ስለ አብ ነገራቸው

«ስለ አብ እንደ ነገራቸው አላስተዋሉም።» (ዮሐንስ 8:27) ከእግዚአብሔር ስሞች ሁሉ እጅግ ብርሃን ከሚሰጡት አንዱ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በተለየ ሁኔታ የገለጠው ስም ነው፤ ይኸውም «አባት» የሚለው ስም ነው። በተለየ ሁኔታ ክርስቶስ ገለጠው የምለው፣ እግዚአብሔር በዘመናት ሁሉ የባሕርዩን ሌሎች ገጽታዎች በሚገልጡ በብዙ ሌሎች ስሞች ሲጠራ የኖረ ቢሆንም፣ ሁሉን በሚያጠቃልለው «አባት» በሚለው ስም የገለጠልን ክርስቶስ ብቻ ስለ ሆነ ነው። ይህ ስም የጥበብንና የኃይልን፣ ከሁሉም በላይ ደግሞ የፍቅርንና የቸርነትን ሌሎች ስሞች ሁሉ በውስጡ የያዘ፣ ለሚያስፈልገንም ሁሉ ሙሉ አቅርቦትን የሚሰጥ ስም ነው። በአብ ፊት የነበረው አንድያ ልጅ ክርስቶስ ይህን ስም ሊገልጥ የሚችል ብቸኛው ነበር፤ አብን የሚያውቀው እርሱ ብቻ ነበርና።

«አብ እንደሚያውቀኝ እኔም አብን እንደማውቅ» (ዮሐንስ 10:15)። «አብን ያየ ማንም የለም፤ ከእግዚአብሔር ከሆነ በቀር፥ እርሱ አብን አይቶአል።» (ዮሐንስ 6:46)። በብሉይ ኪዳን እግዚአብሔር የተገለጠው እንደ አባት ሳይሆን ይልቁንም ስለ ሕዝቡ እንደሚዋጋ ታላቅ ተዋጊ፣ ወይም እንደሚገዛቸውና እንደሚጠነቀቅላቸው ኃያል ንጉሥ ሆኖ ነበር። በዚያ «አባት» የሚለው ስም የተሰጠው እጅግ ጥቂት ጊዜ ብቻ ነው፤ ቢበዛ ስድስት ወይም ሰባት ጊዜ፤ በአዲስ ኪዳን ግን ሁለት ወይም ሦስት መቶ ጊዜ ያህል ይገኛል። እርሱን የሚያውቀው ክርስቶስ ሊገልጠው የሚችል ብቸኛው ነበር። «…አብንም ማን እንደ ሆነ ከወልድ በቀር ወልድም ሊገልጥለት ከሚፈቅድ በቀር የሚያውቅ የለም» (ሉቃስ 10:22)። እንግዲህ በእያንዳንዳችን ፊት የቆመው ዋናው ጥያቄ፣ ክርስቶስ ስለ አብ እንደሚነግረን በግላችን ተረድተናል ወይ የሚለው ነው። «አባት» የሚለውን ቃል ዘወትር እንደሚጠቀም እናውቃለን፤ ነገር ግን ያ ቃል ምን ማለት እንደ ሆነ በእውነት ተረድተናልን? አብ ምን እንደ ሆነ ቅንጣት ያህል እንኳ ማስተዋል አለንን? በብዙ የእግዚአብሔር ልጆች መንፈሳዊ ሕይወት ውስጥ ያለው ምቾት ማጣትና ዕረፍት ማጣት ሁሉ የሚመነጨው ከዚሁ ጉዳይ እንደ ሆነ እርግጠኛ ነኝ፤ ይኸውም እግዚአብሔር በእውነትና በግል አባታቸው እንደ ሆነ አለማስተዋላቸው ነው። እርሱን እንደ ጥብቅ ፈራጅ፣ ወይም እንደ ጨካኝ አስገባሪ፣ ወይም ቢበዛ በሩቅ ተቀምጦ ለፈራውና ለሚንቀጠቀጠው ዓለም ከባድ ሕግጋትን እንደሚያወጣ የራቀና የማይቀረብ ባለሥልጣን አድርገው ያስቡታል፤ የሚጠይቀውንም ማሟላት ያቅተን ይሆናል ብለው በመፍራታቸው ወዴት እንደሚዞሩ እንኳ አያውቁም። ነገር ግን የዋህ፣ አፍቃሪና ርኅራኄ የሞላበት አባት የሆነ አምላክ፣ እንደ አባት በዓለማት ሁሉ ፊት ከጎናቸው የሚቆም አምላክ ምን እንደ ሆነ እውነተኛ ማስተዋል የላቸውም።

