የመጽናናት ሁሉ አምላክ

«የርኅራኄ አባት የመጽናናትም ሁሉ አምላክ የሆነ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ አምላክና አባት ይባረክ። እርሱ በመከራችን ሁሉ ያጽናናናል፥ ስለዚህም እኛ ራሳችን በእግዚአብሔር በምንጽናናበት መጽናናት በመከራ ሁሉ ያሉትን ማጽናናት እንችላለን።» (2ኛ ቆሮንቶስ 1:3-4) እግዚአብሔርን ከሚገልጡት ስሞች ሁሉ መካከል ይህ ስም—«የመጽናናትም ሁሉ አምላክ»—እጅግ ውብና ጥልቅ ማረጋገጫ ከሚሰጡት አንዱ ሆኖ ይታየኛል። መጽናናት ሁሉ የሚሉት ቃላት ምንም ገደብም ሆነ ምንም ልዩነት አይፈቅዱም፤ ስለዚህ የእንዲህ ያለው አምላክ ተከታዮች የቱንም ያህል ውጫዊ ችግሮች ቢገጥሟቸው፣ ውስጣዊ መንፈሳዊ ሕይወታቸው ሁልጊዜ በመጽናናት የተሞላ ይሆናል ብሎ መጠበቅ ይቻል ነበር።

ነገር ግን በእውነቱ ብዙ ጊዜ ሁኔታው ፍጹም በተቃራኒው ይመስላል፤ የብዙ የእግዚአብሔር ሕዝብ መንፈሳዊ ሕይወት በመጽናናት ሳይሆን በጥልቅ ምቾት ማጣት የተሞላ ነው። ይህ ምቾት ማጣት የሚመጣው ከእግዚአብሔር ጋር ስላላቸው ግንኙነት ካለባቸው ጭንቀትና ስለ ፍቅሩ ካላቸው ጥርጣሬ ነው። እንክብካቤውን ለማግኘት እጅግ የማይገባቸው ናቸው በሚል አሳብ ራሳቸውን ያስጨንቃሉ፤ ለትግላቸው ግድ የሌለው እንደ ሆነ ወይም በችግር ጊዜ እንደሚተዋቸውም ይጠረጥሩታል።

በመንፈሳዊ ሕይወታቸው ስላለው ነገር ሁሉ ይጨነቃሉ፣ ይታወካሉም—ስለ ዝንባሌያቸውና ስለ ስሜታቸው፣ መጽሐፍ ቅዱስን ለማንበብ ፍላጎት ስለ ማጣታቸው፣ በጸሎት ትጋት ስለ ማጣታቸው፣ ስለ ልባቸውም መቀዝቀዝ።

ባለፈው ነገር በጸጸት ተጭነዋል፤ ስለሚመጣውም ነገር በፍርሃት ተሞልተዋል። ወደ እግዚአብሔር ፊት ለመቅረብ የማይገባቸው እንደ ሆኑ ይሰማቸዋል፤ በእውነት የእርሱ እንደ ሆኑም ማመን አይችሉም። ከምድራዊ ወዳጆቻቸው ጋር ደስተኞች ሊሆኑና ልባቸው ሊያርፍ ይችላል፤ ከእግዚአብሔር ጋር ግን ልባቸው ማረፍ አይችልም።

እርሱም የመጽናናት ሁሉ አምላክ እንደ ሆነ ራሱን ቢገልጥም፣ እነርሱ በየትም ስፍራ መጽናናትን ማግኘት እንደማይችሉ መናገራቸውን ይቀጥላሉ፤ ያዘኑ ፊቶቻቸውና ተስፋ የቈረጡ ድምፆቻቸውም በቅንነት፣ እውነቱን እንደሚናገሩ ያሳያሉ።

እንደነዚህ ያሉ ክርስቲያኖች የመጽናናት ሁሉ አምላክ ተከታዮች ነን ቢሉም፣ በሄዱበት ሁሉ ጨለማና ጭንቀት ይነዛሉ። እግዚአብሔር ራሱን የገለጠበት ይህ ውብ ስም እውነተኛ ትርጉም ከሌለው ሃይማኖታዊ አነጋገር የበለጠ ነገር እንደ ሆነ ማንንም ማሳመን አይችሉም። በዓለም ላለው አለማመን ትልቁን ድርሻ የሚይዘው የብዙ ክርስቲያኖች ምቾት የራቀው ሕይወት በግልጽ መታየቱ እንዳይሆን እጅግ እፈራለሁ።

