ጌታ እረኛችን

«እግዚአብሔር እረኛዬ ነው፥ የሚያሳጣኝም የለም።» (መዝሙር 23:1) በክርስትና ሕይወቴ በአንድ ወቅት ይህን ቃል በግልጽ ተለማምጄዋለሁ። ሃያ ሦስተኛው መዝሙር ገና ከሕፃንነቴ ጀምሮ የማውቀው ነበር፤ ነገር ግን የተለየ ትርጉም ያለው መስሎኝ አያውቅም ነበር። ከዚያም መጽናናት እጅግ ያስፈለገኝ፣ ነገር ግን በየትኛውም ስፍራ ማግኘት ያልቻልሁበት በሕይወቴ ውስጥ አንድ አስጨናቂ ጊዜ መጣ። በዚያን ጊዜ መጽሐፍ ቅዱሴን ማግኘት አልቻልሁም ነበር፤ ስለዚህም ሊረዳኝ የሚችል የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል በአእምሮዬ ፈለግሁ። ወዲያውኑም «እግዚአብሔር እረኛዬ ነው፥ የሚያሳጣኝም የለም» (መዝሙር 23:1) የሚለው ቃል በአእምሮዬ ብልጭ አለ። መጀመሪያ ላይ በንቀት ያህል ከእርሱ ዞር አልሁ።

ለራሴም፦ «እንዲህ ያለ የተለመደ ጥቅስ» አልሁ፤ «ምንም የሚጠቅመኝ አይመስልም»፤ ይበልጥ ያልተለመደና የተመረጠ ጥቅስ ለማሰብ እጅግ ጣርሁ፤ ነገር ግን አንድም ሊመጣልኝ አልቻለም፤ በመጨረሻም በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ከዚህ ሌላ ጥቅስ የሌለ እስኪመስለኝ ድረስ ሆነ። ከዚያም ወደዚህ ደረስሁ፦ «እንግዲህ ሌላ ጥቅስ ማሰብ ካልቻልሁ፣ ከዚህኛው የቻልሁትን ያህል ጥቂት ጥቅም ለማግኘት መሞከር አለብኝ» አልሁ፤ «እግዚአብሔር እረኛዬ ነው፥ የሚያሳጣኝም የለም» እያልሁም ደጋግሜ ለራሴ መናገር ጀመርሁ። ይህንም ሳደርግ ድንገት ቃሉ በመለኮታዊ ብርሃን በራ፤ ከእንግዲህ ወዲህ ፈጽሞ ችግር የሚገጥመኝ እስከማይመስለኝ ድረስ የመጽናናት ጎርፍ በላዬ ፈሰሰ።

መጽሐፍ ቅዱስ በእጄ እንደ ገባ፣ እንዲህ ያለ ሊነገር የማይችል የመጽናናት መዝገብ በእውነትና በተግባር የእኔ ሊሆን ይችል እንደ ሆነ፣ ልቤንስ ሙሉ በሙሉ እንዲደሰትበት ልለቀው እደፍር እንደ ሆነ ለማየት በጕጕት ገጾቹን ገለጥሁ። ብዙ ጊዜ ታላቅ ጥቅም ያገኘሁበትን ነገርም አደረግሁ፦ ጌታ እረኛችን መሆኑን የሚመለከቱ ቃሎችንና የተስፋ ቃሎችን እንደ ፒራሚድ ከመርሁ፤ ይህም አንዴ ከተገነባ በኋላ ሊያጠቃው በሚችል በማንኛውም የጥርጣሬ ወይም የፈተና ነፋስና ማዕበል ፊት የማይነቃነቅና የማይፈርስ ሆኖ ቆመ። ጌታ በእውነት እረኛዬ እንደ ሆነ፣ ይህንንም ስም ለራሱ ሲሰጥ የስሙን ኃላፊነቶች እንደ ተቀበለ፣ ራሱንም እንደሚገልጸው በእውነት «መልካም እረኛ ነፍሱን ስለ በጎቹ ያኖራል» እንደሚሆን ያለ ጥላ ጥርጣሬ አመንሁ (ዮሐንስ 10:11)። እርሱ ራሱ በመልካም እረኛና በክፉ እረኛ መካከል ግልጽ ልዩነት ያስቀምጣል። «መልካም እረኛ እኔ ነኝ» ካለ በኋላ እንዲህ ይቀጥላል፦ «እረኛ ያልሆነው በጎቹም የእርሱ ያልሆኑ ሞያተኛ ግን ተኵላ ሲመጣ ባየ ጊዜ በጎቹን ትቶ ይሸሻል፤ ተኵላም ይነጥቃቸዋል በጎቹንም ይበትናቸዋል።» (ዮሐንስ 10:12)። ጌታ በነቢያቱ በኩል እንደነዚህ ባሉ ታማኝ ያልሆኑ እረኞች ላይ በብርቱ ፍርድ ይናገራል። ነቢዩ ዘካርያስ እንዲህ ይላል፦ «መንጋውን ለሚተው ለከንቱ እረኛዬ ወዮለት! ሰይፍ በክንዱና በቀኝ ዓይኑ ላይ ይውረድ፤ ክንዱ ፈጽሞ ትድረቅ፥ ቀኝ ዓይኑም ፈጽሞ ትጨልም!» (ዘካርያስ 11:27)። ደግሞም በነቢዩ በሕዝቅኤል በኩል፦ «የደከመውን አላጸናችሁም፥ የታመመውንም አልፈወሳችሁም፥ የተሰበረውንም አልጠገናችሁም፥ የባዘነውንም አልመለሳችሁም፥ የጠፋውንም አልፈለጋችሁም፤ ነገር ግን በኃይልና በጭካኔ ገዛችኋቸው።»