እግዚአብሔር በእውነት አባታቸው እንደ ሆነ ለሚያውቁ ሰዎች ዕረፍት ማጣትና ውስጣዊ ምቾት ማጣት የማይቻሉ እንደ ሆኑ ለመናገር አልፈራም።

ነገር ግን ወደ ፊት ከመቀጠሌ በፊት፣ የምናገረው ከሁሉ የላቀው ውስጣዊ ስሜታችን መልካም አባት ሊሆን ይገባዋል ስለሚለን ዓይነት አባት እንደ ሆነ ግልጽ ማድረግ አለብኝ። አንዳንድ ጊዜ ምድራውያን አባቶች ደግነት የጎደላቸው፣ ጨካኞች፣ ራስ ወዳዶች፣ እንዲያውም አረመኔዎች ይሆናሉ፤ ወይም በቀላሉ ግድ የሌላቸውና ቸልተኞች ሊሆኑ ይችላሉ፤ ነገር ግን ከእነዚህ አንዳቸውም በምንም እውነተኛ ትርጉም መልካም አባቶች ሊባሉ አይችሉም። እግዚአብሔር ግን መልካም ስለ ሆነ፣ መልካም አባት መሆን አለበት፤ አለዚያ ፈጽሞ አባት አይደለም።

ሁላችንም በዚህ ዓለም መልካም አባቶችን አውቀናል፤ ወይም ቢያንስ ልንገምታቸው እንችላለን። እኔ አንዱን አውቃለሁ፤ እርሱም በውብ አባትነቱ ልጅነቴን በብርሃን ሞላው። አባት እንዳለኝ በማወቅ ፍጹም ተማምኜ፣ በየዕለቱ የኖርሁበትን መተማመንና ደስታ ዛሬም በግልጽ አስታውሳለሁ። ከዚያ ምድራዊ አባት ጋር በነበረኝ ተሞክሮ የእግዚአብሔርን ፍጹም አባትነት በመጠኑ እንደ ተረዳሁም እርግጠኛ ነኝ።

ነገር ግን እግዚአብሔር አባት ብቻ አይደለም፤ የአባትንም የእናትንም ጠባይ በሚያንጸባርቁ መንገዶች ተገልጦአል፤ ሁላችንም ደግሞ ፍቅራቸውና ርኅራኄያቸው ወሰን የሌለው እናቶችን አውቀናል። ሁለቱንም የፈጠረ፣ በራሱም ውስጥ የወላጅን ፍቅር ሙላት የያዘ አምላክ፣ ከእርሱ ይበልጥ ርኅሩኆች ወይም ይበልጥ አፍቃሪዎች የሆኑ ምድራውያን አባቶችንና እናቶችን ፈጽሞ ሊፈጥር እንደማይችል የተረጋገጠ ነው። ስለዚህ እርሱ ምን ዓይነት አባት እንደ ሆነ ለማስተዋል ብንፈልግ፣ ያወቅናቸውን ወይም ልንገምታቸው የምንችላቸውን አባቶችና እናቶች ሁሉ እጅግ መልካም ጠባዮች በአንድነት መሰብሰብ፣ ይህም እንኳ በሰማያት ያለው የአምላካችን የአባታችን ደካማ ነጸብራቅ ብቻ እንደ ሆነ መገንዘብ አለብን።