ሐዋርያው «…ሰዎች ሁሉ የሚያውቁትና የሚያነቡት» መልእክት እንድንሆን ይነግረናል። ሰዎች በእኛ ውስጥ የሚያነቡት ነገር ብዙ ጊዜ ከምንገነዘበው በላይ ለክርስቶስ መንግሥት መስፋፋት እጅግ አስፈላጊ ነው። ከሁሉ ይበልጥ የሚያስፈልገው የምንናገረው ሳይሆን ማንነታችን ነው። እግዚአብሔር የመጽናናት ሁሉ አምላክ እንደ ሆነ ብዙ ውብ ቃላትን መናገር ቀላል ነው፤ ነገር ግን እኛ ራሳችን በእውነት መጽናናት ምን እንደ ሆነ ካላወቅን ቃሎቻችን ባዶ ናቸው። ሰዎች በቃላችን የሚሰሙትን በሕይወታችን ማየት አለባቸው፤ አለዚያ ንግግራችን ሁሉ ከጥቅሙ ጉዳቱ ይበልጣል። ሌሎች በእኛ ውስጥ የሚያነቡት ምን እንደ ሆነ ራሳችንን ብንጠይቅ ጥበብ ነው። በዕለት ተዕለት ኑሮአችን የሚገለጠው መጽናናት ነው ወይስ ምቾት ማጣት?

ነገር ግን በዚህ ጊዜ አንድ ሰው እግዚአብሔር የሚሰጠው መጽናናት ስል ምን ማለቴ እንደ ሆነ ሊጠይቅ ይችላል። ለሰማይ ሊያዘጋጀን የሚችል፣ ነገር ግን ፈተናዎችና ሥቃዮች ላሉበት ለዕለት ተዕለት ኑሮ እውነታ የማይበቃ አንድ ዓይነት ሃይማኖታዊ ስሜት ነውን? ወይስ በሕይወት ችግሮች መካከል እንኳ ሰላምን የሚያመጣ፣ እኛ የምናውቀው ዓይነት እውነተኛና ትክክለኛ መጽናናት ነው? በሙሉ ልቤ ሁለተኛው እንደ ሆነ አምናለሁ።

መጽናናት የሰውም ይሁን የመለኮት፣ መጽናናት ብቻ ነው—ከዚያ ያነሰ አይደለም። ባዶ አነጋገሮችን አንፈልግም፤ እውነተኛ ነገር እንሻለን። መጽናናትን የማግኘት እውነታም በሕይወት ካሉት እጅግ ውድ ተሞክሮዎች አንዱ ሆኖ ይታየኛል። ሁላችንም ምን እንደ ሆነ እናውቃለን። በልጅነታችን ተጎድተን ወይም ደንግጠን ወደ እናታችን ሮጠን እጆቿ በዙሪያችን ሲጠመጠሙና ርኅሩኅ እንክብካቤዋ ሲሰማን መጽናናትን አውቀናል። ካደግንም በኋላ ከረጅም ቀን ድካም በኋላ ስናርፍና ልባችን ሲረጋጋ መጽናናትን አውቀናል። ሕመም ማለፍ ሲጀምርና ብርታት ሲመለስ መጽናናትን አውቀናል። የምንወደው ሰው ለሞት ተቃርቦ ሳለ ሲድን መጽናናትን አውቀናል።

በሕይወታችን ብዙ ጊዜ እፎይ ብለን «ይህ ምቹ ነው» ብለናል፤ በዚያም ቃል ውስጥ በሌላ በማንኛውም መንገድ ለመግለጽ የሚከብድ የዕረፍት፣ የእፎይታና የጸጥተኛ ደስታ ስሜት አለ። ስለዚህ እግዚአብሔር «የመጽናናት ሁሉ አምላክ» ሲባል ምን ማለት እንደ ሆነ እንረዳለን።

