልገን ስጦታ መለመን፣ መማጸን፣ መታገልና መጠበቅ እንዳለብን በስውር አይሰማቸውምን? ይህን «እጅግ የበለጠ» ብቻ ማመን ብንችል፣ ልመናችን ምንኛ በእምነት የተሞላ በሆነ ነበር! ያን ጊዜ የለመንነውን በእርግጥ እንደ ተቀበልን በእውነት ማመን በቻልን ነበር፤ መንፈስ ቅዱስንም የአሁኑና የግል ረዳታችንና መሪያችን አድርገን በእውነት እንደ ያዝነው ባገኘን ነበር፤ ተስፋ ስለ ተሰጠው ስለዚህ ስጦታ ያደረግነው አድካሚ ትግልና የጭንቅ ጸሎትም ሁሉ ባበቃ ነበር።

ምናልባት ከሌላው ፍላጎት ሁሉ ይበልጥ የሚያሠቃየው በኃጢአትና በሁኔታዎች ላይ ድል የማግኘት ፍላጎታችን ነው። እነርሱ እንደማይቆሙ ተሽከርካሪዎች ሊቋቋሙት በማይቻል ኃይል በላያችን ይንከባለላሉ፤ እስከ ትቢያም ያደቅቁናል። ነፍሳችን ልትናገረው የምትደፍረው ብቸኛ ቋንቋ «እጅግ ያነሰ» የሚለው ይመስላል። እግዚአብሔር ግን ለዚህ እጅግ ድል አድራጊ የሆነ «እጅግ የበለጠ» ሰጥቶናል፦ «በአንዱም በደል ሞት በአንዱ በኩል ከነገሠ፥ ይልቁን የጸጋን ብዛትና የጽድቅን ስጦታ ብዛት የሚቀበሉ በአንዱ በኢየሱስ ክርስቶስ በኩል በሕይወት ይነግሣሉ።»

በኃጢአት የሚመጣውን የዚያን መንፈሳዊ ሞት መንገሥ አውቀናል፤ ከኃይሉም በታች ቃትተናል። ነገር ግን ሐዋርያው ስለሚናገረው በኢየሱስ ክርስቶስ በኩል በሕይወት ስለ መንገሥ፣ ስለዚያ «እጅግ የበለጠ» ምን ያህል እናውቃለን? ማለትም ቀድሞ ከነበሩብን ሽንፈቶች የሚበልጡ ድሎች አሁን አሉን? ነገሮች ቀድሞ በእኛ ላይ ከነገሡት «እጅግ በበለጠ» እኛ በእነርሱ ላይ እንነግሣለንን?

ይህን ማለቴ ነው፦ ቀድሞ ድል ባደረጉን በእነዚያው ነገሮች ላይ «ከአሸናፊዎች እንበልጣለን» የሚል ተስፋ በወንጌል ተሰጥቶናል፤ ጥያቄው በእውነት እንደዚያ ነን ወይ የሚለው ነው። በሺህ በሚቆጠሩ ነገሮች ተገዝተናል፦ በሰው ፍርሃት፣ በራሳችን ልዩ ባሕርይ፣ በውጫዊ ሁኔታዎቻችን፣ በቍጡ ጠባያችን፣ በመጥፎ የአየር ጠባይ እንኳ፣ በማንኛውም ዓይነት አካባቢያችን። ነገሥታት መሆን በሚገባን ስፍራ ባሪያዎች ሆነናል። መንገሣችን «እጅግ የበለጠ» ሳይሆን «እጅግ ያነሰ» ሆኖ አግኝተነዋል። ይህ ለምን ሆነ? በክርስቶስ የእኛ ከሆነው የጸጋ ብዛት በቂውን «ስላልተቀበልን» ብቻ ነው። በትክክል የእኛ የሆነውን ገንዘባችንን አለማመን አታልሎ እንዲወስድብን ፈቅደናል።