ጌታችን ደቀ መዛሙርቱን እንዴት እንደሚጸልዩ ሲያስተምራቸው፣ እግዚአብሔርን እንዲጠሩበት ያዘዛቸው ስም «በሰማያት የምትኖር አባታችን ሆይ፥ ስምህ ይቀደስ» የሚል ነበር (ማቴዎስ 6:9)። ይህም እርሱን በዚህ መንገድ እንድናስበው እንደሚገባን በግልጽ ያሳያል። በዘመናት ሁሉ ይህ ስም በየስፍራው ባሉ የእግዚአብሔር ልጆች እልፍ አእላፋት ጊዜ ተጠርቶአል፤ ሆኖም ምን ያህል በጥልቅ ተረድተውታል? ይህን ስም የጠሩ ሁሉ ትርጉሙን በእውነት ቢረዱት ኖሮ፣ በታሪክ ሁሉ የልጆቹን ልብ ያወኩት ስለ ባሕርዩ የተሰጡ የተዛቡ ገለጻዎችና ስለ ፍቅሩና ስለ ጥንቃቄው የተነሡት ጥርጣሬዎች ሥር ሊሰዱ ባልቻሉም ነበር። ስሙ ንጉሥ፣ ፈራጅ ወይም ሕግ ሰጪ ብቻ ለሆነ አምላክ ምናልባት አምባገነንነት፣ ደግነት ማጣትና ቸልተኝነት ሊሰጡት ይችሉ ይሆናል፤ ነገር ግን ከሁሉ በፊትና ከሁሉ በላይ አባት ለሆነ፣ እግዚአብሔርም ስለ ሆነ የግድ መልካም አባት ለሆነ አምላክ እንዲህ ያሉ አሳቦች በትክክል ሊያዙ አይችሉም። ደግሞም «የዘላለም አባት» ስለ ሆነ፣ በባሕርዩ ራሱ በሁሉ ሁኔታ ሁልጊዜ መልካም አባት እንደሚገባው ማድረግ አለበት እንጂ ከቶ በሌላ መንገድ አይደለም። መልካም አባት ልጆቹን ይረሳል፣ ቸል ይላል ወይም ይበድላል ብሎ ማሰብ የማይታሰብ ነው። ክፉ ወይም ግድ የለሽ አባት ይህን ሊያደርግ ይችል ይሆናል፤ መልካም አባት ግን ፈጽሞ አያደርገውም። አምላካችንን በተባረከው «አባት» በሚለው ስም ስንጠራውም፣ ከቶ አባት ከሆነ ከአባቶች ሁሉ እጅግ የሚበልጥ አባት መሆን እንዳለበት፣ አባትነቱም ልናስበው የምንችለውን ከሁሉ የላቀውን የአባትነት ምሳሌ መወከል እንዳለበት መገንዘብ አለብን።

ይህ አባትነት የአባትንና የእናትን ከሁሉ የላቁ ምሳሌዎች በአንድነት የያዘ ነው፤ ምንም እንኳ በምድራውያን ወላጆች ዘንድ ሁልጊዜ ፍጹም ሆነው ባናያቸውም፣ ከወላጅነት ጋር በትክክል የምናያይዛቸውን ፍቅርን፣ ርኅራኄን፣ ምሕረትን፣ ናፍቆትንና ራስን መሠዋትን ሁሉ ያጠቃልላል።

ነገር ግን ስለ ሌሎቹ የእግዚአብሔር ስሞችስ? የሚያስፈሩ አሳቦችን አያመለክቱምን? ብለህ ትጠይቅ ይሆናል። እንዲህ የሚመስሉት ይህ የተባረከ «አባት» የሚለው ስም ከሁሉም በታች መሠረት ሆኖ እንዳለ ስላልተረዳን ብቻ ነው።

ይህ ስም እርሱ የሚታወቅባቸው የሌሎቹ ስሞች ሁሉ መሠረት መሆን አለበት። ፈራጅ ተብሎ ተጠርቶአልን? አዎን፤ ነገር ግን አፍቃሪ አባት እንደሚፈርድ የሚፈርድ አባት-ፈራጅ ነው። ንጉሥ ነውን?

አዎን፤ ነገር ግን የሕዝቡ አባትም የሆነ፣ በአባት ርኅራኄ የሚገዛቸው ንጉሥ ነው። ሕግ ሰጪ ነውን? አዎን፤ ነገር ግን የልጆቹን ድካምና አለማወቅ እያሰበ እንደ አባት ሕግን የሚሰጥ ሕግ ሰጪ ነው። «አባት ለልጆቹ እንደሚራራ፥ እንዲሁ እግዚአብሔር ለሚፈሩት ይራራል። እርሱ ፍጥረታችንን ያውቃልና፤ አፈር መሆናችንን ያስባል።» (መዝሙር 103:13-14) እግዚአብሔርን «አባታችን» ከማለት በቀር በሌላ መንገድ ከቶ፣ ከቶ ማሰብ የለብንም። ለእርሱ የምንሰጣቸው ሌሎች ባሕርያት ሁሉ በዚህ «አባታችን» በሚለው እውነት ላይ የተመሠረቱና በእርሱም የተቀረጹ መሆን አለባቸው። መልካም አባት ሊያደርገው የማይችለውን፣ አባታችን የሆነው እግዚአብሔርም ሊያደርገው አይችልም፤ መልካም አባት ሊያደርገው የሚገባውን ደግሞ አባታችን የሆነው እግዚአብሔር በእርግጥ ያደርገዋል።