ይሁን እንጂ በሚያሳዝን ሁኔታ ይህን ማመን አቅቶናል። እውነት ለመሆን እጅግ የበዛ መልካም ነገር መስሎናል። ደስታው ተጠራጣሪ ልቦቻችን ሊቀበሉት ከሚችሉት በላይ ሆኖአል። አንዳንድ ጊዜ ለአጭር የመጽናናት ጊዜያት ተስፋ እናደርግ ይሆናል፤ ነገር ግን በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ ማዳን የእኛ በሆነው «መጽናናት ሁሉ» ሙላት ከማመን ወደ ኋላ እንላለን።

ይሁን እንጂ እግዚአብሔር ከዚህ በላይ ምን ሊናገር ይችል ነበር፦ «እናቱ እንደምታጽናናው ሰው እንዲሁ አጽናናችኋለሁ፤ ትጽናናላችሁም»? (ኢሳይያስ 66:13) ንጽጽሩን ልብ በል—እንደ… እንዲሁ። እዚህ የታሰበው እውነተኛ መጽናናት ነው—ልጅ እናቱ አቅፋ ስትንከባከበው የሚሰማው ዓይነት። ሆኖም የእግዚአብሔር መጽናናት እንደ እናት መጽናናት እውነተኛና ርኅሩኅ እንደ ሆነ፣ ወይም ቢያንስ ወደዚያ እንደሚቀርብ በእውነት ያመንን ስንቶቻችን ነን? ራሳችንን በልቡ አጠገብ ተይዘን ከማየት ይልቅ፣ አክብሮትን የሚጠይቅና ስሕተቶቻችንን የሚጠባበቅ ጥብቅና የራቀ ፈራጅ አድርገን ብዙ ጊዜ አስበነዋል። ታዲያ ሃይማኖታችን መጽናናትን ከማምጣት ይልቅ ምቾት ቢነሣን ምን ያስደንቃል? በእንዲህ ያለ ፈራጅ ፊት ልቡ ሊያርፍ የሚችል ማን ነው?

ነገር ግን እንዲህ ያለ ፈራጅ እንደሌለ ስናገር ደስ ይለኛል። በእውነት ያለው አምላክ እንደ አፍቃሪ እናት ነው። በግልጽ እንዲህ ይላል፦ «እናቱ እንደምታጽናናው ሰው እንዲሁ አጽናናችኋለሁ።»

ይህንንም ደጋግሞ ይናገራል። ለሕዝቡ «የማጽናናችሁ እኔ ነኝ፥ እኔ ነኝ» ይላል። ከዚያም ስለ ምን አሁንም እንደሚፈሩ ይጠይቃቸዋል፤ ፈጣሪህ ራሱ ሊያጽናናህ ዝግጁና ፈቃደኛ ሆኖ ሳለ አንዳች ነገር ስለ ምን ያስደነግጥሃል? የሰዎችን ኃይል ስለ ምን ትፈራለህ? ሁሉን የፈጠረውንስ ስለ ምን ትረሳለህ?

በእውነት ያለው አምላክ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ አምላክና አባት ነው—ዓለምን ሊኰንን ሳይሆን ሊያድነው ልጁን እስኪልክ ድረስ ዓለምን እንዲሁ የወደደ አምላክ። እርሱ ክርስቶስን «ልባቸው የተሰበረውን ይጠግን ዘንድ… የሚያለቅሱትን ሁሉ ያጽናና ዘንድ» የላከው አምላክ ነው። (ኢሳይያስ 61:1-3) ሁሉ የሚለውን ያን ቃል ልብ በል። ጥቂቶችን ብቻ ሳይሆን እያንዳንዱን ነው። ያዘነ ልብ ሁሉ፣ የሚታገል ነፍስ ሁሉ በዚህ ውስጥ ተካቷል። አንድ እንኳ ቢቀር «ሁሉ» አይሆንም ነበር። ደካሞችና የተጨነቁ እንኳ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ለብቻቸው መጠቀሳቸው ብዙ ጊዜ አመስጋኝ አድርጎኛል። እንደነዚህ ያሉትን ሰዎች እንድንነቅፍ ሳይሆን እንድናጽናናቸው ታዝዘናል። መጽናናት ከሁሉ ይበልጥ የሚያስፈልጋቸው እግዚአብሔር ከሁሉ ይበልጥ ሊያጽናናቸው የሚሻቸው ናቸው—ብርቱዎቹ ሳይሆኑ ደካሞቹ።