ነገሥታት እንድንሆን ተጠርተናል፤ ለመግዛትም ተፈጥረናል፤ እዚህ ግን እግዚአብሔር ግዛታችን ቀድሞ ከነበረብን ባርነት «እጅግ የበለጠ» እንደሚሆን ያውጃል፤ እንዲህ ሆኖ አግኝተነዋልን? ካልሆነ ለምን? ጉድለቱ በእግዚአብሔር ወገን ሊሆን ፈጽሞ አይችልም። የድልን «እጅግ የበለጠ» ማቅረብ አልተሳነውም። እኛ በሆነ መንገድ ልንጠቀምበት ተስኖን መሆን አለበት። ውድቀታችንም የእግዚአብሔርን «እጅግ የበለጠ» በራሳችን «እጅግ ያነሰ» በመተካታችን የመጣ እንደ ሆነ ከማመን ልቆጠብ አልችልም፤ በልባችን ጥልቀትም እንድንነግሥ የሚያስችል በቂ ብቃት በክርስቶስ ባለው የጽድቅ ስጦታ ውስጥ በእውነት እንዳለ አላመንንም። ለመንገሥ የሚያስፈልገውን «የጸጋን ብዛት» በአለማመናችን ምክንያት መቀበል ተስኖናል።

እንግዲህ መድኃኒታችን ምንድር ነው? ይህ ብቻ ነው—የአለማመንን «እጅግ ያነሰ» ለዘላለም መተው፣ የእግዚአብሔርንም «እጅግ የበለጠ» የሚለውን አዋጅ እንደ እውነት መቀበልና ተስፋ የተሰጠውን ድል ወዲያውኑ መጠየቅ። እንደ እምነታችንም የግድ ይሆንልናል፤ በእርግጥም ይሆንልናል።

ነገር ግን እነዚህ የእግዚአብሔር ማዳን «እጅግ የበለጠ» ማረጋገጫዎች ለመንፈሳዊ ፍላጎቶቻችን ብቻ ሳይሆኑ ለምድራዊ ፍላጎቶቻችንም ደግሞ ናቸው። ስለ ምድራዊ ነገሮች አትጨነቁ ይላል፤ ምክንያቱም፦ «እግዚአብሔር ግን ዛሬ ያለውን ነገም ወደ እቶን የሚጣለውን የሜዳን ሣር እንዲህ የሚያለብሰው ከሆነ፥ እናንተ እምነት የጎደላችሁ፥ እናንተንማ ይልቁን እንዴት?»

ለብዙ ክርስቲያኖች ይህ ክፍልና እንደ እርሱ ያሉ ሌሎች ክፍሎች እጅግ የተለመዱ ከመሆናቸው የተነሣ ትርጉማቸውን ከሞላ ጎደል እንዳጡ አውቃለሁ። ነገር ግን አንድ ነገር ማለታቸው ነው፤ ለማመን እንኳ እጅግ የሚያስደንቅ ነገር ማለታቸው ነው። እግዚአብሔር በዙሪያችን ካለው ፍጥረተ ዓለም ይልቅ ለእኛ ለሰዎች «እጅግ በበለጠ» እንደሚያስብ፣ ለእርሱም እንኳ ከሚያደርገው ይልቅ እኛን እጅግ በበለጠ እንደሚጠብቀንና እንደሚያቀርብልን ይነግሩናል።

የማይታመን ይመስላል፤ ግን እውነት ነው! የፍጥረተ ዓለምን ሥርዓታዊ አሠራር ስንት ጊዜ አድንቀናል፤ የፈጠረውንና አሁንም የሚቆጣጠረውን ታላቁን የፈጣሪ ኃይል አወድሰናል! ነገር ግን የፍጥረተ ዓለምን ሸክም በገዛ ትከሻችን ላይ መሸከም አስፈላጊ እንደ ሆነ የተሰማው ከእኛ ማንም የለም ብዬ እገምታለሁ። ፈጣሪ ያለ እኛ እርዳታ ሁሉን እንዲያስተዳድር ታምነነዋል። ምንም እንኳ—አንዳንድ ሰዎች ፈጣሪ ነገሮችን በሚያስተዳድርበት መንገድ ላይ ከሚያገኙት ስሕተትና በጸሎታቸው ሊሰጡት አስፈላጊ ሆኖ ከሚሰማቸው ምክር ስንነሣ—ሸክሙ ሁሉ በእነርሱ ላይ ያረፈ ይመስላል ብዬ መናዘዝ ቢኖርብኝም!

