ይሖዋ

«ስምህ እግዚአብሔር የሆነ አንተ ብቻህን በምድር ሁሉ ላይ ልዑል እንደ ሆንህ ይወቁ።» (መዝሙር 83:18)።

ከእግዚአብሔር ስሞች ሁሉ ምናልባት እጅግ የተሟላው ይሖዋ የሚለው ስም ነው። የዚህ ስም ትርጉም በራሱ የሚኖረው፣ «ያለና የሚኖር» የሚል ነው። እግዚአብሔር ማን እንደ ሆነ ይገልጣል። አንዳንድ ጊዜ ደግሞ የባሕርዩን ልዩ ልዩ ገጽታዎች ለማሳየት ተጨማሪ ስሞች ተሰጥተዋል፦ ይሖዋ ይርኤ — እግዚአብሔር ያዘጋጃል።

ይሖዋ ኒሲ — እግዚአብሔር ዓርማዬ ነው።

ይሖዋ ሻሎም — እግዚአብሔር ሰላማችን ነው።

ይሖዋ ጽድቅኑ — እግዚአብሔር ጽድቃችን ነው።

ይሖዋ ሻማ — እግዚአብሔር በዚያ አለ።

እነዚህ ስሞች የተገኙት በችግር ጊዜ ነው። አብርሃም ልጁን ሊሠዋ በተዘጋጀ ጊዜ መውጫ መንገድ አላየም ነበር፤ እግዚአብሔር ግን በግ አዘጋጀ። በዚያን ጊዜ አብርሃም እግዚአብሔር ለሕዝቡ እንደሚያዘጋጅ ተረዳ።

ይህ እውነት በአዲስ ኪዳንም ተደግሞአል፦ «ይህ ሁሉ እንዲያስፈልጋችሁ የሰማዩ አባታችሁ ያውቃል» (ማቴዎስ 6:32)።

እግዚአብሔር የሚያስፈልገንን ካየና ካወቀ፣ በእርግጥ ያሟላልናል።

ጌታችን እግዚአብሔር ስለ እኛ ስለሚያስብ እንዳንጨነቅ ደጋግሞ ይመክረናል። «ይህ ሁሉ እንዲያስፈልጋችሁ የሰማዩ አባታችሁ ያውቃል» ይላል (ማቴዎስ 6:32)። ጌታ የሚያስፈልገንን ካየና ካወቀ፣ ያንኑ እንደሚያሟላልን በራሱ ግልጽ ነው።

አባታችን እንደ መሆኑ ከዚህ በቀር ሊያደርግ አይችልም። ደግ እናት ልጅዋ አንዳች ነገር እንደሚያስፈልገው ባየች ጊዜ ወዲያውኑ ያንን ለማሟላት ትነሣለች። ልጁ እስኪለምናት እንኳ አትጠብቅም፤ የሚያስፈልገውን ማየትዋ ብቻ በቂ ነው። ደግ እናት እንደ መሆንዋ ሌላ ልታደርግ አትችልም። ስለዚህ እግዚአብሔር «የሚያስፈልግህን የማይ እኔ ነኝ» ሲለን፣ በእውነቱ «የማዘጋጅልህ እኔ ነኝ» ማለቱ ነው፤ አይቶ ሳያዘጋጅ ሊቀር አይችልምና።

«ታዲያ የምፈልገውን ሁሉ የማላገኘው ለምንድር ነው?» ብለህ ትጠይቅ ይሆናል። ይህ የሆነው የምትፈልገው በእውነት የሚያስፈልግህ እንዳልሆነ፣ ምናልባትም ፍጹም ተቃራኒው እንደ ሆነ እግዚአብሔር ስለሚያይ ብቻ ነው። የሚያስፈልገንን ይሰጠን ዘንድ ብዙ ጊዜ ጌታ የምንፈልገውን ከእኛ መከልከል ግድ ይሆንበታል። «ሳትለምኑት አባታችሁ የሚያስፈልጋችሁን ያውቃል» (ማቴዎስ 6:8)። አንተ አታውቅም፤ የፈለግኸው ሁሉ ቢሰጥህ ኖሮ፣ ምናልባት በእውነት የሚያስፈልጉህ ነገሮች ሁሉ ሳይሟሉ ይቀሩ ነበር። አምላካችን ይሖዋ ይርኤ፣ ማለትም የሚያይና ስለዚህም የሚያዘጋጅ ጌታ መሆኑ በእርግጥ ሊበቃን ይገባል።

ነገር ግን በዛሬው ጊዜ ብዙ ክርስቲያኖች የአብርሃምን ግኝት ፈጽሞ እንዳላገኙ፣ ጌታም በእውነት ይሖዋ ይርኤ መሆኑን እንደማያውቁ እፈራለሁ። ወደፊት ነፍሳቸውን እንዲያድን በእርሱ ይታመኑ ይሆናል፤ ነገር ግን እዚሁ አሁን ጭንቀታቸውን ሊሸከምላቸው እንደሚፈልግ ፈጽሞ አያስቡም። ስለ እርሱ እንደ ሰማሁት አንድ ሰው ናቸው፤ ይህ ሰው ከባድ ሸክም በጀርባው ተሸክሞ ሲሄድ አንድ ወዳጁ በሠረገላው እንዲሳፈር ጋበዘው፤ እርሱም በደስታ ተቀበለ። ወደ ሠረገላውም ወጣ፤ ነገር ግን ሸክሙን በጀርባው እንደ ያዘ፣ ከክብደቱ የተነሣ ጐብጦ ተቀመጠ። ወዳጁም፦ «ሸክምህን በሠረገላው ወለል ላይ ለምን አታስቀምጠውም?» ብሎ ጠየቀው።

ሰውየውም፦ «ኧረ» ብሎ መለሰ፤ «እኔን መሸከምህ ራሱ ብዙ ነው፤ ሸክሜንም ደግሞ እንድትሸከምልኝ ልለምንህ አልችልም።» ማንም ሰው እንዴት እንዲህ ያለ ሞኝ ሊሆን ይችላል ብለህ ትደነቅ ይሆናል፤ ነገር ግን አንተስ ያንኑ እያደረግህ አይደለምን? ሸክምህን አሁንም ራስህ እየተሸከምህ፣ ጌታ እንዲጠብቅህ በእርሱ እየታመንህ አይደለምን? ከሁለታችሁ ይበልጥ ሞኙ ማን ነው—ያ ሰው ወይስ አንተ?