የፍቅር ሃይማኖት ክብር ይህ ነው። ክርስቶስ የተላከው የሚያለቅሱትን ሁሉ ሊያጽናና ነው። የመጽናናት ሁሉ አምላክ በኀዘን ወደ ተሞላ ዓለም መጽናናትን ያመጣ ዘንድ ልጁን ላከ። ክርስቶስም በሕይወቱ ዘመን ሁሉ ይህን ተልእኮ ፈጸመ።

ደቀ መዛሙርቱ ባልተቀበሉት ላይ ፍርድ እንዲያወርድ በፈለጉ ጊዜ ገሠጻቸው፤ የሰውን ነፍስ ሊያድን እንጂ ሊያጠፋ እንዳልመጣም ነገራቸው። ኃጢአተኞችን ተቀበለ። ሌሎች ኵነኔ ባሳዩበት ስፍራ እርሱ ምሕረትን አሳየ። በኃጢአት ለተያዘችው ሴት «እኔም አልፈርድብሽም፤ ሂጂ ከአሁንም ጀምሮ ደግመሽ ኃጢአት አትሥሪ» አላት። (ዮሐንስ 8:11) በየትም ስፍራ ከተቸገሩት ጎን ቆመ። ዓላማውም ይህ ነበር—ኃጢአተኞችን ማዳን።

ሁለት ትንንሽ ልጃገረዶች በአንድ ወቅት ስለ እግዚአብሔር ይነጋገሩ ነበር፤ አንደኛዋም፦ «እግዚአብሔር የሚወደኝ አይመስለኝም። እኔ በጣም ትንሽና የማልረባ ነኝ» አለች።

ሁለተኛዋም፦ «ግን እግዚአብሔር የሚያስብላቸው እንደ እኛ ያሉትን—ራሳቸውን መቻል የማይችሉትን ሰዎች ነው» ብላ መለሰች።

የመጀመሪያዋም፦ «እውነት ነው?» አለች። «እንግዲያውስ ከእንግዲህ መጨነቅ አያስፈልገኝም።»

ይህን የሚያነብ ማንም ሰው ፍርሃት ወይም ጭንቀት ቢሰማው፣ በግልጽ ልንገርህ፦ ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ያለው ለዚሁ ነው—የሚያለቅሱትን ሁሉ ሊንከባከብና ሊያጽናና። ሁሉ—አንተንም ጨምሮ እያንዳንዱን። አንተ ብትቀር «ሁሉ» አይሆንም ነበር። ኀዘን ፈጽሞ እንደ ዋጠህ ቢሰማህ እንኳ፣ እርሱ «ኀዘንተኞችን የሚያጽናና አምላክ» ተብሎ ተገልጿል።

እንዴት ያለ ውብ ተልእኮ ነው—በኀዘን ወደ ተሞላ ዓለም መጽናናትን ማምጣት! የተጨነቀ ልብ ሁሉ ይህን ከእግዚአብሔር የሚገኝ መጽናናት እንዲቀምስ ምንኛ እናፍቃለሁ!

አጽናኛችንም የራቀ አይደለም። ቅርብ ነው። ከእኛ ጋር ይኖራል። ክርስቶስ ይህን ዓለም ሊለቅ በተቃረበ ጊዜ፣ ደቀ መዛሙርቱን ብቻቸውን እንደማይተዋቸው፣ ነገር ግን ለዘላለም ከእነርሱ ጋር እንዲሆን «ሌላ አጽናኝ» እንደሚልክ ነገራቸው። ይህ አጽናኝ ያስተምራቸዋል፤ እውነትንም ሁሉ ያሳስባቸዋል።

ከዚያም እንዲህ ብሎ ጨመረ፦ «ሰላምን እተውላችኋለሁ፥ ሰላሜን እሰጣችኋለሁ፤ እኔ የምሰጣችሁ ዓለም እንደሚሰጥ አይደለም። ልባችሁ አይታወክ አይፍራም።» (ዮሐንስ 14:27) በእንዲህ ያለ ቃል ብርሃን እንዴት በፍርሃት ልንኖር እንችላለን?