ነገር ግን ፍጥረተ ዓለም ሙሉ በሙሉ በእግዚአብሔር ጥንቃቄ ሥር እንዳለ ፈጽመን በተገነዘብንበት ጊዜ እንኳ፣ እኛም ደግሞ በዚያው ጥንቃቄ ሥር እንዳለን ማየት ተስኖናል፤ ለፍጥረተ ዓለም ከሚያስበው «እጅግ በበለጠ» ለእኛ እንደሚያስብ እውነት ሊሆን እንደሚችል ከቶ አላለምንም። የሁኔታዎቻችንንና የአካባቢያችንን የሚታዩ ነገሮች፣ የችግራችንን ታላቅነትና የራሳችንን ረዳት ማጣት ተመልክተን ተጨንቀናል፤ ፈርተናልም። ራሳችንን የመጠበቅን ሸክም በራሳችን ላይ ጭነናል፤ በአለማመናችንም ከሰማይ ወፎች ወይም ከሜዳ አበቦች «እጅግ የበለጠ» ዋጋ ያለን ከመሆን ይልቅ በእውነቱ ወሰን በሌለው መጠን «እጅግ ያነሰ» ዋጋ ያለን መስሎ ተሰምቶናል፤ ለእነርሱ የሚያስበው አምላክ ለእኛ ያስባል ማለት ፈጽሞ የማይመስል ነገር ሆኖ ይታየናል። ከመዝሙረኛው ጋር እንዲህ እንላለን፦ «የጣቶችህን ሥራ ሰማያትን፥ የሠራሃቸውን ጨረቃንና ከዋክብትን ባየሁ ጊዜ፥ ታስበው ዘንድ ሰው ምንድር ነው? ትጎበኘውም ዘንድ የሰው ልጅ ምንድር ነው?» ሰው ከታላቁና ከሰፊው ፍጥረተ ዓለም ጋር ሲነጻጸር እጅግ ደካማ፣ እጅግ ኢምንት፣ እጅግ ዋጋ ቢስ ይመስላል፤ እግዚአብሔር ያስበው ዘንድ እርሱ ምንድር ነው? ብለን እንጠይቃለን። ሆኖም እግዚአብሔር ለእርሱ እንደሚያስብ፣ እንዲያውም ለፍጥረተ ዓለም ከሚያስበው እጅግ በበለጠ ለእርሱ እንደሚያስብ ያውጃል። አስታውስ፤ እጅግ በበለጠ እንጂ እጅግ ባነሰ አይደለም። ስለዚህ ስለ ራሳችን የሚመጣብን የጭንቀት አሳብ ሁሉ በዚህ የጤናማ አእምሮ አስተያየት ወዲያውኑ መደምሰስ አለበት፦ ስለ ፍጥረተ ዓለም ለመጨነቅ ሞኞች እስካልሆንን ድረስ ስለ ራሳችን በመጨነቅ ከዚያ እጅግ የባሰ ሞኞች መሆን የለብንም።

በተራራው ስብከት ጌታችን ከሁሉ በላይ የሆነውን የ«እጅግ የበለጠ» ዘውድ ይሰጠናል። «ወይስ ከእናንተ፥ ልጁ እንጀራ ቢለምነው፥ ድንጋይን የሚሰጠው ከእናንተ ማን ሰው ነው? ዓሣስ ቢለምነው እባብን ይሰጠዋልን? እንኪያስ እናንተ ክፉዎች ስትሆኑ ለልጆቻችሁ መልካም ስጦታ መስጠትን ካወቃችሁ፥ በሰማያት ያለው አባታችሁ ለሚለምኑት እንዴት አብልጦ መልካም ነገርን ይሰጣቸው?»

