ስሙ ማን ነው?

«ሙሴም እግዚአብሔርን፦ ‹እነሆ፥ እኔ ወደ እስራኤል ልጆች በመጣሁ ጊዜ፦ የአባቶቻችሁ አምላክ ወደ እናንተ ላከኝ ባልኋቸው ጊዜ፦ ስሙ ማን ነው? ቢሉኝ፥ ምን እላቸዋለሁ?› አለው።»

(ዘጸአት 3:14) የዘመናት ሁሉና የሰው ልብ ሁሉ ዋነኛ ጥያቄ እዚህ ተገልጧል፦ «ስሙ ማን ነው?»

የሰው ልጆች ዕጣ ፈንታ ሁሉ በዚህ ጥያቄ መልስ ላይ የተመሠረተ ነው። እንደምናውቀው፣ የአንድ አገር ሁኔታ በገዦቿ ባሕርይ ላይ የተመሠረተ ነው። የአንድ ሠራዊትም ሁኔታ በሚያዝዙት መኰንኖች ላይ የተመሠረተ ነው። መንግሥቱም ይበልጥ ፍጹም ሥልጣን ያለው በሆነ መጠን ይህ ይበልጥ እውነት ይሆናል።

ስለዚህ በአንድ ዓለም ውስጥ ያለው ነገር ሁሉ ያን ዓለም ወደ መኖር ባመጣው ፈጣሪና ገዥ ዓይነት ላይ እንደሚመሠረት፣ በውስጡ የተቀመጡት የሰው ልጆች ደኅንነትም ሁሉ ከፈጣሪያቸው ባሕርይ ጋር የግድ የተሳሰረ እንደ ሆነ እናያለን። የፈጠረን አምላክ መልካም አምላክ ከሆነ፣ መልካም አምላክ ከመልካም በቀር ሌላ ምንም ሊወስን ስለማይችል፣ በመጨረሻ ሁሉ ነገር ለእኛ መልካም መሆኑ የግድ ነው። ነገር ግን ክፉ አምላክ፣ ወይም ግድ የለሽ አምላክ፣ ወይም ደግነት የሌለው አምላክ ቢሆን፣ ማንኛውም ነገር መልካም መሆኑን እርግጠኞች ልንሆን አንችልም፤ በየትኛውም ስፍራ እውነተኛ ሰላምም ሆነ መጽናናት ሊኖረን አይችልም።

የሰላምና የመጽናናት እውነተኛ መሠረት የሚገኘው ባለን አምላክ ዓይነት ብቻ ነው። ስለዚህ በመጀመሪያ ስሙ ምን እንደ ሆነ—ይኸውም ባሕርዩ ምን እንደ ሆነ—ባጭሩ፣ እርሱ ምን ዓይነት አምላክ እንደ ሆነ ማወቅ አለብን።

በመጽሐፍ ቅዱስ አነጋገር ስም ሁልጊዜ ባሕርይን ያመለክታል። በዚያ ስሞች ብዙ ጊዜ በእኛ ዘንድ እንደሚደረገው እንዲሁ በዘፈቀደ አይሰጡም፤ ነገር ግን ሁልጊዜ የሚሰጡት ከተሰየመው ሰው ባሕርይ ወይም ሥራ ጋር በተያያዘ ነው።

ክሩደን በመጽሐፍ ቅዱስ ቃላት ማውጫው (ኮንኮርዳንሱ) ውስጥ የእግዚአብሔር ስሞች እርሱ በእውነት ማን እንደ ሆነ እንደሚያመለክቱ፣ በመጽሐፍ ቅዱስም ሁሉ ውስጥ ባሕርያቱን፣ ዓላማዎቹን፣ ክብሩን፣ ጸጋውን፣ ምሕረቱን፣ ፍቅሩን፣ ጥበቡን፣ ኃይሉንና ቸርነቱን ለመግለጥ እንደሚያገለግሉ ይናገራል። ስሞቹን በጥንቃቄ ማጥናት ይህን ግልጽ ያደርጋል።

ስለዚህ የእስራኤል ልጆች «ስሙ ማን ነው?» ብለው በጠየቁ ጊዜ እንዲህ ማለታቸው ነበር፦ «ይህ የምትናገርለት አምላክ ማን ነው? ምንስ ዓይነት ነው? ባሕርዩ ምንድር ነው? ባሕርያቱስ ምንድር ናቸው? ምንስ ያደርጋል?

ባጭሩ፣ እርሱ ምን ዓይነት ማንነት ያለው ነው?»