«አጽናኝ»—በእውነት ብንረዳው ምንኛ ድንቅ ቃል ነው! እውን እስኪሆንልን ድረስ በእርሱ ላይ እናሰላስል። የሚመጣና የሚሄድ አጽናኝ ብቻ ሳይሆን፣ የሚኖር—ሁልጊዜ ያለ፣ በኀዘን ፋንታ ደስታን ለማምጣት ሁልጊዜ ዝግጁ የሆነ አጽናኝ።

የሚኖር አጽናኝ—እንዴት ያለ አስደናቂ እውነት ነው! በችግር ጊዜ ሰብዓዊ ወዳጅ እንኳ ከእኛ ጋር መቆየቱ ትልቅ እርዳታ ነው። እዚህ ግን ሁልጊዜ ከእኛ ጋር የሆነና የማጽናናት ችሎታው ፈጽሞ የማይጐድል መለኮታዊ አጽናኝ አለ። ያለ መጽናናት የምንሆንበት አንድም ጊዜ ሊኖር አይገባም።

ሆኖም ብዙዎች ይህን አይገነዘቡም። ቢገነዘቡ ኖሮ ይህን ያህል የተጨነቁ ክርስቲያኖች ባልኖሩ ነበር።

ይህ አጽናኝ ደግሞ ይገሥጸን እንደ ሆነና፣ ያ በእርግጥ የሚያጽናና ሊሆን ይችል እንደ ሆነ ትጠይቅ ይሆናል።

በእውነቱ ይህ ከሚያጽናናባቸው መንገዶች አንዱ ነው። ስሕተቶቻችንን የሚያሳየንና እንድንለወጥ የሚረዳን ባይኖር ኖሮ ምን እንሆን ነበር?

እኔ ሳላውቀው በመልኬ ላይ ጕድለት ይዤ ብሄድ፣ አንድ ወዳጅ ቢጠቍመኝ ደግነት ነው። እንዲሁም ሳናውቃቸው እንዳንቀር መንፈስ ስሕተቶቻችንን በገርነት እንደሚያሳየን ማወቅ መጽናናት ነው።

በእርማት ውስጥ እንኳ መጽናናት አለ፤ ወደ ፈውስ ይመራልና። እግዚአብሔር መታደስ የሚያስፈልገውን በማሳየትና ከዚያም በማደስ «ባድማችንን ሁሉ ያጽናናል»።

እንዲህ ላለው መጽናናት የማይገባህ እንደ ሆንህ ይሰማህ ይሆናል። ያ እውነት ሊሆን ይችላል—ነገር ግን የሚያስፈልግህ በትክክል ስለዚሁ ነው።

ክርስቶስ የመጣው ራሳቸውን የሚገባቸው አድርገው የሚቈጥሩትን ሳይሆን ኃጢአተኞችን ሊያድን ነው። መቸገርህ ራሱ ብቁ ያደርግሃል።

የእግዚአብሔርን መጽናናት የመቀበል መንገድ ብዙ ጊዜ የሚመጣው መጽናናት እንደሚያስፈልገን በመገንዘብ ነው። እግዚአብሔር አንዳንድ ጊዜ ኀዘንን የሚፈቅደው ለዚህ ነው። በአስቸጋሪ ስፍራዎች ድምፁን ይበልጥ በግልጽ መስማት እንችላለን። የመጽናናት ቃሉን ብዙ ጊዜ የምንሰማው በምድረ በዳ ነው።

ከቶ ካለመቅመስ ይልቅ፣ በፈተናዎች በኩል እንኳ ቢሆን መጽናናቱን መቀበል እንደሚሻለን እግዚአብሔር ያውቃል። የሚሰጠው ከምናጣው እጅግ ይበልጣል። ምድራዊ ነገሮች ያልፉ ይሆናል፤ እርሱ የሚሰጠው ግን ዘላለማዊ ነው።

