ጌታ ማደሪያችን

«አቤቱ፥ አንተ ለትውልድ ሁሉ ማደሪያ ሆንህልን።» (መዝሙር 90:1)።

የውጫዊ ኑሮአችን ምቾት ወይም ምቾት ማጣት በአብዛኛው ሰውነታችን በሚኖርበት ስፍራ ላይ የተመካ ነው፤ እንዲሁም የውስጣዊ ሕይወታችን ምቾት ወይም ምቾት ማጣት በነፍሳችን ማደሪያ ላይ የተመካ ነው።

ማደሪያችን አልፎ አልፎ የምንጎበኘው ስፍራ ሳይሆን በእውነት የምንኖርበት ስፍራ ነው። ቤታችን ነው።

የምድራዊ ኑሮአችን ጉዳዮች ሁሉ ከቤታችን ጋር የተሳሰሩ ናቸው፤ ስለዚህም ውብና ምቹ እንዲሆን የምንችለውን ሁሉ እናደርጋለን። ነገር ግን ነፍሳችን ከሰውነታችን ይልቅ እጅግ አብልጣ ምቹ ማደሪያ ያስፈልጋታል። ውስጣዊ ምቾት ከውጫዊ ምቾት እጅግ የላቀ አስፈላጊነት አለው፤ ነፍስ በሰላምና በደስታ በተሞላች ጊዜ በዙሪያችን ያለው ሥጋዊ ሁኔታ ብዙም ግድ አይሰጠንም።

እንግዲህ ነፍሳችን በእውነት የምትኖረው የት እንደ ሆነ በትክክል ማወቃችን እጅግ አስፈላጊ ነው። ጌታ በታሪክ ሁሉ ማደሪያችን ሆኖ እንደ ኖረ ይናገራል፤ ጥያቄው ግን፦ በእውነት በማደሪያችን ውስጥ እንኖራለንን? የሚለው ነው። ዘማሪው ስለ እስራኤል ልጆች፦ «በምድረ በዳ በበረሃ ተቅበዘበዙ፥ የሚኖሩበትንም ከተማ መንገድ አላገኙም፤ ተራቡ ተጠሙም፥ ነፍሳቸውም በውስጣቸው ዛለች።» (መዝሙር 107:4-5) ይላል። በዛሬዋ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ይህ ገለጻ ፍጹም የሚስማማቸው ብዙ የሚቅበዘበዙ ነፍሳት እንዳሉ እፈራለሁ። በክርስትና ሕይወታቸው ዘመን ሁሉ ቋሚ ቤት ሳያገኙ በመንፈሳዊ ምድረ በዳ ሲቅበዘበዙ ኖረዋል፤ ነፍሳቸውም በራብና በጥም ዝላለች። ይህ ሁሉ ሲሆን ግን የእግዚአብሔር ማደሪያ ገብተው ለዘላለም እንዲኖሩበት እየጋበዛቸው ወለል ብሎ ተከፍቶ ቆሞ ነበር።

ጌታችን ራሱ ይህን ግብዣ አጥብቆ ያቀርብልናል፦ «በእኔ ኑሩ እኔም በእናንተ።» (ዮሐንስ 15:4)። በዚያ መኖር የሚያስገኘውን የተባረከ ውጤትና ከዚያ መውጣት የሚያስከትለውን አሳዛኝ ፍጻሜም ቀጥሎ ይነግረናል።

እውነቱ ነፍሳችን ለእግዚአብሔር የተፈጠረች መሆኗ ነው። እርሱ ተፈጥሮአዊ ቤታችን ነው፤ ከእርሱም ውጭ በየትም ስፍራ ልናርፍ ከቶ አንችልም። «ነፍሴ የእግዚአብሔርን አደባባዮች ትናፍቃለች፥ ትዝላለችም፤ ልቤና ሥጋዬ ወደ ሕያው አምላክ ይጮኻሉ።» (መዝሙር 84:2)። በእግዚአብሔር አደባባዮች መኖሪያችንን እስካላደረግን ድረስ ሁልጊዜ እነርሱን እንናፍቃለን፤ እንዝላለንም።

እግዚአብሔር ብቻ የፍጥረት ቤት ነው፤ መንገዱ ሻካራና ጠባብ ቢሆንም፣ እግዚአብሔርን የምትናፍቅን ነፍስ ከእርሱ በቀር ሌላ ምንም ሊያረካት አይችልም።

ይህን ሕያው ማደሪያ እንዴት እንግለጠው? ዳዊት እንዲህ ሲል ይገልጠዋል፦ «እግዚአብሔር ዓለቴ፥ አምባዬና ታዳጊዬ ነው፤ አምላኬ ዓለቴ ነው፥ በእርሱም እታመናለሁ፤ ጋሻዬና የመድኃኒቴ ቀንድ፥ መጠጊያዬና መሸሸጊያዬ፥ መድኃኒቴ ነው፤ ከግፍ ታድነኛለህ።» (2ኛ ሳሙኤል 22:2-3)። እንግዲህ ማደሪያችን ደግሞ አምባችን፣ ከፍ ያለ ግንባችን፣ ዓለታችንና መጠጊያችን እንደ ሆነ እናያለን። አምባ ምን እንደ ሆነ ሁላችንም እናውቃለን። ደካሞችና ረዳት የሌላቸው ከጠላት የሚሰወሩበትና በደኅና የሚጠበቁበት የደኅንነት ስፍራ ነው። እግዚአብሔር አምባችን እንደ ሆነ ሲነገረን ትርጉሙ አንድ ብቻ ሊሆን ይችላል፤ ይኸውም በእርሱ ብንኖር ሊነሣብን ከሚችል ጠላት ሁሉ ፍጹም ደኅና እንሆናለን ማለት ነው።