ዘማሪው እንዲህ ይላል፦ «ስምህን የሚያውቁ ሁሉ በአንተ ይታመናሉ፤ አቤቱ፥ የሚፈልጉህን አልተውሃቸውምና።» (መዝሙር 9:10) ደግሞም እንዲህ ይላል፦ «የእግዚአብሔር ስም የጸና ግንብ ነው፤ ጻድቅ ወደ እርሱ ሮጦ ይድናል።» (መዝሙር 18:10) «ስምህን የሚያውቁ ሁሉ በአንተ ይታመናሉ።» ከዚህ ሌላ ሊያደርጉ አይችሉም፤ ስሙን በማወቃቸው ባሕርዩንና ተፈጥሮውን ያውቃሉና—ይኸውም ፈጽሞ የሚታመን አምላክ እንደ ሆነ ያውቃሉ።

በብዙ ክርስቲያኖች ልብ ውስጥ ያለው የዕረፍት ማጣትና የምቾት ማጣት ትልቁ ክፍል በቀላሉ ስሙን ገና ካለማወቃቸው የሚመነጭ እንደ ሆነ ምንም ጥርጥር የለውም። «እነዚህ በሰረገሎች እነዚያም በፈረሶች ይታመናሉ፤ እኛ ግን በአምላካችን በእግዚአብሔር ስም እንታመናለን። እነርሱ ተሰነካከሉ ወደቁም፤ እኛ ግን ተነሣን ቀጥ ብለንም ቆምን።» (መዝሙር 20:7-8) ስለ ጥንቱ እስራኤል በምናነበው ሁሉ ውስጥ ይህን የማይለወጥ እውነት እናገኛለን፦ የነበሩት ሁሉና ያላቸው ሁሉ አምላካቸው እግዚአብሔር በመሆኑ ላይ የተመሠረተ ነበር። «እግዚአብሔር አምላኩ የሆነ ሕዝብ፥ ለርስቱ የመረጠው ወገን ምስጉን ነው።» (መዝሙር 33:12) «ስለዚህ አቤቱ ጌታ እግዚአብሔር ሆይ፥ ታላቅ ነህ፤ በጆሮአችን እንደ ሰማነው ሁሉ እንደ አንተ ያለ የለምና፥ ከአንተም በቀር አምላክ የለምና። እግዚአብሔር ለራሱ ሕዝብ አድርጎ ይቤዠው ዘንድ የሄደለት፥ ለራሱም ስም ያደርግ ዘንድ፥ ከግብፅ ለራስህ በተቤዠኸው በሕዝብህ ፊት አሕዛብንና አማልክቶቻቸውን በማሳደድ ታላቅና የሚያስፈራ ነገር ያደረገለት፥ በምድር ላይ እንደ ሕዝብህ እንደ እስራኤል ያለ አንድ ሕዝብ ማን ነው? ሕዝብህን እስራኤልንም ለዘላለም ሕዝብ ይሆንልህ ዘንድ ለራስህ አጸናህ፤ አንተም አቤቱ፥ አምላክ ሆንህላቸው።» (መዝሙር 7:22-24) «አምላኩ እግዚአብሔር የሆነ ሕዝብ ብፁዕ ነው!» (መዝሙር 144:15) ያ ሕዝብ ምስጉን ነው፤ አምላካቸው እግዚአብሔር የሆነ ሰዎች ብፁዓን ናቸው። የእስራኤል በረከትና ደስታ ሁሉ የመጣው አምላካቸው እግዚአብሔር ከመሆኑ ነው። ያገኙትን ጥቅም ሲዘረዝሩ ከዚህ ሌላ ሊጠቀስ የሚገባው ምንም ነገር አልነበረም። አምላካቸው እግዚአብሔር መሆኑ ያላቸውን መልካም ነገር ሁሉ ለማስረዳት በቂ ነበር።

ስለዚህ ለእያንዳንዳችን ከጥያቄዎች ሁሉ በላይ የሆነው ጥያቄ ይህ ነው፦ «ስሙ ማን ነው?»

ለእስራኤላውያን ይህን ጥያቄ እግዚአብሔር ራሱ መለሰው። እግዚአብሔር ሙሴን፦ «ያለና የሚኖር እኔ ነኝ» አለው።

(ዘጸአት 3:14) ደግሞም፦ «ለእስራኤል ልጆች እንዲህ በላቸው፦ ‹ያለና የሚኖር ወደ እናንተ ላከኝ›» አለ። እግዚአብሔርም ደግሞ ሙሴን አለው፦ «ለእስራኤል ልጆች እንዲህ በላቸው፦ ‹የአባቶቻችሁ አምላክ፥ የአብርሃም አምላክ፥ የይስሐቅ አምላክ፥ የያዕቆብ አምላክ እግዚአብሔር ወደ እናንተ ላከኝ›፤ ይህ ለዘላለም ስሜ ነው፥ እስከ ትውልድ ትውልድም መታሰቢያዬ ይህ ነው።» (ዘጸአት 3:15) በዮሐንስ ወንጌል ክርስቶስ ይህን «እኔ ነኝ» የሚለውን ስም ለራሱ ይወስዳል። አይሁድ ስለ ሥልጣኑ በጠየቁት ጊዜ እንዲህ አላቸው፦ «እውነት እውነት እላችኋለሁ፥ አብርሃም ሳይወለድ እኔ አለሁ።»