እንደ ጳውሎስ፣ ክርስቶስን ከማወቅ ጋር ሲነጻጸር ሁሉ ነገር ጉዳት እንደ ሆነ ልናይ እንችላለን።

ሆኖም የሚገርመው፣ ሕይወት በተቃናልን ጊዜ እግዚአብሔር የመጽናናት ሁሉ አምላክ እንደ ሆነ እናምናለን—በእውነት መጽናናት በሚያስፈልገን ጊዜ ግን መጽናናት መኖሩን ለማመን እንታገላለን። በልባችን የመጽሐፍ ቅዱስን ትርጉም የምንለውጥ ያህል ነው። «የሚያዝኑ ብፁዓን ናቸው፥ መፅናናትን ያገኛሉና» ብለን ከማመን ይልቅ፣ መጽናናትን የሚያገኙት ቀድሞውኑ ደስተኞች የሆኑት ብቻ እንደ ሆኑ ማሰብ እንጀምራለን።

«ኀዘንተኞችን የሚያጽናና አምላክ» እንደሚሉት ያሉትን ቃላት እንኳ፣ የሚታገሉትን የሚረሳ ወይም ችላ የሚል ይመስል፣ ፈጽሞ ወደ ሌላ ትርጉም እናጣምማቸው ይሆናል። ይህንንም በማድረግ የቀረበልንን መጽናናት እናጣለን።

እግዚአብሔር ግን በሁሉ አቅጣጫ እንደሚያጽናናን ይናገራል። ምንም የቀረ ነገር የለም። ሆኖም በችግር ጊዜ መጽናናት ከሁሉ ይበልጥ በሚያስፈልገን ስፍራ በትክክል መጽናናት የለም ብለን ብዙ ጊዜ እናምናለን። ይህ የሆነው እግዚአብሔር ስለ ተሳነው ሳይሆን እኛ ስለ ተጠራጠርን ነው።

ልክ እንደ ጥንቱ እስራኤል ነው። እግዚአብሔር መጽናናቱን አወጀ፤ እነርሱ ግን «ጌታ ረስቶኛል» አሉ።

መልሱም በርኅራኄ የተሞላ ሆኖ መጣ፤ እናት ልጇን ልትረሳ ትችላለችን? እርሷ ብትረሳ እንኳ እግዚአብሔር አይረሳም። እኛ ሁልጊዜ በፊቱ ነን።

ስለዚህ ተጽናና።

ነገር ግን ይህን መጽናናት እንዴት ልትቀበል ትችላለህ? ብለህ አሁንም ትጠይቅ ይሆናል። መልሱ ቀላል ነው፦ መቀበል አለብህ። እግዚአብሔር መጽናናቱን ያለማቋረጥ ይሰጣል—ነገር ግን ካልተቀበልከው ልትቀምሰው አትችልም።

መለኮታዊ መጽናናት ወደ እኛ የሚመጣው በምሥጢራዊ ወይም በዘፈቀደ መንገድ አይደለም። የሚመጣው ግልጽና ቀላል በሆነ ሂደት ነው። በውስጣችን የሚኖረው አጽናኝ ስለ ጌታችን የሚያጽናኑ እውነቶችን ያሳስበናል፤ ካመንናቸውም እንጽናናለን።

አንድ የመጽሐፍ ቅዱስ ጥቅስ፣ ወይም ከአንድ መዝሙር አንድ ስንኝ፣ ወይም የክርስቶስን ፍቅርና ርኅሩኅ እንክብካቤ የሚያስታውስ ጸጥ ያለ ማሳሰቢያ ወደ አእምሮአችን ሊመጣ ይችላል። ያንን በቀላል እምነት ከተቀበልነው መጽናናት በተፈጥሮ ይከተላል። ነገር ግን የአጽናኙን ድምፅ ለመስማት እንቢ ብለን በምትኩ ለመታከትና ለተስፋ መቍረጥ ጆሮ ብንሰጥ፣ ምንም መጽናናት ወደ ነፍሳችን ሊደርስ አይችልም።

እናት እንኳ ለመጽናናት እንቢ ባለ ልጅ ላይ ፍቅሯን ሁሉ በከንቱ ልታፈስ ትችላለች። ልጁ እያንዳንዱን ቃል እየገፋ በእልኸኝነት ሳይነቃነቅ ሊቀመጥ ይችላል። እንዲሁም የሚያጽናኑ ቃላት ሊያጽናኑን የሚችሉት ካመንናቸው ብቻ ነው።