በእርግጥ ማንም ክርስቲያን መለኮታዊውን እረኛችንን እንዲህ ባለ ታማኝነት ማጣት አውቆ አይከስሰውም። ሆኖም የብዙ ልቦች የተሰወረ አሳብ ቢገለጥ፣ ምንም እንኳ በቃል ባይነገርም እንዲህ ያሉ ጥርጣሬዎች በውስጥ ተደብቀው እንደሚኖሩ ይገኝ ይሆናል።

አማኞች ጌታ ትቶናል ሲሉ ሌላ ምን ማለታቸው ነው? ለመንፈሳዊ ምግብ ሲጮኹና እንዳልተሰሙ ሲሰማቸውስ? በፈተናዎች ተከበው ሳሉ እርሱ እንደማያድናቸው ሲያምኑስ? ደካሞች እንደ ሆኑ ሲሰማቸውና እርሱ እንደማያበረታቸው ሲገምቱ፣ ወይም በነፍሳቸው ታመው እርሱ እንደማይፈውሳቸው ሲያስቡስ?

እነዚህ አሳቦች ምንም ሳያውቁት ቢሆንም፣ መንጋውን ፈጽሞ እንደማይተው ቃል በገባው በዚያው እረኛ ላይ የሚሰነዘሩ ጸጥ ያሉ ክሶች አይደሉምን?

አንድ ውድ ክርስቲያን በአንድ ወቅት እንዲህ ብሎ አካፈለ፦ «ሁልጊዜ ‹እግዚአብሔር እረኛዬ ነው› እል ነበር፤ ነገር ግን ለእኔ ምንም ትርጉም አልነበረውም። በእውነቱ እኔ እረኛ፣ እርሱም በግ እንደ ሆነ አድርጌ እኖር ነበር—አጥብቄ ካልያዝሁት ርቆ የሚሄድ እየመሰለኝ እፈራ ነበር። የጨለማ ቀኖች ሲመጡ ከጎኔ እንዲቆም ፈጽሞ አልጠበቅሁም። ነፍሴ ስትራብ እንደሚመግበኝ አላመንሁም። እንደ ታማኝ እረኛ ፈጽሞ ታምኜው እንደማላውቅ አሁን ይታየኛል።

አሁን ግን ሁሉ ነገር ተለውጧል። ከቀድሞው ይበልጥ ብርቱ አልሆንሁም፤ ነገር ግን መልካም እረኛ እንዳለኝ ደርሼበታለሁ—ይህም ይበቃል። አሁን በእውነት እውን መሆኑ ይታየኛል፤ እግዚአብሔር እረኛዬ ነው፥ የሚያሳጣኝም የለም።»

ውድ ወንድሜ አማኝ ሆይ፣ ይህን በቅንነት አስብበት።

«እግዚአብሔር እረኛዬ ነው» ብለህ ብዙ ጊዜ ተናግረሃል። ነገር ግን በእውነት አምነኸዋልን? እንዲህ ያለው እውነት በሚያመጣው ሰላምና ዋስትና ውስጥ ኖረሃልን? ወይስ እንደ ጠፋ በግ—ማንም እንደማይጠነቀቅልህ፣ እርግጠኛነት እንደ ጐደለህና ብቻህን እንደ ሆንህ ተሰምቶሃል?

ራስህን በግልጽ ጠይቅ፦ መንፈሳዊ ሕይወትህ በመጽናናት ነው ወይስ በዕረፍት ማጣት የታወቀው?

በትግልና በጕድለት የተሞላ ከሆነ፣ «የሚያሳጣኝም የለም» ከሚለው የተስፋ ቃል ጋር እንዴት ይስማማል?

እረኛው ፍጹም ከሆነ፣ ውድቀቱ ያለው የት ነው?

ምናልባት እንዲህ ብለህ ትመልስ ይሆናል፦ «ስሕተቱ የእኔ ነው። እኔ እጅግ ደካማ፣ እጅግ ሰነፍ፣ እጅግም የማልገባ ነኝ።»

ነገር ግን የበጎች ባሕርይ ልክ ይህ ነው። ደካሞች፣ በሌላ ላይ ተደጋፊዎችና ራሳቸውን መጠበቅ የማይችሉ ናቸው። እረኛ የሚያስፈልጋቸውም ስለዚህ ነው። ደኅንነታቸው በኃይላቸው ላይ ሳይሆን ሙሉ በሙሉ በእረኛው ጥንቃቄ ላይ የተመሠረተ ነው።