ጌታችን በዮሐንስ 17 በሚገኘው በመጨረሻው ጸሎቱ፣ አብ ልጁን እንደ ወደደ እንዲሁ እኛንም እንደሚወደን ያለውን አስደናቂ እውነት እንድናገኝ የአብን ስም እንዳስታወቀን ይናገራል።

እንግዲህ ከእኛ ይህን በእውነት የሚያምን ማን ነው? ይህን ምዕራፍ ምናልባት በመጽሐፍ ቅዱስ ካሉት ከሌሎቹ ምዕራፎች ሁሉ ይበልጥ ብዙ ጊዜ አንብበነው ይሆናል፤ ሆኖም እግዚአብሔር ክርስቶስን የወደደውን ያህል እኛንም እንደሚወደን በቃል በቃል እውነት መሆኑን በተግባር እናምናለንን? ይህን በእውነት ብናምን ኖሮ፣ ዳግመኛ የጭንቀት ወይም የዓመፅ አሳብ ሊኖረን ይችል ነበርን? አንድያ ልጁን ጌታችንን ኢየሱስ ክርስቶስን የወደደውን ያህል የሚወደን መለኮታዊው አብ፣ በተቻለው እጅግ መልካም መንገድ እንደሚጠነቀቅልን በሁሉ ሁኔታ ፈጽመን ባልተማመንን ነበርን? ስለዚህም ክርስቶስ አባቱን ስለሚያውቅና ሙሉ በሙሉ መታመን ፍጹም ዋስትና እንዳለው ስለሚያውቅ፣ በምንም ነገር እንዳንጨነቅና እንዳንታወክ በግልጽ ያስተምረን ዘንድ ይህ ብቻ በበቂ ባልሆነምን?

«የሰማዩ አባታችሁ» ብሎ ደጋግሞ መናገሩ እጅግ የሚያስደንቅ ነው፤ የእኔ ብቻ ሳይሆን የእናንተም ማለቱ ነው። «የሰማዩ አባታችሁ» ለሰማይ ወፎችና ለሜዳ አበቦች ያስባል፤ ስለዚህ ከብዙ ወፎች እጅግ የምትበልጡትን እናንተን በእርግጥ ያስብላችኋል። እንግዲህ ክርስቶስ የሰማዩ አባታችን ይህ ሁሉ እንደሚያስፈልገን እንደሚያውቅ ከነገረን በኋላ ስለ ነገሮች መጨነቃችንና መታወካችን ምንኛ ሞኝነት ነው! መልካም አባት ስለ ሆነ፣ የሚያስፈልገንን ሲያውቅ በባሕርዩ ራሱ ሊያቀርብልን የግድ ነውና።

ይህን ያላስተዋልነው ምን ሆነን ነው?

ደግሞም ጌታችን ምድራውያን አባቶችን ከሰማዩ አባታችን ጋር ያነጻጽራል፤ የሰማዩ አባታችን ምን ያህል ያነሰ መልካምና ያነሰ አፍቃሪ እንደ ሆነ ለማሳየት ሳይሆን፣ ምን ያህል እንደሚበልጥ ለማሳየት ነው። «ወይስ ከእናንተ፥ ልጁ እንጀራ ቢለምነው፥ ድንጋይን የሚሰጠው ከእናንተ ማን ሰው ነው? ዓሣስ ቢለምነው እባብን ይሰጠዋልን? …

በሰማያት ያለው አባታችሁ ለሚለምኑት እንዴት አብልጦ መልካም ነገርን ይሰጣቸው?»