እግዚአብሔር ዓለምን ሁሉ ለማረጋጋት የሚበቃ የሚያጽናኑ ቃላትን ተናግሮአል፤ ሆኖም ብዙ ክርስቲያኖች በጭንቀት፣ በሸክምና በዕረፍት ማጣት ውስጥ ይኖራሉ። ለምን? እነዚያ ቃላት ወደ ልባቸው እንዲገቡ ስለማይፈቅዱ ነው። አንዳንዶች መጽናናት መሰማቱ ስሕተት እንደ ሆነ እንኳ ያምናሉ—እጅግ የማይገባቸው እንደ ሆኑ ይሰማቸዋል። መጽናናትም በውስጣቸው መነሣት ሲጀምር፣ መጽሐፍ ቅዱስ «መጽናናትን እንቢ አሉ» እንደሚለው፣ እንቢ ብለው ይገፉታል። (ኤርምያስ 31:15) በመጽሐፍ ቅዱስ የተጻፈው ሁሉ በመጽናትና መጻሕፍት በሚሰጡት መጽናናት ተስፋ ይሆንልን ዘንድ እንደ ተሰጠ ተነግሮናል። ነገር ግን ይህ መጽናናት ሊመጣ የሚችለው በማመን ብቻ ነው።

እግዚአብሔር የሚናገረው ምንም ነገር የቃሉን እውነትነት ለሚጠራጠር ልብ ሰላም ሊያመጣ አይችልም።

የመርከብ አለቃ መርከቡ ደኅና እንደ ሆነ ቢያረጋግጥልን፣ ከመረጋጋታችን በፊት ልናምነው ይገባናል። የባቡር ተቆጣጣሪ በትክክለኛው ባቡር ላይ እንዳለን ቢነግረን፣ ተዝናንተን ከመቀመጣችን በፊት ቃሉን ልንታመን ይገባናል። ይህ በዕለት ተዕለት ኑሮ ግልጽ ነው—በመንፈሳዊ ጉዳዮች ግን ብዙ ጊዜ ቸል እንለዋለን።

አንዳንድ ሰዎች የእግዚአብሔርን ተስፋዎች ከማመናቸው በፊት መጽናናት እንዲሰማቸው እንኳ ይሞክራሉ። ይህ ግን ቅደም ተከተሉን ፈጽሞ ይገለብጠዋል። መንገደኛ መሪውን ሳይታመን ደኅንነት ሊሰማው እንደማይችል፣ እንዲሁ እኛም እግዚአብሔርን ሳናምን መጽናናት ሊሰማን አይችልም።

የእግዚአብሔር ቅደም ተከተል ቀላል ነው፦ በመጀመሪያ ማመን፣ ከዚያም መሰማት።

እኛ ግን ብዙ ጊዜ እንገለብጠዋለን፦ በመጀመሪያ መሰማት፣ ከዚያም ማመን።

ይህ መገለባበጥ የብዙ ትግላችን ሥር ነው።

ይህን አስብ፦ በጭንቀት በተዋጥን ጊዜ እግዚአብሔር እንዳንጨነቅ፣ ነገር ግን እርሱ ስለ እኛ ስለሚያስብ የሚያስጨንቀንን ሁሉ በእርሱ ላይ እንድንጥል ይነግረናል። ወደ ሰማይ ወፎችና ወደ ሜዳ አበቦች ያመለክተናል፤ ከእነርሱ እጅግ እንደምንበልጥም ያረጋግጥልናል።

የሰማይና የምድር ፈጣሪ እኛን የመንከባከብ ኃላፊነትን መውሰዱ—ከዚህ የሚበልጥ ምን መጽናናት ሊኖር ይችላል?

ሆኖም ብዙዎች አይጽናኑም። ለምን? ስለማያምኑት ነው። ቃላቱን ያደንቃሉ፣ እውነት ቢሆኑ ይመኛሉ፣ ነገር ግን ለራሳቸው ለመቀበል ያመነታሉ። እውነቱን ራሱን ከመታመን ይልቅ እውነቱን የሚያረጋግጥ ስሜት ይጠብቃሉ።