አንተም እንዲሁ ነህ።

ከክረምት በኋላ የተገናኙ ሁለት መንጋዎችን አስብ—አንዱ ብርቱና ጤናማ፣ ሌላው ደካማና በረሀብ የተጐዳ።

ጤናማዎቹ በጎች ራሳቸውን ያመሰግኑ ይሆንን? በፍጹም። የሚናገሩት ስለ እረኛቸው ብቻ ነው፦ እንዴት እንደ ጠበቃቸው፣ እንደ መገባቸውና በማዕበሎች መካከል እንደ መራቸው። ደካማው መንጋስ—ራሳቸውን ይወቅሱ ይሆንን? አይደለም። እነርሱም ስለ እረኛቸው ይናገራሉ፦ «እረኛችን ከድቶናል። አልመገበንም፣ አልፈወሰንም፣ አልጠበቀንም። በአደጋም ጊዜ ሸሸ።»

ስለ በጎች ስንናገር ይህን በግልጽ እንረዳለን። ይህንኑ በመንፈሳዊ ሕይወታችን ላይ ስናደርገው ግን ኃላፊነቱን ከእረኛው አንሥተን በራሳችን ላይ እንጭነዋለን—እርሱ ብቻ ሊሰጠን የሚችለውን ከራሳችን እንጠብቃለን።

ስለዚህም እንወድቃለን፤ ሕይወታችንም ሸክም የበዛበትና ዕረፍት የሌለው ይሆናል።

በእርግጥ አንድ ልዩነት አለ፦ በጎች እረኛቸውን ትተው መሄድ አይችሉም፤ እኛ ግን እንችላለን። ማንም በግ፦ «እረኛችን እንክብካቤን ያቀርብልናል፤ እኛ ግን እርሱን ለመታመን እጅግ የማንገባ ነን። ሌሎች በእርሱ ዝግጅት ሊያርፉ ይችላሉ፤ እኛ ግን ራሳችንን መቻል አለብን» ብሎ አይናገርም።

እንዲህ ያለው አስተሳሰብ ለበጎች ሞኝነት ይሆናል። ሆኖም ብዙ አማኞች የሚያስቡት ልክ እንዲሁ ነው።

ራሳችንን ከበጎች ይበልጥ ጥበበኞች አድርገን እንቈጥራለን—ይህንም በማድረጋችን ሊያድነን የሚችለውን መታመን እንገፋለን።

እውነቱ ቀላል ነው፦ በክርስቶስ መንጋ ውስጥ ያለ በግ ደካማና በረሀብ የተጐዳ ከሆነ፣ ያሉት ማብራሪያዎች ሁለት ብቻ ናቸው።

ወይ እረኛው ታማኝ አይደለም፣ ወይም በጉ በእርሱ ጥንቃቄ አልታመነም። ጌታ ታማኝ አይደለም ለማለት የሚደፍር ማንም የለም። ስለዚህ ጉዳዩ ይህ መሆን አለበት፦ ወይ እርሱ እረኛችን እንደ ሆነ በእውነት አላመንንም፣ ወይም እንዲጠነቀቅልን አልፈቀድንለትም።

ይህን በቅንነት ተጋፈጠው።

በዚህ ላይ የተመሠረተው ያንተ ሰላም ብቻ አይደለም—የእርሱም ክብር ጭምር ነው።

እረኛ የሚመዘነው በመንጋው ሁኔታ ነው። በጎቹ ቸል ተብለውና ተሰብረው ሳሉ የትኛውም የብቃት ምስክርነት ሊቆም አይችልም።

ጌታ ለፍጥረት ሁሉ «መልካም እረኛ እኔ ነኝ» ብሎ ያውጃል። ዓለምም ለዚያ አዋጅ ማስረጃ አድርጎ ሕዝቡን ይመለከታል።

እኛስ ስለ እንክብካቤው ምስክር ነንን?

ወይስ ሕይወታችን ቸልተኝነትን፣ ድካምንና ፍርሃትን ያመለክታል?

ሐዋርያው ጳውሎስ የእግዚአብሔር ጥበብ አሁን በቤተ ክርስቲያን በኩል በሰማያዊ ስፍራ ውስጥ ላሉት አለቆችና ሥልጣናት እንኳ እንደምትታወቅ ይጽፋል። እንዴት ያለ ጥልቅ ጥሪ ነው፦ ሕይወታችን የእረኛችንን ቸርነትና ጥበብ እንዲገልጥ!

እንግዲያውስ ፈጽመን ልንታመነው አይገባንምን? ጸጋው በእኛ ላይ ይታይ ዘንድ ራሳችንን ሙሉ በሙሉ ለእንክብካቤው አሳልፈን ልንሰጥ አይገባንምን? ነገር ግን እንክብካቤውን እንቢ ብንል—በመሰማሪያዎቹ ባንሰማራ ወይም በበረቱ ባናርፍ—ደካሞችና የተጨነቅን ሆነን እንቀራለን፤ ሁኔታችንም እኛን ብቻ የሚጐዳ ሳይሆን እርሱንም በተሳሳተ መንገድ ያሳያል። ዓለም እየተመለከተ ነው። በእኛ ላይ የሚያየውም ስለ እረኛችን የሚያምነውን ይቀርጻል።