(ማቴዎስ 7:9-11) መልካም ምድራዊ አባት ለተራበ ልጁ በእንጀራ ወይም በዓሣ ፈንታ ድንጋይ ወይም እባብ ሲሰጠው መገመት እንችላለንን? ልባችን እንዲህ ካለው አሳብ ይሸሻል። ሆኖም ብዙ የእግዚአብሔር ልጆች የሰማዩ አባታቸው እንዲህ እንደሚያደርግባቸው፣ እንጀራ ሲለምኑ ድንጋይ፣ በረከት ሲለምኑ መከራ እንደሚሰጣቸው የሚያምኑ ይመስላሉ። ከእነዚሁ ሰዎች አንዳንዶቹ ልጆችን ከጭካኔ ለመጠበቅ የተቋቋሙ ማኅበራት አባላት ሊሆኑ ይችላሉ—ሆኖም በምድራውያን አባቶች ላይ የሚኰንኑትን ያንኑ ነገር የሰማዩን አባታቸውን መክሰሳቸው ምን ያህል ከባድ እንደ ሆነ አላስተዋሉም።

ነገር ግን የሰማዩ አባታችን መልካም ነገሮችን ሊሰጠን ፈቃደኛ ብቻ አይደለም—ከፈቃደኝነትም እጅግ ያልፋል።

ጌታችን እንዲህ ይላል፦ «አንተ ታናሽ መንጋ፥ መንግሥትን ሊሰጣችሁ የአባታችሁ በጎ ፈቃድ ነውና አትፍሩ።» (ሉቃስ 12:32)። በአሰጣጡ ውስጥ ምንም ማንገራገር የለም፤ መስጠት በጎ ፈቃዱ ነው። ይህን በማድረግ ደስ ይለዋል። አንተ መንግሥቱን ለመቀበል ከምትመኘው እጅግ በሚበልጥ ሁኔታ እርሱ ሊሰጥህ ይመኛል።

ከእኛ ወላጆች የሆንን፣ ለልጆቻችን መልካም ነገሮችን ለመስጠት ምን ያህል እንደምንጓጓ፣ ብዙ ጊዜም እነርሱ ለመቀበል ከሚጓጉት ይበልጥ እንደምንጓጓ እናውቃለን፤ ይህም መንግሥቱን ሊሰጠን የእግዚአብሔር በጎ ፈቃድ እንዴት እንደ ሆነ እንድናስተውል ይረዳናል። ታዲያ ስለ ምን በፍርሃትና በማመንታት ወደ እርሱ እንቀርባለን? የሚያስፈልገንን ማቅረብ ያቅተው ይመስል ስለ ምን በጭንቀት ራሳችንን እናውካለን?

መልሱ አንድ ብቻ ሊሆን ይችላል፤ አብን በእውነት አናውቀውም።

እኛ «የእግዚአብሔር ቤተ ሰዎች» እንደ ሆንን ተገልጾአል። መጽሐፍ ቅዱስ ማንም ለቤተ ሰዎቹ የማያስብ ቢሆን «ሃይማኖትን የካደ ከማያምንም ሰው ይልቅ የሚከፋ ነው» ብሎ ያስተምራል (1ኛ ጢሞቴዎስ 5:8)። እኛ የእግዚአብሔር ቤተ ሰዎች ስለ ሆንን ይህ መመሪያ በእርሱም ላይ ይሠራል፤ ሊያስብልን ቢያቅተው የገዛ ቃሉ ራሱ ይመሰክርበት ነበር። ይህን የምለው በአክብሮት ነው፤ ነገር ግን በግልጽም ጭምር ነው፤ ይህን የተረዱት እጅግ ጥቂቶች ይመስላሉና።

በራሴ ተሞክሮ፣ በሰማያት ያለው አባቴ ስላለበት ኃላፊነት ይህን እውነት በመጀመሪያ የተረዳሁበት ወሳኝ ጊዜ መጣ። የሕይወት ሸክም በቅጽበት ከትከሻዬ ተነሥቶ በትከሻው ላይ የተጫነ ያህል ነበር፤ ፍርሃቶቼ፣ ጭንቀቶቼና ጥርጣሬዎቼ ሁሉ ወደ አፍቃሪው ጥንቃቄው ጥልቀት ተሰጡ። ወላጆች ለልጆቻቸው እንዲያስቡ የሚጠብቀው ተፈጥሮአዊው የሰው ውስጣዊ ስሜት የባህል ውጤት ብቻ ሳይሆን በመለኮት የተተከለ እንደ ሆነ ተገነዘብሁ። ይህም ሰብአውያን ወላጆችን ለልጆቻቸው ኃላፊ ያደረገ ፈጣሪ እርሱ ራሱም እንዲሁ ለልጆቹ ኃላፊ እንደ ሆነ ሊያስተምረን የታሰበ ነው። እጅግ ደስ ሊለኝ ይችል ነበር። ከዚያች ቅጽበት ጀምሮ ሸክሞቼ ወደ ዕረፍት ተለወጡ። ይህ ማስተዋል ወደ አንድ ሰው በመጣ ጊዜ ያ ሰው የግድ ወደ ዕረፍት መግባት አለበትና።