(ዮሐንስ 8:58) በራእይ መጽሐፍም ደግሞ እንዲህ ብሎ ያውጃል፦ «አልፋና ዖሜጋ እኔ ነኝ… ያለውና የነበረው የሚመጣውም ሁሉንም የሚገዛ ጌታ አምላክ።» (ራእይ 1:8) እነዚህ «እኔ ነኝ» የሚሉ ቀላል ቃላት የህልውናን ዘላለማዊነትና አለመለወጥ ይገልጣሉ፤ ይህም ሊታመኑበት የሚቻል አምላክ የመጀመሪያው አስፈላጊ ባሕርይ ነው። ማንም ሰው በሚለዋወጥ አምላክ ሊታመን አይችልም። ሰላም ወይም መጽናናት ሊኖረን ከተፈለገ እርሱ «ትናንትና ዛሬ እስከ ለዘላለምም ያው» መሆን አለበት። ነገር ግን የስሙ ትርጉም ይህ ብቻ ነውን—«እኔ ነኝ» ብቻ? «ምን ነህ?» ብለን እንጠይቃለን። ይህ «እኔ ነኝ» ምንን ያጠቃልላል? የሰው ልብ የሚናፍቀውንና የሚያስፈልገውን ሁሉ የሚያጠቃልል ይመስለኛል። ይህ ያልተጨረሰ የእግዚአብሔር ስም፣ ባለጠጋ ወዳጅ ፈርሞ የሚያስፈልገንን ማንኛውንም መጠን እንድንሞላበት የሰጠን ባዶ ቼክ ይመስላል። ትርጉሙ ምን እንደ ሆነ መጽሐፍ ቅዱስ ሁሉ ይነግረናል።

የእግዚአብሔር ባሕርይ ሁሉ፣ የማንነቱ መገለጥ ሁሉ፣ የማይወድቅ ፍቅሩ ማስረጃ ሁሉ፣ የነቃ ጥንቃቄው ማወጃ ሁሉ፣ የርኅሩኅ ምሕረቱ ማረጋገጫ ሁሉ፣ የፍቅራዊ ቸርነቱ መግለጫ ሁሉ—ሁሉም ይህን ያልተጨረሰ «እኔ ነኝ» የሚሞሉ ናቸው።

እግዚአብሔር በቃሉ ሁሉ ውስጥ ማን እንደ ሆነ ይነግረናል። «እኔ» ይላል፣ «ሕዝቤ የሚያስፈልጋቸው ሁሉ ነኝ። እኔ ብርታታቸው ነኝ። እኔ ጥበባቸው ነኝ። እኔ ጽድቃቸው ነኝ። እኔ ሰላማቸው ነኝ። እኔ መዳናቸው ነኝ።

እኔ ሕይወታቸው ነኝ። እኔ ለእነርሱ ሁሉ በሁሉ ነኝ።»

ስለዚህ ይህ ያልተጨረሰ የሚመስል ስም የሰው ልብ ሊያስበው ከሚችለው ስም ሁሉ እጅግ የሚያጽናና ስም ነው፤ የሚያስፈልገንን ሁሉ ያለ ገደብ እንድንጨምርበት ይፈቅድልናልና—እንዲያውም «ከምንለምነው ወይም ከምናስበው ሁሉ ይልቅ እጅግ አብልጦ»።

ነገር ግን ልባችን በገዛ ራሳችን ጐስቋላ «እኔ … ነኝ» ንግግሮች ከተሞላ፣ ክቡርና ነፍስን የሚያረካውን የእርሱን «እኔ ነኝ» የምንሰማበት ጆሮ አይኖረንም። «እኔ እጅግ ደካማ ሰው ነኝ»፣ ወይም «እኔ እጅግ ሞኝ ነኝ»፣ ወይም «እኔ ምንም የማልጠቅም ነኝ»፣ ወይም «እኔ ረዳት የሌለኝ ነኝ» እንላለን፤ እነዚህንም ምስኪን «እኔ … ነኝ» ንግግሮች ለሃይማኖት ሕይወታችን ጕስቍልናና ምቾት ማጣት ምክንያት አድርገን እናቀርባለን፤ ነገሮች እጅግ ስለሚከብዱብንም ርኅራኄ እንደሚገባን እንኳ ይሰማናል። በዚያው ጊዜ፣ ለሚያስፈልገን ሁሉ ከእርሱ የተትረፈረፈ ስንቅ እንድንቀዳ ፈቃድ የሚሰጠንን የእግዚአብሔርን ግሩም «እኔ ነኝ» ባዶ ቼክ ፈጽመን እንዘነጋለን።

ምቾት የራቀህ ክርስቲያን ከሆንህ፣ በእውነት ምቾት ያለው የሃይማኖት ሕይወት ሊሰጥህ የሚችለው ብቸኛው ነገር እግዚአብሔርን ማወቅ ነው። ዘማሪው የእግዚአብሔርን ስም የሚያውቁ በእርሱ እንደሚታመኑ ይናገራል፤ እኔም እርሱን በእውነት አውቆ አለመታመን የማይቻል እንደ ሆነ እርግጠኛ ነኝ። የሚታመን ሰው በተፈጥሮው መታመንን ያስገኛል—በመጠየቅ ሳይሆን በባሕርዩ በማትረፍ።