ይሖዋ ኒሲ፣ ማለትም «እግዚአብሔር ዓርማዬ»፣ አማሌቅ በራፊዲም እስራኤልን ሊወጋ በመጣ ጊዜ፣ ጌታም ለእስራኤል ታላቅ ድል በሰጠ ጊዜ ሙሴ ያገኘው ግኝት ነው። ሙሴ ጌታ ስለ እነርሱ እንደ ተዋጋ ተረዳ፤ መሠዊያም ሠራ፤ ስሙንም «እግዚአብሔር ዓርማዬ ነው» ብሎ ጠራው (ዘጸአት 17:15)። መጽሐፍ ቅዱስ ይህን እውነት በሚገልጡ ቃላት የተሞላ ነው። «እግዚአብሔር ተዋጊ ነው፤ ስሙ እግዚአብሔር ነው።» (ዘጸአት 15:3)። «በፊታችሁ የሚሄድ አምላካችሁ እግዚአብሔር ራሱ ስለ እናንተ ይዋጋል።» (ዘዳግም 1:30)። «እግዚአብሔር ስለ እናንተ ይዋጋል፤ እናንተም ዝም ትላላችሁ።» (ዘጸአት 14:14)። «ሰልፉ የእግዚአብሔር ነው እንጂ የእናንተ አይደለምና ከዚህ ከታላቅ ሠራዊት የተነሣ አትፍሩ፤ አትደንግጡም።» (2ኛ ዜና መዋዕል 20:15)። «እነሆ፥ እግዚአብሔር ራሱ አለቃ ሆኖ ከእኛ ጋር ነው።»

(2ኛ ዜና መዋዕል 13:12)።

በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ከዚህ ይበልጥ በግልጽ የታየ ነገር የለም፤ ጌታ እንዲዋጋልን ብቻ ብንፈቅድለት ስለ እኛ ይዋጋል። በመንፈሳዊ ጠላቶቻችን ላይ ምንም ኃይል እንደሌለን ያውቃል፤ ስለዚህ ረዳት የሌላቸው ልጆችዋ በተጠቁ ጊዜ እንደምትዋጋላቸው ርኅሩኅ እናት ስለ እኛ ይዋጋል። የሚጠይቀን ዝም ብለን እንድንቆምና እርሱ እንዲሠራ እንድንፈቅድለት ብቻ ነው። ከመንፈሳዊ ጦርነት ሁሉ የሚሳካው ይህ ዓይነቱ ብቻ ነው። እኛ ግን ይህን ለመማር ዘገምተኞች ነን። ፈተናዎች ሲመጡ ሰልፉን ለጌታ አሳልፈን ከመስጠት ይልቅ ራሳችን ልንዋጋቸው ኃይላችንን ሁሉ እንሰበስባለን። ጌታ በአቅራቢያችን እንዳለና ነገሩ ተስፋ ቢያስቆርጥ እንደሚረዳን እናምን ይሆናል፤ ነገር ግን በአብዛኛው ውጊያውን ሁሉ ራሳችን መዋጋት እንዳለብን ይሰማናል።

የእኛ የአዋጋግ ዘዴ ብዙውን ጊዜ ደጋግሞ ንስሐ መግባትን፣ ቍርጥ ውሳኔዎችንና ቃል ኪዳኖችን ማድረግን፣ ለድል አጥብቆ መታገልን፣ ከዚያም እንደ ገና መውደቅን ያካትታል፤ ከዚያም ተጨማሪ ንስሐ፣ ተጨማሪ ቍርጥ ውሳኔዎች፣ ተጨማሪ ቃል ኪዳኖችና የታደሰ ትግል ይከተላሉ—ደጋግሞ ደጋግሞ። በእያንዳንዱ ጊዜ አሁንስ በእርግጥ እናሸንፋለን ብለን ለራሳችን እንነግራለን፤ በእያንዳንዱ ጊዜም እንወድቃለን፤ ብዙ ጊዜም ከቀድሞው የባሰ እንወድቃለን። ይህ ምንም ዓይነት እውነተኛ ወይም ዘላቂ መዳን ሳያስገኝ ለሳምንታት፣ ለወራት፣ አልፎ ተርፎም ለዓመታት ሊቀጥል ይችላል።

ነገር ግን፦ «ታዲያ ጨርሶ መዋጋት የለብንምን?» ብለህ ትጠይቅ ይሆናል። በእርግጥ መዋጋት አለብን፤ ነገር ግን በዚህ መንገድ አይደለም። «መልካሙን የእምነት ገድል» (1ኛ ጢሞቴዎስ 6:12) ልንጋደል ይገባናል፤ የእምነትም ገድል የጥረት ትግል ሳይሆን የመታመን ትግል ነው። ንጉሥ ሕዝቅያስና ሕዝቡ ጠላታቸውን በተጋፈጡ ጊዜ እንዳደረጉት ውጊያ ነው፤ በዚያን ጊዜ «መዘመርና ማመስገን በጀመሩ ጊዜ እግዚአብሔር ድብቅ ጦር አኖረ… እነርሱም ተመቱ» (2ኛ ዜና መዋዕል 20:22)። የእኛ ድርሻ ሰልፉን ለጌታ አሳልፎ መስጠትና ስለ ድሉም በእርሱ መታመን ነው።