በአንድ ጊዜ አባትም ከሆነ እንዲህ ካለው አምላክ ጋር ከዕረፍት በቀር ለሌላ ነገር ስፍራ የለም። ከዚያ አስደሳች ግኝት ወዲህም የጥርጣሬ፣ የጭንቀት ወይም የፍርሃት ፈተናዎች በተነሡ ቍጥር፣ ከተማርሁት አንጻር እነርሱን ለመስማት እምቢ ብያለሁ፤ ይህን ማድረግ በሰማያት ያለውን የአባቴን ታማኝነት መጠራጠር እንደ ሆነ እገነዘባለሁና።

ጥርጣሬዎቻችንና ፍርሃቶቻችን ከራሳችን አለመገባት የሚመጡና የትሕትና ምልክት እንደ ሆኑ ማሰብ ለምደን ይሆናል። እንዲያውም የተለየ የመንፈሳዊነት ማስረጃ አድርገን ወስደናቸው፣ በሆነ መንገድ እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኙ እንደ ሆኑ አስበን ይሆናል። ነገር ግን ልጆች ከምድራውያን ወላጆቻቸው ጋር ባላቸው ግንኙነት ስለ ወላጆቻቸው ፍቅር ጥርጣሬ ቢያስገቡና ጥንቃቄያቸው ይጓደላል ብለው ቢፈሩ፣ እነዚያ ጥርጣሬዎችና ፍርሃቶች እውነተኛ ፍቅርንና አክብሮትን ያሳዩ ነበርን? ወላጆቻቸውንስ ደስ ያሰኙ ነበርን?

እግዚአብሔር አባታችን ከሆነ፣ በጥርጣሬዎች፣ በፍርሃቶችና በጭንቀት አሳቦች ልናደርገው የምንችለው ብቸኛ ነገር ፈጽመን ወደ ኋላችን መጣልና ዳግመኛ ላለማስተናገድ እምቢ ማለት ነው። ይህን ማድረግ እንችላለን። አንድን ሰው ጎጂ ልማዱን እንዲተው እንደምንመክረው፣ ጥርጣሬዎቻችንንም እንዲሁ መተው እንችላለን። ጥርጣሬዎቻችን በእግዚአብሔር ላይ የሚሠሩ ኃጢአት እንደ ሆኑና ታማኝነቱንም እንደሚጠራጠሩ በእውነት ካየን፣ እነርሱን ለመተው እንጓጓለን።

ቀድሞ ጥርጣሬዎቻችንን አጥብቀን የያዝናቸው የእምነታችን ክፍል እንደ ሆኑና የማይገባው እንደ ሆነ ለሚሰማው ሰው የሚስማማ ዝንባሌ እንደ ሆኑ ስላሰብን ሊሆን ይችላል። ነገር ግን እግዚአብሔር በእውነት አባታችን እንደ ሆነ አሁን ካየን፣ በፍቅሩና በጥንቃቄው ላይ የተሰነዘረ ስም ማጥፋት እንደ ሆነ ተገንዝበን ጥርጣሬን ሁሉ በመሰቀቅ እንጥለዋለን።

ስሙ «አባታችን» የሆነና ባሕርዩም ከዚያ ስም ጋር የሚስማማ አምላክ ከማግኘት በላይ ማንኛዪቱ ነፍስ ምን ልትሻ ትችላለች? ፊልጶስ እንዳለው፦ «ጌታ ሆይ፥ አብን አሳየንና ይበቃናል» (ዮሐንስ 14:8)። በእርግጥም ይበቃል—ቃላት ሊገልጡት ከሚችሉት እጅግ በላይ ይበቃል።

አንድ ወዳጄ በአንድ ወቅት በፊላደልፊያ እጅግ ድሆች ከሚኖሩባቸው ሰፈሮች በአንዱ የምትኖር፣ እጅግ ችግረኛ እንደ ሆነች የተነገረላትን አንዲት ምስኪን ሴት ለመጠየቅ ሄደች። ሁኔታውንም ከተጠበቀው እጅግ የከፋ ሆኖ አገኘችው። ሴትዮዋ አሮጊት ነበረች፤ በቍርጥማት ሽባ ሆና በአንዲት ትንሽ ድሃ ክፍል ውስጥ ለብቻዋ ትኖር ነበር፤ አልፎ አልፎ ብቻ ከአንዲት ደግ ጎረቤት እርዳታ ታገኝ ነበር። ሆኖም ደስተኛና በምስጋና የተሞላች ነበረች።