ጌታችን የሚናገረው ለዘላለም እውነት ነው፦ «እኔም ከምድር ከፍ ከፍ ያልሁ እንደ ሆነ ሁሉን ወደ እኔ እስባለሁ።» አንድ ጊዜ በእውነት ካወቅኸው፣ ክርስቶስ የማይቋቋሙት ነው። መተንፈስን መተው እንደማትችል ሁሉ እርሱን ከመታመን ልትቆጠብ አትችልም። ዓለም ሁሉ እርሱን በእውነት እንዳለ ቢያውቀው ኖሮ፣ ዓለም ሁሉ—ኃጢአተኞችም ጭምር—በእግሩ ሥር ወድቆ ይሰግድለት ነበር። ከዚህ ሊቆጠቡ ባልቻሉ ነበር። ወደር የሌለው ውበቱ ሁሉን ባሸነፈ ነበር።

እንግዲያስ እግዚአብሔርን እንዴት ልናውቀው እንችላለን?

ሁለት ነገሮች አስፈላጊ ናቸው፦ አንደኛ፣ እግዚአብሔር ራሱን መግለጥ አለበት፤ ሁለተኛ፣ እኛ መገለጡን ተቀብለን የሚገልጠውን ማመን አለብን።

ሐዋርያው ዮሐንስ እንዲህ ይነግረናል፦ «መቼም ቢሆን እግዚአብሔርን ያየው አንድ ስንኳ የለም፤ በአባቱ እቅፍ ያለ አንድ ልጁ እርሱ ተረከው።» (ዮሐንስ 1:18) ስለዚህ ክርስቶስ የእግዚአብሔር መገለጥ ነው። ከእኛ ማንም እግዚአብሔርን አላየውም፤ አሁን ባለንበት ሁኔታም ልናየው አንችልም፤ ይህን የማድረግ ችሎታ የለንምና። ነገር ግን ራሱን በክርስቶስ ገልጧል፤ ክርስቶስም እንደ እኛ ሰው ስለ ሆነ ልናየው እንችላለን።

ከጉንዳኖች ጋር ለመነጋገር የፈለገ አንድ ሰው በጉንዳን ጉብታ ላይ ቆሞ ቀኑን ሙሉ ሊናገር ይችላል፤ ሆኖም አንዲት ቃል እንኳ አትደርሳቸውም። ስለ እርሱ ፈጽሞ ሳያውቁ ወዲያ ወዲህ ይንቀሳቀሳሉ። እኛ እስከምናውቀው ድረስ ጉንዳኖች የሰውን ንግግር የመረዳት ችሎታ የላቸውም። ነገር ግን ሰው ጉንዳን ሆኖ በመካከላቸው ቢኖርና ቋንቋቸውን ቢናገር፣ ወዲያውኑ ራሱን ባስረዳቸው ነበር።

ከፍ ያለ የሕይወት ዓይነት ከዝቅተኛው ጋር ለመነጋገር ሲፈልግ ሥጋ መልበስ አስፈላጊ ነው።

ክርስቶስ እግዚአብሔርን የገለጠው በማንነቱ፣ በሥራውና በቃሉ ነው። ከግርግም እስከ መቃብር ድረስ የሕይወቱ እያንዳንዱ ቅጽበት እግዚአብሔርን ገልጧል። ስለዚህ እግዚአብሔርን ለማወቅ ወደ እርሱ መሄድ አለብን፤ በክርስቶስ ያልተገለጠልንን ስለ እግዚአብሔር የሆነ ማንኛውንም ነገር ለማመንም እንቢ ማለት አለብን። ሌሎች መገለጦች ሁሉ ያልተሟሉ ናቸው፤ ስለዚህም ሙሉ በሙሉ የሚታመኑ አይደሉም። እግዚአብሔርን እንዳለ በእውነት የምናየው በክርስቶስ ብቻ ነው፤ ክርስቶስ «የባሕርዩ ምሳሌ» ነውና።

እግዚአብሔር በማንኛውም ሁኔታ ሊናገረው ወይም ሊያደርገው የሚችለውን ሁሉ ክርስቶስ ተናገረው አደረገውም። «እኔ የምነግራችሁን ቃል ከራሴ አልናገረውም፤ ነገር ግን በእኔ የሚኖረው አብ እርሱ ሥራውን ይሠራል» (ዮሐንስ 14:10) «እኔና አብ አንድ ነን» (ዮሐንስ 10:30) «እኔን ያየ አብን አይቶአል።» (ዮሐንስ 14:9) «በክርስቶስ ፊት የእግዚአብሔርን የክብሩን እውቀት ብርሃን» ማየት እንዳለብን (2ኛ ቆሮንቶስ 4:6)፣ በሌላ በየትኛውም ስፍራ ሙሉ በሙሉ ልናየው እንደማንችልም ከሚገልጠው ከዚህ እውነት ይበልጥ በአዲስ ኪዳን ውስጥ በግልጽ የተነገረ ምንም ነገር የለም።