በዚህ «እጅግ የበለጠ» ውስጥ የሚያስፈልገን ሁሉ እንደሚሟላ ዋስትና አለን። አባታችን ለእኛ መልካም እንደ ሆነ የሚያየው ሁሉ እዚህ በብዛት ተስፋ ተሰጥቶበታል። እኛን ለማሳመን የቀረበው ምሳሌም በሁሉም ስፍራ የሚሠራ ነው። በሁሉም የኑሮ ደረጃና ሁኔታ፣ በአሕዛብ ሁሉ መካከል፣ በወፎችና በአራዊት ልብ ውስጥ እንኳ፣ የእናትነት ውስጣዊ ስሜት የቻለውን ያህል ምርጡን ለልጆቹ ከማቅረብ ፈጽሞ አይቦዝንም።

ተወዳዳሪ በሌለው ሁኔታ ክፉ ካልሆነች በቀር፣ በየትኛውም የኑሮ ሁኔታ ውስጥ ያለች እናት እንጀራ ስትለመን ድንጋይን፣ ዓሣም ስትለመን እባብን አትሰጥም። ታዲያ የእናትን ልብ የፈጠረ አምላካችን ከእናት ሊከፋ ይችላልን? አይደለም፣ አይደለም፣ ሺህ ጊዜ አይደለም! እርሱ የሚያደርገው «እጅግ የበለጠ» ነው፤ ኦ፣ ከሁሉ ይልቅ ርኅሩኅ የሆነች እናት ልታደርገው ከምትችለው እጅግ የበለጠ ነው። እናቶች ለልጆቻቸው መልካም ነገርን መስጠት «ካወቁ»—በእርግጥም ያውቃሉ—እርሱማ «እንዴት አብልጦ» ያውቃል! ነገር ግን ይህን «እጅግ የበለጠ» በእውነት እናምነዋለንን? በአልጋችን ላይ በጭንቀት የምንገላበጥባቸው ሰዓቶቻችን ይመልሱ። እግዚአብሔር ወላጆች ለልጆቻቸው መልካም ነገርን ለመስጠት ካላቸው ፈቃደኝነትና ችሎታ እጅግ በበለጠ ለእኛ መልካም ነገርን ለመስጠት በእውነት ፈቃደኛና ቻይ ከሆነ፣ ጸሎታችን ስለ መመለሱ የሚኖረን የጥርጣሬ ወይም የጭንቀት ዕድል ሁሉ ለዘላለም መጥፋት አለበት። የምትችል እናት ልጇ እንጀራ ሲለምናት ያለ ጥርጥር እንደምታበላው፣ እኛም ስንለምን «መልካም ነገር» ሁሉ እንዲሁ ያለ ጥርጥር ሊሰጠን ግድ ነው። እንዲሁ ያለ ጥርጥር አልሁን? ኦ፣ ውድ ወዳጆቼ፣ ከዚያም እጅግ አብልጦ በሆነ እርግጠኝነት ነው። «በሰማያት ያለው አባታችሁ ለሚለምኑት እንዴት አብልጦ…» ነውና።

ከእኛ ማንኛችን የዚህን «እንዴት አብልጦ» ትርጉም መርምረን ደርሰንበታል? ቢያንስ ይህን ማለት አለበት፦ የችግረኛን ጩኸት ለመስማትና ለመመለስ ሰው ያለው ዝግጁነት ሁሉ የእግዚአብሔር ዝግጁነት ደካማ ሥዕል ብቻ ሊሆን ይችላል፤ ስለዚህም ዳግመኛ ለመጠራጠር ፈጽሞ ልንደፍር አንችልም። ወላጆች ለእንጀራ ድንጋይ የማይሰጡ ከሆነ፣ እርሱም አይሰጥም፤ ስለዚህ ስንለምን፣ የተቀበልነው ነገር የለመንነውን የሚመስልም ይሁን የማይመስል፣ የለመንነውን «መልካም ነገር» በእርግጥ እንደምንቀበል ፍጹም እርግጠኞች መሆን አለብን።

የቅዱስ አውግስጢኖስ እናት ልጇ ወደ ጌታ እንዲመለስ እጅግ ስትናፍቅ፣ የሮምን ፈተናዎች ስለ ፈራች ወደ ሮም እንዳይሄድ ጸለየች። እግዚአብሔርም በዚያ እንዲመለስ ወደ ሮም በመላክ ጸሎቷን መለሰ። እኛ መልካም የምንላቸው ነገሮች ብዙ ጊዜ በእግዚአብሔር ዘንድ ክፉ ናቸው፤ የእኛ ክፉም የእርሱ መልካም ነው። ነገር ግን ነገሮች የቱንም ያህል ቢመስሉ፣ እግዚአብሔር ስለ ሆነና ሌላ ማድረግ ስለማይችል ምርጡን መስጠት እንዳለበት ሁልጊዜ እናውቃለን።