ወዳጄም እንዲህ ባለ ሁኔታ ውስጥ እንዲህ ያለ ደስታ መኖሩ እጅግ አስገርሟት፦ «እዚህ ለብቻሽ በእንዲህ ያለ ሁኔታ ስትኖሪ ምን ሊደርስብሽ እንደሚችል ስታስቢ ከቶ አትፈሪም?» ብላ ጠየቀቻት።

ሴትዮዋም በመገረም ተመለከተቻትና፦ «ልፍራ? እንዴ፣ አባት እንዳለኝ አታውቂምን? ሁልጊዜም እንደሚጠነቀቅልኝ አታውቂምን?» አለች። ከዚያም ወዳጄ ግራ እንደ ተጋባች አይታ በለዘበ ድምፅ፦ «አባቴ አባትሽም እንደ ሆነ የታወቀ ነው፤ አንቺም ታውቂዋለሽ፤ ሁልጊዜም ለልጆቹ እንደሚጠነቀቅ ታውቂያለሽ» ብላ ጨመረች። ወዳጄ ፈጽሞ ያልረሳችው ትምህርት ነበር።

«የእግዚአብሔር ልጆች ተብለን ልንጠራ አብ እንዴት ያለውን ፍቅር እንደ ሰጠን እዩ፥ እንዲሁም ነን።» (1ኛ ዮሐንስ 3:1)። የተሰጠን ፍቅር አባት ለልጁ ያለው ፍቅር ነው—ድካማችንንና የሚያስፈልገንን የሚያስተውልና እንደዚያም የሚጠነቀቅልን ርኅሩኅና ጠባቂ ፍቅር ነው። እርሱ እንደ ልጆች ያደርገናል፤ በምላሹም የሚጠይቀን ሁሉ ያለ ጭንቀት ልንታመንበት እንደምንችል አባት እንድናደርገው ብቻ ነው።

የልጆችን ስፍራ—የሚደገፉና የሚታመኑ ልጆችን ስፍራ—መያዝ አለብን፤ እርሱም የአባትን ስፍራ—የሚጠነቀቅና ኃላፊነት የሚወስድ አባትን ስፍራ—እንዲይዝ መፍቀድ አለብን። እኛ ልጆች፣ እርሱም አባት ስለ ሆነ፣ የአባትን ድርሻ እንዲፈጽም መተው አለብን። ብዙ ጊዜ ያን ድርሻ በራሳችን ላይ እንወስዳለን፤ ለራሳችንም ለመጠንቀቅና የሚያስፈልገንን ለማቅረብ እንሞክራለን። ነገር ግን የትኛውም መልካም ምድራዊ አባት ልጆቹ የእርሱን ኃላፊነት እንዲሸከሙ አይፈልግም፤ የሰማዩ አባታችንም የእርሱን ኃላፊነት እንድንሸከም በእርግጥ አይፈልግም።

«እርሱ ስለ እናንተ ያስባልና የሚያስጨንቃችሁን ሁሉ በእርሱ ላይ ጣሉት።» (1ኛ ጴጥሮስ 5:7) መባላችን ምንም አያስደንቅም። በእርግጥ ያስብልናል—የአባትነት ድርሻው ነውና። ባያስብልን መልካም አባት ባልሆነ ነበር። የሚጠይቀን ሁሉ የሚያስፈልገንን እንድንነግረውና ከዚያም ማቅረቡን ለእርሱ እንድንተውለት ብቻ ነው። ይህን ብናደርግ «አእምሮንም ሁሉ የሚያልፍ የእግዚአብሔር ሰላም ልባችሁንና አሳባችሁን በክርስቶስ ኢየሱስ ይጠብቃል።» ብሎ ተስፋ ይሰጣል (ፊልጵስዩስ 4:7)።

የመልካም ምድራዊ አባት ልጆች በአባታቸው ጥንቃቄ ስለሚታመኑ በሰላም ይኖራሉ። የሰማዩ አባት ልጆች ግን እርሱን ለመታመን ስለሚፈሩ ብዙ ጊዜ ሰላም የላቸውም። የሚያስፈልጋቸውን ይነግሩት ይሆናል፤ ነገር ግን እንደ ልማድ ብቻ ነው። እንደሚጠነቀቅላቸው በእውነት አያምኑም። ስለዚህም በሰማይ ፈጽሞ አባት እንደሌላቸው ሆነው ሸክማቸውን ተሸክመው ይቀጥላሉ።