እግዚአብሔር ያን ያልተጨረሰ የሚመስል «እኔ ነኝ» የሚለውን ስም ለሙሴ በሰጠው ጊዜ ምን ማለቱ እንደ ነበር ሙሉ ትርጉሙን ማወቅ ብንፈልግ፣ በክርስቶስ ተገልጦ እናገኘዋለን። እግዚአብሔርን የሚያስረዳው እርሱ ብቻ ነው። የማይታይ አምላክ ምሳሌ እርሱ ብቻ ነው።

ስለዚህ በክርስቶስ የምናየውን የሚቃረን ስለ እግዚአብሔር ያለ ማንኛውንም አሳብ ፈጽሞ መቀበል እንደሌለብን፣ ስለ ባሕርዩ፣ ስለ ሥራዎቹ ወይም ከእኛ ጋር ስላለው ግንኙነት ያለ ማንኛውም አመለካከት—የቱንም ያህል አጥብቆ ቢሰበክ—ክርስቶስ ከገለጠው ጋር ካልተስማማ ፈጽመን መጣል እንዳለብን ግልጽ ነው።

የብሉይ ኪዳን የእግዚአብሔር መገለጥ አንዳንድ ጊዜ በክርስቶስ ከተሰጠው መገለጥ የተለየ እንደሚመስል ሁላችንም እናውቃለን፤ ከሁለቱም የትኛውን እጅግ እውነተኛ አድርገን መቀበል እንዳለብን ጥያቄ ይነሣል። እግዚአብሔር ራሱ በእነዚህ በመጨረሻዎቹ ቀናት «በልጁ በዚህ ዘመን መጨረሻ ለእኛ ተናገረን» እንደሚለን፣ ልጁም «የክብሩ መንጸባረቅና የባሕርዩ ምሳሌ» እንደ ሆነ ስናስብ፣ የክርስቶስን ምስክርነት ልንጥል አንችልም። ይልቁንም የብሉይ ኪዳኑን መገለጥ ከክርስቶስ መገለጥ በሚለይበት ስፍራ ከፊልና ያልተሟላ አድርገን ልንቈጥረው፣ የእግዚአብሔር እውነተኛ ሥዕል አድርገንም በክርስቶስ የምናገኘውን ብቻ ልንቀበል ይገባናል።

የእግዚአብሔርን እውነተኛና ትክክለኛ ስም የሚነግረን ክርስቶስ ብቻ ነው። በመጨረሻውና በሚያስደንቀው ጸሎቱ እንዲህ ይላል፦ «ከዓለም ለሰጠኸኝ ሰዎች ስምህን ገለጥሁላቸው። … የሰጠኸኝን ቃል ሰጥቻቸዋለሁና፤ እነርሱም ተቀበሉት፥ ከአንተም ዘንድ እንደ ወጣሁ በእውነት አወቁ፥ አንተም እንደ ላክኸኝ አመኑ።»

ከዚህ የሚበልጥ ሥልጣን ልንጠይቅ እንችላለንን?

በክርስቶስ ሕይወት ሁሉ ውስጥ የእግዚአብሔር ሙሉ መገለጥ እንደ ሆነ ያለማቋረጥ ከመናገሩ ይበልጥ ግልጽና አጽንዖት የተሰጠው ነገር የለም። «እኔ የምነግራችሁን ቃል ከራሴ አልናገረውም፤ ነገር ግን በእኔ የሚኖረው አብ እርሱ ሥራውን ይሠራል።» (ዮሐንስ 14:10) አብ እንዲናገር የሚሰጠውን ብቻ እንደሚናገር ደጋግሞ ያውጃል። «እኔም ከእርሱ የሰማሁትን ይህን ለዓለም እናገራለሁ» (ዮሐንስ 8:26) «እኔ ከራሴ አልተናገርሁምና፤ ነገር ግን የላከኝ አብ እርሱ የምለውን የምናገረውንም ትእዛዝ ሰጠኝ።» (ዮሐንስ 12:49) ሐዋርያውም ደግሞ «በእርሱ ሙላቱ ሁሉ ይኖር ዘንድ» አብ እንደ ፈቀደ እጅግ ግልጽ አድርጎ ያውጃል (ቆላስይስ 1:19)። ይህ በሥነ መለኮት አነጋገር የሚያመለክተውን ሁሉ ሙሉ በሙሉ ባንረዳም እንኳ፣ እግዚአብሔርን ማወቅ ብንፈልግ የእግዚአብሔርን መንገዶችና የእግዚአብሔርን ባሕርይ ለማወቅ የክርስቶስን መንገዶችና የክርስቶስን ባሕርይ መተዋወቅ ብቻ እንደሚበቃን ሳናይ ልንቀር አንችልም። «እኔን ያየ አብን አይቶአል።» ደግሞም እንዲህ ብሎ ያውጃል፦ «ከወልድም በቀር ወልድም ሊገለጥለት ከሚፈቅድ በቀር አብን የሚያውቅ የለም።»