እዚህ ስለ ቃል ኪዳኖች ወይም ስለ ቍርጥ ውሳኔዎች የተነገረ ምንም ነገር የለም፤ ለሰዓታት ወይም ለቀናት ስለሚደረግ የጭንቀት ትግል ወይም ስለ መራራ ጸጸትም የተነገረ ምንም ነገር የለም። «በሁሉም ላይ ጨምራችሁ የሚንበለበሉትን የክፉውን ፍላጻዎች ሁሉ ልታጠፉ የምትችሉበትን የእምነትን ጋሻ አንሡ» (ኤፌሶን 6:16)። ከሁሉም በላይ እምነት።

እምነት ያለ እርሱ ሌላው ሁሉ ከንቱ የሆነ አስፈላጊው ብቸኛ ነገር ነው። ይህ ማለት ሰልፉን ለጌታ አሳልፈን መስጠት ብቻ ሳይሆን ከእርሱ ጋር መተውም፣ እርሱም እንደሚያሸንፍ ፍጹም መተማመን ይገባናል ማለት ነው።

እውነተኛው ትግል ያለው እዚህ ላይ ነው። ዝም ብሎ በጌታ ብቻ መታመን አስተማማኝ የማይመስል ስሜት ይሰጣል፤ ሰልፉን መልሶ በእጃችን የመውሰድ ፈተናም ብዙ ጊዜ እጅግ ብርቱ ነው። በውኃ የሚሰጥም ሰው ሊያድነው ከሚሞክረው ሰው ጋር መታገልን ማቆም እንደሚከብደው፣ እንዲሁ በመንፈሳዊ ነገሮች እጃችንን ማንሣት ለእኛ ይከብደናል። የሚሰጥም ሰው ከአዳኙ ጋር ቢታገል እርሱን ማዳን ምን ያህል የማይቻል እንደ ሆነ ሁላችን እናውቃለን፤ እንዲሁም ውጊያዎቻችንን ራሳችን ለመዋጋት ስንል ጌታ ስለ እኛ ሊዋጋልን ፈጽሞ አይቻለውም። ፈቃደኛ ስላልሆነ አይደለም፤ ነገር ግን ስለማይችል ነው። ጣልቃ መግባታችን ሥራውን ያደናቅፋል። ምድራዊ ጥረቶች ቦታውን በያዙበት ጊዜ መንፈሳዊ ኃይሎች ሊሠሩ አይችሉም።

ጌታችን «ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉም» (ዮሐንስ 15:5) ይለናል፤ እኛም እነዚህን ቃላት ብዙ ጊዜ አንብበናል፣ ደጋግመንም ተናግረናል፤ ነገር ግን በእውነት የሚያምናቸው ማንም አለን? ስለ ስውር አሳቦቻችን እውነቱን ብንናገር እንደዚህ ያለ ነገር አናገኝምን፦ «ክርስቶስ እነዚህን ቃላት በተናገረ ጊዜ በራሳችን ብዙ ማድረግ አንችልም፣ ወይም ቢያንስ ታላቅ ነገር ማድረግ አንችልም ማለቱ እንደ ሆነ የታወቀ ነው። ነገር ግን ጨርሶ ምንም—ይህ ትክክል ሊሆን አይችልም። እኛ ረዳት የሌለን ሕፃናት አይደለንም፤ ጠላቶቻችንን ለመዋጋት ያለንን ኃይል ሁሉ እንድንጠቀም በእርግጥ ይጠበቅብናል፤ ያ ኃይል ሲያልቅ ደግሞ ጌታን እንዲረዳን ልንለምነው እንችላለን።»

ውድቀቶቻችን ሁሉ ቢኖሩም፣ አሁንም ይበልጥ ብንጥርና ይበልጥ ብንጸና በማንኛውም ሁኔታ ልናሸንፍ እንችል ነበር ብለን የማሰብ ዝንባሌ አለን። ነገር ግን የተፈጥሮ ችሎታዎቻችን በመንፈሳዊ ነገሮችም ሆነ በመንፈሳዊ ጠላቶች ላይ ምንም ጥቅም እንደሌላቸው የሚገልጠውን ወሳኝ እውነት ፈጽሞ እንዘነጋለን።

በኩሬ ግርጌ የሚኖር የውኃ ተርብ እጭ ለሚኖርበት አካባቢ ብርቱና በሚገባ ያደገ ሊሆን ይችላል፤ ነገር ግን የውኃ ተርብ በሆነ ጊዜ በጭቃ ውስጥ እንዲሳብ የረዱት ችሎታዎች በክፍት አየር ላይ ለመብረር ምንም አይጠቅሙትም። እንዲሁም መብረር ቢያስፈልገን በምድር ላይ የመራመድ ችሎታችን ከንቱ እንደሚሆን፣ የተፈጥሮ ችሎታዎቻችንም በመንፈሳዊ ጦርነት ምንም አይጠቅሙም። እንዲያውም በእነርሱ ብንደገፍ፣ ልንንሳፈፍ ወይም ልንበር ሲገባን መራመድ መሞከር እንደሚያደናቅፈን፣ እውነተኛ እንቅፋቶች ይሆናሉ።