«ለገዛ ልጁ ያልራራለት ነገር ግን ስለ ሁላችን አሳልፎ የሰጠው ያው ከእርሱ ጋር ደግሞ ሁሉን ነገር እንዲያው እንዴት አይሰጠንም?» ክርስቶስን በመስጠት ከሁሉ የሚበልጠውን ነገር ስላደረገ፣ ሁሉን ነገር ከእርሱ ጋር በመስጠት ያነሰውን ነገር «እጅግ አብልጦ» ያደርጋል። ሆኖም የእግዚአብሔር የገዛ ልጆች ስለ መንፈሳዊ ድህነታቸውና ስለ መንፈሳዊ ረሃባቸው ሲያማርሩ ዘወትር እንሰማለን። አንዳንድ ጊዜ ይህን ማድረግ የመንፈሳዊነት ተግባርና የእውነተኛ ትሕትና ምልክት እንደ ሆነ እንኳ የሚያስቡ ይመስላል። ነገር ግን ይህ በእግዚአብሔር «እጅግ የበለጠ» ፋንታ በአለማመናቸው «እጅግ ያነሰ» ከመመካት በቀር ምንድር ነው?

አንድ የእግዚአብሔር ልጅ ወደ እምነት ድል እንዲገፋ በተመከረ ጊዜ በግልጽ በራስ እርካታ እንዲህ ሲል በአንድ ወቅት ሰማሁ፦ «ኦ፣ እኔ እንዲህ ያለሁ ምስኪን ፍጥረት ነኝ፤ እንዲህ ያለሁ ምስኪን ፍጥረት ስለ ሆንሁ እናንተ ታላላቅ ክርስቲያኖች የምትደርሱበት ከፍታ እደርሳለሁ ብዬ ልጠብቅ አልችልም።» «ምስኪን ፍጥረት» ነህ፤ በእርግጥ ነህ፤ ሁላችንም እንዲሁ ነን!

ነገር ግን እግዚአብሔር ምስኪን አይደለም፤ የሚያስፈልግህን ማሟላት የእርሱ ድርሻ ነው እንጂ የእርሱን ማሟላት የአንተ ድርሻ አይደለም። አለማመን ምንም ቢል፣ እርሱ «በነገር ሁሉ ሁልጊዜ ብቃትን ሁሉ እያላችሁ ለበጎ ሥራ ሁሉ እንድትበዙ ጸጋን ሁሉ ሊያበዛላችሁ» ይችላል። «ሁሉ»፣ «ሁልጊዜ»፣ «በነገር ሁሉ»—እነዚህ ቃላት ምንኛ ሁሉን አቃፊ ናቸው! የሚያስፈልጉንን ነገሮች እስከ መጨረሻው ገደብ ያጠቃልላሉ፤ ለማንኛውም ጥያቄም ስፍራ አይተዉም። እንዲህ ባሉ አዋጆች ፊት ዳግመኛ እንዴት ልንጠራጠር ወይም ልንጠይቅ እንችላለን? እንዴትስ እንደፍራለን?

በእነዚህ «እጅግ የበለጠ» በሚሉ የእግዚአብሔር ቃሎች ውስጥ የተሰወሩትን የጸጋ ድንቆች የነካነው በጥቂቱ ብቻ ነው። በዚህ ሕይወት ትርጉማቸውን ፈጽሞ ልንጨርሰው አንችልም። ነገር ግን ቢያንስ ከአሁን ጀምሮ የመዳንን ገጽታዎች ሁሉ በሚመለከት የአለማመንን «እጅግ ያነሰ» ሁሉ ወደ ጎን ለማድረግ እንወስን። ከፍጹም ድካማችን፣ ከኃጢአተኛነታችንና ከችግራችን ጥልቀት ውስጥ ሆነን፣ የእግዚአብሔርን ጸጋ ኃያል «እጅግ የበለጠ» በድል አድራጊ እምነት ሁልጊዜና በሁሉ ስፍራ እናውጅ!