(ማቴዎስ 11:27) ይህ ጉዳዩን ፈጽሞ ይቋጨዋል። ስለ እግዚአብሔር ብዙ አሳብ ሊኖረን ይችላል፤ ልናስብ ወይም ልንገምት እንችላለን—ነገር ግን ሁሉ ከንቱ ነው። በክርስቶስ ከተሰጠው መገለጥ በቀር በምንም መንገድ ልናውቀው አንችልም።

ስለ እግዚአብሔር ብዙ ነገሮችን ልናውቅ እንችላለን፤ ይህ ግን እርሱን በተፈጥሮውና በባሕርዩ በእውነት እንዳለ ከማወቅ እጅግ የተለየ ነው። ሌሎች ምስክሮች ስለ ውጫዊ ሥራዎቹ ሊነግሩን ይችላሉ፤ ከእነዚህ ግን ስለ እውነተኛ ባሕርዩ ብዙ ጊዜ እጅግ የተሳሳተ ግንዛቤ እንይዛለን። ከክርስቶስ በቀር የእግዚአብሔርን እውነተኛ ውስጣዊ ተፈጥሮ ሊገልጥ የሚችል ማንም የለም፤ «በአባቱ እቅፍ ያለ አንድ ልጁ እርሱ ተረከው» የተባለለት እርሱ ብቻ ነውና። (ዮሐንስ 1:18) ይህ እውነት መሆኑን ብናምንም ባናምንም በክርስትና ሕይወታችን ላይ ታላቅ ልዩነት ያመጣል። ብናምነው ግን፣ እርሱን ለመከተል እየሞከርን እንኳ የፈራነው፣ አገልግሎቱንም እጅግ አስቸጋሪና ምቾት የሌለው ሆኖ ያገኘነው ጨካኝ ፈራጅና ከባድ አስገባሪ ይጠፋል። በእርሱ ፋንታ «በክርስቶስ ፊት» የተገለጠልን የፍቅር አምላክ ይመጣል፤ ድንቢጦችንና የሜዳ አበቦችን እንደሚጠነቀቅላቸው እኛንም የሚጠነቀቅልን፣ የራሳችንም ጠጉር ሁሉ እንኳ እንደ ተቈጠረ የሚነግረን አምላክ።

እንዲህ ያለውን አምላክ ማንም ሊፈራ አይችልም።

ቸርነቱ ለእኛ መኖሩን በመጠራጠር ወደ እግዚአብሔር መቅረብ ልማድ ሆኖብን ከሆነ፤ የሃይማኖት ሕይወታችን በፍርሃት ተመርዞ ከሆነ፤ ስለ ባሕርዩና ስለ ፈቃዱ ያሉን የማይገቡ አሳቦች ልባችንን ስለ ቸርነቱ በጥርጣሬ ሞልተውት ከሆነ፤ እርሱን ጨካኝ ገዥ ወይም ራሱን ብቻ የሚሻ አምባገነን አድርገን አስበነው ከሆነ፤ ባጭሩ «በክርስቶስ ፊት» ከተገለጠልን በተለየ በማንኛውም መንገድ አስበነው ከሆነ፣ በልብ ቅንነት በሰዎች መካከል ወደ ተኖረው ወደዚያ ውብ ሕይወት ታሪክ ተመልሰን፣ ስለ እግዚአብሔር ያለንን ግንዛቤ የእግዚአብሔርን ስም ሊያስታውቅ እንደ መጣ ከሚናገረው ከእርሱ ባሕርይና መንገዶች ጋር ሙሉ በሙሉ ማስማማት አለብን።

እንግዲህ «ስሙ ማን ነው?» ለሚለው ጥያቄ መልስ የምለው ይህን ብቻ ነው፦ ክርስቶስን ጠይቅ። እርሱ «በሥጋ የተገለጠ» እግዚአብሔር እንደ ነበረ፣ እርሱንም የሚያይ የላከውን አምላክ እንደሚያይ ተነግሮናል። ስለዚህ ስሙን ማወቅ ብንፈልግ መገለጡን መመልከት እንዳለብን ፍጹም ግልጽ ነው። ይህም በቀላሉ የክርስቶስን ሕይወት፣ ቃልና ሥራ ማጥናትና ለራሳችን «ክርስቶስን ያየ እግዚአብሔርን አይቶአል» ማለት፣ ክርስቶስ በምድር ላይ የነበረውም እግዚአብሔር በሰማይ እንደ ሆነ መናገር ማለት ነው። ክርስቶስ የሰጠውን ብርሃን ብንቀበል፣ ክርስቶስ ያሳየንን «የስሙን መገለጥ» ብናምን፣ ሌላ ማንኛውንም ነገር ለማመንም እንቢ ብንል፣ የእግዚአብሔርን ባሕርይ የከበበው ግራ መጋባት ሁሉ ይጠፋል።