የአማኞችን ሁኔታ ሳስብ የማያምኑ ሰዎች ወደ ቤተ ክርስቲያን አለመሳባቸው አይገርመኝም። በአንዳንድ አብያተ ክርስቲያናት ከዓመቱ መጀመሪያ እስከ መጨረሻው አንድም ሰው አለመለወጡ አይደንቀኝም። እኔ በምድረ በዳ የምንከራተት ምስኪን በግ ብሆን፣ አንዳንድ ምስኪን፣ ጐስቋላና የታመሙ የሚመስሉ በጎች ከበረት ውስጥ አጮልቀው ሲመለከቱና እንድገባ ሲጠሩኝ ባይ፣ ወደ በረቱም ውስጥ ተመልክቼ ደረቅ፣ ባዶና የማይመች ሆኖ ባገኘው፣ ወደዚያ ዓይነት በረት ለመግባት ብዙም የምፈተን አይመስለኝም።

አንድ ሰው በአንድ ወቅት አንዳንድ አብያተ ክርስቲያናት በሥርዓት የተያዙ የመቃብር ስፍራዎችን እጅግ ይመስላሉ ብሏል፦ ሰዎች ወደዚያ ይመጡና ይቀበራሉ፤ ነገሩም በዚያ ያበቃል። በእርግጥ ሕያዋን ሰዎች በመቃብር ስፍራ መኖር እንዲፈልጉ መጠበቅ አትችሉም። የውጭ ሰዎች ወደ በረቱ እንዲገቡ የምንጠብቅ ከሆነ፣ በጎቹ በመልካም ሁኔታ ላይ ያሉበትን በረት ማሳየት አለብን፤ ሌሎችንም ወደ ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ መዳን ልንስብ ከፈለግን፣ ያ መዳን የሚያረካና የሚያጽናና መዳን እንደ ሆነ ልናሳያቸው መቻል አለብን። ምቾት የሌለው ሃይማኖት በመቀበል በምድራዊ ምቾት ማጣቱ ላይ ሌላ መጨመር የሚፈልግ ማንም የለም፤ የውጭ ሰዎችንም ጐስቍልናችንን በማሳየት እንማርካለን ብሎ መጠበቅ ከንቱ ነው።

በእርግጥ ስለ ራሳችሁ ግድ ባይላችሁ እንኳ፣ በምስኪንና በጐስቋላ ሁኔታችሁ በመለኮታዊ እረኛችሁ ላይ ስለምታመጡት ውርደት ግድ ሊላችሁ ይገባል። እርሱን ልታገለግሉትና ክብር ልታመጡለት ትናፍቃላችሁ፤ ለመታመን የሚያስተማምን እረኛ መሆኑን ለዓለም ብታሳዩ ይህን ማድረግ ትችላላችሁ።

ይህን እንድታደርጉ ልርዳችሁ። በመጀመሪያ፣ እረኛ መልካም እረኛ ለመሆን ምን መሆንና ምን ማድረግ እንዳለበት የሚለውን ሐቅ ተጋፈጡ፤ ከዚያም ጌታ በእውነትና በከፍተኛው ትርጉም መልካም እረኛ እንደ ሆነ የሚለውን ሐቅ ተጋፈጡ። ከዚያም በምትችሉት ቍርጠኝነት ሁሉ እነዚህን ቃሎች ለራሳችሁ በሉ፦ «እግዚአብሔር እረኛዬ ነው። እርሱ ነው። እርሱ ነው። የሚሰማኝ ምንም ይሁን ምን፣ እርሱ ነኝ ይላል፤ እርሱም ነው። የሚመጣው ምንም ቢሆን አምነዋለሁ።» ከዚያም በእያንዳንዱ ጊዜ በተለያየ ቃል ላይ አጽንዖት እየሰጣችሁ ቃሎቹን ደጋግማችሁ በሉ፦ እረኛዬ እግዚአብሔር ነው።