«በመከራ ቀን በመጠለያው ይሰውረኛልና፥ በድንኳኑ መሸሸጊያ ይጋርደኛል፥ በዓለትም ላይ ከፍ ከፍ ያደርገኛል።» (መዝሙር 27:5)። «በልዑል መጠጊያ የሚኖር ሁሉን በሚችል አምላክ ጥላ ሥር ያድራል።» (መዝሙር 91:1)። «ከሰዎች ኵራት በፊትህ መሰወሪያ ትሰውራቸዋለህ፤ ከአንደበትም ክርክር በድንኳንህ ውስጥ ትጋርዳቸዋለህ።» (መዝሙር 31:20)። በእግዚአብሔር «ድንኳን መሸሸጊያ» ውስጥ ማንም ጠላት ሊያገኘን፣ ምንም መከራም ሊደርስብን አይችልም። የሰው ኵራትና ሐሜት ወደ እግዚአብሔር «ድንኳን» ሊገቡ አይችሉም። «የፊቱ መሰወሪያ» ከሺህ የጅብራልታር ዓለቶች ይበልጥ የጸና መጠጊያ ነው። ይህን ስል ግን ምንም መከራ አይመጣም ማለቴ አይደለም።

መከራዎች በብዛት ሊመጡ ይችላሉ፤ ነገር ግን ወደ ነፍስ መቅደስ ዘልቀው ሊገቡ አይችሉም። በሕይወት እጅግ አስፈሪ ማዕበሎች መካከል እንኳ በፍጹም ሰላም ልንኖር እንችላለን።

ነገር ግን ወዮ፣ ይህን የሚያውቁ ከእኛ ምንኛ ጥቂቶች ናቸው! የዳዊትን አነጋገር እንጠቀም ይሆናል፤ ለእኛ ግን እውነታ የሌለው ዘይቤያዊ አነጋገር ብቻ ነው። ቃላቱን በሥርዓታዊና በሃይማኖታዊ የድምፅ ቃና እንናገራቸዋለን፦ «አዎን፣ ጌታ ማደሪያዬ እንደ ሆነ አውቃለሁ፤ ክርስቲያን ሁሉ እንደሚገባው ራሴን ለጥበቃው አሳልፌ ሰጥቻለሁ።

ነገር ግን—» እዚህ ላይ የተለመደው የድምፅ ቃና ይመለሳል—«ነገር ግን ፈተናን ለማሸነፍ ምንም ኃይል የሌለኝ ምስኪንና ለምንም የማልረባ ሰው መሆኔን መርሳት አልችልም። ዳዊት በሚናገርለት ፍጹም ደኅንነት እጠበቃለሁ ብዬ ልጠብቅ አልችልም።» ከዚያም የእግዚአብሔር ማደሪያ ከቶ እንዳልተሰማ ያህል፣ ነፍስም በአደጋ በተሞላ ዓለም ውስጥ ብቻዋንና ያለ ጠባቂ እንደምትቅበዘበዝ ያህል፣ የፍርሃትና የጭንቀት ታሪክ ይከተላል።

«የእግዚአብሔር ማደሪያ» ብዬ የምጠራው አንድ መዝሙር አለ። እርሱም ዘጠና አንደኛው መዝሙር ነው፤ ይህ ቤት ምን እንደ ሆነም ድንቅ ገለጻ ይሰጣል። «በልዑል መጠጊያ የሚኖር ሁሉን በሚችል አምላክ ጥላ ሥር ያድራል። እግዚአብሔርን፦ ‹እርሱ መጠጊያዬና አምባዬ ነው፤ አምላኬ ነው፤ በእርሱ እታመናለሁ› እለዋለሁ።» (መዝሙር 91:1-2)። ስለ አምባ ያለን አሳብ ብዙውን ጊዜ ሰው በደኅና የሚኖርበት፣ ነገር ግን እጅግ የማይመች ጠንካራ የድንጋይ ሕንጻ ነው። ነገር ግን ለስላሳ፣ ርኅሩኅና በመጽናናት የተሞሉ ሌሎች ዓይነት አምባዎችም አሉ። ይህ መዝሙር እነርሱን ይገልጣቸዋል፦ «በላባዎቹ ይጋርድሃል፥ በክንፎቹም በታች ትተማመናለህ» (መዝሙር 91:4)፤ ልክ እናት ዶሮ ረዳት የሌላቸውን ጫጩቶቿን በሞቀ ክንፎቿ እንደምትሸፍን። የእናት ልብ አምባ—የሰውም ይሁን የወፍ፣ የነብርም እንኳ ቢሆን—ዓለም ከሚያውቃቸው አምባዎች ሁሉ እጅግ የጸና ነው፤ ሆኖም እጅግ ርኅሩኅ ነው። ጌታም እንዲህ ያለ አምባ ነው። «እንደ እረኛ መንጋውን ያሰማራል፤ ጠቦቶቹን በክንዱ ሰብስቦ በብብቱ ይሸከማል።» (ኢሳይያስ 40:11)።