ኒቆዲሞስ እነዚህ ነገሮች እንዴት እውነት ሊሆኑ እንደሚችሉ ለመጠየቅ በሌሊት ወደ ኢየሱስ በመጣ ጊዜ፣ ኢየሱስ ቢረዳቸውም ባይረዳቸውም እውነት እንደ ሆኑ ነገረው፤ በግልጽም እንዲህ አለው፦ «እውነት እውነት እልሃለሁ፥ የምናውቀውን እንናገራለን ያየነውንም እንመሰክራለን።» (ዮሐንስ 3:11) በክርስቶስ የሚያምን ማንም ሰው እግዚአብሔርን እንዳወቀ ሊጠራጠር አይችልም፤ ምስክርነቱንም መቀበል እንደሚገባን ማንም ሊጠይቅ አይችልም። የሚናገረውን እንደሚያውቅ፣ ከሰማይ ስለ ወረደም ሰማያዊውን ነገር ስለሚያውቅ ቃሉ እንደ ፍጹም እውነት መቀበል እንዳለበት ደጋግሞ አረጋግጦልናል።

ከእኛ ማንም ይህን በግልጽ አይጠራጠርም፤ ሆኖም በተግባር ብዙዎቹ የእግዚአብሔር ሕዝብ የክርስቶስን ምስክርነት ችላ ብለው፣ እግዚአብሔር ክርስቶስ እንዳሳየው ያህል አፍቃሪ፣ ርኅሩኅ ወይም ይቅር ለማለት የተዘጋጀ መሆኑ እውነት ሊሆን አይችልም የሚላቸውን የገዛ ተጠራጣሪ ልባቸውን ይሰማሉ። ሆኖም ጥቂቶች ብቻ የሚረዱትን ይህን ነገር፣ መደጋገም ቢሆንብኝም እንኳ፣ ደግሜ ደጋግሜ መናገር አለብኝ፦ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ከማንኛውም ሌላ እውነት ይበልጥ በግልጽ የተማረ አንድ እውነት ቢኖር፣ በክርስቶስ የተገለጠው የአብ ስም—ይኸውም ባሕርዩ—እውነተኛ ባሕርዩ መሆኑ ነው። ክርስቶስ የአብ ሕያው መግለጫ እንደ ሆነ፣ በተናገረውና ባደረገውም ሁሉ አብ በቀጥታ ከሰማይ ቢሠራ ኖሮ የሚናገረውንና የሚያደርገውን ብቻ ይናገርና ያደርግ እንደ ነበረ ያለማቋረጥ ያውጃል።

ከጌታችን ራሱ እንዲህ ያሉ ግልጽ ቃላት ፊት፣ ከክርስቶስ ሕይወት፣ ባሕርይና ትምህርት ጋር የማይስማማውን ማንኛውንም ነገር ስለ እግዚአብሔር ካለን ግንዛቤ ማስወገድ መብታችን ብቻ ሳይሆን ኃላፊነታችንም ይሆናል። የእግዚአብሔርን እውነተኛ ስም ማወቅ ብንፈልግ ክርስቶስ የገለጠውን ስም መቀበል፣ ሌላ ማንንም አለመስማት አለብን።

በክርስቶስ የምናያቸው ባሕርያት ሁሉ የእግዚአብሔርን «እኔ ነኝ» ትርጉም ይሞላሉ። የክርስቶስን ሕይወት ስንመለከትና ቃሉን ስንሰማ እግዚአብሔር እንዲህ ሲል እንሰማለን፦ «እኔ ለደከሙት ዕረፍት ነኝ፤ እኔ ለተጨነቁት ሰላም ነኝ፤ እኔ ለደካሞች ብርታት ነኝ፤ እኔ ለሰነፎች ጥበብ ነኝ፤ እኔ ለኃጢአተኞች ጽድቅ ነኝ፤ እኔ እጅግ የተቸገረች ነፍስ ልትመኘው የምትችለው ሁሉ ነኝ፤ በበረከት፣ በእርዳታና በጥንቃቄ ከምትለምኑት ወይም ከምታስቡት ሁሉ ይልቅ እጅግ አብልጬ ነኝ።»

ነገር ግን እዚህ ላይ አንድ ሰው እንዲህ ሊል ይችላል፦ «አዎን፣ ይህ ሁሉ እውነት ሊሆን ይችላል፤ ነገር ግን እንዴት ልይዘው እችላለሁ? እኔ እንዲህ ያለ ጸጋ የእኔ እንደ ሆነ ለማመን የማልደፍር እጅግ የማይገባኝ ሰው ነኝ።»