እግዚአብሔር በእርግጥ እረኛዬ ነው።

እግዚአብሔር የእኔ እረኛ ነው።

እግዚአብሔር እረኛዬ ነው።

ተስማሚ እረኛችሁ ምን ሊሆን እንደሚገባው፣ እንዲህ ባለ የአደራና የኃላፊነት ስፍራ ላይ ካለ ማንኛውም ሰው የምትጠብቁትን ሁሉ አስቡ፤ ከዚያም ጌታችን «መልካም እረኛ እኔ ነኝ። መልካም እረኛ ነፍሱን ስለ በጎቹ ያኖራል።» (ዮሐንስ 10:11) ባለ ጊዜ፣ ከእናንተ እጅግ የሚልቅ ሐሳብ፣ ከምታስቡት ሁሉ የሚበልጥም የዚህ ሥራ ኃላፊነቶች ግንዛቤ በአእምሮው እንደ ነበረ ተረዱ። ሊያድናቸው የተቀበላቸውን በጎች ከማንም ይበልጥ ያውቃቸው ነበር፤ የእረኛውንም ኃላፊነቶች ያውቅ ነበር። እረኛው ስለ መንጋው ኃላፊ እንደ ሆነ፣ ምቾቱን፣ ጤናውን ወይም ሕይወቱን እንኳ ቢያስከፍለው ሊጠነቀቅላቸውና በደኅና ወደ አብ በረት ሊያደርሳቸው እንደሚገባው ያውቅ ነበር። ስለዚህም እንዲህ አለ፦ «ከሰጠኝም ሁሉ አንድን ስንኳ እንዳላጠፋ በመጨረሻው ቀን እንዳስነሣው እንጂ የላከኝ የአብ ፈቃድ ይህ ነው።» (ዮሐንስ 6:39)። ደግሞም፦ «በጎቼ ድምፄን ይሰማሉ እኔም አውቃቸዋለሁ ይከተሉኝማል፤ እኔም የዘላለም ሕይወትን እሰጣቸዋለሁ፥ ለዘላለምም አይጠፉም፥ ከእጄም ማንም አይነጥቃቸውም።» (ዮሐንስ 10:27-28)። ኢየሱስ እረኛ ሆኖ ከመምጣቱ ከብዙ መቶ ዘመናት በፊት አብ እንዲህ ብሎ ነበር፦ «መንጋዬን አድናለሁ፤ ከእንግዲህም ወዲህ ለንጥቂያ አይሆኑም። በላያቸውም አንድ እረኛ፥ ባሪያዬን ዳዊትን፥ አቆማለሁ፤ እርሱም ያሰማራቸዋል፤ ያሰማራቸዋል፥ እረኛም ይሆናቸዋል።» (ሕዝቅኤል 34:22-23)። በእነዚህ ቃሎች ውስጥ የአብን ጥልቅና የሚናፍቅ ፍቅር የምናይ ይመስላል። እርዳታን በኃያሉ ላይ አኑሮአል፤ ስለዚህ ከዚህ መንጋ የሆኑ ማንም ክፉን መፍራት አያስፈልጋቸውም።

ኃላፊነቶቹን ሙሉ በሙሉ እያወቀ ሥራውን ተቀብሎአል። ራሳቸውን የሚጠብቁበት ኃይል፣ ራሳቸውን የሚመሩበት ጥበብ የሌላቸውን፣ ከፍጹም ድካማቸውና ችግራቸው በቀር የሚያስመሰግናቸው ምንም ነገር የሌላቸውን እጅግ ረዳት የሌላቸውን በጎች እንደሚይዝ ያውቃል። ሆኖም ከእነዚህ አንዱም አያደናግረውም። ኃይሉና ብልሃቱ ሊፈጠር ለሚችል ለማንኛውም ሁኔታ ይበቃሉ።

ሊያደናቅፈው የሚችል አንድ ነገር ብቻ አለ፦ በጎቹ እርሱን ለመታመን እንቢ ቢሉና እንዲጠነቀቅላቸው ባይፈቅዱለት ነው። ርቀው ቆመው ያዘጋጀውን ምግብ ቢመለከቱ፣ ቢመኙት፣ ቢጮኹለትም፣ ነገር ግን ለመብላት እንቢ ቢሉ፣ ረሀባቸውን ሊያጠግብ አይችልም። የማይገባቸው መስሎ ስለ ተሰማቸው ወይም ስለ ተጠራጠሩ ለመግባት ፈርተው ካዘጋጀው መጠለያ ውጭ ቢቀሩ፣ ሊጠብቃቸው አይችልም። ማንም በግ እንዲህ አያደርግም፤ ራሳችንን ይበልጥ ጥበበኞች አድርገን የምንቈጥር እኛ የሰው ልጆች ግን ይህን ዘወትር እናደርጋለን።

ማንም በግ መናገር ቢችል እረኛውን እንዲህ አይለውም፦ «ላዘጋጀኸው ምግብ፣ ለበረትህም መጠለያና ሰላም እናፍቃለሁ፤ በእነርሱም ብደሰት እመኛለሁ፤ ነገር ግን እጅግ የማልገባ እንደ ሆንሁ ይሰማኛል።

እጅግ ደካማና ሰነፍ ነኝ። በበቂ ሁኔታ ምስጋና እንደሚሰማኝ አይሰማኝም። በበቂ ብርታት እንደምመኘው እርግጠኛ አይደለሁም። እነዚህን መልካም ነገሮች ለእኔ እንዳዘጋጀሃቸው ለመገመት አልደፍርም።» እንዲህ ያሉት ቃሎች መልካሙን እረኛ ምን ያህል በጥልቅ እንደሚያሳዝኑት መገመት ይቻላል።

ጌታችንም እርሱን ለመታመን እንቢ በሚሉት ላይ ያለውን ኀዘን አሳይቶናል። ኢየሩሳሌምን በተመለከተ ጊዜ አለቀሰላት እንዲህም አለ፦ «ለሰላምሽ የሚሆነውን በዚህ ቀን አንቺስ ስንኳ ብታውቂ፤ አሁን ግን ከዓይንሽ ተሰውሮአል።» (ሉቃስ 19:42)። ውድ ክርስቲያኖች ሆይ፣ እናንተስ መለኮታዊ እረኛችሁን አንዳንድ ጊዜ በዚሁ መንገድ አላሳዘናችሁትምን? እንዲህ ከሆነ፣ የእረኛውን አመለካከት ለአንድ አፍታ አስቡ። ምን እንደሚሰማውና ልቡ ወደ እናንተ እንዴት እንደ ሆነ አስቡ። እርሱ እረኛችሁ ከሆነ፣ መልካም እረኛ ስለ ሆነና ስለ በጎቹ ግድ ስለሚለው፣ በተሻለው መንገድ ሊጠነቀቅላችሁ ይሻል። ይህ እናንተ በምታስቡት ወይም በሚሰማችሁ ላይ የተመሠረተ አይደለም። እናንተ እረኛው አይደላችሁም—በጎቹ ናችሁ። ዋናው ነገር እርሱ የሚያስበውና የሚሰማው ነው።