«የዘላለም አምላክ መጠጊያህ ነው፥ ከበታችህም የዘላለም ክንዶች አሉ።» (ዘዳግም 33:27)። ክንፎች፣ ብብት፣ ክንዶች! እነዚህ ምንኛ የተባረኩ አምባዎች ናቸው! በእነርሱ የታቀፈ ሁሉ ደኅና ነው። ተፈጥሮ በእንዲህ ያሉ ምሳሌዎች የተሞላች ናት። አንድ ጸሐፊ ስለ እናት ነብር የሚለውን ተመልከት። ግልገሎቿ በተወለዱ ጊዜ የዋህ እንድትሆን የሚያስተምራት አንድ ኃይል አለ—ልትቃወመው የማትችለው መንፈስ፤ የፈጣሪዋ መንፈስ ነውና። በደረሰበት ጉዳት መቈጣት የነብር ደመ ነፍስ ነው። ጠጕሯን ብትነጭ ወይም ብትመታት ትገነጣጥልሃለች። ነገር ግን በጉዳት መቈጣት የእርሷ እጅግ ብርቱ ግፊት አይደለም። ከእርሷ ጋር የሚጫወቱትን እነዚያን ረዳት የሌላቸው ግልገሎች ተመልከት። የግዙፍ መዳፏ አንድ ግድ የለሽ እንቅስቃሴ ሊያጠፋቸው እስኪችል ድረስ ደካሞች ናቸው፤ እርሷ ግን ምንም ግድ የለሽ እንቅስቃሴ አታደርግም። ከምት ይበልጥ ሕመም ያደርሱባታል፤ ሆኖም በክፉ ፈንታ ክፉ አትመልስም። ዓይኖቿ በፍቅር ተሞልተው ታሻሻቸዋለች፤ ትናንሽ አሠቃዮቿንም ትልሳቸዋለች።

ፍቅር የሥጋ ሕመሟን ማቃሰት ወደ ደስታ ድምፅ ይለውጠዋል። ግዙፍ ራሷን የምታንቀሳቅስበት መንገድ «…ሁለተኛውን ደግሞ አዙርለት» ብሎ ያዘዘህ ያው አምላክ እርሷን እንደ ፈጠራት ያሳያል። ለመነሣት በበረታች ጊዜ ስለ ልጆቿ ራሷን ለመሠዋት ትወጣለች። እነርሱ እንዲለመልሙ እርሷ ትራባለች። እግዚአብሔር ስለ ልጆቹ ሲል የሚያስፈራ እንደ ሆነ፣ እርሷም ስለ ትናንሾቹ ልጆቿ ስትል የምታስፈራ ናት።

እነዚህን «የእናት አምባዎች» መቶ ጊዜ አይተናል፤ እግዚአብሔርን የሚመስሉ ብለንም ጠርተናቸዋል። ይህን ማየት ወደ እግዚአብሔር መጠጊያችን እንድንሸሽና ፍርሃትን ሁሉ በውጭ እንድንተው ያደርገናል ብሎ ሰው ያስብ ይሆናል! ችግሩ ግን መጽሐፍ ቅዱስ እንዲህ ያለውን መልካም ዜና ማለቱን ፈጽመን ለማመን እምቢ ማለታችን ነው። በቃል ላይሆን ይችላል፤ በተግባር ግን፦ «የጌታ ክንዶች እንደ ሰው እናት ክንዶች የሚታመኑ አይደሉም፤ የጌታ ልብ እንደ ነብር ልብ ርኅሩኅ አይደለም፤ የጌታ ክንፎች እንደ እናት ዶሮ ክንፎች የሚጋርዱ አይደሉም» እንላለን። እነዚህን ምድራውያን አምባዎች እርሱ እንደ ሠራቸው እናውቃለን፤ እርሱ ግን ከእነርሱ ጋር እኩል እንደ ሆነ ማመን አንችልም። እርሱን አምባችን አድርገን መያዝ እናትን አምባችን አድርጎ የመያዝን ግማሽ ያህል እንኳ ደኅንነትና ርኅራኄ አይሰማንም። ስለዚህም እናቶች ይታመናሉ፤ እግዚአብሔር ግን አይታመንም!