እንዴት ልትይዘው ትችላለህ? ፈጽሞ ልትይዘው አትችልም—ነገር ግን እርሱ እንዲይዝህ ልትፈቅድለት ትችላለህ። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ለአንተ የታወጀ የምሥራች ነው፤ ታማኝ ምንጭ የነገረህን ማንኛውንም የሚታመን ወሬ እንደምትቀበል አድርገህ መቀበል ብቻ ይጠበቅብሃል። የሚናገረው ሰው የሚታመን ከሆነ የሚናገረውን ታምናለህ፤ በዚያም መሠረት ትሠራለህ። እዚህም እንዲሁ ማድረግ አለብህ። ክርስቶስ የእግዚአብሔር መገለጥ እንደ ሆነ ሲናገር የሚታመን ከሆነ፣ ልታምነውና በዚያ መሠረት ልትሠራ ይገባሃል።

በታማኝነቱ ላይ መቆም አለብህ። ለራስህ፣ ቢያስፈልግም ለሌሎች እንዲህ ማለት አለብህ፦ «ክርስቶስ ስለ እግዚአብሔር የሚናገረውን ለማመን ወስኛለሁ። ነገሮች ምንም ቢመስሉ፣ የገዛ አሳቤ ወይም ስሜቴ ምንም ቢል፣ ሌላ ማንም ምንም ቢል፣ ክርስቶስ የሚናገረው እውነት መሆኑ የግድ እንደ ሆነ አውቃለሁ፤ እርሱ ያውቃልና፣ ከእርሱም በቀር ማንም አያውቅም። ሙሉ በሙሉ አምነዋለሁ።

ከእግዚአብሔር ጋር አንድ እንደ ሆነ ይናገራል፤ ስለዚህ እርሱ የሆነው ሁሉ እግዚአብሔር ነው። ከእንግዲህ እግዚአብሔርን አልፈራም። እንደ ተቈጣኝ ጨካኝ ሕግ ሰጪ፣ ወይም የማይቻለውን እንደሚጠይቅ ከባድ ጌታ፣ ወይም ለትግሌና ለፍርሃቴ ግድ እንደሌለው የራቀና የማይቀረብ አምላክ አድርጌ አላስበውም። ክርስቶስ እግዚአብሔርን እንደሚገልጥ ካወቅሁ ወዲህ እንዲህ ያሉ አሳቦች ሁሉ የማይቻሉ ናቸው።»

ይህን እውነት—ክርስቶስና እግዚአብሔር አንድ እንደ ሆኑ—አጥብቀን ብንይዝና ክርስቶስ ካሳየው ጋር የሚቃረነውን ስለ እግዚአብሔር ያለ ማንኛውንም አሳብ ለመቀበል እንቢ ብንል፣ ሕይወታችን ይለወጣል።

አሮጌ ጥርጣሬዎችና ፍርሃቶች ተመልሰው እንደገና ለመያዝ ስለሚሞክሩ፣ በዚህ ጸንተን መቆም ብዙ ጊዜ ያስፈልገን ይሆናል። ነገር ግን በቈራጥነት ከእነርሱ ዘወር ብለን፣ አሁን የአምላካችንን ስም—ይኸውም ባሕርዩን—እንደምናውቅ፣ እንዲህ ያሉ ነገሮችም ለእርሱ የማይቻሉ እንደ ሆኑ ማወጅ አለብን።

ስለዚህ ባሕርዩን ወይም መንገዶቹን የሚያዛባ ማንኛውንም ሹክሹክታ ለመስማት እንቢ እንላለን።

እግዚአብሔር ሙሴን «እኔ ነኝ» ባለው ጊዜ «እኔ ጨካኝ ሕግ ሰጪ ነኝ»፣ ወይም «እኔ ከባድ ጌታ ነኝ»፣ ወይም «እኔ ለሕዝቤ መከራ ግድ የሌለኝ ነኝ» ማለቱ ነበር ብሎ ማሰብ የማይቻል ነው። የእርሱን «እኔ ነኝ» በእንዲህ ያሉ ትርጉሞች ለመሙላት ብንሞክር፣ በየስፍራው ያሉ ክርስቲያኖች በደነገጡ ነበር። ሆኖም የብዙ አማኞች ፍርሃቶችና ጥርጣሬዎች በየዕለቱ በልባቸው ውስጥ በጸጥታ ይህንኑ አይናገሩምን?

ስሙን ስናሰላስል የምንማረው ነገር ከእንግዲህ ወዲህ እንዲህ ያሉ ጥርጣሬዎችንና ፍርሃቶችን ለእኛ የማይቻሉ እንዲያደርግ እግዚአብሔር ይስጠን።

ኢየሱስ አምላክ ነው! ኦ፣ ምነው ምድርንና ባሕርን ዞሬ፣ ይህን አንድ እውነት ማስተማርና መናገር ብችል፣ እንዴት ደስ ባለኝ ነበር!

ኦ፣ የመልአክ ድምፅ ቢኖረኝ፣ በታላቅ ድምፅ ባወጅሁ ነበር— መልካሙ፣ ውቡ ኢየሱስ የአምላካችን ምሳሌ ነው!