ለአንድ አፍታ ራሳችሁን ረስታችሁ ነገሮችን ከእርሱ አመለካከት ለማየት ሞክሩ። እርሱ እንደሚያየው ሁኔታችሁን አስቡ። በመቅበዝበዛችሁ ውስጥ ሊፈልጋችሁ ሲመጣ ተመልከቱት። ርኅሩኅ ፍቅሩን፣ ሊያድናችሁ ያለውን ጥልቅ ምኞት ተመልከቱ። ስለ ራሱ የሚናገረውን እመኑ፤ ቃሉንም እንዳለ ተቀበሉ።

እምነታችን ቀላል ቢሆን ኖሮ፣ ቃሉን እንዳለ በተቀበልን ነበር፤ ሕይወታችንም በደስታ በተሞላ ነበር፣ በጌታችን ብርሃን ውስጥ።

አዎን፣ ችግሩ ይህ ነው። እምነታችን ቃሉን እንዳለ ለመቀበል የሚያስችል ቀላል አይደለም። ይልቁንም የራሳችንን «ቢሆንስ» እና «ግን» እንጨምራለን፤ የፍቅሩንም ብሩህነት እኛው ራሳችን በምንፈጥራቸው ጥርጣሬዎች እንጋርዳለን።

ለሰላማችን የሚሆነውን በእውነት ብናውቅ ኖሮ፣ ጥርጣሬን ሁሉ ምን ያህል በፍጥነት ጥለን በማይወድቀው ፍቅሩና እንክብካቤው ፈጽመን በታመንን ነበር!

ምናልባት እንዲህ ብላችሁ ትጠይቁ ይሆናል፦ ይህ ሁሉ ስለ እረኛው እውነት ከሆነ፣ የበጎቹ ድርሻ ምንድር ነው? ድርሻቸው መታመንና መከተል ብቻ ነው። የምንከተለውን ፈጽመን ስንታመነው በመታዘዝ ውስጥ ምንም የተወሳሰበ ነገር የለም።

ስለዚህ እረኛችሁን አሁኑኑ መታመንና መከተል እንድትጀምሩ አሳስባችኋለሁ። በእረኛ እንክብካቤ ሥር እንዳለ በግ ራሳችሁን ሙሉ በሙሉ ለእንክብካቤውና ለአመራሩ ስጡ፤ ፈጽማችሁም ታመኑት።

ወደሚመራችሁ ስፍራ ሁሉ እርሱን ለመከተል መፍራት አያስፈልጋችሁም፤ እርሱ ሁልጊዜ በጎቹን በለመለመ መስክ ያሰማራቸዋል፣ በዕረፍት ውኃ ዘንድም ይመራቸዋልና። በዙሪያችሁ የሚያድስ ምንም ነገር በሌለበት በምድረ በዳ ውስጥ እንዳላችሁ ቢሰማችሁ እንኳ፣ መልካሙ እረኛ ያንኑ ስፍራ የለመለመ መስክ ሊያደርገው ይችላል። ምድረ በዳውን ሊያለመልም ኃይል አለው፤ እንዲህም ብሎ ተስፋ ሰጥቶአል፦ «በእሾህ ፋንታ ጥድ ይበቅላል፤ በኵርንችትም ፋንታ ባርሰነት ይበቅላል።»

(ኢሳይያስ 55:13) «ምድረ በዳውና ደረቁ መሬት ደስ ይላቸዋል፤ በረሀውም ሐሤት ያደርጋል፥ እንደ አበባም ያብባል።» (ኢሳይያስ 35:1) «በምድረ በዳ ውኃ፥ በበረሀም ፈሳሽ ይፈልቃልና።» (ኢሳይያስ 35:6) ወይም ደግሞ፦ «ሕይወቴ በማዕበልና በመከራ የተሞላ ነው። ሰላምን ልለማመድ ብዙ ጊዜ ይወስድብኛል» ትሉ ይሆናል። ነገር ግን ስለ እረኛችሁ አስቀድሞ እንዲህ ተብሎ አልተጻፈምን? «ነቅቶም ነፋሱን ገሠጸው ባሕሩንም። ‹ዝም በል፥ ፀጥ በል› አለው። ነፋሱም ተወ ታላቅ ፀጥታም ሆነ።» (ማርቆስ 4:39)። ዳግመኛ እንዲሁ ማድረግ አይችልምን?