ሆኖም ዘማሪው ይህ መለኮታዊ ማደሪያ ምን ያህል ደኅና እንደ ሆነ እንደሚያውጅ ተመልከት። በዚህ ቤት ውስጥ ያለን እኛ ምንም እንደማንፈራ ይናገራል—የሌሊትን ግርማ፣ በቀን የሚበርርን ፍላጻ፣ በጨለማ የሚሄድን ቸነፈር፣ በቀትርም የሚያጠፋን ጥፋት አንፈራም። በዙሪያችን ሺዎች ሊወድቁ ይችላሉ፤ በእግዚአብሔር ውስጥ በተሰወረች ነፍስ ላይ ግን ምንም ክፉ አይደርስባትም። እግዚአብሔርን «መኖሪያቸው» ወዳደረጉት ምንም መቅሠፍት አይቀርብም።

ሃይማኖታዊ ሕይወታችንን እንዲህ ምቾት ያሳጡት ፍርሃቶች ሁሉ እዚህ መፍትሔ ተሰጥቶአቸዋል። ጌታን ቤታችን ብናደርገው ከሁሉም እንድናለን። ይህ ማለት ምንም ውጫዊ መከራ አይገጥመንም ማለት አይደለም። መቅሠፍቶች ሰውነትህን ወይም ንብረትህን ሊያጠቁ ይችላሉ፤ እነዚያ ነገሮች ግን አንተ አይደሉም። በእግዚአብሔር ውስጥ እያደርህ ሳለ ወደ እውነተኛው፣ ወደ ውስጣዊው አንተ ምንም ሊቀርብ አይችልም።

የሕይወት ሥቃይ ትልቁ ክፍል የሚመጣው ከሚያሳድደን «ክፉን መፍራት» ነው። ሕይወታችን «ቢሆንስ?» በሚሉ ጥያቄዎች የተሞላ ነው።

ይህ ቢሆንስ፣ ያ ቢሆንስ—ምን እናደርጋለን? እንዴትስ እንችለዋለን? ነገር ግን በእግዚአብሔር «ከፍ ያለ ግንብ» ውስጥ የምንኖር ከሆነ፣ እነዚህ ሁሉ «ቢሆንስ?» ከሕይወታችን ይወገዳሉ። የክፉ ዛቻ ወደ እግዚአብሔር ግንብ ዘልቆ ሊገባ አይችልምና «የሚሰማኝ ግን ተማምኖ ይኖራል፥ ክፉንም ሳይፈራ ያርፋል» (ምሳሌ 1:33) የተባለው ለእኛ ይፈጸማል። ዘማሪው በሞት ጥላ መካከል እየሄደ እንኳ፦ «ክፉን አልፈራም» (መዝሙር 23:4) ማለት ችሎአል፤ በእግዚአብሔር ውስጥ የምናድር ከሆነ እኛም ልንለው እንችላለን።

ነገር ግን ወደዚህ መለኮታዊ ማደሪያ እንዴት መግባት እንደሚቻል ትጠይቅ ይሆናል። መልሴ፦ በቀላሉ ገብተህ ኑርበት፤ የሚል ነው። አንድ ወዳጃችን ቤት ተከራይቶልን ዝግጁ እንደ ሆነ ቢነግረን፣ የኪራዩም ውል ተፈርሞ ሕጋዊ ቢሆን፣ እንዴት እንደምንገባ አንጠይቅም ነበር—ዕቃችንን ጠቅልለን እንገባ ነበር እንጂ። እዚህም እንዲሁ ማድረግ አለብን። እግዚአብሔር ማደሪያችን እንደ ሆነ ይናገራል። መጽሐፍ ቅዱስ አስፈላጊ የሆኑትን ሰነዶች ሁሉ ተፈርመውና በምስክሮች ተረጋግጠው ይዞአል።

ጌታችን ገብተን እንድንኖር ይጋብዘናል—እንዲያውም ያዝዘናል። እንዲህ እያለ ነው፦ «እግዚአብሔር ቤታችሁ ነው፤ በዚያ መኖሪያችሁን ማድረጋችሁን እርግጠኛ ሁኑ። ግቡበት።»

እንዴት ትገባበታለህ? በእምነት። እግዚአብሔር ማደሪያህ እንደ ሆነ ተናግሮአል፤ አሁን አንተም ልትለው ይገባሃል።

«እግዚአብሔርን፦ ‹እርሱ መጠጊያዬና አምባዬ ነው፤ አምላኬ ነው፤ በእርሱ እታመናለሁ› እለዋለሁ።» (መዝሙር 91:2)።

እምነት የእግዚአብሔርን ቃል ይወስዳል፤ እውነት እንደ ሆነም ያረጋግጣል። ክርስቶስ፦ «ኑሩ» ይላል፤ እኛም፦ «እኖራለሁ» ማለት አለብን። ቤታችን እንደ ሆነ በማመንና ይህንኑ ዘወትር በማወጅ እርሱን «መኖሪያችን» እናደርገዋለን። ገጣሚው ኮልሪጅ እንዳለው፦ እምነት ማረጋገጫና ተግባር ነው፤ ዘላለማዊው እውነት የአሁን ሐቅ እንዲሆን ያዝዛልና።

ጌታ ማደሪያችን ነው የሚለውን ዘላለማዊ እውነት በእምነታችን በማረጋገጥና በእግዚአብሔር ፊት ከመኖር የሚመነጩትን አሳቦችና ተግባሮች በመያዝ የአሁን ሐቅ ማድረግ አለብን።

ልናደርጋቸው ከሚገቡን የመጀመሪያዎቹ ነገሮች አንዱ ጭንቀትንና ሥጋትን ለዘላለም መተው ነው። ጭንቀት ወደ እግዚአብሔር ማደሪያ ሊገባ ይችላል ብሎ ማሰብ የማይታሰብ ነው፤ ስንገባ በውጭ ትተነው መግባት አለብን።