እኛ፦ «እውነት እንደ ሆነ ቢሰማኝ ኖሮ!» እንላለን።

እግዚአብሔር ደግሞ፦ «እውነት እንደ ሆነ ብታምን ኖሮ!» ይላል።

የመጽናናታችን ማጣት ሥሩ አለማመን ብቻ ነው።

መፍትሔው ግልጽ ነው። መጽናናትን ከፈለግን፣ እግዚአብሔር የተናገረውን የመጽናናት ቃል ሁሉ ለማመን መምረጥ አለብን። ከሁኔታዎቻችንም ሆነ ከራሳችን አሳብ የሚመጡትን የጥርጣሬ ድምፆች ለማስተናገድ እንቢ ማለት አለብን።

ይህ ቍርጠኝነትን ይጠይቃል። በዙሪያችን ያለው ሁሉ የሚቃረን ቢመስልም እንኳ ለማመን ልባችንን አጥብቀን—እንደ ባልጩት—ማጽናት አለብን። መጽናናት ዝም ብሎ የሚቀበሉት ነገር አይደለም፤ ፈቃድንም ያካትታል። ልንመርጠው ይገባናል።

ሕይወት እርግጠኛ ያልሆነ ሲመስል እንዲህ ማለት አለብን፦ «እግዚአብሔር ተናግሮታል። ስለዚህ እውነት ነው። የቱንም ያህል ቢመስል አምነዋለሁ።»

ለማመንም ከመረጥን በኋላ ወደ ጥርጣሬ ለመመለስ እንቢ ማለት አለብን።

እንዲህ የሚኖር ሁሉ ዘግይቶም ቢሆን ወደ ጥልቅና ዘላቂ መጽናናት ይገባል።

ዘማሪው፦ «በልቤ ውስጥ በአሳቤ ብዛት ማጽናናትህ ነፍሴን ደስ አሰኛት» አለ።

ሆኖም ብዙ ጊዜ አእምሮአችን ከእግዚአብሔር ማጽናናት ይልቅ በችግሮቻችን ይሞላል። መጽናናትን ከፈለግን ሆን ብለን በተስፋዎቹ ላይ ማሰላሰል አለብን።

አሳቦቻችንን መመርመር ይጠቅም ይሆናል፦ ከጭንቀቶቻችን ጋር ሲነጻጸር ስለ እግዚአብሔር መጽናናት ምን ያህል ጊዜ እናስባለን?

መልሱ ሊያስደንቀን ይችላል።

በመጨረሻም፣ ወንጌልን ለሚሰብኩ ጥቂት ቃል።

መልእክታችሁ ምንድር ነው?

ይህ ነው፦ «ሕዝቤን አጽናኑ።»

እንድትገሥጹአቸው አይደለም፤ ሸክም እንድትጭኑባቸው አይደለም—ነገር ግን እንድታጽናኑአቸው ነው።

እውነተኛው ወንጌል የምሥራች ነው—ንጹሕ፣ ያልተበረዘ የምሥራች። ሆኖም ብዙ ጊዜ መጽናናቱን በሚገፍፉ ቅድመ ሁኔታዎች፣ ማስጠንቀቂያዎችና ሰብዓዊ ጭማሪዎች ይደባለቃል።

ክርስቶስ ያጽናናል።

ሰው ግን ብዙ ጊዜ ያወሳስባል።

እውነተኛው ወንጌል መልአኩ ለእረኞቹ እንደ ተናገረው መልእክት ነው፦ «እነሆ፥ ለሕዝቡ ሁሉ የሚሆን ታላቅ ደስታ የምሥራች እነግራችኋለሁና አትፍሩ።» (ሉቃስ 2:10) እውነተኛ መጽናናትን የሚያመጡት እነዚህ ቃላት ናቸው።

እያንዳንዱ ሰባኪ እንደነዚህ ያሉትን ቃላት በግልጽ ቢያውጅ፣ እያንዳንዱ አድማጭም ቢያምናቸው፣ ከእንግዲህ ዕረፍት የሌላቸውና የተጨነቁ ክርስቲያኖች ባልኖሩ ነበር። ይልቁንም በየስፍራው ያሉ ልቦች በበረቱና በሰላም በተሞሉ ነበር።

ይህም ጸሎት በተፈጸመ ነበር፦ ራሱ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስና የወደደን፣ የዘላለምም መጽናናትና መልካም ተስፋ የሰጠን እግዚአብሔር አባታችን ልባችሁን ያጽናኑ፤ በመልካም ቃልና ሥራ ሁሉ ያጽኑአችሁ።