በክርስቶስ መንጋ ውስጥ ያሉ ብዙዎች ፈጽመው በታመኑት ጊዜ ማዕበላቸውን ጸጥ እንዳደረገ፣ ምድረ በዳዎቻቸውንም የሕይወትና የውበት ስፍራዎች እንዳደረጋቸው ሊመሰክሩ ይችላሉ። ይህ ማለት ውጫዊ መከራዎች ይጠፋሉ ማለት አይደለም፤ ነገር ግን በእነዚያ ስፍራዎች እንኳ ነፍስ ሰላምንና ምግብን ታገኛለች። እረኛው ለበጎቹ የትኞቹ መሰማሪያዎች እንደሚሻሉ ያውቃል፤ እነርሱም ያለ ጥርጣሬ ሊታመኑት ይገባል። አንዳንድ ጊዜ የተሻለው እድገት የሚመጣው በችግር ጊዜ ነው። እርሱ ወደዚያ ቢመራችሁ፣ ለእናንተ መልካም እንደ ሆነ እርግጠኞች መሆን ትችላላችሁ።

መልካሙ እረኛ ለሚታመኑት የሚያደርግላቸውን ቃላት ሙሉ በሙሉ ሊገልጹት አይችሉም። የተስፋ ቃሉን ይፈጽማል፤ ከእነርሱም ጋር የሰላም ቃል ኪዳን ያደርጋል፦ «ከእነርሱም ጋር የሰላም ቃል ኪዳን አደርጋለሁ፥ ክፉዎችንም አራዊት ከምድሩ አጠፋለሁ፤ በምድረ በዳም ተማምነው ይቀመጣሉ፥ በዱርም ውስጥ ይተኛሉ።» (ሕዝቅኤል 34:25) «እነርሱንና በኮረብታዬ ዙሪያ ያሉትን ስፍራዎች በረከት አደርጋለሁ፤ ዝናቡንም በጊዜው አወርዳለሁ፤ የበረከት ዝናብ ይሆናል።» (ሕዝቅኤል 34:26) «የሜዳውም ዛፍ ፍሬውን ይሰጣል፥ ምድሪቱም ፍሬዋን ትሰጣለች… ከእንግዲህም ወዲህ ለአሕዛብ ንጥቂያ አይሆኑም፥ የምድርም አራዊት አይበሉአቸውም፤ ተማምነውም ይቀመጣሉ፥ የሚያስፈራቸውም የለም።» (ሕዝቅኤል 34:27-28) አሁን ጌታን እንዴት እረኛችሁ አድርጋችሁ ልታገኙት እንደምትችሉ ታስቡ ይሆናል። መልሱ ይህ ነው፦ እረኛችሁ ልታደርጉት አያስፈልጋችሁም—እርሱ አስቀድሞ እረኛችሁ ነው። ማድረግ ያለባችሁ ይህን አውቃችሁ ራሳችሁን ለእንክብካቤው አሳልፋችሁ መስጠት ብቻ ነው።

ልጆች ለረጅም ጊዜ ሲጠበቅ የነበረ አንዲት ሕፃን እኅት እንደ ተወለደችላቸው ሲነገራቸው፣ «እኅት ቢኖረን ብለን እንመኛለን» ወይም «እኅት ለማግኘት ምን ማድረግ አለብን?» እያሉ አይቀጥሉም። ይልቁንም ደስ ብሏቸው «አሁን እኅት አለችን!» ይላሉ።

በተመሳሳይ መንገድ አዋጁ አስቀድሞ ለእኛ ተነግሮአል፦ «እነሆ፥ ለሕዝቡ ሁሉ የሚሆን ታላቅ ደስታ የምሥራች እነግራችኋለሁና አትፍሩ፤ ዛሬ በዳዊት ከተማ መድኃኒት እርሱም ክርስቶስ ጌታ የሆነ ተወልዶላችኋልና።» (ሉቃስ 2:10-11)። «አዳኝ ቢኖረኝ ኖሮ» ወይም «ክርስቶስን አዳኜ ለማድረግ ምን ማድረግ አለብኝ?» ማለት አያስፈልገንም። እርሱ አስቀድሞ አዳኛችን ነው። ደስ ብሎን ራሳችንን በእንክብካቤው ሥር ማኖር ብቻ ይገባናል። የተወሳሰበ አይደለም። ይህን ማመንና እውነት እንደ ሆነ አድርጎ መኖር ነው። ዛሬ መልካሙን እረኛ መታመን የሚጀምር ሰው ሁሉ ፈጥኖም ሆነ ዘግይቶ ራሱን በለመለመው መስኩ ሲሰማራና በዕረፍት ውኃው አጠገብ ሲመላለስ ያገኘዋል።

እረኛችን የሆነው ጌታ በበጎቹ ይህን ከማድረግ በቀር ሌላ ምን ሊያደርግ ይችላል? መልካም ያልሆነ በረት፣ ያልለመለመ መስክ፣ ከዕረፍት ውኃም በቀር ሌላ ውኃ የለውም።

በውጭ ሲታዩ እንዲህ ላይመስሉ ይችላሉ፤ ነገር ግን የተለማመድናቸው እኛ፣ ውጫዊ መልካቸው ምንም ቢሆን፣ በረቱና መስኩ ለነፍስ ውስጣዊ ሕይወት ሁልጊዜ የሰላምና የመጽናናት ስፍራዎች እንደ ሆኑ መመስከር እንችላለን።