ስለ ጌታ ትእዛዛት መታዘዝ እንናገራለን፤ በውጫዊ ተግባሮችም ላይ እናተኵራለን፤ ሺህ እጥፍ ይበልጥ አስፈላጊ የሆኑትን የውስጣዊ ሕይወት ትእዛዛት ግን ቸል እንላለን። «ልባችሁ አይታወክ አይፍራም» (ዮሐንስ 14:27) የሚለው የጌታችን ትእዛዝ በሁሉም ስፍራ ማለት ይቻላል የማይታዘዙት ትእዛዝ ነው። ሆኖም ልቡን እንደዚህ የሚያሳዝን ሌላ አለመታዘዝ ይኖራል ብዬ እጠራጠራለሁ። ልጄ በፈተና ቅጽበት ባትታዘዘኝ ከሚያሳዝነኝ ይልቅ፣ ብትጠራጠረኝና ጉዳዮቿ በእጄ ደኅና እንዳልሆኑ ቢሰማት እጅግ አብልጦ እንደሚያሳዝነኝ እርግጠኛ ነኝ። ሕዝቡ ከእርሱ ጋር ደኅንነት ሳይሰማቸው ሲቀር ጌታችንን ምን ያህል እንደሚያቈስለው እንደማንገነዘብ አምናለሁ።

ይህን ከራሳችን ሕይወት ልንረዳው እንችላለን። አንድ ወዳጃችን እንድንጠብቅለት አንድ ነገር ሰጠን እንበል፤ እኛም ደኅና እንደሚሆን በሁሉ መንገድ አረጋገጥንለት። ከዚያም ወዳጃችን ሄዶ ስለ እርሱ ተጨነቀ፤ እኛ ለእግዚአብሔር ስለ ሰጠናቸው ነገሮች የምንገልጠውን ያንኑ ጭንቀት ለሌሎች ገለጠ።

ምን ይሰማን ነበር? እጅግ እናዝን ነበር። በመጨረሻም፦ «እንደማትታመነኝ ግልጽ ስለ ሆነ ዕቃህን ራስህ ብትጠብቅ ይሻላል» እንል ይሆናል። የእግዚአብሔር ልጆች አንድን ጉዳይ ለእርሱ ካስረከቡ በኋላ ለመጨነቅ መድፈራቸው አስደናቂ ነው፤ በባሕርዩ ላይ የተሰነዘረ እንዲህ ያለ ንቀት ነውና።

የውጭ ሰዎች ይህን አይተው፣ ጌታን ማደሪያ አድርጎ መያዝ ብዙም ትርጉም የለውም ማለት ነው፤ አለዚያ እንዲህ ባልተጨነቅን ነበር ብለው ያስባሉ።

ለድንቢጦች የሚያስበውና የራሳችንን ጠጕር የሚቈጥረው እርሱ ሊጥለን ከቶ አይችልም። ምንም ክፉ ወይም ጠላት ሊገባበት የማይችል የማይፈርስ አምባ ነው። ይህን ግልጽ እውነት አድርጌ እይዘዋለሁ፤ ማንኛውንም ነገር ለዚህ መለኮታዊ ማደሪያ በእውነት ባስረከብሁበት ቅጽበት ጭንቀት ሁሉ ሊያቆም ይገባዋል። ነገሮችን በራሴ እጅ እስካቆየሁ ድረስ ልንቀጠቀጥ ምክንያት አለኝ፤ ደኅና አይደሉምና። በእግዚአብሔር እጅ ግን ደኅንነታቸው ፍጹም ነው።

«የእግዚአብሔር ስም የጸና ግንብ ነው፤ ጻድቅ ወደ እርሱ ሮጦ ይድናል።» (ምሳሌ 18:10)። እንግዲህ ብቸኛው ግብ ወደዚህ ግንብ «ሮጦ» መግባትና በዚያም ለዘላለም መኖር ነው። ጠላት ከብቦህ ሳለ ከአምባ ውጭ ቆመህ ደኅንነትን እየለመንህ መጮኽ ሞኝነት ነው። ደኅና መሆን ብፈልግ ወደ ውስጥ መግባት አለብኝ።

«ኢየሩሳሌም ኢየሩሳሌም ሆይ፥ … ዶሮ ጫጩቶችዋን ከክንፎችዋ በታች እንደምትሰበስብ ልጆችሽን እሰበስብ ዘንድ ስንት ጊዜ ወደድሁ! አልወደዳችሁምም።» (ማቴዎስ 23:37)። ጫጩት ደኅና መሆን ቢፈልግ ወደ እናቱ ክንፎች መሮጥ አለበት። ብዙ ሰዎች ወደ ውስጥ ለመግባት እጅግ የማይገባቸው ወይም ደካሞች እንደ ሆኑ ስለሚሰማቸው ከእግዚአብሔር ማደሪያ ውጭ ይቀራሉ። ጭልፊት ሲመጣ አይቶ፣ እናቱም ስትጣራ ሰምቶ፣ ነገር ግን በውጭ እየተንቀጠቀጠ፦ «ወይኔ፣ እንዲህ ያለሁ ደካማና ረዳት የሌለኝ ትንሽ ጫጩት ስለ ሆንሁ ከእነዚያ ክንፎች በታች ለመግባት አይገባኝም» የሚል ጫጩትን ምን እንለዋለን? እናት ዶሮ መናገር ብትችል ኖሮ፦ «አንተ ሞኝ፣ እዚህ እንድትሆን የምፈልገው ደካማና ረዳት የሌለህ ስለ ሆንህ ነው። ራስህን መጠበቅ የምትችል ትልቅና ብርቱ አውራ ዶሮ ብትሆን ኖሮ ፈጽሞ ልሰበስብህ ባላስፈለገኝም ነበር» ትለው ነበር። ነጥቡን ማብራራት ያስፈልገኛልን?