እንግዲህ መንፈሳዊ ጠላቶችን ስንጋፈጥ በራሳችን መታመን ከባድ መዘዝ እንዳለው እናያለን። ወደ ውድቀት የሚመራ ብቻ ሳይሆን በመጨረሻ ወደ ዓመፅ ይመራል። «መንፈሳዊ ትግል» ተብሎ የሚጠራው አብዛኛው ነገር በትክክል ቢገለጥ «መንፈሳዊ ዓመፅ» ቢባል ይሻል ነበር። እግዚአብሔር በራሳችን ጥረት መደገፋችንን እንድናቆምና ውጊያዎቻችንን ለእርሱ አሳልፈን እንድንሰጥ ነግሮናል፤ እኛ ግን ለመታዘዝ እንምቢ እንላለን። በእርግጥ እንዋጋለን፤ ነገር ግን የእምነት ውጊያ አይደለም፤ የአለማመን ውጊያ ነው። ብዙ ጊዜ የምንኰራበት «ግብግብ» ከእግዚአብሔር ጋር ሆነን ጠላቶቹን መታገል ሳይሆን ከጠላቶቹ ጋር ተባብረን እርሱን መታገል ነው። ጥርጣሬዎችና ፍርሃቶች እንዲያድጉ እንፈቅዳለን፤ በዚህም የተነሣ ወደ ጨለማ፣ ወደ ሁከትና ወደ ውስጣዊ ትግል እንወድቃለን። ከዚያም ይህን «መንፈሳዊ ትግል» ብለን እንሰይመዋለን፤ ራሳችንንም እንደ ልዩ ወይም ያልተለመደ ጉዳይ እንቈጥራለን። ነገር ግን ይህን ሁኔታ የሚገልጠው ብቸኛ ቃል አለማመን ነው፤ ቀላሉም መድኃኒት እምነት ነው።

ስለ ያዕቆብ ግብግብስ ልትጠይቅ ትችላለህ፤ እርሱ በትግል ድል አላደረገምን? በእውነቱ ድል ያደረገው ከዚያ በኋላ መታገል እስከማይችል ድረስ በመድከሙ ነው። ከመልአኩ ጋር የታገለው ያዕቆብ አልነበረም፤ ከያዕቆብ ጋር የታገለው መልአኩ ነበር። መሸነፍ የሚያስፈልገው ያዕቆብ ነበር። መልአኩ የያዕቆብ መቃወም ለማሸነፍ እጅግ ብርቱ እንደ ሆነ ባየ ጊዜ የጭኑን ሹልዳ ነካ፤ ከስፍራውም አናጋው፤ ከዚያም ድሉ ተገኘ። ያዕቆብ ለመቃወም አቅም እንዳጣ ወዲያው ከእግዚአብሔር ጋር ታግሎ አሸነፈ። ኃይሉን ባጣ ጊዜ ኃይል አገኘ። ከዚያ በኋላ መዋጋት ባልቻለ ጊዜ ድል አደረገ።

የያዕቆብ ተሞክሮ የእኛን ያንጸባርቃል። ጌታ በእርሱ ላይ ፍጹም ወደ መደገፍ ሊያደርሰን ከእኛ ጋር ይታገላል። ኃይል እስካለን ድረስ እንቃወማለን፤ በመጨረሻ ግን እጅ መስጠት ግድ ወደሚሆንበት ወደ ደካማነት ስፍራ ያደርሰናል፤ ከዚያም በዚያው እጅ በመስጠታችን ድል እናደርጋለን። ድላችን ሁልጊዜ የድካም ድል ነው። ጳውሎስ ይህን የተረዳው እንዲህ ብሎ በጻፈ ጊዜ ነው፦ «እርሱም፦ ‹ጸጋዬ ይበቃሃል፥ ኃይሌ በድካም ይፈጸማልና› አለኝ። እንግዲህ የክርስቶስ ኃይል ያድርብኝ ዘንድ በብዙ ደስታ በድካሜ ልመካ እወዳለሁ… ስደክም ያን ጊዜ ኃይለኛ ነኝና» (2ኛ ቆሮንቶስ 12:9-10)።

ከዚህ የበለጠ የከበረ ድል ማን ሊለምን ይችላል?

ጌታን ዓርማችን አድርገን ብንወስደውና ውጊያዎቻችንን ሁሉ ለእርሱ አደራ ብንሰጥ ይህ ድል የእኛ ይሆናል። «እግዚአብሔር ሰላም ነው» የሚል ትርጉም ያለው ይሖዋ ሻሎም የሚለውን ስም ያገኘው ጌዴዎን ነው፤ ይህም ጌታ ፈጽሞ ብቁ እንዳልሆነ ለተሰማው ሥራ በጠራው ጊዜ ነበር። እርሱም፦ «ጌታዬ ሆይ፥ እስራኤልን በምን አድናለሁ? እነሆ፥ ወገኔ በምናሴ ውስጥ እጅግ ደካማ ነው፤ እኔም በአባቴ ቤት ታናሽ ነኝ» አለ (መሳፍንት 6:15)። ጌታም፦ «እኔ ከአንተ ጋር እሆናለሁ፤ ምድያማውያንንም እንደ አንድ ሰው ትመታቸዋለህ» አለው (መሳፍንት 6:16)… «ሰላም ለአንተ ይሁን፤ አትፍራ፤ አትሞትም» (መሳፍንት 6:23)። በዚያን ጊዜ ጌዴዎን ጌታን አመነ፤ ሰልፉ ገና ባይደረግና ምንም ድል ገና ባይታይም፣ ሰላም አስቀድሞ እንደ ተረጋገጠ በእምነት አየ። ለጌታም መሠዊያ ሠራ፤ ስሙንም «እግዚአብሔር ሰላም ነው» ብሎ ጠራው (መሳፍንት 6:24)።

ከሰው ልብ ፍላጎቶች ሁሉ ከሰላም ፍላጎት የሚበልጥ የለም፤ በወንጌልም ውስጥ ከእርሱ ይበልጥ በሙላት ተስፋ የተሰጠበትም የለም። «ሰላምን እተውላችኋለሁ፥ ሰላሜን እሰጣችኋለሁ፤ እኔ የምሰጣችሁ ዓለም እንደሚሰጥ አይደለም። ልባችሁ አይታወክ አይፍራም» (ዮሐንስ 14:27)። ደግሞም፦ «በእኔ ሳላችሁ ሰላም እንዲሆንላችሁ ይህን ተናግሬአችኋለሁ። በዓለም ሳላችሁ መከራ አለባችሁ፤ ነገር ግን አይዞአችሁ፤ እኔ ዓለምን አሸንፌዋለሁ» (ዮሐንስ 16:33)።