ይህ ምንኛ ሞኝነት ነው! ማንኛውም ምድራዊ አባት የልጆቹን መታመን የሚገባው ከሆነ፣ የሰማዩ አባታችንማ የእኛን መታመን እንዴት አብልጦ ይገባዋል! እርሱን የሚታመኑት እጅግ ጥቂቶች የሆኑበት ምክንያት በእውነት አባታቸው እንደ ሆነ ስላልተገነዘቡ ነው፤ ወይም አባት ብለው ቢጠሩትም ያ በእውነት ምን ማለት እንደ ሆነ ከቶ ስላልተረዱ ነው።

ለዕረፍት ማጣትህ መልሱ አብን በእውነት መተዋወቅ ነው።

«አባ አባት ብለን የምንጮኽበትን የልጅነት መንፈስ ተቀበላችሁ እንጂ እንደገና ለፍርሃት የባርነትን መንፈስ አልተቀበላችሁምና።» (ሮሜ 8:15)። በልብህ ውስጥ የሚገዛው ይህ የልጅነት መንፈስ ነውን ወይስ የፍርሃት መንፈስ? ሰላምህ ሙሉ በሙሉ በዚህ ላይ የተመካ ነው። የልጅነት መንፈስ በሌለበት ጊዜ የቱም ጥረት፣ ተጋድሎ ወይም ጸሎት ዕረፍት ሊያመጣልህ አይችልም።

ነገር ግን ይህን መንፈስ እንዴት መቀበል እንደምትችል ትጠይቅ ይሆናል። በጥረት የምታገኘው ነገር አይደለም። እግዚአብሔር በእውነት አባትህ እንደ ሆነ ስታገኝ በተፈጥሮ ይመጣል። ይህን በተገነዘብህ ጊዜ እንደ ልጅ ከማሰብና እንደ ልጅ ከማድረግ ልትቆጠብ አትችልም—የልጅነት መንፈስ ማለትም ይህ ነው። ምሥጢራዊ ነገር አይደለም፤ ቀድሞ ፈራጅ ብቻ እንዳለ ባሰብህበት ስፍራ አባትን የማግኘት ተፈጥሮአዊ ውጤት ብቻ ነው።

ስለዚህ ታላቁ የሚያስፈልገን ነገር ይህን ግኝት ማግኘት ነው። ይህን ለማድረግ ክርስቶስ ስለ አብ የሚናገረውን ማዳመጥና ማመን አለብን።

«እውነት እውነት እልሃለሁ፥ የምናውቀውን እንናገራለን ያየነውንም እንመሰክራለን፥ ምስክራችንንም አትቀበሉትም።» (ዮሐንስ 3:11)።

«እኔ የምነግራችሁን ቃል ከራሴ አልናገረውም፤ ነገር ግን በእኔ የሚኖረው አብ እርሱ ሥራውን ይሠራል።» (ዮሐንስ 14:10)።

«ምስክሩን የተቀበለ እግዚአብሔር እውነተኛ እንደ ሆነ አተመ።» (ዮሐንስ 3:33)።

የክርስቶስን ምስክርነት ብንቀበል፣ እግዚአብሔር እውነተኛ እንደ ሆነ እናውጃለን። ብንጥለው ግን ሐሰተኛ እናደርገዋለን።

«እኔንስ ብታውቁኝ አባቴን ደግሞ ባወቃችሁ ነበር። ከአሁንም ጀምራችሁ ታውቁታላችሁ አይታችሁትማል።» (ዮሐንስ 14:7)። ከአሁን ጀምሮ ምስክርነቱን ለማመንና አብን በእውነት ለማወቅ መወሰን አለብን። ለእኛም እንዲህ ሊሆን ይገባል፦ «ለእኛስ ነገር ሁሉ ከእርሱ የሆነ እኛም ለእርሱ የሆንን አንድ አምላክ አብ አለን፥ ነገር ሁሉም በእርሱ በኩል የሆነ እኛም በእርሱ በኩል የሆንን አንድ ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ አለን።» (1ኛ ቆሮንቶስ 8:6)።