ነገር ግን ወደ ማደሪያችን «ሮጠን» መግባት ብቻ አይበቃንም። «በድንኳንህ ለዘላለም ልኑር፤ በክንፎችህ መጠጊያ ሥር ልጠለል።» (መዝሙር 61:4)። እኛም እንዲሁ ማድረግ አለብን። በድንኳኑ ለዘላለም መኖር አንዳንድ ጊዜ እጅግ ከባድ እንደ ሆነ እመሰክራለሁ። የእምነት እርምጃ መውሰድ በአንጻሩ ቀላል ነው፤ በዚያ ስፍራ ጸንቶ መኖር ግን እጅግ ይከብዳል። ብዙ ሰዎች እሑድ ወደ እግዚአብሔር አምባ ሮጠው ይገባሉ፤ ሰኞ ጠዋት እንደ ደረሰም ወዲያው ተመልሰው ይወጣሉ። አንዳንዶች የማታ ጸሎት ለማድረግ ሲንበረከኩ ሮጠው ይገባሉ፤ ከአምስት ደቂቃ በኋላ ወደ መኝታቸው ሲሄዱ ይወጣሉ። ይህ ፍጹም ሞኝነት ነው። አንድ ስደተኛ አንድ ቀን ወደ አምባ ሮጦ ገብቶ በማግሥቱ ወደ ጠላት ተመልሶ ሲሮጥ ልታስብ አትችልም።

አእምሮውን የሳተ ነው ብለን እናስባለን። ለነፍስ ግን ይህ ይበልጥ ሞኝነት አይደለምን? ጠላቶቻችን ሰኞ ዕለት ሥራቸውን ያቆማሉን? ስንጸልይ ከምንቋቋማቸው ይልቅ ተኝተን ሳለን ይበልጥ ልንቋቋማቸው እንችላለንን?

ጥያቄው፦ እግዚአብሔርን መጎብኘት ብቻ እንፈልጋለን ወይስ በዚያ መኖር? የሚለው ነው። ዛሬ መጠጊያ አግኝተን ነገ ለጠላቶች መጋለጥ እንፈልጋለንን? ማንም ይህን አውቆ አይመርጥም፤ ነገር ግን እጅግ ብዙዎች ሳያስተውሉ ወደዚያ ይንሸራተታሉ። በክርስቶስ መኖር ሙሉ በሙሉ የእምነት ጉዳይ ነው፤ እኛ ግን ይህን አናስተውልም። ብርቱ ተጋድሎአችን ወይም ትጋታችን ዋናው ክፍል እንደ ሆነ እናስባለን፤ እነዚህ ሲደክሙም እምነታችን ይዝላል። የክርስትና ሕይወት ግን በእምነት የሚኖር ነው። ያለ እምነት እግዚአብሔርን ደስ ማሰኘት አይቻልም። ምንም በማያስገኝ በራሳችን ጥረት ጊዜ ማባከን ከንቱ ነው።

ፈቃዳችንንና ብርታታችንን በእምነታችን ላይ ማዋል አለብን። የጥርጣሬ ወይም የተስፋ መቍረጥ ፈተና ምንም ቢሆን፣ ወደ እግዚአብሔር ማደሪያ ገብተን በዚያ ለመኖር መቍረጥ አለብን።

«በልዑል መጠጊያ የሚኖር ሁሉን በሚችል አምላክ ጥላ ሥር ያድራል።» (መዝሙር 91:1)። «ማደር» እና «መታመን» በተግባር አንድ ቃል ናቸው፤ ትርጉማቸው አንድ ነው።

ጌታን ስታመን በእርሱ እኖራለሁ። ያለማቋረጥ ብታመነው ያለማቋረጥ በእርሱ እኖራለሁ። አልፎ አልፎ ብቻ ብታመነው ግን እየገባሁ እየወጣሁ ነው። ቀድሞ በ«ማደር» ውስጥ ምሥጢር ያለ ይመስለኝ ነበር፤ አሁን ግን ትርጉሙ እርሱን ፈጽሞ መታመን ብቻ እንደ ሆነ አያለሁ። ይህን ከተረዳህ በኋላ በዓለም ካሉት ነገሮች ሁሉ እጅግ ቀላሉ ነው። አንዳንድ ጊዜ ስለ ሁለት ሰዎች «አንዱ በሌላው ልብ ውስጥ ይኖራል» እንላለን። ይህም እርስ በርሳቸው ፍጹም ፍቅርና መተማመን አላቸው፤ ጥርጣሬም የማይቻል ነው ማለት ብቻ ነው። በጌታ አምባ ያለኝ መታመን ፍጹም ከሆነ በዚያ አምባ ውስጥ አድራለሁ። ነገሩ ሁሉ ይኸው ነው።