ብዙ ጊዜ ሰላም ከውጫዊ ጸጥታ መምጣት እንዳለበት እናስባለን—ጠላቶች ሁሉ መጥፋት፣ መከራዎችም ሁሉ ማብቃት አለባቸው ብለን። ጌታ ግን በሁከት መካከል እንኳ ሊኖርና ከእርሱም በላይ ከፍ ሊል ስለሚችል ውስጣዊ ሰላም ይናገራል። የዚህ ሰላም መሠረት እኛ ዓለምን ማሸነፋችን ወይም ልናሸንፈው መቻላችን ሳይሆን ክርስቶስ ማሸነፉ ነው። ሰላምን ሊያውጅ የሚችለው አሸናፊው ብቻ ነው፤ እርሱ የተዋጋላቸውም ወደዚያ ሰላም መግባት ብቻ ይችላሉ። ሊፈጥሩትም ሆነ ሊያጠፉት አይችሉም። ነገር ግን ሊያምኑት እምቢ ሊሉና በዚህም በልባቸው እንዲገዛ ሳይፈቅዱ ሊቀሩ ይችላሉ። ክርስቶስ ለአንተ ሰላምን እንዳደረገ ለማመን ታመነታ ይሆናል፤ በዚህም ዕረፍት በሌለው የትግል ሁኔታ ትቀጥል ይሆናል፤ እርሱ ግን አስቀድሞ አድርጎታል፤ የቀጠለው ትግልህም አላስፈላጊ ነው።

መጽሐፍ ቅዱስ ክርስቶስ ራሱ ሰላማችን እንደ ሆነ ይነግረናል (ኤፌሶን 2:14)። ስለዚህ ሰላም ቢሰማኝም ባይሰማኝም፣ ሰላም አስቀድሞ በእርሱ የእኔ ነው፤ እኔም በእምነት ልይዘው ይገባኛል። እምነት እግዚአብሔር ያለውን ዝም ብሎ ያምናል፤ ያውጃልም። እርሱ ሰላም አለ ካለ፣ እምነት ያንኑ ያረጋግጣል፤ ወደ እርሱም ይገባል። እርሱ በመጽሐፍ ቅዱስ ሰላምን ካወጀ፣ ነገሮች ምንም ቢመስሉ እኔም በልቤ ሰላምን ማወጅ ይገባኛል። «የእግዚአብሔር መንግሥት ጽድቅና ሰላም በመንፈስ ቅዱስም የሆነ ደስታ ናት እንጂ መብልና መጠጥ አይደለችምና» (ሮሜ 14:17)፤ ወደ ሰላም ያልገባ ማንም ሰው ወደዚህ መንግሥት ገና በሙላት አልገባም።

በተግባር፣ ፊልጵስዩስ 4:6-7ን በቀላሉ በመታዘዝ ሁልጊዜ ወደ ሰላም ልንገባ እንችላለን፦ «በነገር ሁሉ በጸሎትና በምልጃ ከምስጋና ጋር በእግዚአብሔር ዘንድ ልመናችሁን አስታውቁ እንጂ በአንዳች አትጨነቁ። አእምሮንም ሁሉ የሚያልፍ የእግዚአብሔር ሰላም ልባችሁንና አሳባችሁን በክርስቶስ ኢየሱስ ይጠብቃል»። እርምጃዎቹ እጅግ ግልጽ ናቸው፤ ሁለት ብቻም ናቸው፦ በመጀመሪያ ጭንቀትን ሁሉ ተው፤ ሁለተኛ ጭንቀቶችህን ለእግዚአብሔር አሳልፈህ ስጥ። ከዚያም እዚያው ጸንተህ ቁም— ሰላም መምጣት አለበት። ሌላ ምንም ነገር ስፍራውን ሊይዝ ስለማይችል መምጣት ግድ ነው።

«እግዚአብሔር ጽድቃችን» የሚል ትርጉም ያለው ይሖዋ ጽድቅኑ የሚለው ስም፣ ጌታ ስለ ክርስቶስ መምጣት በተናገረ ጊዜ በነቢዩ በኤርምያስ በኩል ተገለጠ፦ «እነሆ፥ ለዳዊት ጻድቅ ቍጥቋጥ የማስነሣበት ዘመን ይመጣል፥ ይላል እግዚአብሔር… የሚጠራበትም ስም፦ ‹እግዚአብሔር ጽድቃችን› ተብሎ ነው» (ኤርምያስ 23:5-6)።

ከሌላው ፍላጎት ሁሉ የሚበልጠው የጽድቅ ፍላጎታችን ነው። በክርስትና ሕይወታችን ውስጥ ያሉት አብዛኞቹ ትግሎችና ግጭቶች የሚመጡት ከኃጢአት ጋር ከምናደርገው ውጊያና ጻድቃን ለመሆን ከምናደርገው ጥረት ነው። ምን ያህል ጊዜ እንደምንወድቅም መናገር አያስፈልግም። ኃጢአትን ለማሸነፍ ወይም ጽድቅን ለማግኘት በራሳችን ጥረት እስከሞከርን ድረስ መውደቃችን አይቀርም። ነገር ግን ጌታ ጽድቃችን መሆኑን ብናገኝ የድልን ምሥጢር አግኝተናል።

በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ ዘንድ የዚህን አስደናቂ የእግዚአብሔር ስም የበለጠ የተሟላ መገለጥ አለን። ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ ክርስቶስ መልእክተኛ ሆኖ ሲናገር፦ «እኛ በእርሱ ሆነን የእግዚአብሔር ጽድቅ እንሆን ዘንድ ኃጢአት ያላወቀውን እርሱን ስለ እኛ ኃጢአት አደረገው» (2ኛ ቆሮንቶስ 5:21) ብሎ ያውጃል። ደግሞም፦ «እናንተ ግን ከእርሱ በክርስቶስ ኢየሱስ ናችሁ፥ እርሱም ከእግዚአብሔር ዘንድ ጥበብና ጽድቅ ቅድስናም ቤዛነትም ሆነልን» (1ኛ ቆሮንቶስ 1:30) ይላል።

ይህ ምን ማለት እንደ ሆነ በእውነት የሚረዱ ክርስቲያኖች እጅግ ጥቂቶች እንደ ሆኑ እፈራለሁ። እነዚህን ቃላት እንደ ሃይማኖታዊ ቋንቋችን አካል ደጋግመን እንናገራቸዋለን፤ በደፈናውም የክርስቶስ ማዳን ክፍል እንደ ሆኑ እናስባለን፤ ነገር ግን በእውነት ምን ማለት እንደ ሆኑ፣ ወይም በዕለት ተዕለት ኑሮ እንዴት እንደሚሠሩ ብዙም አንረዳም።

ለእኔ ይህ የእግዚአብሔር ስም—«እግዚአብሔር ጽድቃችን»—እጅግ ተግባራዊ ጠቀሜታ ያለው በመሆኑ ቢቻለኝ ግልጽ ላደርገው እወዳለሁ። ቀላል አይደለም፤ በሥነ መለኮት ላብራራውም አልችልም። ነገር ግን በተሞክሮ እንዲህ ያለ ይመስላል፦ በሚያስፈልገን ጊዜ ልንቀዳው እንደምንችል አድርገን ጽድቅን በውስጣችን እንድናከማች አልተፈለገም። ይልቁንም ለእኛ በክርስቶስ ከተከማቸው ጽድቅ በሚያስፈልገን መጠን የማያቋርጥ አዲስ ስንቅ እንድንቀበል ነው።

በሌላ አነጋገር፣ ማንኛውም ዓይነት ጽድቅ—ትዕግሥት፣ ትሕትና፣ ፍቅር—ቢያስፈልገን፣ በዚያ እናገኘዋለን ብለን በውስጣችን መፈለግ ከንቱ ነው፤ ፈጽሞ አናገኘውምና። ይልቁንም ጽድቃችን በሆነው በክርስቶስ ዘንድ አስቀድሞ እንደ ተሰጠን ነገር በእምነት ዝም ብለን ልንወስደው ይገባናል። ይህ በትክክል እንዴት እንደሚሠራ ማብራራት አልችል ይሆናል፤ ነገር ግን እንደሚሠራ፣ ውጤቶቹም እውነተኛና ብርቱ እንደ ሆኑ ከተሞክሮ አውቃለሁ። እምነት ገርነትንና ደግነትን አሁን በክርስቶስ ያለ ርስት አድርጎ ለመውሰድ እጁን በዘረጋ ጊዜ፣ እነዚህ ቀድሞ መራራና ጨለማ በነበሩ ልቦች ውስጥ እንደ ፀሐይ ብርሃን ሲፈስሱ አይቻለሁ። በዚህ ቀላል የእምነት ተግባር—በክርስቶስ የእኛ የሆነውን ጽድቅ በመውሰድ—ክፉ ቃላት ገር ሲሆኑ፣ የተጨነቁ ልቦች ሲረጋጉ፣ ዕረፍት የሌላቸውም መንፈሶች ጸጥ ሲሉ አይቻለሁ።

ሐዋርያው በሮሜ ምዕራፍ 3 ላይ በሕግ፣ ማለትም በራሳችን ጥረት፣ ጽድቅን ማግኘት የማይቻል መሆኑን ካሳየ በኋላ እንዲህ ብሎ ይቀጥላል፦ «አሁን ግን በሕግና በነቢያት የተመሰከረለት የእግዚአብሔር ጽድቅ ያለ ሕግ ተገልጦአል… እርሱም፥ ለሚያምኑ ሁሉ የሆነ፥ በኢየሱስ ክርስቶስ በማመን የሚገኘው የእግዚአብሔር ጽድቅ ነው፤ ልዩነት የለምና» (ሮሜ 3:21-22)።

በክርስቶስ የእኛ የሆነውን ይህን ጽድቅ የሚቀበለው እምነት፣ እምነት ብቻ ነው። ይቅርታን በእምነት እንደምንቀበል፣ እንዲሁ ትዕግሥትን፣ ገርነትን፣ የዋህነትን፣ ቻይነትን ወይም የሚያስፈልገንን ማንኛውንም ሌላ በጎነት በእምነት ልንቀበል ይገባናል። የራሳችን ጥረት ይቅርታን ሊያስገኝ እንደማይችል ሁሉ ጽድቅንም ሊያስገኝ አይችልም። ቢሆንም አሁንም ይህን የሚሞክሩ ክርስቲያኖች ምንኛ ብዙ ናቸው!