ይህን ሁሉ ለመረዳት የምትቸገሩ ቢመስላችሁ፣ የፍጹም መታመን ሕይወትም የተወሳሰበና ምሥጢራዊ ቢመስላችሁ፣ ልትረዱት ከመሞከር ይልቅ በቀላሉ መኖር እንድትጀምሩ እመክራችኋለሁ። ይህን የሕፃንነት መዝሙራችንን ብቻ ይዛችሁ እንዲህ በሉ፦ «ይህ የእኔ መዝሙር ነው፤ አምነዋለሁም። ሁልጊዜ በቃሌ አውቀዋለሁ፤ ነገር ግን ለእኔ ብዙም ትርጉም ኖሮት አያውቅም። አሁን ግን ጌታ በእውነት እረኛዬ እንደ ሆነ፣ እረኛም ስለ በጎቹ እንደሚጠነቀቅ እርሱም እንደሚጠነቀቅልኝ ለማመን ወስኛለሁ።

ከእንግዲህ ዳግመኛ አልጠራጠረውም፤ አልጠይቀውምም።» ከዚያም በጎች ራሳቸውን ለእረኛቸው እንክብካቤ አሳልፈው እንደሚሰጡ፣ ራሳችሁን በቀላሉ ለእንክብካቤው አሳልፋችሁ ስጡ፤ ፈጽማችሁ ታመኑት፤ ወደሚመራችሁም ስፍራ ሁሉ ተከተሉት።

ነገር ግን በጎች ሳያውቁትና በደመ ነፍስ የሚታመኑ ሲሆኑ፣ እኛ ግን በማስተዋልና አውቀን መታመን እንደሚያስፈልገን መርሳት የለብንም፤ ምክንያቱም የሚያሳዝነው ደመ ነፍሳችን ሁሉ መታመንን የሚቃወም ነው። ለመታመን ጥረት ማድረግ ይኖርብናል። ይህን ለማድረግ መምረጥ ይኖርብናል። ምንም ያህል ደካሞችና አላዋቂዎች ብንሆን ግን ይህን ማድረግ እንችላለን። ለእንዲህ ያለ እረኛ በጎች መሆን ማለት ምን ማለት እንደ ሆነ ሁሉንም ላናስተውል እንችላለን፤ እርሱ ግን ያውቀዋል። እምነታችንም በዚህ የተባረከና አስደናቂ ዝምድና ውስጥ እርሱን በቀላሉ ብትቀበለው፣ እንደ እኛ ውሱን ግንዛቤ ሳይሆን እንደ ፍቅሩ፣ እንደ ጥበቡና እንደ ኃይሉ ይጠነቀቅልናል።

መንፈሳዊ ሕይወታችንን በመጽናናት የተሞላ ለማድረግ ከዚህ የሕፃንነት መዝሙር ሌላ በመላው መጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ሌላ ክፍል የማያስፈልገን በእውነት ይመስለኛል። አማኙ ይህን መዝሙር በእውነት ካመነ፣ ለመጨነቅ የቀረለት ስፍራ የት እንዳለ በቅንነት አይታየኝም። ጌታ እረኛችን ሆኖ ሳለ፣ አንዳች ነገር ሊበላሽ እንዴት ይቻላል? እርሱ እረኛችን ሆኖ ሳለ፣ ይህ መዝሙር ተስፋ የሚሰጠው ሁሉ የእኛ መሆን አለበት፤ እርሱንም በዚህ መንገድ ማወቅ በተማርን ጊዜ በድል አድራጊ መታመን እንዲህ ማለት እንችላለን፦ «በሕይወቴ ዘመን ሁሉ ቸርነትና ምሕረት ይከተሉኛል፤ በእግዚአብሔርም ቤት ለዘላለም እኖራለሁ» (መዝሙር 23:6)። መጪው ጊዜ እንኳ ለእኛ አስፈሪነቱን ሁሉ ያጣል፤ በእረኛችን ላይ ያለን መተማመንም ከአስጨናቂ ወሬ ፍርሃት ሁሉ ያድነናል።

በመደምደሚያም ይህን ብቻ ማለት እችላለሁ፦ እያንዳንዳችሁ ከክርስቶስ ጋር ወደዚህ ዝምድና ብትገቡ፣ በእውነትም ረዳት የሌላችሁ፣ ፈቃደኞችና የምትታመኑ በጎች ብትሆኑ፣ ያ ስም የሚያመለክተውን ፍቅር፣ እንክብካቤና ርኅራኄ ሁሉ ይዞ የሚጠነቀቅላችሁ እረኛችሁ እንደ ሆነ ብታምኑ፣ ወደሚመራችሁም ስፍራ ሁሉ ብትከተሉት፣ የቀድሞው መንፈሳዊ ዕረፍት ማጣታችሁን ሁሉ ፈጥናችሁ ታጣላችሁ፤ አእምሮንም ሁሉ የሚያልፍ የእግዚአብሔር ሰላም ልባችሁንና አሳባችሁን በክርስቶስ ኢየሱስ እንደሚጠብቅ ታውቃላችሁ (ፊልጵስዩስ 4:7)።

«ስለ አብ እንደ ነገራቸው አላስተዋሉም።» (ዮሐንስ 8:27)