እንግዲህ እግዚአብሔር አምባችንና ከፍ ያለ ግንባችን እንደ ሆነ ስለ ተነገረ፣ ልናደርገው የሚገባን ተግባራዊ ነገር ራሳችንንና ጉዳዮቻችንን ሁሉ በተወሰነ ራስን የመስጠትና የእምነት ድርጊት ወደዚህ መለኮታዊ ማደሪያ ማስገባት፣ ከዚያም ስለ እነርሱ ያለውን ሥጋትና ጭንቀት ሁሉ ከአእምሮአችን ማስወገድ ነው። ጌታ ማደሪያችን ስለ ሆነ፣ ለጥበቃው የተሰጠ ምንም ነገር ሊጐዳ ከቶ አይችልም። ይህን እስካመንን ድረስ ጉዳዮቻችን በእጁ ይኖራሉ፤ መጠራጠር በጀመርንበት ቅጽበት ግን ጉዳዮቻችንን መልሰን ወደ ራሳችን እጅ እንወስዳቸዋለን፤ ከእንግዲህም በመለኮታዊው አምባ ውስጥ አይደሉም።

ነገሮች በአንድ ጊዜ በሁለት ስፍራ ሊሆኑ አይችሉም። በራሳችን እጅ ከሆኑ በእግዚአብሔር እጅ ሊሆኑ አይችሉም፤ በእግዚአብሔር እጅ ከሆኑ ደግሞ በራሳችን እጅ ሊሆኑ አይችሉም። ይህ እንደ ቀን ብርሃን ግልጽ ነው፤ ሆኖም ጥቂት የጋራ አስተዋይነት በማጣታቸው ሰዎች ብዙ ጊዜ በዚህ ይደናገራሉ። ጉዳዮቻቸውን ወደ እግዚአብሔር አምባ ለማስገባትና በዚያው ጊዜ በራሳቸው አምባ ለማቆየት ይሞክራሉ፤ ከዚያም ስለ ምን እንዳልተጠበቁ ይገረማሉ። ይህ ሞኝነት ነው። ወይ ጌታን ፈጽመህ ታመን፣ ወይ ራስህን ፈጽመህ ታመን፤ ነገር ግን ሁለቱን ለማቀላቀል አትሞክር፤ አይቀላቀሉምና።

መታመንህን በቃላት ብትገልጠው በተግባር ይረዳሃል። በግልጽ እንዲህ በል፦ «እግዚአብሔር ማደሪያዬ ነው፤ በእርሱም ለዘላለም እኖራለሁ። ጉዳዩ ተፈጽሞአል፤ በዚህ መለኮታዊ ቤት ውስጥ ነኝ፤ እዚህ ደኅና ነኝ፤ ዳግመኛም አልወጣም።» የጥርጣሬንና የተስፋ መቍረጥን ጥቃት ሁሉ በዚያ እንዳለህና እንደማታፍር እንደምታውቅ በሚገልጥ ቀላል ማረጋገጫ መመከት አለብህ። ሌሎች እንደ ወደዱ ያድርጉ፤ አንተ ግን ቢያንስ አንተ በመለኮታዊ ማደሪያህ ለዘላለም እንደምትኖር ማወጅ አለብህ። ይህን አቋም ከያዝህ በኋላ ጉዳዩን እንደ ገና ለማጤን ፈጽመህ እምቢ ማለት አለብህ። ተወስኖአል፤ ከዚህ በላይ የሚነገር ምንም የለም።

ይህን ሁሉ ስል አልጋ ላይ ተኝተን ነገሮችን ቸል እንበል ማለቴ አይደለም። የምናገረው ስለ ጉዳዮቻችን ውስጣዊ ገጽታ እንጂ ስለ ውጫዊው አይደለም። በውጭ እጅግ ትጉና ጠንቃቆች መሆን ይኖርብን ይሆናል፤ ነገር ግን ይህ ሁሉ ራሷንና ጉዳዮቿን በእግዚአብሔር ውስጥ ከሰወረች ነፍስ ውስጣዊ መሠረት መመንጨት አለበት፤ እንዲህ ያለችው ነፍስ ምንም የጭንቀት አሳብ ስለሌላት በውቡ የመጽሐፍ ቅዱስ ትርጉም «በአንዳች አትጨነቁ» (ፊልጵስዩስ 4:6) የሚለውን ትኖራለች። ውስጣዊ ሥጋት የሌለበት መሆን ለተሳካ ውጫዊ ጥንቃቄ እጅግ እርግጠኛው መሠረት ነው። በእግዚአብሔር ውስጥ የተሰወረች ነፍስ የምድርን እጅግ ታላላቅ መከራዎች በድል ልትሸከምና እጅግ ብርቱ ጠላቶቿን ልታሸንፍ የምትችል ነፍስ ናት።