ጳውሎስ እንዲህ ያሉትን ሰዎች ሲገልጥ እንዲህ ይላል፦ «በእውቀት አይቅኑ እንጂ ለእግዚአብሔር እንዲቀኑ እመሰክርላቸዋለሁና። የእግዚአብሔርን ጽድቅ ሳያውቁ የራሳቸውንም ጽድቅ ሊያቆሙ ሲፈልጉ፥ ለእግዚአብሔር ጽድቅ አልተገዙም። የሚያምኑ ሁሉ ይጸድቁ ዘንድ ክርስቶስ የሕግ ፍጻሜ ነውና» (ሮሜ 10:2-4)።

እንደነዚህ ያሉ ትጉ ነፍሳት ሁሉ ይህን አስደናቂ የእግዚአብሔር ስም—«እግዚአብሔር ጽድቃችን»—ቢያገኙ፣ የራሳቸውንም ጽድቅ ለማቆም መሞከራቸውን ትተው በምትኩ ለእግዚአብሔር ጽድቅ ቢገዙ ምንኛ መልካም ነበር! ነቢዩ ከጽድቃችን እጅግ መልካም የሆነው እንኳ «እንደ መርገም ጨርቅ» እንደ ሆነ ይነግረናል (ኢሳይያስ 64:6)። ጳውሎስም «ከሕግ የሆነው የራሴ ጽድቅ ሳይሆን፥ በክርስቶስ በማመን የሚገኘው ጽድቅ፥ ማለት በእምነት ከእግዚአብሔር የሆነው ጽድቅ ኖሮኝ በእርሱ እገኝ ዘንድ» ያለውን ምኞት ይገልጣል (ፊልጵስዩስ 3:9)።

ይህ ምን ማለት እንደ ሆነ በእውነት እንረዳለንን? በፍጹም ልባችንስ ልንቀበለው ዝግጁ ነንን? እንዲህ ከሆነ ጻድቃን ለመሆን የምናደርገው ትግል ያበቃል። ይሖዋ ጽድቅኑ የሚያስፈልገንን ሁሉ ያሟላል።

«እግዚአብሔር በዚያ አለ» የሚል ትርጉም ያለው ይሖዋ ሻማ የሚለው ስም ለነቢዩ ለሕዝቅኤል የተገለጠው፣ በምርኮው በሀያ አምስተኛው ዓመት የእስራኤል ልጆች የወደፊት መኖሪያ ምን እንደሚሆን በራእይ በታየው ጊዜ ነው። ምድሪቱንና የኢየሩሳሌምን ከተማ ገለጠ፤ ንግግሩንም እንዲህ ብሎ ደመደመ፦ «ከዚያም ቀን ጀምሮ የከተማይቱ ስም፦ እግዚአብሔር በዚያ አለ ተብሎ ይጠራል» (ሕዝቅኤል 48:35)።

ለእኔ ይህ ስም ሌሎቹን ሁሉ ያጠቃልላል። ጌታ ባለበት ስፍራ ሁሉ ለልጆቹ ነገር ሁሉ መልካም ሊሆን ግድ ነው። ደግ እናት ባለችበት ስፍራ፣ በአቅምዋ እስከምትችለው ድረስ ለልጆችዋ ነገር ሁሉ መልካም ይሆናል።

ይህ ለእግዚአብሔርማ እንዴት ይበልጥ እውነት ይሆን! መገኘቱ ብቻ በቂ ነው።

ሁላችን በልጅነታችን የእናታችን መገኘት ብቻ እንዴት በቂ እንደ ነበረልን ማስታወስ እንችላለን። የሚያስፈልገን መጽናናት፣ ዕረፍትና እርዳታ ሁሉ እርስዋ በዚያ በመኖርዋ ብቻ—ሥራዋን ወይም መጽሐፍዋን ይዛ በተለመደው ስፍራዋ ተቀምጣ ሳለች—እኛም ችግሮቻችንን ይዘን ወደ እርስዋ ስንመጣ የተረጋገጠ ይመስል ነበር። የእግዚአብሔር መገኘት ያንኑ ዋስትና—ደግሞም እጅግ በማያልቅ መጠን የሚበልጥ—እንደሚሰጥ ብቻ ብንረዳ፣ በመንፈሳዊ ሕይወታችን የፍርሃትንና የጭንቀትን ፍንጭ ሁሉ የሚያስወግድ ጥልቅ የደስታ ምንጭ ይከፈት ነበር።

በብሉይ ኪዳን ሁሉ ጌታ ለእስራኤል ፍርሃትና ጭንቀት የሰጠው መልስ ይህ ብቻ ነበር፦ «ከአንተ ጋር እሆናለሁ» (ዘጸአት 3:12)። ከዚህ በላይ መናገር አያስፈልግም ነበር። መገኘቱ የሚያስፈልጋቸው ሁሉ እንደሚሟላ ፍጹም ዋስትና ነበር፤ ስለዚህም እርግጠኞች በሆኑ ጊዜ እጅግ ጨካኝ የሆነውን ጠላት እንኳ ለመጋፈጥ ከዚያ በኋላ አልፈሩም። «አዎን፣ ጌታ ያንኑ ለእኔም ቢናገረኝ ኖሮ እኔም አልፈራም ነበር» ትል ይሆናል። እንግዲህ ተናግሮታል፤ በማያሻማ ቃላትም ተናግሮታል። «የጌታ መልአክ» የክርስቶስን መወለድ ለዮሴፍ ባበሠረው ጊዜ እንዲህ አለ፦ «‹እነሆ፥ ድንግል ትፀንሳለች ልጅም ትወልዳለች፥ ስሙንም አማኑኤል ይሉታል›፤ ትርጓሜውም። እግዚአብሔር ከእኛ ጋር የሚል ነው» (ማቴዎስ 1:23)። በዚህች አጭር ዓረፍተ ነገር ዓለም ሊያውቀው የሚችለው እጅግ ታላቁ ሐቅ ተገልጦልናል፤ ይኸውም እግዚአብሔር፣ ሁሉን የሚችለው አምላክ፣ የሰማይና የምድር ፈጣሪ፣ ሊቀረብ በማይቻል ክብር ባለ ሰማይ የሚኖር የሩቅ አምላክ እንዳልሆነ፣ ነገር ግን እዚሁ በዚህ ዓለም፣ በድሀውና አላዋቂው፣ ረዳት በሌለው ሕይወታችን መካከል፣ እኛ ለራሳችን እንደምንቀርብ ያህል ቀርቦን ከእኛ ጋር ሊኖር በክርስቶስ እንደ ወረደ ነው። በክርስቶስ ጨርሶ የምናምን ከሆነ ይህን ለማመን ግድ ይሆንብናል፤ ስሙ «እግዚአብሔር ከእኛ ጋር» ነውና።