አንድ ነጥብ መጥቀስ አለብኝ። ወደ አዲስ ቤት ስንገባ ራሳችን ብቻ አንገባም፤ ዕቃችንን ሁሉ፣ ከሁሉም በላይ ደግሞ ቤተሰባችንን ይዘን እንገባለን። የሚወደውን ሰው በውጭ ትቶ የሚገባ ሞኝ ማንም የለም። ሆኖም አንዳንድ የእግዚአብሔር ልጆች ራሳቸው ወደ ማደሪያው ገብተው፣ በእምነት ጕድለት ምክንያት እጅግ የሚወዷቸውን—ብዙ ጊዜ ልጆቻቸውን—በውጭ እንደሚተዉ እፈራለሁ። በአደጋ ጊዜ ለደኅንነቱ ወደ አምባ ሸሽቶ ልጆቹን ግን በውጭ የተወ አባት ብናይ እንደነግጣለን፤ ሆኖም ብዙ ክርስቲያኖች ይህንኑ ያደርጋሉ። ስለ ልጆቻችን የሚያድርብን እያንዳንዱ የጭንቀት አሳብ በእውነት ከእኛ ጋር ወደ እግዚአብሔር ማደሪያ እንዳላስገባናቸው ያረጋግጣል።

ለራሳችን የምንታመን ከሆነ ለምንወዳቸውም መታመን አለብን። እግዚአብሔር ከማንኛውም ምድራዊ አባት ይበልጥ አባታቸው ነው፤ ለእኛ ውድ ከሆኑ ለእርሱ እጅግ አብልጠው ውድ ናቸው። ለጥበቃው ከማስረከብ የተሻለ ምንም ልናደርግላቸው አንችልም፤ በራሳችን እጅ ለማቆየት ከመሞከርም የከፋ ነገር የለም ማለት ይቻላል። ለራሷ መዳን በሰላም የምትታመን፣ ነገር ግን ለሃይማኖት ግድ የሌላቸው ስለሚመስሉት ወንዶች ልጆቿ በጭንቀት የምትሠቃይ አንዲት እናት አውቅ ነበር። አንድ ምሽት የምንወዳቸውን በእምነት ወደ እግዚአብሔር አምባ ስለ ማስገባት ሰማች። ልጆቿን በውጭ ትታ ራሷን በእግዚአብሔር መሰወሯ ምንኛ የማይጣጣም እንደ ሆነ አየች።

ወዲያውም እምነቷ ከእርሷ ጋር ወደ አምባው አስገባቸው። ጭንቀቷ እስኪጠፋ ድረስ ፈጽማ ለእግዚአብሔር ጥበቃ አሳልፋ ሰጠቻቸው። ልጆቿ ከአሁን ወዲያ የእርሷ ሳይሆኑ የእግዚአብሔር ልጆች እንደ ሆኑ፣ እርሱም ከእርሷ ይበልጥ እንደሚወዳቸውና እርሷ ልትጠነቀቅላቸው ከምትችለው ይልቅ በጥበብ እንደሚጠነቀቅላቸው እንደ ተሰማት ነገረችኝ። ጌታ ስለ እነርሱ የሚያሳስባትን ሁሉ ለማድረግ ዝግጁ ሆና ቆየች፤ ነገር ግን ጉዳዩን በእጁ ትታ ረካች። ወደ ቤቷ ሄዳም ልጆቿን እንዲህ አለቻቸው፦ «ስለ እናንተ እጅግ ተጨንቄ ነበር፤ በስብከቴም ሳላሰለቻችሁ አልቀርም። አሁን ግን መታመንን ተምሬአለሁ። ወደ እግዚአብሔር አምባ አስገብቻችኋለሁ፤ ለጥበቃውም ትቻችኋለሁ። እርሱ በራሱ መንገድ ያድናችኋል። ጭንቀቴ አብቅቶአል።»

ከአንድ ዓመት በኋላ በደስታ እንዲህ አለችኝ፦ «ከእኔ ጋር ደስ ይበልሽ! ልጆቼ ከዚያ ጊዜ ጀምሮ በእግዚአብሔር አምባ ውስጥ በደኅና ኖረዋል፤ ሁሉም ዛሬ መልካም ክርስቲያኖች ናቸው።»

መደምደሚያው ቀላል ነው፦ በእግዚአብሔር ውስጥ ወዳለው ማደሪያህ ግባ፤ ያለህን ሁሉና የምትወዳቸውን ሁሉ ይዘህ ግባ። ከራስህና ከሌሎች ርቀህ በእርሱ ውስጥ ተሰወር፤ በዓይኖቹ ከምታየው በቀር ከእርሱ ውጭ ያለውን ሁሉ ከእይታህ አርቅ። የእግዚአብሔር ዓይኖች በቤቱ ውስጥ ያሉ ብቸኛ መስኮቶች ናቸው፤ በእነርሱ ሲታይ ሁሉም ነገር የተለየ ይመስላል። መከራዎችን እንደ በረከቶች፣ ጠላቶችንም እንደ ተሸሸጉ ወዳጆች እናያቸዋለን። በሕይወት ጭንቀቶች ፊት ጸጥ እንላለን። «ሕዝቤም በሰላም ማደሪያ፥ በታመነም መኖሪያ፥ በጸጥታም ማረፊያ ይኖራሉ።» (ኢሳይያስ 32:18)።