እንግዲህ እነዚህ ሁለቱ ስሞች፣ ይሖዋ ሻማና አማኑኤል፣ አንድ ነገርን ያመለክታሉ። እግዚአብሔር በፍጥረቱ ሁሉ በየስፍራው እንዳለ፣ ሁሉን እንደሚከብብ፣ ሁሉን እንደሚደግፍ፣ ሁላችንንም በአስተማማኝና በተባረከ ጥበቃው እንደሚይዘን ያመለክታሉ። በፍጥረቱ ሁሉ ውስጥ «እግዚአብሔር በዚያ አለ» የማይባልበት አንድም ስፍራ ልናገኝ እንደማንችል ያመለክታሉ። መዝሙረኛው እንዲህ ይላል፦ «ከመንፈስህ ወዴት እሄዳለሁ? ከፊትህስ ወዴት እሸሻለሁ? ወደ ሰማይ ብወጣ አንተ በዚያ አለህ፤ ወደ ሲኦልም ብወርድ በዚያ አለህ። የንጋትን ክንፍ ብወስድ፥ በባሕሩም መጨረሻ ብኖር፥ በዚያ ደግሞ እጅህ ትመራኛለች፥ ቀኝህም ትይዘኛለች» (መዝሙር 139:7-10)።

ሁልጊዜ ከሚገኘው አምላክ ፍቅርና ጥንቃቄ ርቀን ልንሄድ አንችልም። እርሱ እንደ ተዋቸው የሚያስቡና መገኘቱን የሚናፍቁ ክርስቲያኖች፣ እርሱ ሁልጊዜና በየስፍራው ከእነርሱ ጋር እንዳለ ሳያውቁ በአለማወቅ ይጮኻሉ። በእውነቱ ቢሞክሩ እንኳ ከፊቱ ሊወጡ አይችሉም። ኦ፣ ይህን አስደናቂና የሚያረካ የእግዚአብሔር ስም ምነው ባወቁ!

አናግረው፤ ይሰማልና፤ መንፈስም ከመንፈስ ጋር ሊገናኝ ይችላል፤ እርሱ ከእስትንፋስ ይልቅ ቅርብ ነው፤ ከእጅና ከእግርም ይልቅ ይቀርባል።

የእነዚህን አምስት የእግዚአብሔር ስሞች ትምህርት እንደ ገና እናጠቃልል። ለእኛ የሚናገሩት ምንድር ነው?

ይሖዋ ይርኤ፣ ማለትም፦ «የሚያስፈልግህን የማይ፣ ስለዚህም የማዘጋጅልህ እኔ ነኝ።»

ይሖዋ ኒሲ፣ ማለትም፦ «አለቃህ፣ ዓርማህም፣ ውጊያዎችህንም የምዋጋልህ እኔ ነኝ።»

ይሖዋ ሻሎም፣ ማለትም፦ «ሰላምህ እኔ ነኝ። ሰላምን አድርጌልሃለሁ፤ ሰላሜን እሰጥሃለሁ።»

ይሖዋ ጽድቅኑ፣ ማለትም፦ «ጽድቅህ እኔ ነኝ። የሚያስፈልግህን ጥበብና ጽድቅ፣ ቅድስናና ቤዛነት ሁሉ በእኔ ታገኛለህ።»

ይሖዋ ሻማ፣ ማለትም፦ «ከአንተ ጋር ነኝ። ሁልጊዜ የምገኝ፣ ሁሉን የምከብብ አምላክህና አዳኝህ እኔ ነኝ። አልለቅህም ከቶም አልተውህም። ወደምትሄድበት ሁሉ እኔ በዚያ አለሁ፤ በዚያም እጄ ትይዝሃለች፤ ቀኜም ትመራሃለች።»

ይህ ሁሉ ብናውቀውና ብንቀበለውም ባንቀበለውም እውነት ነው። እግዚአብሔር እንዲህ ያለ አምላክ እንደ ሆነ በሕልማችንም ፈጽሞ አስበን አናውቅ ይሆናል፤ እስከ አሁንም ድረስ በራብ፣ በድካምና በጐስቋላነት ሕይወታችንን ገፍተን ይሆናል። ነገር ግን ይህን ሁሉ ጊዜ በተትረፈረፈ በረከት መካከል ስንራብ ነበርን። የእግዚአብሔር ማዳን ሙላት እምነታችንን ሲጠባበቅ ነበር፤ «የጸጋን ብዛትና የጽድቅን ስጦታ ብዛት» (ሮሜ 5:17) እንድንቀበለው ሲጠብቅ ነበር።

ለአንዳንድ አንባቢዎቼ ይህ ሁሉ እንዳበቃ፣ ከአሁን ጀምሮም እነዚህ ሁሉን የሚያጠቃልሉ የእግዚአብሔር ስሞች ከሚያስፈልጋቸው ነገር አንዲትም ትንሽ ማዕዘን ሳትሟላ እንደማይተዉ እንደሚያዩ ማመን ብችል ምንኛ በወደድሁ!

ያን ጊዜ ከነቢዩ ጋር በዙሪያቸው ላሉ ሁሉ እንዲህ ብለው ሊመሰክሩ ይችሉ ነበር፦ «እነሆ፥ እግዚአብሔር መድኃኒቴ ነው፤ ታምኜ አልፈራም፤ ጌታ እግዚአብሔር ኃይሌና ዝማሬዬ ነውና፥ መድኃኒቴም ሆኖአልና። ከመዳን ምንጮች ውኃን በደስታ ትቀዳላችሁ» (ኢሳይያስ 12:2-3)።